ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #35

คำค้น : tk,เฟรม,35

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 138k

ความคิดเห็น : 86

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 22:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#35
แบบอักษร

#TK

“ฉันจะย้ายเฟรมไปเรียนต่อที่เมืองนอกทันทีที่เฟรมออกจากโรงพยาบาล”

“ผมไม่ให้ไป!”ผมสบตาจ้องหน้ากับน้าณิชาอย่างไม่มีใครยอมใคร

หลังจากที่แม่ผมกับน้าณิชากลับมาจากไปพบคุณหมอ แม่ผมก็ขอตัวกลับบอกว่าจะมาเยี่ยมใหม่ น้าณิชาของคุยกับผม ในห้องจึงมีแค่ผมกับท่าน ส่วนพิมออกไปรอข้างนอก

“เธอมีสิทธิ์อะไรมาห้าม! เป็นคนรักแต่ปกป้องคนที่รักไว้ไม่ได้ แล้วแม่อย่างฉันควรจะไว้ใจฝากเฟรมไว้กับเธอได้ยังไง? เธอบอกฉันมาสิ”

ผมถึงกับสะอึกเบือนหน้าไปมองไอ้เฟรมอย่างรู้สึกผิด มือกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

“ผมจะไม่แก้ตัว ผมยอมรับผิด...”

“หึ เลิกยุ่งกับลูกชายฉันและไม่ต้องมาให้เฟรมเห็นหน้าอีก”

“ครั้งนี้ครั้งเดียวที่ผมจะยอมให้ไอ้เฟรมเป็นแบบนี้ ผมจะไม่สัญญาแต่ผมจะทำให้เห็นว่าผมจะปกป้องเฟรมด้วยชีวิตของผมจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก”

“...เฟรมจะต้องแต่งงานมีลูกมีครอบครัว ฉันจะไม่ให้ลูกฉันคบกับเธอ”

“ถึงยังไงมันก็เป็นของผม ต่อให้มันจะมีลูกมีเมียแต่ยังไงมันก็คือเมียผม ผมจะทำทุกอย่างให้เราได้อยู่ด้วยกัน! ขอตัวครับ”

“!!!”

พูดจบผมก็ยกมือไหว้น้าณิชาแล้วเดินออกจากห้องโดยที่น้าณิชาก็ไม่ได้หันมามองผมเลย

“พี่ธีร์ เป็นไงบ้าง”

“ถ้ามันฟื้นเมื่อไหร่ช่วยโทรหาพี่ด้วยนะ”

“เอ่อ...ได้ค่ะ”

ผมเลือกที่จะขับรถกลับบ้านก่อนที่จะไปจัดการทุกๆอย่าง พอเดินเข้ามาในบ้านก็เจอคุณแม่นั่งทำเอกสารของบริษัทอยู่ คุณพ่อผมเลือกที่จะให้แม่ทำงานเอกสารอยู่ที่บ้านมากกว่า เวลาเอาไปส่งหรือมีอะไรที่คุณแม่ช่วยได้คุณพ่อถึงจะเรียกไปที่บริษัท

“อ้าวธีร์ กลับมาแล้วหรอลูก น้องเป็นไงบ้าง” แม่ถอดแว่นออกแล้ววางมือจากเอกสารเงยหน้ามามองผม

“ก็เหมือนเดิมครับ” ผมเดินไปนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของท่าน

ท่านชอบมานั่งทำงานในห้องนั่งเล่นเพราะหน้าต่างห้องนั่งเล่นทำด้วยกระจกทำให้มองออกไปข้างนอกเห็นต้นไม้ดอกไม้ที่ท่านชอบปลูกเองกับมือด้วย

“แล้วคุณณิชาเขาว่ายังไงบ้าง”

“...จะย้ายเฟรมไปเรียนต่อที่เมืองนอกครับ ห้ามผมไปเจอเฟรมอีก”

“เฮ้อ ก็เราทำลูกเค้าเป็นถึงขนาดนั้น เป็นแม่ก็คงไม่ยอม”

“ผมไม่ยอมให้มันไปโดยที่ยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกันหรอกครับ” คุณแม่มองผมอย่างเห็นใจ

“แม่ไม่เคยเห็นลูกเป็นแบบนี้เพราะใครเลยนะ บอกแม่มาสิ รักน้องจริงรึเปล่า”

“รักครับ ถ้าผมเลือกจะมีชีวิตคู่กับเฟรม แม่จะเสียใจมั้ยครับที่ผมไม่สามารถมีครอบครัวมีลูกให้แม่ได้”

“แม่ก็คงเสียใจ แต่ในเมื่อมันเป็นความสุขของลูกแม่ก็คงต้องยอมรับ”

“ขอบคุณครับแม่” ผมยกมือไหว้ท่านก่อนจะเดินอ้อมไปกอดท่าน

“เดี๋ยวแม่จะไปเยี่ยมเฟรมทุกวันแล้วจะช่วยพูดกับคุณณิชาให้นะ ลูกรอน้องหายดีก่อนค่อยไปหาแล้วกัน”

“ครับ ผมฝากแม่ดูแลมันแทนผมหน่อยนะครับ”

“ได้สิ ตอนนี้เฟรมก็เหมือนลูกแม่”

“งั้นผมขอตัวขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะครับ” ผมหอมแก้มแม่เบาๆแล้วแยกตัวขึ้นมาบนห้องตัวเอง

ผมอาบน้ำเสร็จก็นอนพักเอาแรงจนมาถึงช่วงเย็น ผมก็ลุกมาอาบน้ำโทรนัดเพื่อนไปเจอกันที่สนามแข่งพี่คิมคืนนี้ สักพักป้าอิ่มมาเรียกผมก็ลงไปทานข้าวกับพ่อกับแม่

“พ่อครับผมมีเรื่องอยากให้พ่อช่วยหน่อย”

“เรื่อง?”

“ถึงวันนั้นเดี๋ยวผมจะเข้ามาหาพ่อนะครับ ช่วงนี้ผมอาจจะไม่ได้เข้ามาช่วยงานผมมีเรื่องต้องไปจัดการนิดหน่อย”

“คงหนีไม่พ้นเรื่องเมีย”

ผมชะงักไปนิดที่พ่อรู้ คงเป็นแม่ผมที่บอกเพราะท่านนั่งมองผมยิ้มๆ พ่อมักจะรู้ใจผมตลอดรู้จักผมดียิ่งกว่าตัวผมเองเลยล่ะครับ เพราะผมนิสัยเหมือนกับพ่อ

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ คืนนี้ผมคงไม่กลับ” ผมบอกก่อนจะลุกออกจากโต๊ะอาหารหยิบเสื้อคลุมแล้วเดินไปที่รถ ได้ยินเสียงแม่ดังตามหลังมาแว่วๆว่าให้ดูแลตัวเองดีๆ ผมจะไม่ยอมเป็นอะไรหรอกครับตราบใดที่ยังไม่แก้แค้นให้ไอ้เฟรม

#W

ธีร์ขับรถมาที่อู่ของคิมก็เห็นอ้นกับเพื่อนนั่งอยู่ด้านในกำลังดื่มเบียร์กันอยู่ พอเดินเข้าไปก็เจอสายตาขวางๆของเพื่อนอ้นมองมาที่ธีร์

“พวกไอ้ภีมยังไม่มา?”

“มาก็เห็นแล้วมั้งพี่”

แน็กกวนขำๆแต่พอเจอสายตานิ่งๆของธีร์ถึงกับรีบหุบปากทันที ธีร์เลือกที่จะนั่งเงียบไม่คุยกับใครอีก

“มึงนี่ติดเชื่อจากไอ้เฟรมไงวะไอ้แน็ก” พีทแกล้งกอดคอแน็กเข้าหาตัว

“กูแค่หมั่นไส้พวกปากแข็งแล้วทำให้เพื่อนเราต้องเจ็บ” แน็กพูดเหน็บธีร์แต่ธีร์ก็แค่เงียบ

“เออ จะมาเอาคืนให้ไอ้เฟรมไม่คิดจะบอกพวกกูสักคำ ไอ้เฟรมก็เพื่อนกู ถ้ามันเป็นอะไรเพราะมึงเป็นครั้งที่สองนะพี่ธีร์ พวกกูเล่นมึงแน่” พีทมองธีร์ด้วยสายตาจริงจัง

ในกลุ่มเฟรมจะมีพีทที่น่ากลัวสุดเวลาโกรธเพราะเวลาอารมณ์ดีก็ดูเฟรนลี่ไม่มีพิษภัยแต่เวลามีเรื่องจะจริงจังมากเรื่องนี้แน็กรู้ดีที่สุด

“หึ ยังไงเพื่อนมึงก็เมียกู กูไม่ยอมให้มันเป็นอะไรไปอีกหรอก”

แวบหนึ่งแววตาของธีร์ฉายความเศร้าออกมาแต่ก็แค่แวบเดียวก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยสายตานิ่งเรียบ

“ไงครับน้องอ้น”

เป้เดินเข้ามาก่อนเพื่อนแล้วมานั่งลงข้างอ้นพรางยกมือกอดคออ้นเนี่ยนๆ ภีมกับไอซ์ก็ตามเข้ามาในมือภีมถือเหล้ามาด้วย

“พี่คิมล่ะวะ?” ไอซ์มาถึงก็ถามหาคิม

“อยู่ในสนาม” อ้นเป็นฝ่ายตอบมือก็รับเหล้าจากภีมมาเปิดรินเหล้าแจกจ่ายทุกคน

“แล้วมึงเอาไง จะบอกพวกไอ้เวย์มั้ย?” ภีมหันมาถามธีร์

“ไม่ต้อง กูไม่อยากให้พวกมันเสียงานแค่พี่คิมช่วยก็คิดว่าน่าจะไหว ไหนจะคนของพ่อกูอีก” ธีร์รับแก้วเหล้าจากอ้นมากระดกรวดเดียวหมด

"มีเรื่องเหี้ยไรเสือกไม่อยากบอกพวกกู ต้องรอให้เมียมึงตายก่อนรึไงวะ?"

เป้ว่าธีร์ไม่จริงจังนัก ไอซ์ก็หันไปมองธีร์นิ่งๆเชิงตำหนิ ซึ่งธีร์ก็เงียบเฉยถ้าไม่รู้นิสัยเพื่อนดีธีร์คงโดนต่อยไปนานแล้ว ถึงเขาจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่เพื่อนรักมีปัญหาแล้วไม่ยอมบอกแต่ก็เข้าใจว่าธีร์ไม่อยากให้เสียงาน

“แล้วมึงจะเอาไง”

#TK

หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ได้ไปหาไอ้เฟรมอีกเลย แต่คอยโทรถามคุณแม่ผมที่ไปเยี่ยมมันทุกวันบวกกับถามข่าวจากเพื่อนมันที่แวะไปเยี่ยมมันทุกเย็นก่อนจะมารวมกันที่สนามพี่คิม นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วที่ผมไม่ได้ไปหามัน อาการไอ้เฟรมพ้นขีดอันตรายแล้วแต่ยังไม่ฟื้น

“ไอ้แทนมึงโทรนัดมันดิ”

ผมเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินไปหาพวกมันที่ข้างสนามหลังจากที่พึ่งซ้อมเสร็จ วันนี้เป็นวันซ้อมใหญ่ของผมเพราะพรุ่งนี้ผมก็ต้องแข่งกับพวกมันแก้แค้นให้เมียผม แล้วไอ้แทนกับพวกเพื่อนมันมาคอยช่วยสอนช่วยติวเทคนิคการบังคับรถให้ผม พวกนี้มันเป็นพวกแข่งในสนามจริงมีกฎกติกาต่างจากพวกผม และเพื่อนมันไอ้โน่ก็กวาดรางวัลมาหลายสนามแล้ว ผมยืนอยู่กับพวกไอ้แทนถัดไปพวกไอ้อ้นหรือพวกเพื่อนเมียผมนั่งแดกเหล้าแซวสาวกันอยู่เพราะสนามแข่งเปิดทุกวันตามปกติ ส่วนเพื่อนผมไม่ได้มาติดงานผมเลยบอกให้พวกมันมาพรุ่งนี้เลย

ตู๊ด...ตู๊ด~

ไอ้แทนมันโทรหาไอ้เกมส์แล้วเปิดลำโพงให้ได้ยินกันทุกคน

“ใครวะ?”

“ผัวมึงมั้ง”

“กูไม่มีผัวว่ะ ถ้าจะมีคงเอามึงมารุมโทรมทำเมียแทน”

“ถุ้ย พรุ่งนี้สามทุ่ม สนามเถื่อน พาพวกของมึงมากันเยอะๆล่ะ เผื่อต้องไว้อาลัยให้มึงเพราะถูกพวกกูฝั่งศพไว้ที่นี่”

"ฮ่าๆๆๆๆ" พวกเพื่อนมันก็พร้อมใจกันหัวเราะแท็กมือกันอย่างพอใจ

“หึ ก่อนจะฝั่งศพพวกกูฝั่งศพไอ้เฟรมก่อนดีกว่ามั้ย? ฮ่าๆๆๆ”

“เหี้ยเอ๊ย!”

ผมกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนตามมือตามแขน กรามขบเข้าหากันแน่น แววตาเย็นยะเยือกไร้ความรู้สึก พวกมึงไม่ได้ตายดีแน่ ผมคนเดิมคนที่ไม่มีหัวใจกำลังกลับมา ผมฆ่าได้ทุกอย่างที่มันทำให้คนของผมต้องเจ็บปางตาย

“ใจเย็นธีร์” ไอ้โน่บีบไหล่ผมเตือนสติเบาๆ

“หึ เก็บปากไว้แดกข้าวเยอะๆก่อนจะไม่ได้แดกเถอะสัส”

ตี๊ด!

พูดจบไอ้แทนก็ตัดสายไปทันที

“หึ น่าสนุกดี”

ไอ้เคที่นั่งสูบบุหรี่ฟังเงียบๆพูดขึ้น น้อยครั้งนักที่ผมจะเห็นมันพูด แม้แต่ตอนอยู่กับพวกไอ้แทนมันยังพูดน้อยคำได้ แต่ที่เห็นติดตัวประจำคือบุหรี่ที่มันขาดไม่ได้ สูบจัดชิบ

หึ งานนี้อาจได้ฝั่งศพคนจริงๆ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว