ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 6

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 148.4k

ความคิดเห็น : 364

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2560 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 6
แบบอักษร

 

 

 

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 6

Author:   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

“เดย์ เลือกได้ยังว่าจะเอารถรุ่นไหน” อิฐถามขึ้น ขณะนั่งกินข้าวเช้าพร้อมกับเดย์ก่อนที่จะออกไปที่ร้าน

 

 

“เอาฟอร์จูนเนอร์เหมือนเดิม ชินมือดี” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามปกติ

 

 

“ไม่เปลี่ยนเป็นรถสปอร์ตบ้างเหรอ” อิฐแกล้งถาม เดย์มองหน้าคนรักนิ่งๆ

 

 

“อย่าเอาความอยากได้ของตัวเองมายัดเยียด เดี๋ยวจะโดน” เดย์พูดขู่ไม่จริงจังนัก อิฐหัวเราะขำเบาๆ

“อยากได้รถสปอร์ต แต่ยังไม่หายกลัวรถเวลาขับเร็วๆ จะอยากได้ไปทำไม เอามาขับดมกลิ่นไอเสียรถติดในกรุงเทพฯงั้นเหรอ” เดย์ถามกลับ อิฐย่นจมูกใส่ เพราะที่เดย์พูดมาก็มีส่วนถูก ถึงแม้ว่าอาการกลัวรถเวลาขับเร็วๆของอิฐจะดีขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่หายดีเสียทีเดียว

“วันนี้อยู่ร้านนะ กูจะไปชลบุรี” เดย์พูดขึ้นเมื่อนึกได้

 

 

“ไปด้วย” อิฐร้องตามในทันที เดย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

 

“จะไปทำไม อยู่ช่วยงานที่ร้านไป กูไปแล้วกลับตอนเย็น ไม่ได้ค้างคืน” เดย์ตอบกลับ อิฐหน้ามุ่ยลง

 

 

“ก็อยากไปด้วย ทำไมถึงไม่อยากให้กูไปวะ มีใครซ่อนไว้ที่โน่นรึไง” อิฐถามอย่างจับผิด

 

 

“เลอะเทอะ กูก็มีแต่งานทั้งนั้นแหละ ถ้าไม่ใช่เรื่องงานเรื่องร้าน กูจะขับรถไปทำไมให้เหนื่อย อยู่ช่วยงานป๊าที่ร้านนั่นแหละ อย่างเรื่องมาก” เดย์กำชับอีกครั้ง อิฐยังนั่งหน้าบึ้ง

 

 

“ทุกทีจะไปไหน ก็พากูไปด้วยตลอด ไม่ยอมให้คลาดสายตา เดี๋ยวนี้ไม่ยอมพาไป” อิฐบ่นขึ้นมาลอยๆ เดย์มองหน้าอิฐนิ่งๆ

 

 

“กำลังจะดราม่ารึเปล่า” เดย์ถามกลับ อิฐพยักหน้ารับหงึกหงัก

“เพ้อเจ้อ อยู่กับไอ้นิคมากไปรึเปล่า ไปติดนิสัยมโนไปเองจากมันมาแน่ๆ” เดย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้ว่าจริงจังอะไร

 

 

“ไม่ได้มโน ก็มึงทำตัวแปลกไปนี่” อิฐเถียงกลับ

 

 

“ก็ปกติ กินอิ่มรึยัง จะได้ไปร้าน” เดย์เปลี่ยนเรื่องคุย เพราะไม่อยากให้อิฐคิดมากไปกว่านี้  อิฐนั่งกินต่ออีกหน่อยก็เก็บจานชามและพากันไปขึ้นรถ

 

 

“เดย์ เย็นนี้อยากกินข้าวผัดปลาแซลมอนอ่ะ เมื่อวานนั่งดูคลิปแล้วอยากกิน” อิฐพูดขึ้นเมื่อนึกได้

 

 

“อยากกินก็ลองทำกินเองสิ จะได้ทำเป็น” เดย์บอกกลับ อิฐหันไปมองคนรักที่กำลังขับรถ ก่อนจะโผเข้าไปเกาะแขนของเดย์

 

 

“มึงทำให้กินหน่อยสิ นะ นะ” อิฐอ้อนขึ้นมา เพราะอยากกินจริงๆ

 

 

“มึงลองหัดทำบ้างสิอิฐ ทำให้กูกินบ้าง” เดย์บอกออกมาอีก ทำให้อิฐหน้ามุ่ยลง

 

 

“มึงคิดว่ากูจะทำได้มั้ยล่ะ คงไม่ได้กินแน่นอนอ่ะ” อิฐเถียงกลับมา

 

 

“ก็ลองดูเครื่องปรุงตามคลิปสิ ว่าต้องใช้อะไรบ้าง แล้วเดี๋ยวตอนเย็น กูจะกลับมาสอนให้ทำ ตอนที่มึงทำข้าวต้มก็ออกมาดีนี่” เดย์บอกกลับ อิฐมองหน้าเดย์ด้วยความไม่เข้าใจ เพราะปกติ ถ้าเขาบอกอยากกินอะไร เดย์ก็จะทำให้ตลอด และไม่ค่อยให้อิฐเข้าครัวเท่าไรนัก

 

 

“ให้กูไปซื้อคนเดียวเหรอวะ กูจะเลือกถูกมั้ยล่ะ” อิฐถามกลับ เพราะเขาไม่ค่อยรู้จักพวกเครื่องปรุงเท่าไรนัก

 

 

“ชวนไอ้บอยไปอีกคนละกัน กูกลับมาจะได้พากลับบ้านเลย จะได้ไม่เสียเวลาด้วย” เดย์บอกออกมาอีก อิฐนั่งเงียบไปนิด

“ว่าไง” เดย์หันมามองคนรักแล้วถามย้ำ

 

 

“เดี๋ยวดูอีกทีละกัน” อิฐบอกปัด เพราะยังไม่แน่ใจว่าจะไปซื้อหรือไม่ จริงๆแล้วเขาอยากไปซื้อของกับเดย์ แล้วให้เดย์ทำให้กินมากกว่า เดย์เองก็ไม่ได้พูดอะไร เขานั่งขับรถต่อแล้วกัดฟันระงับอารมณ์บางอย่างในตัวไปตลอดทาง อิฐก็นั่งมองออกนอกรถไม่พูดอะไรอีก เมื่อมาถึงร้าน อิฐแยกไปที่ส่วนของอู่ เดย์ก็เข้าไปเอาเอกสารในห้องทำงาน แล้วเดินออกมาหาอิฐอีกครั้ง

 

 

“กูไปก่อนนะ มีอะไรให้โทรหา เข้าใจมั้ย” เดย์กำชับอิฐ อิฐพยักหน้ารับ ก่อนที่เดย์จะเดินเลี่ยงมาที่รถ เพราะเขาอยากจะไปถึงเร็วๆ เพื่อจะได้กลับมาพาอิฐไปซื้อของ ถ้าอิฐไม่ไปเอง

 

 

“เดย์” อิฐเรียกคนรักเอาไว้ ทำให้เดย์หันไปมอง

“ขับรถดีๆ ไม่ต้องรีบ” อิฐกำชับ ส่วนหนึ่งที่อิฐอยากนั่งรถไปด้วย ก็เพราะเขาห่วงเดย์

 

 

“อืม มึงก็อยู่ร้านดีๆ อย่าสร้างเรื่อง บอยดูแลเฮียของแกดีๆล่ะ” เดย์กำชับลูกน้องคนสนิทของอิฐ

 

 

“ครับเฮียเดย์” บอยรับคำทันที ก่อนที่เดย์จะขึ้นรถแล้วขับออกไป อิฐมองตามรถแล้วถอนหายใจ

“เป็นอะไรอ่ะเฮีย หน้าตาไม่ค่อยดี ทะเลาะกับเฮียเดย์เหรอ” บอยถามขึ้นอย่างสงสัย

 

 

“ไม่ได้ทะเลาะเว้ย แค่ไม่เข้าใจอะไรบางอย่างเท่านั้น ไม่ต้องถามมาก กูบอกแค่นี้แหละ ไปทำงาน” อิฐผลักหัวลูกน้องไม่แรงมากนัก ให้ไปเริ่มทำงาน

..

..

..

เมื่อเดย์ไปถึงร้านที่ชลบุรี เขาก็โทรมาบอกอิฐ แล้วทำงานต่อ เดย์วุ่นอยู่กับงาน เลยไม่ได้โทรหาอิฐอีก ช่วงที่พักกลางวัน อิฐเอามือถือมาเปิดดูคลิปของคนที่ทำข้าวผัดปลาแซลมอน เขานั่งจดรายการของที่ต้องใช้ลงกระดาษไว้ก่อน เผื่อเดย์กลับมาทันจะได้ให้พาไปซื้อของ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่เป็นใจ เดย์โทรมาบอกว่าอาจจะกลับมาช้าหน่อย ถ้าอิฐอยากกินข้าวผัดปลาแซลมอนจริงๆ ก็ให้ไปซื้อของด้วยตัวเองไว้ก่อน

 

 

(“ชวนม๊าไปสิ”) เดย์พูดขึ้น เพราะถ้าอิฐไปกับแม่ เดย์ก็จะได้เบาใจด้วย

 

 

“ม๊าไม่ค่อยสบาย กูไม่อยากพาออกไปไหน มึงนั่นแหละ ทำไมกลับช้าจังวะ” อิฐบ่นกลับไป

 

 

(“กูต้องเคลียงานอีกสักพัก นี่ก็จะเรียกเด็กในร้านมาประชุมก่อนเหมือนกัน เพราะจะได้ไม่ต้องมาพรุ่งนี้อีก”) เดย์บอกกลับ อิฐนั่งฮึดฮัดแต่ก็ว่าอะไรไม่ได้ เพราะรู้ว่าเดย์ทำงาน อีกอย่างเขาไม่อยากเร่งเดย์ เพราะกลัวว่าเดย์จะรีบขับรถกลับเหมือนตอนที่รถคว่ำอีก

 

 

“อืม เดี๋ยวจะลองชวนไอ้บอยไปละกัน คงไปโลตัสใกล้ๆนี่แหละ มึงก็ไม่ต้องขับรถเร็วนะ มาเรื่อยๆ” อิฐยังคงกำชับคนรักเรื่องนี้เหมือนเคย เดย์รับคำ ก่อนจะวางสายไป อิฐจึงนั่งถอนหายใจเบาๆ

//ทำไมช่วงนี้รู้สึกเหมือนมันไม่ค่อยใส่ใจเราเลยวะ// อิฐพึมพำกับตัวเอง แต่ก็พยายามไม่คิดมากอะไร

 

 

“เฮียๆ เพื่อนเฮียมาหาอ่ะ” บอยเดินเข้ามาบอกอิฐ ที่นั่งอยู่ในห้องทำงานของเดย์

 

 

“ใครวะ” อิฐถามขึ้น ก่อนจะลุกไปดู

“อ่าว ไอ้เก็ท มาไงวะ” อิฐทักขึ้นเมื่อเห็นเก็ทเดินเข้ามาหา

 

 

“พอดีผ่านมา จำได้ว่าร้านมึงอยู่แถวนี้ เลยเข้ามาหา ทำงานอยู่รึเปล่าวะ” เก็ทถามขึ้น เมื่อเห็นว่าอิฐอยู่ในชุดช่าง

 

 

“พักอยู่ แล้วนี่เมื่อคืนเป็นไงบ้างวะ ไอ้เกียร์โทรมาด่ากูใหญ่เลย” อิบถามขึ้นอย่างขำๆ

 

 

“สนุกดี เมากันเละเทะ ไม่รู้ใครกลับกับใครบ้าง แล้วนี่มึงกินข้าวกลางวันยังวะ กูหาเพื่อนกินข้าวอยู่” เก็ทถามขึ้นยิ้มๆ อิฐหรี่ตามองเก็ทเล็กน้อย

 

 

“จีบกูรึเปล่าวะ” อิฐแกล้งถาม เก็ทหัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

“ถ้าจีบได้ จีบไปแล้ว แต่นี่จีบไม่ได้นี่หว่า” เก็ทว่าออกมาอย่างขำๆ

 

 

“เออ จีบไม่ได้แล้ว” อิฐบอกกลับ เขาดูท่าทีของเก็ทก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรผิดแปลกไป เก็ทก็ยังเป็นเพื่อนของเขาเหมือนเดิม

 

 

“ตกลงว่าไง หรือว่าต้องขอแฟนมึงก่อนมั้ย ห่า กูลืมไปเลย ว่าแฟนมึงทำงานอยู่ที่นี่ด้วย อยู่รึเปล่าวะ” เก็ทมองหาเดย์ทันที

 

 

“ไม่อยู่ ไปดูร้านที่ชลฯ” อิฐตอบกลับ

 

 

“เออ ทำไมกูคลาดกับพี่เค้าตลอดเลยวะ ไม่เจอสักที” เก็ทถามอย่างงงๆ

 

 

“เอาไว้เดี๋ยวก็ได้เจอเองแหละ มึงหาเพื่อนกินข้าวใช่มั้ย พอดีเลย กูไปกินเป็นเพื่อนมึง แต่มึงก็ต้องช่วยอะไรกูอย่างหนึ่ง” อิฐเสนอขึ้น เก็ททำหน้างง

 

 

“ช่วยอะไรวะ” เก็ทถามกลับ อิฐเลยหยิบกระดาษที่ตนเองจดรายการของที่จะซื้อออกมาให้เก็ทดู

 

 

“พากูไปหาซื้อของพวกนี้ที” อิฐพูดขึ้น เก็ทรับกระดาษมาดู

 

 

“ทำไม มึงจะทำกับข้าวเหรอวะ” เก็ทถามขึ้น อิฐยืนกอดอกมองหน้าเพื่อน

 

 

“ก็ประมาณนั้น เดย์มันให้กูไปซื้อของเตรียมไว้ แต่กูแม่ง ซื้อไม่ถูก มึงไปเป็นเพื่อนกูหน่อยล่ะกัน ได้มั้ยวะ” อิฐพยายามชวนเพื่อน เก็ทพยักหน้ารับ

 

 

“ได้สิ ง่ายจะตาย” เก็ทตอบรับ ทำให้อิฐยิ้มออกมาได้ เพราะเขาไม่อยากชวนบอยไป เนื่องจากบอยต้องทำงาน ถ้าไปทั้งสองคนงานจะไม่เสร็จ

 

 

“งั้นเดี๋ยวกูโทรบอกเดย์แป๊บ” อิฐพูดอย่างดีใจ ก่อนจะเอามือถือออกมาโทรหาเดย์

 

 

(“อืม ว่าไง”) เดย์รับสายคนรักที่โทรหา

 

 

“เดย์ เดี๋ยวกูออกไปซื้อของเตรียมไว้เลยละกันนะ” อิฐบอกเดย์กลับไป

 

 

(“อืม ไปกับบอยใช่มั้ย”) เดย์ถามขึ้น เพราะคิดว่าอิฐจะไปกับบอยตามที่เขาบอกเอาไว้ อิฐมองหน้าเก็ทที่ยืนรออยู่เล็กน้อย

 

 

“เปล่า...ไปกับเพื่อน” อิฐตอบกลับ ทำให้ทางเดย์นิ่งไปทันที

 

 

(“ใคร”) เดย์ถามกลับเสียงนิ่ง

 

 

“ไอ้เก็ทน่ะ พอดีมันมาหาเพื่อนกินข้าว กูยังไม่ได้กิน ก็เลยจะไปกับมัน จะได้ให้มันช่วยเลือกซื้อของด้วย” อิฐบอกกลับไป ทำให้เดย์ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย

 

 

(“รู้สึกว่าเพื่อนมึงคนนี้จะเจอกันบ่อยจังเลยนะ”) เดย์พูดกลับมา ด้วยน้ำเสียงปกติ พลางคิดไปด้วยว่า ช่วงนี้เพื่อนของอิฐที่ชื่อเก็ท มาวนเวียนอยู่ใกล้ๆอิฐบ่อยๆ

 

 

“ก็มันไปอยู่ใต้มาหลายปี กลับมากรุงเทพก็มาเจอกันนี่แหละ” อิฐตอบกลับ ไม่รู้ทำไมเขารู้สึกดีลึกๆ ที่เดย์พูดเหมือนหวงเขาแบบนี้

“ตกลงว่าไงอ่ะ ให้ไปมั้ย ถ้ามึงไม่อยากให้ไป กูไม่ไปก็ได้” อิฐถามกลับ แล้วก็ถามตัวเองในใจด้วยเหมือนกัน ว่าเขาอยากให้เดย์ตอบว่าอะไรกันแน่ ระหว่างให้ไป กับไม่ให้ไป

 

 

(“จะไปก็ไป แต่กินข้าว ซื้อของเสร็จก็กลับมาร้านเลยนะอิฐ อย่าลืมว่ามีงานต้องทำ”)  เดย์บอกกลับมา ทั้งๆที่ในใจของเดย์ อยากจะพูดต่อจากนี้ ว่า บ่ายสองโทรมาต้องอยู่ที่ร้านแล้ว แต่เขาก็ห้ามคำพูดนี้เอาไว้ เขาไม่อยากไปจำกัดเวลาอะไรอิฐมากนัก

 

 

“รู้แล้ว กูไปแค่โลตัสใกล้ร้านนี่แหละ มึงก็ทำงานตัวเองให้เสร็จเหอะ” อิฐบอกกลับ

 

 

(“อืม แค่นี้แหละ ไปกินข้าว ซื้อของซะ ก่อนกลับ กูจะโทรหาอีกที”) เดย์กำชับอีกครั้ง ก่อนจะวางสายไป อิฐก็เก็บมือถือใส่กระเป๋า

 

 

“โอเค บอกเดย์ละ เดี๋ยวกูไปถอดชุดช่างแป๊บ มึงรอกูก่อนนะ” อิฐพูดกับเก็ท

 

 

“แฟนมึงไม่ว่าอะไรใช่มั้ย ที่ไปกับกูน่ะ” เก็ทถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ

 

 

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร มันบอกให้รีบไปรีบกลับ เพราะกูต้องมาทำงานต่ออีก” อิฐพูดก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของเดย์เพื่อถอดชุดช่างออก

..

..

..

เดย์นั่งอยู่ที่ห้องทำงานภายในร้านที่ชลบุรี เขาถือมือถือค้างเอาไว้  สีหน้าหงุดหงิดไม่น้อย เขากดโทรไปหาเกียร์ทันที

 

 

(“มีอะไรพี่เมีย”) เสียงกวนๆของเกียร์ดังขึ้น

 

 

“กูมีเรื่องจะถาม” เดย์พูดขึ้นทันที โดยไม่สนใจคำพูดกวนๆของเกียร์

 

 

(“ถามอะไรวะ”) เกียร์ถามกลับมา

 

 

“เพื่อนมึงที่ชื่อเก็ท” เดย์พูดถึงจุดประสงค์ที่โทรมาทันที

 

 

(“ไอ้เก็ท ทำไมเหรอวะ มีอะไร”) เกียร์ถามกลับอย่างแปลกใจ

 

 

“กูอยากรู้ว่าเพื่อนมึงคนนี้เป็นยังไง แล้วสนิทกับอิฐมันมากแค่ไหน” เดย์ถามกลับไปตรงๆ เพราะเขาข้องใจไม่น้อย

 

 

(“หึหึ นึกยังไงถึงถามเรื่องไอ้เก็ทวะ ทำไมไม่ถามไอ้อิฐมันเองล่ะ”) เกียร์ถามกลับมาอย่างนึกขำ

 

 

“ถ้ากูคิดจะถามมัน กูจะโทรมาถามมึงทำไม อย่าถามอะไรโง่ๆ” เดย์ว่ากลับ ตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ดีเท่าไร การที่ต้องฝืนบางอย่างในตัวเอง มันทำให้เขาแทบจะคลั่งตายเสียให้ได้

 

 

(“ไอ้เก็ทมันก็นิสัยดี ถึงจะอยู่คนละกลุ่ม แต่ก็เที่ยวกับพวกกูบ่อย สนิทกับพวกกูทุกคนแหละ รวมถึงไอ้อิฐด้วย มันไม่ค่อยมีปัญหาอะไรกับใครนักหรอก”) เกียร์เล่าออกมาตามจริง

(“พอเรียนจบก็แยกย้ายกันไป มันไปทำงานที่ใต้เพิ่งกลับขึ้นมากรุงเทพฯนี่แหละ กูเองก็เพิ่งจะได้เจอมันเหมือนกัน”) เกียร์เล่าให้ฟังเรื่อยๆ เดย์ก็นั่งฟังเงียบๆ

 

 

“แล้วทำไมมันถึงมาเจอกับอิฐมันบ่อยนัก” เดย์ถามต่อ

 

 

(“ก็เพื่อนคนอื่นๆไม่ค่อยว่างนี่หว่า มันคงเห็นไอ้อิฐไม่ค่อยทำอะไรล่ะมั้ง ก็เลยไปหา”) เกียร์บอกกลับอย่างไม่คิดอะไร

 

 

“ไอ้นิคก็ว่าง ทำไมไม่ไปหาไอ้นิคมันบ้าง” เดย์ถามต่อ

 

 

(“อ้าว แล้วกูจะรู้มั้ยเนี่ย มึงไม่ถามมันเองล่ะ แล้วมึงเป็นอะไรวะเนี่ย โทรมาถามกูน่ะ อย่าบอกนะ ว่ารู้เรื่องที่ไอ้เก็ทมันแอบชอบไอ้อิฐมาก่อนแล้ว ก็เลยอยากรู้เรื่องของมันน่ะ”) เกียร์ถามขึ้นอย่างขำๆ โดยไม่รู้ว่าเดย์ยังไม่รู้เรื่องนี้

 

 

“มึงว่าอะไรนะ” เดย์ถามเสียงนิ่ง ทำให้เกียร์หยุดหัวเราะทันที

 

 

(“เดี๋ยวนะ มึงยังไม่รู้เรื่อง หรือว่ารู้แล้ววะ”) เกียร์ถามกลับอย่างงงๆ

 

 

“บอกกูมา ว่าไอ้เก็ทนั่นมันคิดอะไรกับอิฐ” เดย์ถามกลับเสียงเข้ม เกียร์พึมพำด่าตัวเองที่ดันหลุดพูดออกไป

 

 

(“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ไอ้เก็ทมันเคยชอบไอ้อิฐ แต่มันคิดว่าไอ้อิฐไม่ชอบผู้ชายด้วยกัน มันก็เลยได้แต่มองห่างๆ พอวันที่รับปริญญามันรู้ว่าอิฐคบกับมึง มันเลยอกหัก แต่มันก็บอกพวกกู บอกไอ้อิฐแล้วว่ามันตัดใจได้นานแล้ว มันก็นานมาแล้ว ไม่มีอะไรหรอก เพื่อนกัน”) เกียร์พูดแทนให้ เดย์นั่งกัดฟันกรอด

 

 

“อืม ขอบใจ” เดย์พูดกลับไปสั้นๆ ก่อนจะวางสาย แล้วเอนตัวพิงเก้าอี้ทำงานอย่างเครียดๆ

“อึดอัดฉิบหายเลยโว้ย” เดย์โวยออกมาคนเดียวในห้องทำงาน ดีที่คนข้างนอกไม่ได้ยินหรือเห็นอาการฟึดฟัดของเดย์ เดย์ต้องปรับอารมณ์ตัวเองให้เย็นลง เพราะเขาต้องประชุมพนักงานและลูกจ้างในร้าน เขาไม่อยากเอาอารมณ์เสียๆ ไปลงกับคนอื่นที่ไม่รู้เรื่องอะไร แล้วเดย์ก็นึกบางอย่างได้ เขาเอามือถือออกมาโทรอีกครั้ง

“นัน กูเอง....ว่างรึเปล่า รบกวนอะไรหน่อย”

..

..

..

“อิ่มว่ะ” อิฐพูดขึ้นหลังจากกินอาหารกลางวันในโลตัสกับเก็ทเรียบร้อย

 

 

“เดี๋ยวกูจ่ายเอง” เก็ทเสนอขึ้น

 

 

“ได้ไงวะ จ่ายของใครของมันเหอะ กูเกรงใจ” อิฐบอกกลับ เพราะเดี๋ยวเค้าต้องให้เก็ทไปซื้อของเป็นเพื่อนด้วย

 

 

“ให้กูจ่ายเหอะ กูหาเพื่อนกินข้าวอยู่ เอาไว้คราวหน้ามึงค่อยเลี้ยงกู” เก็ทบอกกลับ อิฐลังเลเล็กน้อย แต่เก็ทก็ลุกไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์อยู่ดี

 

 

Tru…Tru…Tru

 

เสียงมือถือของอิฐดังขึ้นขณะเดินออกมาจากร้านอาหาร อิฐหยิบขึ้นมากดรับ

“เออ ว่าไงวะ” อิฐรับสายนันที่โทรเข้ามา

“อยู่โลตัส....เออ .....หน้าร้านยาโยอิ กำลังจะไปตรงซุปเปอร์......เห็นอะไรวะ” อิฐพูดคุยกับนันอย่างงงๆ เมื่อนันโทรมาถามว่าเขาอยู่ตรงไหน ก่อนจะเห็นนันเดินยิ้มเข้ามาหา อิฐจึงกดตัดสาย

“สัด กูนึกว่าโจร หนวดเครามึงอ่ะ หัดโกนทิ้งบ้างเหอะ” อิฐทักนันอย่างขำๆ เมื่อเห็นหนวดเคราของนันที่ขึ้นเขียวอยู่

 

 

“กูรอเมียกลับมาโกนหนวดให้” นันตอบพร้อมกับยักคิ้วเล็กน้อย สายตาก็มองมาที่เก็ทซึ่งยืนมองนันอย่างงงๆอยู่ด้านหลังของอิฐ

 

 

“ห่า เมียมึงจะกลับมาเดือนไหนไม่รู้” อิฐว่ากลับอย่างขำๆ ที่นันจะรอให้แม็คที่เรียนอยู่เมืองนอกกลับมาโกนหนวดให้กับเขา

 

 

“เออน่า แล้วนี่ใครวะ มึงนอกใจเฮียกูเหรอ” นันถามขึ้นพร้อมกับพยักหน้าไปทางเก็ท

 

 

“ไอ้บ้า นี่เพื่อนเรียนมหาลัย ชื่อเก็ท เก็ทนี่ไอ้นัน เพื่อนกูเหมือนกัน” อิฐแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จักกัน

 

 

“หวัดดี” เก็ททักทายอย่างเป็นกันเอง นันมองเก็ทอย่างสำรวจ

 

 

“อืม หวัดดี แล้วนี่มึงจะไปไหนต่อวะอิฐ” นันถามขึ้นมาอีก

 

 

“เฮียมึงเค้าให้กูมาซื้อของไปทำกับข้าวเย็นนี้เอง แล้วกูเลือกซื้อไม่ถูกว่ะ พอดีเก็ทมันมาชวนกินข้าว กูเลยให้มันมาช่วยซื้อด้วย” อิฐบอกให้นันรับรู้

 

 

“อ่า พอดีเลย กูก็มาซื้อของสดเข้าบ้าน เดี๋ยวกูช่วยซื้อ ส่วนเพื่อนมึง ให้กลับไปเลยก็ได้ เดี๋ยวกูไปส่งมึงที่ร้านเอง” นันบอกออกมาเสร็จสรรพ

 

 

“เออ ก็ดีเหมือนกัน มึงจะได้ไม่เสียเวลาด้วยเก็ท กูได้คนช่วยเลือกซื้อละ” อิฐหันมาพูดกับเก็ท เพราะเขาก็เกรงใจเพื่อนอยู่เหมือนกัน เก็ทยิ้มเจื่อนเล็กน้อย

 

 

“แน่ใจนะ ว่าไม่ต้องให้กูไปช่วยน่ะ” เก็ทถามขึ้นอีกครั้ง

 

 

“เออ แน่ใจ กูไปกับไอ้นันได้ ไม่ต้องห่วง ถึงหน้ากับสภาพมันจะเหมือนโจร แต่มันไม่กล้าทำอะไรกูหรอก มันกลัวเดย์เตะ” อิฐพูดอย่างขำๆ เก็ทเลยพยักหน้ารับ

 

 

“เอาอย่างนั้นก็ได้ งั้นกูแยกไปเลยละกัน” เก็ทพูดขึ้น

 

 

“อืม ขอบใจมึงมากนะ ที่เลี้ยงข้าวกู เอาไว้กูจะเลี้ยงคืนอีกที” อิฐพูดขึ้น

 

 

“ได้ แล้วเจอกัน ไปก่อนนะ” เก็ทลาทั้งอิฐและนัน นันก็พยักหน้ารับ ก่อนที่เก็ทจะเดินแยกไป

 

 

“ป่ะ ไปซื้อของกัน กูเลือกไม่เป็น” อิฐหันมาพูดกับนัน โดยไม่คิดอะไร

 

 

“เออ” นันตอบรับ ก่อนจะพาอิฐไปที่โซนขายของสดในซุปเปอร์มาเกต นันก็ช่วยอิฐหาวัตถุดิบตามที่อิฐจดมา เสียงมือถือของนันดังขึ้น

“มึงเลือกกูปลาแซลมอนไปก่อนนะ อยากได้ชิ้นขนาดไหนก็เลือกก่อน กูขอรับสายแป๊บ” นันพูดกับอิฐ ก่อนจะเดินเลี่ยงมารับสายที่โทรเข้ามา อิฐพยักหน้ารับ

“ครับเฮีย” นันพูดสายเมื่อเดินแยกออกมา

 

 

(“เจออิฐมันรึยัง”) เดย์ถามขึ้น

 

 

“เจอแล้วเฮีย นี่พามันมาซื้อของอยู่” นันตอบกลับ เดย์โทรหาเขาให้มาดูอิฐและช่วยอิฐซื้อของแทนเดย์

 

 

(“อืม ขอบใจมึงมาก แล้วเพื่อนมันล่ะ”) เดย์ถามต่อ เขาเล่าให้นันฟังคร่าวๆแล้วว่าให้นันมาตามหาอิฐทำไม

 

 

“แยกไปตั้งแต่เจอผมแล้วเฮีย อิฐมันให้เพื่อนมันกลับไปก่อน เพื่อนมันก็กลับ” นันบอกกลับไป

 

 

(“แล้วท่าทีเพื่อนมันเป็นยังไงบ้าง”) เดย์ถามต่อ เขาต้องการรู้ท่าทีของเก็ทที่มีต่ออิฐด้วย

 

 

“บอกไม่ถูกว่ะเฮีย จะว่าแปลก็ไม่เชิง ปกติก็ใช่ ต้องรอดูไปยาวๆ” นันบอกตามที่คิด เพราะเขายังไม่มีเวลาสแกนอะไรเก็ทมากนัก

 

 

(“อืม ขอบใจมึงมากที่เสียเวลามาดูอิฐให้กู ยังไงฝากมึงไปส่งมันที่ร้านด้วยนะ”) เดย์กำชับมาอีกครั้ง

 

 

“ไม่เป็นเฮีย เรื่องแค่นี้เล็กๆ ผมทำให้ได้ เดี๋ยวซื้อของเสร็จผมไปส่งมันให้ เฮียไม่ต้องห่วง”) นันยืนยันเสียงจริงจัง ทำให้เดย์สบายใจขึ้นมาได้มาก ก่อนที่เดย์จะวางสายไป นันก็เดินกลับไปหาอิฐ

“มึงนี่โชคดีนะ” นันพูดขึ้นลอยๆ เขาหมายถึงอิฐโชคดี ที่ได้เจอกับเดย์ ที่ทั้งรักและหวงอิฐขนาดนี้ ทำให้อิฐหันไปมองนันอย่างงงๆ

 

 

“โชคดีอะไรของมึง” อิฐถามอย่างสงสัย

 

 

“ก็..โชคดีที่เลือกปลาได้ชิ้นสวยฉิบ ไหนๆ มีอีกมั้ยวะ” นันแถไปก่อน ซึ่งอิฐก็ไม่คิดเอะใจอะไร นันช่วยอิฐเลือกซื้อของจนครบทุกอย่าง ก็พาอิฐมาส่งที่ร้าน

“ถ้าเกิดเฮียกูไม่ว่างไปไหนกับมึง มึงโทรหากูได้ กูจะไปเป็นเพื่อน” นันพูดขึ้น เพราะช่วงกลางวันเขาว่างอยู่แล้ว

 

 

“เออ ขอบใจ กูก็นึกว่ามึงอาจจะนอนยังไม่ตื่น เลยไม่อยากโทรกวน อีกอย่างเผื่อไอ้แม็คมันกลับมา กูก็ไม่อยากกวนมึงสองคน” อิฐบอกกลับ นันยกยิ้มนิดๆ เมื่ออิฐถือของลงจากรถเรียบร้อย นันก็ขับกลับบ้านตัวเอง อิฐถือของสดไปแช่ตู้เย็นเอาไว้ก่อน แล้วไปทำงานต่อ

..

..

..

เดย์กลับมาถึงร้านประมาณ 6 โมงเย็นกว่าๆ อิฐกินขนมรองท้องไปบ้างแล้ว

“เป็นไง ไปซื้อของได้มาครบรึเปล่า” เดย์ถามขึ้นเมื่อเจอหน้าอิฐ

 

 

“ครบทุกอย่างเลย กูไปเจอไอ้นันมา มันเลยช่วยเลือกซื้อให้” อิฐตอบกลับยิ้มๆ โดยไม่รู้เลยว่าเดย์รู้อยู่แล้วว่าอิฐเจอกับนัน เพราะเขาเป็นคนโทรให้นันไปดูอิฐเอง

 

 

“งั้นเหรอ ก็ดี งั้นกลับบ้านเลยละกัน ไปเอาของขึ้นรถไป กูไปสั่งงานแป๊บ” เดย์ทำเป็นเหมือนไม่รู้เรื่องอะไร แล้วเขาก็เดินแยกไปสั่งงาน อิฐก็เดินไปเอาของสดในตู้เย็นมาไว้ในรถ แล้วก็พากันตรงกลับบ้าน

 

 

“เดย์ มึงทำให้กูกินเลยไม่ได้เหรอวะ กูหิวอ่ะ” อิฐพูดโอดครวญขึ้นมา เมื่อเดย์บอกให้เขาเอาของไปรอในครัว

 

 

“ก็ให้ช่วยกูทำไง” เดย์บอกออกมาอีก อิฐหน้ามุ่ยแต่ก็ไม่ได้เถียงอะไร เมื่อถือของเข้าไปในครัว เดย์ก็ให้อิฐตักข้าวสวยที่เขาหุงไว้เมื่อเช้าออกมา พร้อมกับสอนอิฐไปด้วยว่าใช้ข้าวแบบไหนผัดถึงจะอร่อย

 

 

“ใช้ข้าวญี่ปุ่นได้มั้ย” อิฐถามด้วยความอยากรู้

 

 

“ได้ แต่ถ้าหุงตอนนี้คงไม่อีกนานกว่าจะได้กิน มึงจะรอมั้ยล่ะ” เดย์ถามกลับ อิฐส่ายหน้าไปมาทันที เพราะตอนนี้เขาหิวมาก

 

 

“ไม่น่าอุตริอยากกินเลยกู” อิฐบ่นถึงตัวเองอย่างเหนื่อยใจ

 

 

 

 

 

2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อาจจะยังไม่มีอะไรหวานหรือหวือหวานักนะคะ

เรื่อยๆค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น