ทะเลเมฆ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 - มาดดีลีลาเด็ด (75%)

ชื่อตอน : บทที่ 1 - มาดดีลีลาเด็ด (75%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 220.5k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2560 17:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 900
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 - มาดดีลีลาเด็ด (75%)
แบบอักษร

 

 

ไม่มีโอกาสให้ปฏิเสธ

สรัทกาลเป็นคนชอบควบคุม เอาแต่ใจ บ้าบงการ พอเขาเอ่ยปากเสร็จปุ๊บ ก็ลากเธอขึ้นลิฟท์แก้วไปยังคลับเล้าจ์บนชั้นสูงของโรงแรมหรูติดแม่น้ำเจ้าพระยา ไม่ได้ดูเลยว่าเธอยังอยู่ในสภาพเลขาสุดเชย

บนนั้นคงมีแต่ไฮโซ คนรวย คนรู้จักคุ้นหน้า

หรือเขาจงใจทำให้เธออับอาย

บอกเลยว่ายาก! เขานั่นล่ะที่จะอาย ไม่ใช่เธอ

ลิฟท์เคลื่อนขึ้นช้ากว่าปกติเพราะต้องการให้ลูกค้าดื่มด่ำกับทิวทัศน์เบื้องนอก หลายคนถึงกับขนานนามว่าลิฟท์โรแมนติก และเนื่องจากวันนี้เป็นวันธรรมดากลางอาทิตย์ มีคนมาใช้บริการไม่มาก จึงเหลือเพียงเธอและเขาสองคนใต้บรรยากาศอึดอัด

สรัทกาลมักแผ่รังสีบางอย่างออกมาเสมอเวลาเขานิ่งเงียบ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาซ่านสดชื่นและมีบางอย่างที่ลี้ลับราวใต้ทะเลลึก เข้ากันดีกับอุปนิสัยมุ่งมั่น ไม่ยอมใคร พอมาบวกกับใบหน้าราวพระเอกละครหลังข่าว ใครได้เดินผ่านเป็นอันต้องมองจนเหลียวหลัง หวังในใจว่าจะได้ใกล้ชิดกับเขาสักครา

ไม่แปลกที่เขาจะมีผู้หญิงใช้ไม่ขาดมือ

แต่สำหรับคนที่รู้ไส้รู้พุงดีจากระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมา เพลงพิณบอกเลยว่าชอบไม่ลง ถ้าจะได้เขา เธอขอเป็นผู้ชายธรรมดาสักคนคงดีกว่า เธอเชื่อว่าผู้ชายไม่มีวันหายเจ้าชู้ คนที่จะได้ผู้หญิงพรหมจรรย์เพียงครั้งเดียวแล้วหยุดที่เธอคนนั้นตลอดไปมีแค่ในนิยายเท่านั้น

แต่จิตใจกับร่างกายคงจะแยกส่วนกัน เพราะเธอเริ่มปั่นป่วนในช่องท้องเมื่อต้องมายืนใกล้กับร่างสูง ผนังลิฟท์บีบแคบเข้ามาทุกที คล้ายกำลังกระตุ้นให้เขาและเธอต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อคลายบรรยากาศ...

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ แก้วเดียวเอง”

หญิงสาวสบตากับเงาสลัวของเขาในกระจก ทั้งคู่ยืนเอาไหล่ชนกันแล้วมองออกไปข้างนอก แต่เนื่องจากไฟในลิฟท์สว่างจ้า จึงเห็นเงาของแต่ละฝ่ายปรากฏบนนั้นด้วย

“ฉันทำหน้าปกติค่ะ”

“คุณทำหน้าเหมือนอยากกลับบ้าน”

“คงง่วงมั้งคะ”

“ผมถึงได้บอกไง ว่าแก้วเดียว”

ประตูลิฟท์ข้างหลังเปิดออก สรัทกาลหมุนตัวแล้วเดินไปหาพนักงานต้อนรับประจำคลับทั้งที่ควรเป็นหน้าที่ของเธอ การเอาใจนิดๆ นั้นทำให้เพลงพิณผ่อนคลายลง แต่ยังไม่เลิกระแวง

ปกติเขามาเที่ยวกับสาวๆ เท่านั้น

ดังนั้น ถ้าคืนนี้เขาคิดจะเคลมเธอละก็... บอกเลยว่ารอไปอีกร้อยปีก็ไม่ได้แอ้ม!

 

พนักงานพาทั้งคู่มานั่งติดกระจกที่เห็นทิวทัศน์เมืองเก่าชัดเจน โซฟาหนานุ่มสองตัวหันหน้าเข้าหากันโดยมีโต๊ะเล็กคั่นกลาง วัดพระแก้วส่องแสงสว่างอยู่ลิบๆ สนามหลวงตรงกลางเป็นสีดำทะมึนทึบ สรัทกาลสั่งเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่วพร้อมกับแกล้มอีกเล็กน้อย แล้วหันมาถามเธอว่าจะกินอะไร

“สั่งเลย ผมเลี้ยง”

“หารกันก็ได้ค่ะ”

เขานิ่วหน้า “มีเจ้านายกับลูกน้องที่ไหนหารกันบ้างในเวลาแบบนี้”

“นอกเวลางานแล้วค่ะ ตอนนี้ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณ”

“จะปากดีก็ให้มันน้อยๆ หน่อย...”

“ทำไมคะ คุณจะไล่ฉันออกเหรอ”

เขาเริ่มวางอำนาจ เพลงพิณจึงเริ่มต่อปากต่อคำอย่างไม่ยอม คุณหญิงจรุงจิตบอกว่าอย่าไปกลัวเขา ถึงเขาจะมีนิสัยปากไวปากร้าย แต่พอเป็นผู้หญิงก็ยอมอ่อนข้อให้ทั้งนั้น อีกทั้งเธอมาศึกษาดูงาน ไม่ได้มาอยู่ในตำแหน่งที่จะต้องเป็นเบี้ยล่างเขาไปเสียทุกเรื่อง

“เอ่อ... จะรับไปแค่นี้ก่อนไหมครับ” บริกรที่ยืนรับออเดอร์แทรกถามขึ้นมาระหว่างทั้งสอง เขารู้สึกราวว่าทั้งคู่เป็นคู่รักที่ไม่ลงรอย ควรจากหนีให้ไกลโดยเร็ว เพลงพิณจึงปิดเมนูที่เธอกวาดตามองดังฉับแล้วเชิดหน้าสั่งด้วยมาดคุณหนู

บริกรคนนั้นรีบจด โค้ง แล้วเดินจากไป หญิงสาวจึงตวัดตากลับมามองคู่กัดที่ทะเลาะกันมาสองเดือนด้วยแววตาขวางจัด

“คุณไม่ชอบฉัน แล้วชวนฉันมาดื่มทำไมคะ”

 

 

 

ตอนหน้าจะมีฉากหวิวที่ทุกคนรอคอย ลงคืนนี้แหละค่ะ รอกันได้เลย

ถ้าชอบ เม้นท์ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ

ความคิดเห็น