ทะเลเมฆ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 - มาดดีลีลาเด็ด (100%) [18+]

ชื่อตอน : บทที่ 1 - มาดดีลีลาเด็ด (100%) [18+]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 270.9k

ความคิดเห็น : 181

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2560 13:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,600
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 - มาดดีลีลาเด็ด (100%) [18+]
แบบอักษร

 

 

 

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1457795/99515639-member.jpg

 

 

“ผมบอกเหรอว่าผมไม่ชอบคุณ...” เขาเอนตัวพิงเบาะ ยกศอกขึ้นเท้ากับพนักแล้วใช้ปลายนิ้วแกร่งไล้ไปตามริมฝีปากของตน ท่าทางนั้นทำให้เพลงพิณหวนถึงฝันเมื่อคืนอีกครั้ง เธอไม่เคยถูกจูบ ไม่รู้ว่าความฝันกับความจริงจะแตกต่างกันหรือไม่

แต่ท่าทางยียวนของเขา การปฏิบัติของเขาที่ผิดแผกจากเวลาอยู่กับคนอื่น ทำให้เธอมั่นใจ

“แค่แววตาที่คุณแสดงออกมา ฉันก็รู้แล้ว”

ถ้าเขาใจดีกับเธอสักนิด แขวะน้อยลง ทำตัวเป็นผู้ใหญ่สักหน่อย คร้านเธอจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้น เพราะภาพลักษณ์ของเขาก็ดูเป็นคุณชายยโสสูงศักดิ์ ยิ่งเย็นชายิ่งน่าค้นหา

ชายหนุ่มถอนหายใจ

“ผมแค่ไม่ชอบเวลาแม่ยัดเยียดผู้หญิงมาใกล้ผม”

หญิงสาวเลิกคิ้วโก่งงามขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

“คุณคิดว่าฉันจะจับคุณเหรอคะ”

“...”

“ฉันจบเอ็มบีเอจากสแตนฟอร์ด มีพอร์ชขับ บ้านอยู่กลางสุขุมวิท คุณคิดว่าคนสวยรวยเลือกได้อย่างฉันจะจับผู้ชายเจ้าชู้อย่างคุณไปทำไมคะ!

สรัทกาลพ่นหัวเราะออกมาอย่างทนไม่ไหวกับท่าทางหัวเสียของหญิงสาว ก็เพราะเขานั่นล่ะที่ทำให้เธอเข้าใจอย่างนั้น

“คุณไม่คิด แต่แม่ผมคิด แล้วก็... คุณไม่ใกล้เคียงกับคำว่า สวยเลยนะเพลง”

ทั้งคู่แทบไม่เคยเจอกันในวงสังคมก่อนหน้านี้ เพราะสรัทกาลจบจากอังกฤษ ส่วนเพลงพิณไปเรียนไฮสกูลที่อเมริกาตั้งแต่ยังวัยรุ่น สมัยนั้นเธอเปรี้ยวโฉบเฉี่ยวตามประสาลูกคนรวย ถึงจะไม่เคยปล่อยเนื้อปล่อยตัวกับใครแต่ก็มีวีรกรรมแสบล้ำไม่เบา บิดาจึงให้เรียนต่อยาวจนเป็นผู้เป็นคนจึงยอมให้กลับมา

“ป้าเลขาของพ่อสอนฉันมาว่า...” หญิงสาวเว้นจังหวะเมื่อบริกรนำเครื่องดื่มลงเสิร์ฟ “...การแต่งกายภูมิฐานจะเป็นหน้าเป็นตาให้แก่เจ้านายมากกว่าการแต่งตัวยั่วยวน เลขาที่ทรงประสิทธิภาพจะไม่กังวลในตอนเช้าว่าพวกเธอควรสวมอะไร แต่เป็นจะไป ทำงานก่อนเจ้านายทันรึเปล่า”

“ป้าเลขาของคุณอายุเท่าไหร่”

“มันเรื่องของฉัน”

“มันเรื่องของผมด้วย เพราะผมต้องทนมองเลขาที่แต่งตัวเฉิ่มเชยนั่งเชิ่ดอยู่หน้าห้อง เปรียบเทียบกับสาวสวยระดับเอลิแกนซ์แล้วเหมือนฟ้ากับเหวเลยรู้ไหม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าผมจะอายเวลาผู้หญิงพวกนั้นหัวเราะเยาะคุณหลังจากเดินเข้ามาในห้อง”

เขาไม่ได้คิดอย่างที่พูดจริงๆ รู้สึกขำด้วยซ้ำ แต่เพลงพิณไม่รู้ เธอฉุนจัด

“ผู้หญิงที่หิ้วหลุยส์จากช็อปในพารากอนแล้วทำท่าเหมือนมันเป็นรุ่นลิมิเต็ดจากปารีสเหรอคะ หรือคุณจะพูดถึงคนที่สวมฟิลิปปาร์เต๊กได้เข้ากับชุดห่วยไร้รสนิยม นี่ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้หญิงที่ดีจริงเขาไม่มาสนใจหรอกว่าจะแต่งตัวยังไงให้ถูกใจผู้ชาย และพวกเธอจะไม่พุ่งหาผู้ชายก่อนด้วย”

สรัทกาลนิ่งเงียบ ในขณะที่เธอยกแก้วคิงส์มาร์ตินี่ของเขาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ตามด้วยพิงค์แซงเกรียของตัวเอง เพลงพิณรู้ว่าตัวเองคอแข็ง กระนั้นฤทธิ์แอลก็ฮอลล์ก็ไหววูบวาบในช่องท้องที่ว่างเปล่า

ไม่ฉลาดเลยที่ทำแบบนี้ แต่ไม่ฉลาดกว่าที่จะนั่งคุยกับเขา

เธอเคยพยายามรักษาบรรยากาศในการทำงานโดยไม่ปะทะกับเขาตรงๆ ดังนั้นคืนนี้ควรจบลงโดยเร็วก่อนที่ทุกอย่างจะพัง

“หมดแล้วค่ะ กลับ”

สรัทกาลส่ายหน้าอย่างขำๆ แล้วเรียกเช็คบิลโดยไม่สนว่าตนยังไม่ได้กินกับแกล้ม ถึงกระนั้นก็ต้องใช้เวลาครู่ใหญ่ในการเคลียร์บิล เขาไม่อยากทิ้งช่วงให้นิ่งเงียบ จึงชวนคุยต่อ

“ทำไมตอนนี้คุณถึงอยู่คนเดียวล่ะครับ”

“คอนโดฉันติดรถไฟฟ้าค่ะ ประหยัดเวลาตอนมาทำงานมากกว่า”

“อ๋อ งั้นที่ว่าคุณไม่ลงรอยกับแม่เลี้ยง ก็จริงใช่ไหม”

หญิงสาวค้อนเขาตาขวางที่มาซอกแซกเรื่องส่วนตัว รู้สึกมึนขึ้นมาเพราะดื่มเร็วเกินไป แสงไฟจากด้านนอนเริ่มพร่าเลือนเป็นวง แต่ทุกอย่างยังควบคุมได้ เธอยังไม่ได้เมา

“เรื่องของฉัน...”

“ไม่บอกหน่อยเหรอ ผมอุตส่าห์ตั้งใจถาม”

เพลงพิณลุกขึ้นยืนหลังเห็นว่าเขาเซ็นต์บิลบัตรเครดิตเรียบร้อย การจัดการค่าใช้จ่ายของเขาถือเป็นหน้าที่ของเธอ ดังนั้นพรุ่งนี้เธอจะตรวจสอบว่าคืนนี้หมดไปเท่าไหร่ แล้วค่อยคืนเขาเป็นเงินสด

ชายหนุ่มยักไหล่เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบแล้วยืนขึ้นตาม ทั้งคู่เดินกลับเข้ามาในลิฟท์โรแมนติกอีกครั้ง หลังผ่านไปเพียงยี่สิบนาที

หญิงสาวรู้สึกว่าขากลับยิ่งช้ากว่าขามา ทั้งคู่ยืนหันหลังให้ทิวทัศน์แล้วหันหน้าไปยังประตู ไม่มีคนอื่นในลิฟท์ แต่สัมผัสได้ว่าเขาเข้ามายืนใกล้กันมากกว่าที่เคย

“รู้ไหมผมยังไม่ได้ดื่มเลย” ชายหนุ่มเงยหน้าบอกลอยๆ

“ดื่ม...”

“เหล้าไง”

“ก็กลับขึ้นไปสิคะ ฉันกลับเองได้”

“ไม่ล่ะ...” จู่ๆ เขาก็เอียงหน้าลงมา “...ขอชิมจากคุณก็แล้วกัน”

ฤทธิ์เหล้าทำให้เพลงพิณตอบสนองช้าลงเมื่อใบหน้าขาวจัดของเขาเคลื่อนใกล้เข้ามาชิด แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่สรัทกาลจะถือวิสาสะดันร่างของเธอจนติดกระจกแล้วดึงแว่นหนาหลุดติดมือจนวงหน้างามล้ำปรากฏต่อสายตา

ชายหนุ่มมองกลีบปากสีฉ่ำที่เผยออ้าเพราะตกใจ ยิ้มออกมาแล้วก้มลงแนบปากอุ่นของเขาเข้าหา บดเบียดดุนดันเข้าสู่ความอ่อนนุ่มน่าสัมผัส

เธอคงไม่รู้ว่าตอนที่เธอนั่งเถียงเขาใต้แสงไฟสลัวนั้นช่างเร้าใจเป็นบ้า เขาชอบผู้หญิงฉลาด ผู้หญิงที่ไม่คล้อยตามจนดูโง่ แต่ก็นั่นล่ะ เขาไม่คิดจริงจังหรอก นายแสนคนนี้ใช้ผู้หญิงเปลืองยิ่งกว่าทิชชู่ พอได้ปุ๊บก็เบื่อเปลี่ยนหาคนใหม่

แต่แล้ว เขาก็ต้องเปลี่ยนความคิดอีกครั้ง

ริมฝีปากของเพลงพิณนุ่มมาก เขาขบเม้มไปตามกลีบปากล่างโดยไม่สอดลิ้น แล้วก็รู้สึกว่าน้องชายของตนตอบสนองในทันที แม่งเอ้ย เขากำลังแข็งตัวเพราะจูบผู้หญิงไร้เดียงสาเนี่ยนะ! เธอจูบไม่เป็นด้วยซ้ำ ได้แต่ยืนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ทั้งที่ปากดีไม่มีใครเกิน

ชายหนุ่มนึกสงสัย จบนอกมายังไงวะเนี่ย หรือจะเป็นสาวหัวโบราณ

แต่เมื่อเธอไม่ขัดขืน เขาก็เริ่มไล้ลิ้นแตะเรียวปากฉ่ำให้เปิดทาง ก่อนจะแทรกเข้าไปควานหารสแอลกอฮอลล์เจือจางที่ยังเหลืออยู่ ไรฟันของเธอเรียงเป็นระเบียบ หอมหวาน ปลายลิ้นเล็กดันตอบเขาเบาๆ เขาจึงได้ทีดันกลับแล้วดูดอย่างแรง

เสียงหวานครางรับในลำคอ

เพลงพิณแทบไม่รู้ตัวว่าเขาดึงแขนสองข้างของเธอให้โอบรอบลำคอแกร่ง อะไรบางอย่างที่ร้อนจัดแนบอยู่ตรงท้องน้อย เขาจูบเธอแรงขึ้น สอดลิ้นเข้าออกเป็นจังหวะลึกลับ ทำให้กายสาวปั่นมวนไปด้วยอารมณ์ที่ไม่รู้จัก ไม่มีอะไรใกล้เคียงกับสิ่งที่พบในฝัน เขารุนแรง เร้าใจ มีรสขมปร่านิดๆ ติดบนปลายลิ้นที่ลากร้อนบนลิ้นของเธอ

แต่แล้ว... มือร้อนของเขาที่ลากผ่านเนื้อผ้าบนต้นขาก็ทำให้เธอก็รู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่

จูบแรก...

หญิงสาวดึงแขนออกจากลำคอเขา แล้วดันไหล่หนาอย่างแรง เขาไม่ขยับ เธอจึงทุบ แต่เขากลับดูดริมฝีปากเธออย่างแรงขึ้นแล้วดันร่างให้แนบไปกับผนังลิฟท์มากขึ้น สอดเข่าหนึ่งข้างเข้ามาระหว่างขาเธอเพื่อตรึงไว้ไม่ให้หนี มือจับมือเธอไว้

เธอร้องประท้วงในลำคอ พยายามดันลิ้นของเขาให้ถอยหนี แล้วก็ได้ผล ชายหนุ่มถอนจูบออกก่อนที่เขาจะหน้ามืดแล้วปลดเข็มขัดแล้วร่วมรักกับเธอในลิฟท์ที่กำลังเคลื่อนลงสู่ล็อบบี้ แต่เขายังกดเธอไม่ปล่อย มือหนาสองข้างกุมข้อมือบางไว้ไม่ให้เธอประทุษร้ายได้อีก

“คุณ...” เพลงพิณยังสับสนว่าควรทำอย่างไร ความร้อนผ่าวยังติดบนริมฝีปาก ใจเต้นสูบฉีดรัวจนหัวหมุน ร้อนจัดลามไปทั้งหน้าและลำคอ

เขาเกลียดเธอจะเป็นจะตาย ทว่าจู่ๆก็พุ่งเข้าจูบเอาดื้อๆ แต่แล้วชายหนุ่มก็ตัดบท

“แคนเซิลนัดผู้หญิงคนอื่นให้หมด”

“คะ!?...”

หญิงสาวมองใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้แสดงสีหน้าจริงจังออกมาเป็นครั้งแรก นัยน์ตาเขาวาววับด้วยอารมณ์ที่พลุุ่งพล่าน และตอนนี้เธอพอเดาออกแล้วว่าอะไรที่ทิ่มท้องเธออยู่

“ผมชอบจูบคุณ”

“...”

“แล้วผมก็ต้องได้คุณด้วย เตรียมใจไว้เถอะคุณเลขา จากนี้ไปผมจะยุ่งกับคุณแค่คนเดียว ทั้งเช้า กลางวัน เย็น ไม่เลิกจนกว่าผมจะได้เป็นคนแรกของคุณ!

เพลงพิณดึงแขนออกจากการกอบกุมของเขาได้สำเร็จ ก่อนที่เธอจะรู้ตัว มือเรียวบางก็ฟาดลงบนแก้มของเขาฉาดใหญ่!

เธอหมายจะเตือนสติเขาเท่านั้นว่าเธอไม่ใช่ของเล่นที่เขาจะมาทำเหมือนผู้หญิงอื่น เธอไม่ง่าย แล้วเขาก็ไม่ใช่วีรบุรุษในนิยายที่จะหาเศษเลยโดยไม่ได้รับการตอบโต้

สรัทกาลถึงกับหน้าหัน และเมื่อเขาตวัดตาสีดำทะมึนกลับมาอีกครั้ง ก็มีไฟแห่งความท้าทายแฝงแทรกอยู่ในนั้น มุมปากหยักบิดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน แต่ไม่ได้ก้าวร้าวหรือโกรธเคือง

“จูบแล้วตบ ก็แฟร์ดี”

“...”

“งั้นคราวหน้าถ้าคุณตบอีก ผมจะถือว่าคุณอยากให้จูบก็แล้วกัน”

 

 

เหยแกรรร เอาหล่าววว เขาประกาศสงครามกันหล่าว
น้องเพลงจะรอดเงื้อมือการแทะ เล็ม เล้าโลมของคุณแสนหรือไม่!?

 

ชอบไหม เม้นท์และไลค์เป็นกำลังใจกันด้วยหนาาา

ความคิดเห็น