ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนก ตอนที่①ปีกที่ขาดหาย(สึนะ×อาราตะ)

ชื่อตอน : กรงนก ตอนที่①ปีกที่ขาดหาย(สึนะ×อาราตะ)

คำค้น : กรงนกตอนที่1:ปีกที่ขาดหาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 74

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2561 19:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนก ตอนที่①ปีกที่ขาดหาย(สึนะ×อาราตะ)
แบบอักษร

#

กรงนก

ตอนที่1

เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนมัธยมปลาย กำลังยืนเคารพป้ายหลุมศพของบรรพบุรุษในสุสานแห่งหนึ่ง เขามองไปที่ป้ายหินที่สลักชื่อตระกูลเอาไว้ทั้งน้ำตา

พ่อแม่และพี่ชายที่จากเขาไป ตอนนี้หน้าตาเป็นยังไงเขาก็จำแทบไม่ได้แล้ว

ทุกอย่างกลายเป็นแค่ความทรงจำที่แสนเลือนลาง

ภาพวันเก่าๆที่เขาได้อยู่กับครอบครัวถูกลบออกไปจากสมองตั้งแต่วันนั้น วันที่เขาถูกทิ้งไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า..

ตอนนั้นสึนะ ถูกผลักใสจากญาติพี่น้องด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่มีใครสามารถรับภาระเลี้ยงดูเขาได้

จนวันหนึ่งโชคชะตาของเด็กหนุ่มก็เปลี่ยนไป ชายร่างสูงในชุดสูทดูภูมิฐาน ยื่นเอกสารรับสึนะไปเป็นบุตรบุญธรรม

เขาอายุห่างจากสึนะ15ปีจึงถือว่าผ่านเกณมาตรฐาน และเมื่อดูจากประวัติและอาชีพการงาน เขาคนนั้นก็สามารถรับสึนะไปดูแลได้อย่างง่ายดาย

ถัดมาสองเดือนถึงวันที่เขามารับสึนะ ทุกอย่างกลับไม่เป็นดั่งหวัง

สึนะไม่ยอมออกไปกับเขา เด็กหนุ่มร้องไห้ขัดขืนจนถึงที่สุด สายตาที่เด็กน้อยมองไปยังชายคนนั้น บ่งบอกได้ถึงความกลัวที่มีต่อเขา สึนะกลัวคนๆนั้น แม้ใบหน้าของชายหนุ่มกำลังยิ้ม แต่ดวงตาของเขากลับจ้องเขม็งมาที่เด็กหนุ่ม

สำหรับสึนะแล้ว ชายคนนี้ อันตราย..

“กลับกันได้แล้ว สึนะคุง”

เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเด็กหนุ่ม สึนะวางดอกไม้สีขาวที่หน้าป้ายหินก่อนจะเดินออกมา พร้อมเช็ดคราบน้ำตาปกปิดความอ่อนแอ

ร่างสูงยกยิ้มเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินออกมาจากสุสานพร้อมคราบน้ำตา สึนะไม่แม้แต่จะมองหน้าอาราตะ ร่างบางเดินเข้าไปนั่งในรถและตกอยู่ในความคิดของตัวเองอีกครั้ง

ภายในรถที่กำลังทยานสู่ท้องถนนกลับมีเพียงความเงียบ ท้องฟ้าดูมืดครึ้มเต็มไปด้วยเมฆฝน เพียงไม่นานฝนเม็ดใหญ่ก็กระหน่ำตกลงมา

อาราตะตัดสินใจหยุดเดินทางกลับโตเกียว แล้วแวะพักที่โรงแรมแห่งหนึ่งก่อน

ซึ่งนั่นสร้างความวิตกกังวลให้คนตัวเล็กไม่น้อยเลย

“ขอโทษนะ สึนะคุงฝนตกหนักแบบนี้ฉันคงขับรถต่อไม่ได้ มันอันตราย เรามาแวะแช่น้ำร้อนกันหน่อยมั้ย?”

อาราตะ เอ่ยออกมาพร้อมกับจูงมือเล็กให้เดินตามเขาไปในล้อบบี้ของโรงแรม

เด็กหนุ่มไม่คิดโต้ตอบ เพราะถึงจะปฏิเสธยังไง สุดท้ายก็ไม่เคยขัดอะไรได้อยู่ดี

ทั้งสองคนเดินกันจนมาถึงห้องที่ตนได้เข้าพัก ร่างสูงเดินนำเข้าไป โดยมีสึนะตามหลังเข้ามา แต่เด็กหนุ่มก็ต้องชะงักเมื่อภายในห้องนั้นกลับมีเตียงนอนแค่หลังเดียว

“เอาล่ะ เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนผ้าเป็นชุดยูกาตะก่อนนะ แล้วเราค่อยออกไปแช่น้ำพุร้อนพร้อมกัน”

“ครับ..”

อาราตะยิ้มหวานก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำพร้อมชุดที่จะเปลี่ยน

สึนะที่เห็นว่าคนเป็นชายหนุ่มเดินลับสายตาไปแล้ว ก็ได้แต่ถอนหายใจ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าอาราตะต้องการอะไร

เขาอุตส่าห์พาสึนะมาเยี่ยมหลุมศพญาติถึงนางาโนะก็คงหวังสิ่งตอบแทนไว้อยู่แล้ว

แม้มันจะเป็นเรื่องที่เคยชินไปแล้ว แต่สำหรับสึนะไม่ว่ายังไง เรื่องแบบนั้น ก็ผิดศีลธรรมอยู่ดี

“สึนะ.. ยังเศร้าอยู่เหรอครับ ไม่เป็นไรนะ ฉันยังอยู่ตรงนี้ จะไม่มีวันทิ้งสึนะให้อยู่เดียวดายแน่นอน”

ร่างสูงที่เห็นเด็กหนุ่มยังเศร้าขยับกายเข้าไปหาแล้วสวมกอดคนตัวเล็กจากด้านหลัง

คำพูดของเขาแม้จะฟังดูอบอุ่น แต่ความหมายของมันกลับแปลว่า เขาจะไม่มีวันปล่อยสึนะไปให้ใคร และคนที่อยู่ข้างกายสึนะได้มีแค่เขาคนเดียว นั่นเอง

“อาราตะซังครับ ผม..พอเรียนจบม.สี่ขอไปอยู่หอที่โรงเรียนได้มั้ยครับ...”

“ไม่ได้!”

“.........”

“สึนะยังเด็กเกินไปที่จะอยู่ร่วมห้องกับคนอื่น อยู่บ้านกับฉันอยู่ในความดูแลของฉันก็พอแล้ว”

อาราตะว่า ก่อนจะจุมพิตลงบนหน้าผากมนอย่างเอ็นดู เขาหวงสึนะมาก และไม่มีวันยอมให้ใครพรากเด็กหนุ่มไปได้แน่

ทั้งสองออกมาจากห้องแล้วมุ่งหน้าไปยังบ่อออนเซ็นเพื่อแช่น้ำผ่อนคลาย

ตลอดทางเด็กหนุ่มได้แต่นิ่งเงียบ แม้จะทำใจถูกปฏิเสธเรื่องเข้าหออยู่แล้ว แต่ก็อดเสียใจไม่ได้

สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ต้องทนอยู่เป็นที่รองอารมณ์ให้อาราตะอยู่ดี

ทริปนี้คงมีแต่อาราตะที่สุขใจ แต่กับใครอีกคนกลับไม่ได้รู้สึกมีความสุขเอาเสียเลย

23:45

หลังจากทานมื้อค่ำที่โรงแรมเตรียมไว้ให้จนเสร็จ สองคนก็เดินกลับห้องของตัวเอง

อาราตะที่ดื่มสาเกเข้าไปหลายจอกเริ่มอยู่ไม่สุข มือหนาที่กอดเอวสึนะไว้เริ่มลูบคลำไปตามร่างกายของลูกชายอย่างลวนลาม

เด็กหนุ่มที่พยุงอาราตะมาจนถึงห้อง ก็รีบปล่อยร่างสูงเอาไว้บนเตียง ก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้องหวังหลีกเลี่ยง

แต่สุดท้าย ความปรารถนาที่ชายหนุ่มมีต่อร่างบางก็ทำให้สึนะถูกอาราตะลากกลับไปที่เตียงอยู่ดี

“จะรีบไปไหนเหรอครับ.. สึนะคุงงงง”

อาราตะคร่อมเด็กหนุ่มเอาไว้ ก่อนจะเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาวอย่างหื่นกระหาย

“ไม่ได้นะครับ พรุ่งนี้.. ต้องตื่นแต่เช้าขับรถกลับโตเกียว อ้ะ~”

ลิ้นหนาดูดดึงยอดอกสีหวานเบาๆ ก่อนจะกัดที่เผลอจนเด็กหนุ่มสะท้าน แม้จะพยายามห้ามแต่พอถูกกระตุ้นที่จุดอ่อนไหว ก็กลับไม่มีแรงผลักร่างหนาออกไปเสียที

“อืมม เข้าใจแล้ว งั้นขอแค่รอบเดียวนะครับ”

อาราตะต่อรอง แต่ก็ถูกคนตัวเล็กต่อต้านอยู่ดี เด็กหนุ่มใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักคนตัวสูงออกไปจากตัว

แล้วยื่นคำขาดให้เขา

“ไม่ได้ครับ.. พรุ่งนี้อาราตะต้องเข้างานแต่เช้าไม่ใช่เหรอครับ ถ้าคุณใช้แรงไปแบบนี้ พรุ่งนี้คุณจะมีแรงทำงานได้ยังไง...”

เพี้ยะ!!

ไม่ทันพูดจบ แรงตบฉาดใหญ่ก็ทำเอาเด็กหนุ่มหน้าหัน อีกแล้ว... เขาทำให้อาราตะโกรธอีกแล้ว..

“อย่าขัดใจฉัน เคยบอกแล้วใช่มั้ย ห๊าา!!”

ชายหนุ่มตะคอกเสียงดังลั่น ก่อนจะกระชากผมเด็กหนุ่มจนคนตัวเล็กถลาไปกระแทกกับอกของเขาอย่างแรง

“ขอโทษครับ ผะ..ผมจะไม่พูดอีก ขอโทษครับ อาราตะซัง..”

สิ้นคำน้ำตาหยดแรกก็ไหลออกมา อาราตะยกยิ้มชอบใจ เขาไม่ชอบเอาซะเลยที่สึนะเอาแต่ขัดขืน ยิ่งช่วงเวลาแบบนี้สิ่งที่เขาอยากได้ยินคือ เสียงครางที่มาพร้อมกับชื่อของเขาต่างหาก

ยามค่ำคืนที่เงียบสงัด ตะเกียงกระดาษสายังคงเปิดสว่างสะท้อนเงาของคนทั้งสองที่บรรเลงเพลงรักภายในห้องสี่เหลี่ยม

ร่างบางถูกสอดใส่ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่ได้หยุดพัก น้ำรักสีขุ่นที่ถูกหลั่งใส่ข้างในเริ่มล้นออกมา เสียงหอบกระเส่าและเสียงเนื้อกระทบดังสลับกันอย่างหยาบโลน

คนตัวเล็กมองคนบนร่างทั้งน้ำตา ทำไมเขายังไม่ชินเสียทีนะ ชินกับความเจ็บปวด ชินกับความเสียใจ เมื่อไหร่..จะชินกับเซ็กส์ที่ชายคนนี้มอบให้เสียที

“อาาา สึนะคุง..ซี้ดดด อยู่กับฉัน..ตลอดไปนะ”

“ฮึก.. ครับ อึ่ก ผมจะอยู่กับคุณ.. ตลอดไป อาราตะซัง”

#####

มีใครยังรออยู่มั้ย หายไปนานมากก ขออภัยจริงๆงานรัดตัวเหลือเกิน ทั้งรายงานทั้งงานพิเศษ ช่วงนี้ลูกค้าเข้าร้านเยอะจนเดินขาแทบบิด (ฮืออ)กลับบ้านมาหมดแรงก็หลับเป็นตาย_พยายามหาโอกาสแต่งนิยายลงเว็บเร็วๆนะครับ ขอโทษทุกคนจริงๆครับ

ความคิดเห็น