jeabtuyy

ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ

ชื่อตอน : ปวดหัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2560 23:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปวดหัวใจ
แบบอักษร
#

คุณหมอสุดที่รัก  อยู่รักษาอาการที่โรงพยาบาล Prince Ahmed  จนครบ2 อาทิตย์  คุณหมอถึงยอมให้เธอกลับไปพักรักษาตัวต่อที่พระตำหนักขององค์อาเมดได้   แม่ต้องกลับเมืองไทยแล้ว  เพราะมาเกือบเดือน  ท่านกอดหอมลูกสาวอยู่หลายต่อหลายครั้งถึงจะยอมขึ้นรถเพื่อไปสนามบิน   อาเมดไปส่งคุณรุ่งทิวาที่สนามบินด้วยพระองค์เอง  ส่วนลูกสาวคนสวยของแม่  คงจะไม่ได้ออกจากพระราชวังไปไหนจนกว่าจะคลอดลูก  เพราะองค์อาเมดห่วงเรื่องความปลอดภัยของเธอ   

 
มินนีถูกเนรเทศให้กลับไปยังกาตาร์และห้ามเธอเข้าฟัซซาอีกตลอดชีวิต  ส่วนผู้ที่เกี่ยวข้องคนอื่นๆอีกสามคน  องค์อาเมดตัดสินปนะหารชีวิตอย่างลับๆโดยที่ไม่ให้สุดที่รักรับรู้   เพราะกฎหมายของฟัซซา  หากคิดล้มล้างหรือหมายเอาชีวิตองค์ประมุขหรือรัชทายาทนั่นหมายถึงมีโทษสถานเดียวคือปนะหารชีวิตเท่านั้น  และลูกที่อยู่ในท้องของสุดที่รักคือรัชทายาทอันดับที่สี่แห่งราชวงค์บินโมฮัมเมด  ถึงจะเป็นหญิงก็ตาม แต่ถือว่าสืบเชื้อสายขององค์ประมุขแห่งฟัซซา  ดังนั้นทั้งสามจึงต้องรับโทษทัณฑ์ ตามกฏหมายที่ระบุไว้อย่างเคร่งครัด
 
อาริจถูกเลี้ยงดูโดยชีคคาเมยา และมัยร่า  รวมถึงสุดที่รักที่ให้การอบรมอาริจในช่วงเย็นทุกวัน เพืรอช่วยสอนการบ้าน  ส่วนพระบิดา  ก็จะดูแลอาริจในวันหยุด  เพื่อไม่ให้เจ้าชายน้อยรู้สึกขาดความรักความอบอุ่น  อาริจมักมาลูบท้องคุณน้าดาร์ลิ้งเป็นประจำ  เขามานอนคุยกับน้องทุกวัน  จนสุดที่รักรู้สึกรักและเอ็นดูหนูน้อย  ถึงขนาดเอ่ยขึ้นเบาๆ
 
" คืนนี้นอนกับแม่กับน้องที่นี่นะอาริจ "
อาริจนิ่งไป และจ้องหน้าคุณน้าสุดที่รักยิ้มๆ
 
"แม่เหรอครับ"
สุดที่รักพยักหน้า  ยิ้มให้หนูน้อย ก่อนจะดึงร่างเล็กมากอดไว้แน่น  อาริจก็กอดเธอแน่นเช่นกัน
" ต่อไปอาริจคือลูกชายคนโตของแม่กับพ่อ  แม่จะจัดห้องให้อาริจอยู่ติดกับห้องแม่  อาริจจะได้เข้ามาช่วยแม่ดูแลน้องได้ไงจ้ะ  แล้วคืนนี้ไม่ต้องกลับนะ  นอนกับพ่อกับแม่ที่นี่แหละ หนูนอนตรงกลางนะ  เตียงออกจะกว้าง  คืนนี้หนูจะได้กอดน้องทั้งคืนเลย"
อาริจยิ้มกว้าง  กอดเธอไว้แน่น
 
" เดี๋ยวคุณพ่อคงกลับเข้ามาแล้วล่ะ  อาริจรีบผลุบเข้าไปในผ้าห่มก่อนนะ ถ้าพ่อมาค่อยๆโผล่ออกมานะจ้ะ"
 
อาริจยิ้มสดใส ก่อนจะผลุบหายเข้าไปในผ้าห่ม   องค์อาเมดกลับจากทำงานก็ค่ำมืดดึกดื่น  ร่างสูงเดินเข้ามาก้มลงจุมพิตแก้มนุ่มของสุดที่รัก  และกอดเธอเธอไว้แน่น
 
" ทำไมยังไม่นอนสักทีล่ะ  แล้วลูกกลับไปนอนรึยัง"
 
หญิงสาวไม่ตอบ  เธอส่งยิ้มกว้างให้เขา  เขาที่อาริจจะค่อยๆโผล่หัวยุ่งๆออกมาจากผ้าห่มผืนหนา  หนูน้อยส่งยิ้มให้พ่อ  องค์อาเมดสะดุ้งเมื่อเห็นเจ้าสิงห์โตน้อยของเขาโผล่ออกมาจากผ้าห่ม  เขาหัวเราะเบาๆ  ก่อนจะดึงร่างเล็กมากอดไว้แน่น
 
" ทำไมไม่หลับไม่นอนล่ะเจ้าสิงห์โตน้อยของพ่อ"
 
" รอท่านพ่ออยู่ครับ"
อาเมดนั่งลงข้างร่างน้อย แล้วก็จับเจ้าอาริจนอนลงข้างสุดที่รัก
" ดึกแล้ว  นอนได้ละครับ  แล้ววันนี้คิดยังไงถึงนอนกับพ่อได้ล่ะ"
" แม่ชวนให้นอนด้วยกันครับ  หนูจะกอดน้องทั้งคืนเลย"
อาเมดได้ยินคำที่อาริจเรียกเธอ  ถึงกับยิ้มกว้าง  เขาจ้องตาเธออย่างขอบคุณ  ก่อนจะกดจุมพิตหัวยุ่งของอาริจ  และจุมพิตแก้มนุ่มของสุดที่รัก
 
" เอาล่ะ  นอนได้แล้ว  ทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ  ถ้าพรุ่งนี้ตื่นสาย  พ่อจะจับทำโทษนะ  นอนได้แล้ว"
 
อาเมดเอ่ยยิ้มๆ ให้ทั้งสองคน  ก่อนจะรีบผละไปอาบน้ำ เพราะมันดึกมากแล้ว ขืนยังโอ้เอ้ ก็จะยิ่งหนาวมากกว่านี้
 
#
 
สุดที่รัก พาอาริจมาอยู่ตำหนัดฝกองค์อาเมดด้วยกัน  และดูแลเจ้าสิงห์โตน้อย ราวกับลูกของตัวเอง  ส่วนใหญ่เจ้าหนูจะมาขอนอนกับแม่กับพ่อเป็นประจำจนองค์อาเมดต้องติดสินบนอาริจ เป็นของเล่น  เพื่อขอให้ลูกชายยอมนอนในห้องของตัวเองบ้าง  เพราะพ่อแทบจะไม่ได้ใกล้ชิดแม่เอาเสียเลย  สุดที่รักแอบค้อนให้คนตัวโต  ที่ขยันออดอ้อนเธอเสียจริง  เพราะขนาดจะใกล้คลอดแล้ว  องค์อาเมดยังไม่ยอมให้เธอได้พักเลย  เขาอ้างตลอดว่าหมออนุญาต  สามารถทำอะไรกันได้จนถึงใกล้คลอด  
 
" พักบ้างสิคะอาเมด  คุณนี่นะ นี่ขนาดท้องแก่ขนาดนี้  ยังไม่ยอมให้ฉันพักบ้างเลย"
 
เขาหัวเราะกับคำบ่นของเธอ  
 
" พอลูกคลอดผมก็จะให้คุณพักอีกยาวเลยล่ะ  แต่ตอนนี้ขอผมชื่นใจก่อนนะ  อย่าเพิ่งห้ามเลย "
เขาออดอ้อนเธอเสียงนุ่ม  ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าหล่อนั้นลงมาเคล้าเคลียทรวงอกอวบใหญ่ ที่ขยายขึ้นตามอายุครรภ์ของเธอ  หญิงสาวกอดศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมหยักศกนั้นไว้แน่น  เมื่อริมฝีปากเขาสัมผัสยอดทรวงของเธอ และดูดดื่มมันราวกับทารกน้อยที่หิวนม  สุดที่รักเริ่มส่งเสียงออกมาด้วยควาทพึงพอใจ เมื่ออาเมดเริ่มเคล้าเคลียเธอจนทั่วร่าง  เขาหัวเราะเบาๆเมื่อองค์หญิงน้อยขยับตัวรับสัมผัสเขา  อาเมดสอดแทรกร่างกายเข้ามาทางด้านหลังเขาค่อยๆขยับร่างกายสอดประสานเธออย่างแผ่วเบาๆ มือหนาบีบทรวงอกตามแรงอารมณ์  จนเจ้าของต้องร้องปนะท้วงเพราะเจ็บหน้าอก  อาเมดเลยต้องรีบปล่อย  และสอดประสานร่างทั้งสองร่างเข้าด้วยกันและโยกคลึงอย่างเชื่องช้าและนุ่มนวล
 
คุณแม่กลับมาอยู่ฟัซซาอีกครั้งเมื่อหญิงสาวใกล้ถึงกำหนดคลอด  คุณหมอคนสวยนั่งลงข้างๆเด็กน้อยเพื่อสอนการบ้านลูกชาย   อาริจเรียกเธอว่าแม่จนติดปากไปแล้ว  ในขณะที่เธอเองก็ชินกับการมีลูกชายตัวน้อยคอยคลอเคลียอยู่ข้างๆ  จนอดที่จะคิดถึงไม่ได้ เวลาเจ้าสิงห์โตน้อยต้องไปโรงเรียน  คิดถึงจนถึงขนาดต้องขอให้คุณครูช่วย video call  มาหาเธอทุกช่วงบ่ายก่อนที่อาริจจะนอนกลางวัน  เพื่อจะได้ทำให้หายคิดถึง   หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา  เพื่อถ่ายรูปเธอและอาริจ ลงในโซเชียล  เพื่ออวดความน่ารักของเจ้าสิงห์โตน้อยของเธอ  หญิงสาวแท็กองค์อาเมดด้วย   เธอมองรูปลูกชายคนโตของเธอยิ้มๆ   ก่อนจะเลื่อนรูปต่างๆที่ขึ้นบนหน้าอินสตาแกรม  รูปภาพต่างๆเลื่อนไปเรื่อยๆ  บางรูปที่สวยแปลก ที่ก็กดถูกใจให้   หญิงสาวเลืรอนรูปลงไปเรื่อยๆ  ส่วนใหญ่ชาวโลกให้ความสำคัญกับองค์อาเมดมากเลยทีเดียว  เพราะมีรูปพระองค์ลงมากกว่าดาราด้วยซ้ำ   
 
หญิงสาวหยุดสายตานิ่งกับรูปองค์อาเมด  กำลังกอดคอหญิงสาวสวยชาวอาหรับ และหอมแก้มเธออย่างหนักหน่วง  ดูจากรูปแล้วก็ทราบว่าทั้งคู่คงมีความสัมพันธ์กันมากกว่าคนที่รู้จักกันธรรมดาแน่นอน   
 
หญิงสาวอ่านคำบรรยายใต้ภาพแล้วพลันน้ำตาก็ไหลพรากลงมาอย่างไม่รู้ตัว  และมันก็ไหลมาราวกับทำนบพัง  หัวใจดวงน้อยนั้นบีบคั้นเข้าหากัน  จนเจ้าของร่างเกิดความเจ็บปวดจนต้องงอตัวลงมาและร้องไห้โฮอยู่ตรงนั้น  จนอาริจตกใจ   หนูน้อยเข้ามากอดแม่ไว้แน่น  
 
" Crown Prince of Fazza  with his girlfriend "
หญิงสาวกอดร่างอาริจไว้แน่น   เธอร้องไห้อยูตรงนั้นเนิ่นนาน  หนูน้อยคอยลูบหลังไหล่ให้แม่  และพยายามปลอบโยนเธอ   จนสุดที่รักเริ่มสงบ  และหยุดร้องไห้ในที่สุด  แต่รูปนั้นก็ยังตราตรึงในใจเธอไม่ลืม  เธอรู้ว่าหญิงคนนี้คือมายัม  ผู้หญิงคนที่ผู้ใหญ่ต่างหมายหมั้นไว้ว่าจะมาเป็นชายาคนต่อไปของเขา   
 
" ไหนคุณบอกว่าคุณจะไม่มีใครอีกแล้ว   คุณจะรักฉันแค่คนเดียวอย่างไรล่ะ  ในที่สุดคุณก็ทำให้ฉันไม่ได้ "
 
เธอคร่ำครวญในใจ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินลงมาอีกครั้ง   
 
อาริจหันไปหาพ่อ และรีบวิ่งไปหาทันที ที่เห็นองค์อาเมดเดินเข้ามาในห้องนอน
 
" แม่ร้องไห้ครับท่านพ่อ"
 
อาเมดทำหน้าตกใจ  ร่างสูงรีบเดินมาหาเธอ  มือหนานั้นดึงร่างน้อยที่นั่งบนโซฟานุ่มนั้นเข้าหาตัว
" เกิดอะไรขึ้น   ร้องไห้ทำไมดาร์ลิ้ง  เป็นอะไรไป  รึว่าปวดท้อง  บอกผมสิคุณเป็นอะไร"
 
เขาละล่ำละลักถามเธออย่างตื่นตกใจ  สุดที่รักเงยหน้ามองเขา  ด้วยสายตาที่เจ็บปวด
 
" คุณเคยบอกว่า  คุณจะไม่มีใครอีกแล้ว   แล้วนี่มันหมายความว่าไงคะอาเมด  ช่วยตอบฉันที"
 
เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขาดูรูป  และถามเขาเสียงปนสะอื้น
 
อาเมดจ้องรูปนั้นนิ่ง  เขาโบกมือทันที แล้วจึงดึงเธอมากอดไว้แน่น
 
" นั่นมันนานมาแล้วนะดาร์ลิ้ง  มันเกิดขึ้นก่อนที่ผมจะเจอคุณด้วยซ้ำ"
เขาพยายามจะอธิบาบ   แต่สุดที่รักหมดความอดทนอดกลั้นแล้ว  เธอสะบัดตัวและเดินหนีเขา  เข้าไปยังห้องของอาริจ  และกดล๊อคห้องไว้แน่นหนา  ร่างบางที่มีหน้าท้องนูนเด่น นั่งลงบนเตียงและร้องไห้อยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน  โดยไม่สนใจเสียงเรียกจากเขาและอาจิจเอาเลย   เธอล้มตัวลงนอน และร้องไห้อยู่ตรงนั้นจนเผลอหลับไปในที่สุด
 
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น