ภัคร์ภัสสร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter : 12 กามเทพตัวน้อย (F)

ชื่อตอน : Chapter : 12 กามเทพตัวน้อย (F)

คำค้น : ล่ารัก, ล่ารักเจ้าสาวแจ็คพ็อต, เจ้าสาว, นิยายรัก, นิยายน่ารัก, สนุก, ภัคร์, ภัคร์ภัสสร, ผู้หญิงของมาเฟีย, Chineserose, writer, บ่วงรักเฉพาะกิจ, EBOOK

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2560 18:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter : 12 กามเทพตัวน้อย (F)
แบบอักษร

 

“หายไวไวนะ” เขาปลอบพลางเป่าลงบนแผล แล้วมองจ้องตากลมที่กำลังมองสบ หัวใจทั้งสองดวงเต้นรัว เขาค้นพบว่า ตัวเองไม่อาจทนเห็นผู้หญิงคนนี้เจ็บหรือไม่มีความสุขได้อีกต่อไปแล้ว

 

“ไม่ต้องเลย เพราะคุณคนเดียว”เธอว่าอาการกระเง้ากระงอด

 

 

“นี่พี่แทนทำเราเจ็บเหรอ... ก็ดีออก จะได้จำพี่แทนไปนานๆ ไง”ชายหนุ่มแกล้งเย้าแหย่กลั้วเสียงหัวเราะอารมณ์ดีซะงั้น หญิงสาวหน้าแดงตวัดสายตามองเขาอย่างคาดโทษ นี่ถ้าไม่ถือว่าเขามีคุณงานความดีอยู่บ้าง แม่จะตีคืนให้เจ็บกันไปข้างหนึ่งเลย ผู้ชายอะไรขี้แกล้งชะมัก!’

 

“แบบนี้ก็มีด้วย แทนที่จะทำเรื่องดีๆ ให้จำ” หญิงสาวว่า พลางถอนใจพรืด

 

“พี่แทนไปล้างชามให้ก่อนละ”เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน ตัวเขาสูงมากๆ เวลาเธอนั่งกับโซฟา แล้วเขายืนเต็มความสูงแบบนี้

 

“โยเกิร์ตจะไปนั่งรอเป็นเพื่อนนะ” เธอลุกขึ้น ก้าวเท้าเดินตามเข้าไปในครัว

 

“เอางั้นเหรอ?”เขาเปรย โดยที่ไม่หันหลังกลับมมามองเธอ หากซ่อนรอยยิ้มเจือแววตาเจ้าเล่ห์เอาไว้น้อยๆ

 

 

“อืม” หญิงสาวพยักหน้าพร้อมส่งเสียงฮึมฮัม

 

“ดีครับ ใครจะโชคดีเหมือนผม”ชายหนุ่มเปรย รอยยิ้มอ่อนโยนประดับบนใบหน้าเขา

 

 

“เรื่อง?”เสียงหวานถาม สั้นและดูห้วน เขาหยุดชะงักหนมามองจ้อง

 

“แค่ล้างชาม ยังมีคนน่ารักๆ มานั่งเป็นกำลังใจ” เขาเอ่ย ขณะลุกขึ้นคว้ากองจานชามขึ้นไปที่ซิงค์ล้างจานในครัวก๊อกน้ำถูกเปิด เสียงน้ำดังซ่าๆ ชายหนุ่มวางจานที่เกลี่ยเศษอาหารลงทิ้งในถุงดำขนาดเล็กเพื่อเก็บเศษอาหาร แล้วแช่น้ำล้างคราบมันออกรอบหนึ่งก่อน จากนั้นมือหนาใหญ่ก็หยิบฟองน้ำชุบน้ำยาล้างจาน แล้วก็ถูวนๆ จนจานชามแต่ละใบถูกห่อไว้ด้วยฟองฟูสีขาว ตามด้วยล้างน้ำสะอาด

 

 

หญิงสาวกำลังดูเขา ทำงานบ้านคล่องแคล่วดีจริงๆ เลย พอนึกได้ว่าตนแอบมองจ้องเขานานเกินไปแล้ว จึงตั้งคำถาม “ผู้ชายเค้าเป็นเหมือนคุณทุกคนมั้ยคะ?”เขาหันมามองเธอ แววตาคู่นั้นทอประกายอ่อนโยนอย่างชวนอบอุ่น

 

“ยังไง แบบพี่แทนมันทำไมเหรอ?”น้ำเสียงเรียบนิ่ง หากแววตามองมาอย่างกรุ้มกริ่ม ธันยาพัฒน์ที่หญิงสาวเคยรู้จัก เขาเป็นคนอ่อนโยนก็จริง หากเย็นชาเป็นส่วนใหญ่ แรกๆ เขาแทบไม่มีรอยยิ้มให้เห็นด้วยซ้ำ แต่น่าแปลกใจอย่างที่สุด เมื่อระยะหลังๆ เขาส่งยิ้มให้เธอเห็นอยู่บ่อยๆ และปภาณพิชญ์เอง ก็รู้สึกโชคดีที่ได้เห็นมัน เวลาเขายิ้มดูอบอุ่น เป็นคนละคนจากครั้งแรกที่พบกัน

 

“พวกเข้าข้างตัวเองน่ะสิ” เธอว่าให้ เขาหันมายิ้ม หากไม่ตอบอะไรมากกว่าส่งยิ้มละมุนกลับมา

 

 

เธอนั่งมองเขาล้างชาม หากก็พยายามข่มหัวใจไม่ให้เต้นรัวแรงมากไปกว่านี้ ดวงตากลมมองไปที่พลาสเตอร์รูปตุ๊กตาน่ารักที่ติดบนแผล จู่ๆ รอยยิ้มอ่อนบางก็ประดับบนใบหน้าเจ้าหล่อน แววตาเธอฉายแววความสุขความอบอุ่นฉาบทาลงบนหัวใจ เธอไม่ได้สัมผัสความรู้สึกอบอุ่นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ ความรู้สึกที่มีใครสักคนคอยดูแล... ปกป้อง... และอยู่เคียงข้างไม่ห่างกันแบบนี้ แต่เขาก็เป็นแค่คนรักกำมะลอ จำเอาไว้นะโยเกิร์ต!

 

“เสร็จซะที” ชายหนุ่มว่า พร้อมปัดมือทั้งสองไปมา

 

“เก่งจังเลย” เธอแกล้งพูดชม “ดึกแล้วค่ะ นอนกันเถอะ”

 

 

“นอนด้วยกันมั้ย?” ช่างภาพหนุ่มสายอินดี้ได้ทีแกล้งหยอกเล่น เจตนาเขาจะไม่ยอมให้มีช่องว่างให้เธอได้มีความสงบสุขจากความขี้แกล้งของเขาเลยหรืออย่างไร

 

“บ้า! ใครจะนอนกับพี่แทนคะ”คนเป็นน้องตวาดแว้ด สีแดงเรื่อเจืออยู่บนแก้มทั้งสองข้าง

 

“พี่แทนล้อเล่นครับ... ทำไมต้องแก้มแดงด้วย” เขาไม่เลิกแหย่ ดวงตาเขาเจือแววอ่อนโยนระคนความเอ็นดูที่มีต่อหญิงสาว ปภาณพิชญ์พบว่าระยะหลังๆ มานี้ ตนเองหัวใจเต้นรัวทุกครั้งที่เข้าใกล้เขา มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่... และจะเป็นแบบนี้อีกนานแค่ไหนนะ หัวใจน่ะ

 

“ไม่ได้แก้มแดง... โยเกิร์ตแค่ง่วงย่ะ!” หญิงสาวบอกปัด แกล้งทำโมโหกลบเกลื่อน “ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ไม่อยากเห็นคนไปทำงานสาย”หญิงสาวสรุป หญิงสาวเดินนำขึ้นชั้นบน โดยมีชายหนุ่มเดนตามคอยปิดสวิตซ์ไฟให้ ก่อนที่ต่างฝ่ายจะแยกย้ายกนเข้าห้องนอนส่วนตัว เขาก็เอ่ยลาเบาๆ เสียงกระซิบทำคนฟังเลือดสูบฉีดแล่นซ่าน

 

 

“งั้น... พี่แทนขึ้นนอนก่อนนะคะ” เขาหยุดจ้องดวงตาเป็นประกาย พาให้ใจหญิงสาวสั่น... หวั่นไหว “ราตรีสวัสดิ์ครับ” เขาทิ้งท้ายน้ำเสียงแววตาอบอุ่นอ่อนโยนจนหญิงสาวสัมผัสได้ หลังจากประตูห้องนอนของแต่ละฝ่ายปิดลงสนิท ทั้งสองต่างก็ยืนหันหลังพิงประตูห้องนอนตนเอง แล้วนาทีนั้นเอง ก็ไม่มีใครหุบยิ้มเอาไว้ได้เช่นกัน จู่ๆ ต่างก็คิดถึงช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน ดูเหมือนฝ่ายชายหนุ่มผู้อาศัยจะพาความห่วงใยเข้ามาในนี้เต็มกระบุง เขาดีกับเธอและหลานสาวตัวน้อย อบอุ่น อ่อนโยน ทำไมผู้ชายดีๆ แบบนี้ถึงถูกแฟนทิ้งได้นะ ปภาณพิชญ์ยิ้มบางๆ พร้อมกับหลับตาลงช้าๆ ราวกับว่าจะเก็บความประทับใจพวกนี้เอาไว้นานๆ เพราะถ้าการสวมบทแฟนกำมะลอแบบนี้จนทีมรายการไม่ติดใจสงสัย ทุกอย่างก็สำเร็จ ทั้งสองได้รับเงินรางวัลคืนละก็ การแสดงในบทบาทคู่รักก็คงต้องสิ้นสุดลงทันที หญิงสาวอาจไม่ได้เจอแววตาอ่อนโยนคู่นั้นของเขาอีกก็เป็นได้...

__________________________________

จบตอนแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่ติดตามกัน ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}