ทะเลเมฆ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 - อย่าเกร็งสิครับ (50%)

ชื่อตอน : บทที่ 3 - อย่าเกร็งสิครับ (50%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 199.2k

ความคิดเห็น : 145

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2560 15:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 - อย่าเกร็งสิครับ (50%)
แบบอักษร

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1457795/2013198700-member.jpg

- สีหน้าของคนที่อยากได้เลขาคืน –

 

คุณหญิงจรุงจิตวางสายปรวีร์อย่างพออกพอใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน นางเหลือบตามองลูกชายคนเดียวที่นั่งหน้านิ่งอยู่ในห้องทำงานของตน แล้วโคลงศีรษะไปมาช้าๆ หลังจากได้รับเรื่องจากฝ่ายบุคคลว่าเพลงพิณขอลาออก นางก็ต่อสายตรงถึงผู้นำตระกูลนริทรกุลทันที

“หลังจากนี้ห้ามแกล้งน้องอีกนะตาแสน”

สรัทกาลที่ตอนแรกไม่รู้ลึกตื้นหนาบางว่าเขามีเรื่องอะไรกันถึงกับหน้าบึ้ง

ปรวีร์ไม่ได้จะล้มละลายหรือเป็นหนี้อย่างที่เขาเปิดเผยกับใครต่อใคร แต่ที่จะขายหุ้นสี่สิบเปอร์เซ็นต์ให้อัศวลีลาเอนเตอร์ไพรส์นั่นถูกต้อง เพราะเขากำลังจะดำเนินเรื่องฟ้องหย่ากับดาราภรณ์ และไม่ต้องการให้หล่อนได้ทรัพย์สมบัติอะไรไปแม้แต่แดงเดียว

ทุกอย่างจึงถูกนำมาฝากไว้กับเพื่อนสนิท ฝากแม้กระทั่งลูกสาว

เห็นได้ชัดว่าเชื่อใจมาก

ชู้ใหม่ของหญิงแพศยาเป็นนักการเมืองระดับสูง หล่อนหวังชักจูงปรวีร์ให้ติดการพนันจนเขาเป็นหนี้ท่วมหัว สูบเลือดสูบเนื้อแล้วสะบัดทิ้ง แต่ปรวีร์ไหวตัวกลางคัน แม้เกือบไม่ทัน แต่ก็ทำให้เขาตาสว่างและมองเห็นลู่ทางในการพ้นจากเมียนรก กระนั้นก็ยังต้องดำเนินการอย่างระมัดระวัง

เพลงพิณถูกส่งมาอยู่สรัทกาล เพราะอีกไม่กี่วันถัดจากนี้เธอจะต้องดูแลนริทรกุลกรุ๊ปที่ถูกนำมาฝากไว้ชั่วคราว ทางนิตินัยแล้วบริษัทนั้นถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเขา แต่ทางพฤตินัย คนในต่างรู้กันทั้งนั้นว่าบริษัทจะเปลี่ยนมือหรือไม่ ไม่มีผลอะไรต่อการบริหารทั้งนั้น

ถึงเธอกลับมา... ก็ไม่ได้เป็นเลขาเขาแล้ว พับผ่าสิ

อ้อ ยังเหลือเวลาอีกอาทิตย์หนึ่ง หลังจากนั้น... นับๆ ดูแล้วก็พอเป็นลูกน้องได้อยู่กระมัง

“แสน...” จรุงจิตเตือนเมื่อเห็นสีหน้าครุ่นคิดของชายหนุ่ม “...ทำไมไม่ตอบแม่”

“ครับ?” ชายหนุ่มแกล้งตีมึน ก่อนเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากรับคำมารดา “อ้อ... แล้วน้องจะเข้ามาทำงานต่อเมื่อไหร่ ผมจะได้จัดการงานให้ถูก”

คนเป็นแม่ยิ้มละไม นางรู้ว่าลูกชายตัวดีถูกใจสาวเจ้าเข้าแล้ว สรัทกาลไม่เคยกระวนกระวายเวลาพูดถึงผู้หญิงคนไหน ไม่เคยวิ่งโร่มาหานางเวลาเลขาแสนสวยของตนขอลาออกด้วย ส่วนเรื่องที่แกล้งให้ทำงานหนัก อันนี้ใครต่อใครก็รู้ทั้งนั้น ผิดแค่ว่าเพลงพิณไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น จึงกำราบเจ้าลูกชายได้อยู่หมัด

แต่ต้องปรามไว้บ้าง เผื่อเขาหนักมือแล้วสาวหนีไป นางขี้คร้านจะมานั่งปลอบคนที่ยังไม่รู้ใจตัวเอง

“แม่ก็ไม่รู้” นางหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมาแล้วเริ่มทำงาน “ใครแกล้ง... คนนั้นก็ต้องรับผิดชอบไม่ใช่รึ อย่าลืมบอกน้องล่ะว่าฝ่ายบุคคลยังไม่ได้ดำเนินเรื่องลาออก ส่วนเรื่องของคุณปรวีร์ให้เก็บไว้ก่อน... รู้ใช่ไหมว่าควรทำตัวกับน้องยังไง”

คุณหญิงจรุงจิตไม่ได้รู้เลยว่าลูกชายตนก่อเรื่องที่วาบหวิวกว่านั้น เพลงพิณถึงได้ลาออก

คนฟังมีสีหน้าปั้นยาก กระนั้นก็เริ่มมีแผนในใจแล้วเช่นกัน

 

เพลงพิณกำลังขับรถกลับคอนโดตอนที่โทรศัพท์มือถือดังขึ้นเป็นจังหวะสยดสยองซึ่งเธอตั้งไว้ใช้กับสรัทกาลคนเดียว มือหญิงสาวสั่นในวูบแรกที่ตระหนักได้ว่าจะต้องคุยกับเขา แต่เมื่อนึกถึงเรื่องของพ่อ เธอจึงจำใจรับ

“สวัสดีค่ะ”

“ไปซื้อกาแฟให้ผมถึงดาวอังคารรึไง กลับมาออฟฟิศได้แล้ว” เสียงทุ้มนิ่งที่ลอดผ่านโทรศัพท์มาเจือความหงุดหงิดเล็กน้อยแบบที่เขามักใช้ประจำ “ผมให้เวลาคุณหนึ่งชั่วโมง มีงานบ้าบอกองรออีกเป็นตั้ง สัญญาว่าจะไม่แกล้งอีก”

แล้วเขาก็วางสาย

“ห๊ะ?”

หญิงสาวเกือบขับรถลงข้างทางเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย

นี่โทรมาง้อเหรอ เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?

เพลงพิณเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เธอไม่ได้ยินกระทั่งคำขอโทษจากเขาด้วยซ้ำ หากใจกลับเผลอหวั่นไหวเพราะคนหน้ามึนไม่เคยสัญญาอะไรประหลาดทำนองนี้ ซ้ำเขายังยอมรับออกมาในที่สุดว่าที่ผ่านมาตั้งใจแกล้งเธอ...

และเมื่อนึกถึงคำของพ่อ... หญิงสาวจึงกลับรถโดยเร็ว ก่อนที่ทั้งเธอและเขาจะเปลี่ยนใจอีกครั้ง

 

สรัทกาลที่นั่งทำงานอยู่ถึงกับชะงักเมื่อเห็นว่าคนที่เคาะห้องแล้วถือวิสาสะเข้ามานั้นสวมกางเกงยีนได้รูปกับส้นสูงปรี๊ดที่เซ็กซี่เป็นบ้า เสื้อยืดของเธอไม่บางนัก แต่เห็นสัดส่วนชัดเจนจนเขาลำคอแห้งผาก แขนกลมกลึงข้างหนึ่งกอดกระเป๋าพะรุงพะรัง อีกมือมีแก้วกาแฟร้อนที่เขาใช้อ้างส่งๆ ไปอย่างนั้นเอง

“กาแฟค่ะ... ขอโทษนะคะ พอดีฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ทัน”

เธอเดินเอาแก้วมาวางบนโต๊ะเขา ตำแหน่งเดียวกับลูกโลกซึ่งเพิ่งแตกกระจายไปเมื่อเช้า

ตาหวานช้อนขึ้นมองในระยะห่างเพียงโต๊ะกั้น เธอแต่งหน้าจัด แต่ก็สวยแปลกตา สรัทกาลรู้สึกว่ากางเกงของเขาคับขึ้นมาเมื่อเห็นริมฝีปากอวบฉ่ำสีสดที่เพิ่งสัมผัสไปเมื่อคืน เป็นครั้งแรกที่นึกอยากให้เธอกลับไปอยู่ในชุดทึนทึกโดยเร็ว

“งานคุณอยู่บนโต๊ะ” เขาได้ยินเสียงตัวเองตอบออกไป “เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหาถุงน้ำแข็งมาให้ผมด้วย เมื่อเช้าหัวไปกระแทกกับอะไรไม่รู้ เจ็บเป็นบ้า”

เมื่อเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซ้ำยังสัญญาแล้วว่าต่อจากนี้จะไม่มีอะไรเกินเลยอีก หญิงสาวจึงรับคำนิ่งๆ นึกโล่งใจที่เขาไม่ตำหนิการแต่งตัวของเธอ

ตรงกันข้ามกับสรัทกาล เขาเพิ่งรู้วันนี้เองว่าแมวที่ต้องทนจ้องปลาย่างแต่กินไม่ได้เด็ดขาดมันเป็นยังไง!

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว หญิงสาวจึงขอตัวออกจากห้อง แต่ก่อนที่จะก้าวพ้นประตู เสียงเขาก็สั่งไล่หลังมาอีกหนึ่งอย่าง

“จำที่ผมบอกให้คุณแคนเซิลนัดสาวๆ ได้ไหมเพลง”

“...”

“คำสั่งนั้นยังอยู่นะครับ อย่าลืมจัดการให้ผมด้วย”

 

-------------------------------------
อ่าวเฮ้ย ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่นา
น้องเพลงไม่ได้ตกอับนะทุกคน เงินนางยังอยู่ครบทุกบาททุกสตางค์
แต่คุณแสนจะฉวยโอกาสหรือไม่... ก็ไม่รู้สินะ ไม่แกล้งแล้วนี่นา แต่จะจีบแบบจริงจังก็ได้นี่เนอะ

ความคิดเห็น