ทะเลเมฆ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 - รอยประทับหวามไหว (50%) [18+]

ชื่อตอน : บทที่ 2 - รอยประทับหวามไหว (50%) [18+]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 216.4k

ความคิดเห็น : 256

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2560 16:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,600
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 - รอยประทับหวามไหว (50%) [18+]
แบบอักษร

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1457795/1962614822-member.jpg

 

รุ่งเช้าวันต่อมา เพลงพิณเดินกำเงินสองพันบาทมาวางบนโต๊ะทำงานของสรัทกาล ปกติชายหนุ่มจะเข้างานเก้าโมงตรง เธอจึงพอเหลือเวลาเขียนโน้ตแผ่นเล็กแนบบอกเขาว่าเป็นค่าเครื่องดื่มเมื่อคืน แล้วแปะทับลงบนเงินอีกที

ถ้าไม่ติดว่าพ่อบังคับให้เธอทำงานที่นี่อย่างต่ำสามเดือนเพื่อหาประสบการณ์ถ่องแท้ในการเป็นลูกน้อง วันนี้เธอคงยื่นเรื่องลาออกไปแล้ว การทำงานกับสรัทกาลทำให้เธอเรียนรู้งานในระบบใหญ่ได้เร็วก็จริง แต่ในสัญญาจ้างไม่ได้ระบุว่าเธอจะต้องทนรับกับความหื่นหน้ามึนของเขาด้วย

ทว่าถ้าออกตอนนี้ คงถูกใครบางคนที่รอเธอล้มกระทืบซ้ำก่อนจะทันได้แก้ตัว

แค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วจะดูแลบริษัทของพ่อได้อย่างไร

ศักดิ์ศรีที่มี จึงทำให้หญิงสาวกล้ำกลืนฝืนทน ลุกขึ้นแต่งตัวมาทำงาน

รสจูบเมื่อคืนยังติดอยู่ที่ริมฝีปาก ถึงเธอจะแปรงฟันนานนับครึ่งชั่วโมงก็ตาม ใต้ตาคล้ำสะโหลสะเหลเพราะนอนไม่หลับ กลัวว่าตนจะฝันสยิวพิลึกพิลั่นอีก วันนี้เธอจึงแต่งหน้าเบาๆ เกลี่ยแป้งเขียนคิ้วทาปาก ก่อนจะพบว่าแว่นที่สวมเป็นประจำหายไป

พลันนึกขึ้นได้ว่าสรัทกาลหยิบไป ‘ตอนนั้น’ แล้วไม่ยอมคืน

เมื่อคืนหลังเขาประกาศก้องว่าอยากได้เธอ ลิฟท์ก็ถึงล็อบบี้พอดี เธอที่ฉุนขาดรีบเดินหนีไปโบกแท็กซี่โดยไม่สนว่าเขาจะเรียกไล่หลังอย่างไร แล้ววันนี้จะให้ไปตามแว่นคืนหรือ... ไม่ล่ะ เธอมีปัญญาซื้อใหม่ รอตอนพักเที่ยงก็แล้วกัน

“มาทำอะไรในห้องผมแต่เช้า”

คนใจลอยสะดุ้งสุดตัว ชักมือออกจากเงินที่วางบนโต๊ะแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเจ้าของห้องที่เข้ามาก่อนเวลา พร้อมฝืนยิ้มเย็น

“เอาเงินมาคืนคุณค่ะ”

“ค่าอะไร” สรัทกาลในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มทับเชิ้ตดำปลดกระดุมเดินเข้ามาใกล้ ก่อนชะโงกผ่านไหล่เธอไปอ่านโน้ตสีเหลืองบนโต๊ะ “อ๋อ...”

ใจสาวเต้นตึกตักเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมของเขา กลิ่นที่ยังติดจมูกหลอกหลอนตั้งแต่เมื่อคืน เนื้อผ้าบนไหล่กว้างของเขาเรียบตึง ลำคอขาวจัดสะอาดสะอ้าน เธอเม้มริมฝีปากเข้า พยายามไม่คิดเรื่องอื่นนอกจากงานที่กองรออยู่บนโต๊ะ

ถามว่าหวั่นไหวไหมเวลาอยู่ใกล้เขา... ตอบได้เต็มปากว่ามากที่สุด ด้วยไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายคนไหนมากเท่านี้มาก่อน อีกทั้งเขายังมีเสน่ห์ดึงดูดขั้นอันตราย พาลให้ใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่สบตากัน ทว่าเธอไม่พร้อมจะเป็นของเล่นของผู้ชายเจ้าชู้ ต้องมานั่งน้ำตาตกในหลังจากเสียความบริสุทธิ์แล้วถูกเขาเขี่ยทิ้งอย่างไม่ใยดี

แค่รสจูบร้อนแรงไม่กี่วิยังเล่นเอาเธอประสาทเสีย กินไม่ได้นอนไม่หลับ

ดังนั้น... ห่างได้ห่าง ถอยได้ถอย

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวนะคะ...”

“ไหนว่าหารครึ่ง” เขาก้าวขวางเธอไว้เมื่อเห็นว่าหญิงสาวขยับจะหนี ยิ้มนิดๆเมื่อเห็นว่าเธอก้มหน้างุดไม่ยอมสบตา ริมฝีปากอวบอิ่มสีฉ่ำเม้มเข้าหากัน ดูยังไงก็น่าแกล้งชะมัด ทำไมเขาถึงไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้มาก่อนนะ

“ก็คุณไม่ได้ดื่ม”

“แน่ใจเหรอว่าผมไม่ได้ดื่ม”

เพลงพิณแทบจะกลืนคำพูดของตัวเองลงไปเมื่อได้ยินเสียงทุ้มพร่าของเขา  ชายหนุ่มเข้ามาใกล้อีกนิด แล้วเชยคางเธอขึ้นให้สบตา

ใจสาวกระตุกไหวอย่างรุนแรงเพียงได้เห็นตาสีนิลกระจ่างคู่นั้น คล้ายอากาศในห้องถูกสูบไปจนหมด เธอหายใจติดขัด อยากปัดมือเขาออกแต่ยังยืนแข็งทื่อราวกับคนที่ไม่รู้วิธีขยับตัว

“ไม่ตอบ... หรืออยากให้สาธิตใหม่ว่าเมื่อคืนผม ‘ดื่ม’ ยังไง”

เขาเคลื่อนหน้าลงมาใกล้ นึกครึ้มอกครึ้มใจที่วันนี้คนตัวเล็กไม่สวมแว่น อะไรสวยๆดีๆจึงงามพร่างพราวเจริญหูเจริญตา น่ารักจนอดยิ้มไม่ได้

“ถอยไปได้ไหมคะ” เธอเบี่ยงหน้าหนีจากปลายนิ้ว แก้มร้อนฉ่าเมื่อเขากระตุ้นให้นึกถึงเรื่องเมื่อคืนอย่างโจ่งแจ้ง ซ้ำยังยิ้มเย้ยยื่นหน้าเข้ามาอีก

“ไม่อยากถอย” เขากระซิบ

“ฉันจะกลับไปทำงาน...”

เธอไม่กล้าทำอะไรรุนแรงกับเขา ถ้าตบเขาจะจูบ... แล้วถ้าผลักล่ะ เขาจะหอมแก้มเธอรึเปล่า เพลงพิณไม่อยากเสี่ยง ดังนั้นขอลองเจรจากันก่อนจะต้องลงไม้ลงมือดีที่สุด

ชายหนุ่มมองวงแก้มใสที่แต่งแต้มด้วยสีชมพูอ่อน ไล่ไปตามลำคอเนียนที่เกลี้ยงเกลาเพราะเจ้าตัวมวยผมขึ้นเหมือนทุกวัน แล้วก็คลี่ยิ้มกริ่มเมื่อนึกอะไรดีๆออก

“แว่นก็ถอดแล้ว... เหลือทรงผม”

เขาพึมพำกับตัวเอง ซึ่งหญิงสาวไม่เข้าใจ

แต่แล้ว เธอก็เกือบจะหวีดร้องออกมา เมื่อเขาก้มลงแนบริมฝีปากร้อนฉ่าเข้ากับฐานลำคอที่เปิดเปลือยของเธอแล้วเริ่มขบเม้มดูดดึงด้วยปลายลิ้นนุ่มชื้น...

 

ถามหน่อยว่าโอเคกับสำนวนกันไหมคะ
อ่านยากไปไหมสำหรับนิยายอีโรติก หรือว่ากำลังดี
พอดีเรื่องหลักที่ไรท์เขียนอยู่ต้องพิถีพิถันเรื่องสำนวนนิดนึง
แล้วพอมาเรื่องนี้ เขียนเอามันส์ แต่ขี้เกียจปรับไง เขียนๆไปเนี่ยแหละ
ตามใจตัวเองสุดอะไรสุด 555555

ถ้าโอหรือไม่โอ บอกกันด้วยน้าาาาา

ความคิดเห็น