ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 4

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 161.1k

ความคิดเห็น : 257

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2560 02:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 4
แบบอักษร

 

 

 

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 4

Author:   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

ทันทีที่ได้รับอนุญาตจากเดย์ อิฐก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัว นิคเองก็กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านเช่นเดียวกัน เมื่อสองเพื่อนซี้แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย อิฐก็ให้เอารถของตนเองไป โดยมีนิคเป็นคนขับให้

“มึงแน่ใจนะ ว่าจะไม่ไปกับกูจริงๆ” อิฐถามเดย์อีกครั้ง เมื่อเดย์กับนีลออกมาส่งที่รถ

 

 

“อืม” เดย์ตอบกลับ แต่ก็เหมือนจะกัดฟันตอบอยู่เหมือนกัน

 

 

“มึงไม่โกรธจริงๆนะ ถ้ากูไปกับไอ้นิคสองคนน่ะ” อิฐถามอีก

 

 

“ไม่โกรธ ขากลับก็หาซื้ออะไรเข้ามาให้กินด้วยละกัน” เดย์บอกด้วยน้ำเสียงปกติ อิฐพยักหน้ารับ

 

 

“ถ้าดูหนังเสร็จ จะโทรมาอีกทีละกัน” อิฐพูดบอกคนรัก ก่อนจะขึ้นรถไปกับนิค เดย์ก็ปิดประตูรั้วบ้าน

 

 

“ทำไมมึงปล่อยให้อิฐมันไปดูหนังกับเมียกูได้วะ” นีลถามอย่างสงสัย เมื่อเข้ามานั่งในบ้านพร้อมกับเดย์ แม้แต่นีลเองยังนึกแปลกใจ เดย์นั่งนิ่งไปพัก

 

 

“เอาจริงๆ กูก็ไม่ได้อยากปล่อยให้มันไปไกลหูไกลตาสักเท่าไรหรอก” เดย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แววตายังคงมีความกังวลและเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย

“กูแค่อยากให้มันผ่อนคลายบ้าง ช่วงที่กูจำอะไรไม่ได้ มันอยู่เฝ้ากู ดูแลกู จนแทบจะไม่ได้ออกไปไหน มันรับอารมณ์กูทุกอย่าง กูเลยอยากให้มันได้พักโดยไม่มีกูไปคอยกำกับดูแลมันมากเกินไป  แล้วอีกอย่าง....” เดย์พูดทิ้งท้ายแล้วเงียบไปนิด นีลก็นั่งฟังอย่างตั้งใจ

“กูอยากให้มันเริ่มทำอะไรๆได้ด้วยตัวมันเอง เผื่อสักวัน กูไม่ได้อยู่ดูแลมัน มันจะได้อยู่ได้ด้วยตัวเอง” เดย์พูดเสียงแผ่วในตอนท้าย

..

..

..

“เป็นอะไรของมึงวะ ผัวอุตส่าห์อนุญาตให้เที่ยวได้ แต่กลับทำหน้าเหมือนแบกโลกเอาไว้ทั้งใบ” นิคถามขึ้น เมื่อเห็นอิฐนั่งหน้ายุ่งตั้งแต่ขึ้นรถออกจากบ้านมา

 

 

“กูแค่สงสัย” อิฐตอบกลับ

 

 

“สงสัยอะไร” นิคถามต่อ

 

 

“ก็สงสัยว่าทำไมเดย์มันใจดีจัง ปกติมันไม่เป็นแบบนี้นะ มึงก็รู้” อิฐพูดกับเพื่อนอย่างข้องใจ

 

 

“แล้วไม่ดีเหรอวะ ที่มันใจดีน่ะ” นิคถามต่อ

 

 

“มันก็ดี แต่มันก็แปลก เฮ้อ กูจะมานั่งคิดนั่งเครียดทำไมวะ อุตส่าห์จะได้ไปดูหนังในโรงสักที กูจำไม่ได้แล้วนะเนี่ย ว่ากูเข้าโรงหนังล่าสุดเมื่อไร” อิฐหันมาพูดกับเพื่อน พร้อมกับยิ้มออกมา ซึ่งในใจยังรู้สึกอึดอัดแปลกๆ อยู่ดี เมื่อมาถึงห้าง อิฐกับนิคก็พากันเดินไปที่โรงหนังเพื่อซื้อตั๋ว รอบที่อิฐจะดู ต้องรออีก 30 นาที เขาเลยไปเข้าห้องน้ำ และซื้อน้ำกับขนมรออยู่ตรงที่นั่งทางเข้า อิฐหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเดย์

 

 

(“ว่าไง”) เสียงเดย์รับสายดังขึ้น

 

 

“เดี๋ยวกูจะเข้าโรงหนังแล้วนะ” อิฐบอกกับคนรัก ไม่รู้ทำไม อิฐถึงอยากจะรายงานให้เดย์รู้ว่าตนเองทำอะไรอยู่

 

 

(“อืม ดูเสร็จก็โทรมา”) เดย์บอกกลับเสียงนิ่ง อิฐลังเลเหมือนอยากคุยต่อ แต่นิคหันมาสะกิดให้เตรียมเข้าโรงหนัง

 

 

“แค่นี้ก่อนนะมึง” อิฐบอกกับเดย์กลับไป เมื่อเดย์ตอบรับ อิฐก็วางสาย

 

 

“อะไรวะ โทรรายงานผัวเหรอ”นิคแกล้งแซว

 

 

“ทำเหมือนมึงไม่รายงานเลยเนอะ กูเห็นหรอกว่ามึงไลน์ไปบอกไอ้นีลว่ากำลังจะเข้าโรงหนังน่ะ” อิฐแซวเพื่อนตัวเองกลับไปบ้าง เพราะตอนที่คุยกับเดย์ อิฐนั่งมองนิคอยู่เหมือนกัน นิคได้ยินก็หัวเราะคิกคัก ก่อนจะพากันเดินเข้าโรงหนัง

..

..

..

พอหนังจบอิฐกับนิคก็พากันเดินออกมาจากโรงหนังพร้อมกับคนอื่นๆ แล้วพูดคุยเกี่ยวกับหนังไปด้วย

 

 

“ไอ้อิฐ ไอ้นิค” เสียงเรียกอิฐกับนิคดังขึ้น ทั้งสองก็หันไปมอง

 

 

“อ่าว ไอ้เก็ท ไม่เจอกันนานเลยมึง ดูหนังโรงเดียวกับพวกกูเหรอวะ” อิฐทักเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยกลับไป ซึ่งอยู่ห้องเดียวกัน คนละกลุ่ม แต่ก็สนิทกันดี เพราะเคยเที่ยวและกินเหล้าด้วยกันบ่อยๆ พอเรียนจบก็แยกย้ายกันไป ไม่ค่อยได้เจอกันสักเท่าไร

 

 

“เออดิ กูเห็นมึงสองคน ไม่แน่ใจว่าใช่มั้ย เลยลองเรียกดู” เก็ทมาเดินข้างๆอิฐกับนิค

 

 

“ไปอยู่ไหนมาวะ” นิคถามบ้าง

 

 

“ไปอยู่ใต้มา ไปช่วยงานพี่ชาย นี่พักร้อน ขึ้นมาเที่ยวหาพ่อกับแม่เดือนหนึ่ง” เก็ทตอบยิ้มๆ

“เพื่อนกลุ่มกูแม่งก็แยกย้ายกันทำงาน ไม่ค่อยได้เจอกัน พวกมึง ไอ้เกียร์ ไอ้โฟร์ ยังรวมกลุ่มกันบ่อยๆน่ะสิ” เก็ทถามขึ้น เพราะไม่เจอเพื่อนนาน

 

 

“ก็เจอกันบ่อยๆแหละ แต่ก็ต่างทำงานเหมือนกันว่ะ” อิฐตอบกลับไป

 

 

“แล้วนี่มึงสองคนรีบไปไหนรึเปล่าวะ ไปกินข้าวกับกูหน่อยสิ กูมาคนเดียวเลยเนี่ย” เก็ทเอ่ยชวนขึ้นมา นิคมองหน้าอิฐเล็กน้อย

 

 

“วันนี้ไม่สะดวกว่ะ แฟนกูรอกินข้าวที่บ้าน” อิฐตอบกลับ เพราะอยากกลับไปกินข้าวกับเดย์มากกว่า

 

 

“แฟนมึง ใช่คนเดิมที่มาวันรับปริญญามึงป่ะ” เก็ทถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะตอนที่เพื่อนๆ ในห้องรู้ว่าอิฐคบกับผู้ชายด้วยกัน ก็อึ้งกันอยู่ไม่น้อย เพราะทุกทีเห็นอิฐคั่วแต่หญิงสาว

 

 

“ก็คนเดิมแหละ จะให้มันไปมีใครได้วะ แฟนมันโคตรหวงจะตาย” นิคแซวออกมาอย่างขำๆ เก็ทก็ยิ้มรับ

 

 

“หวงแล้วทำไมถึงปล่อยให้พวกมึงมากันแค่สองคนล่ะวะ” เก็ทถามโดยไม่คิดอะไร แค่แซวเพื่อนกลับไปเท่านั้น แต่ทำให้อิฐนิ่งไปนิด

 

 

“แหม่ ไอ้เก็ท มันก็ต้องปล่อยให้มีเวลาส่วนตัวกันบ้าง” นิคพูดกลับไปยิ้มๆ

 

 

“เอางี้ มึงบอกเบอร์มึงมา แล้วเมมเบอร์กูกับไอ้นิคเอาไว้ เผื่อวันหลังนัดเจอกัน” อิฐพูดขึ้น เพราะไม่รู้ว่าจะเจอกับเพื่อนอีกเมื่อไร เก็ท จึงแลกเบอร์อิฐกับนิคไว้

 

 

“เออ เอาไว้เจอกัน มึงสองคนก็กลับไปหาแฟนได้แล้ว คนโสดอย่างกูคงต้องกินข้าวคนเดียว” เก็ทพูดแล้วแสร้งทำหน้าเศร้าแบบขำๆ ทำให้อิฐกับนิคหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อลากันเรียบร้อยแล้ว ก็เดินแยกกันไป อิฐจึงเอามือถือมาเปิดเสียงแล้วโทรหาเดย์ทันที

 

 

(“หนังจบแล้วเหรอ”) เสียงของเดย์ดังขึ้น

 

 

“อืม มึงอยู่บ้านใช่มั้ย” อิฐถามกลับไปทันที

 

 

(“ถ้าไม่อยู่บ้าน จะให้กูไปอยู่ไหน แล้วนี่จะกลับรึยัง”) เดย์พูดขึ้นเสียงเรียบ แล้วถามอิฐกลับมา อิฐได้ยินเสียงทีวีทางฝั่งของเดย์ ก็มั่นใจได้ว่าคนรักอยู่บ้านจริงๆ

 

 

“กำลังจะกลับ มึงกับไอ้นีลอยากกินอะไร จะได้ซื้อเข้าไปให้” อิฐถามขึ้น เดย์หันไปถามนีล แล้วก็บอกรายการอาหารที่อยากจะกิน

“โอเค เดี๋ยวซื้อเข้าไปให้นะ แค่นี้แหละ” อิฐตอบกลับ เพราะอยากรีบซื้อแล้วรีบกลับ เพราะตอนนี้ก็ใกล้จะ 1 ทุ่มแล้ว

 

 

(“อืม บอกไอ้นิคขับรถดีๆ”) เดย์บอกส่งท้าย อิฐยิ้มนิดๆ ก่อนจะวางสายไป อิฐก็ชวนนิคไปหาซื้อของกินตามที่เดย์สั่ง

..

..

..

“ช่วยถือหน่อยเว้ยยย” นิคตะโกนบอกกับนีลที่กำลังเดินออกมาจากบ้านของเดย์ เมื่อนิคเรียกให้คนรักมาถือของที่ซื้อมาหลังรถ

 

 

“ตะโกนทำไมเตี้ย” นีลดุคนรักไม่จริงจังนัก ก่อนจะช่วยถือของเดินเข้าบ้าน อิฐเองก็เดินยิ้มเข้าไปหาเดย์ ที่มองเขาอยู่

 

 

“เป็นไง” เดย์ถามขึ้น ก่อนจะกอดคออิฐแล้วเดินเข้าบ้านด้วยกัน

 

 

“หนังสนุกดี พี่วินหล่อเหมือนเดิม” อิฐพูดพร้อมกับหัวเราะขำเบาๆ เดย์มองหน้าอิฐที่ยิ้มหัวเราะอยู่ ก็รู้สึกสบายใจที่อิฐยิ้มได้แบบนี้

“มึงน่าจะไปด้วยกัน” อิฐบอกกลับ

 

 

“มึงไปดูน่ะดีแล้ว กูขี้เกียจไปเจอคนเยอะๆ” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ

 

 

“เอาไว้ไปดูรอบค่ำก็ได้ คนไม่เยอะหรอก” อิฐยังชวนคนรักต่อ เดย์ไม่ตอบอะไร เขาโยกหัวอิฐไปมา ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในครัว เพื่อกินอาหารที่อิฐกับนิคซื้อเข้ามาให้

..

..

..

“ทำไมวันนี้มึงใจดีจัง” อิฐถามเดย์ ขณะนั่งพิงหัวเตียง ส่วนเดย์ก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จและกำลังจะแต่งตัว

 

 

“ไม่ดีรึไง” เดย์ถามกลับไป พร้อกับแต่งตัวไปด้วย

 

 

“ก็ดี กูก็แค่แปลกใจนิดหน่อย” อิฐตอบกลับไป พร้อมกับมองเดย์อย่างสังเกต ว่าเดย์มีท่าทีอะไรเปลี่ยนไปบ้างรึเปล่า

 

 

“กูใจดีแล้ว ก็ทำตัวให้มันดีๆ เข้าใจรึเปล่า” เดย์กำชับ

 

 

“รู้แล้วน่า” อิฐตอบกลับ

 

 

Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของอิฐดังขึ้น เขาจึงหยิบขึ้นมาดู เดย์เองก็มองอิฐผ่านกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง

“เออ ว่าไงวะไอ้เก็ท” อิฐรับสายเพื่อนที่เจอกันวันนี้ เดย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราไม่คุ้นชื่อที่อิฐเรียกเท่าไรนัก

“มึงโทรบอกไอ้นิคยัง....อ่อ.....ยังไม่แน่ใจว่ะ เอาไว้จะให้คำตอบอีกทีนะมึง......เออ....เดี๋ยวกูโทรบอก อืม...อืม...ได้” อิฐพูดสายกับเพื่อนอยู่ไม่นาน ก็วางสายไป

 

 

“ใคร” เดย์ถามขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 

 

“ไอ้เก็ท เพื่อนตอนมหาลัย วันนี้เจอกันที่โรงหนังพอดี ไม่เจอกันตั้งแต่เรียนจบอ่ะ วันที่รับซ้อมใหญ่ มันก็เคยเดินมายกมือไหว้มึงเลย” อิฐพูดย้อนไปถึงวันซ้อมใหญ่รับปริญญา

 

 

“มึงคิดว่าวันนั้นเพื่อนมึงเดินมาไหว้กูกี่คนกัน” เดย์ถามกลับ อิฐหัวเราะคิกคัก เพราะวันนั้น เดย์ไปนั่งรออิฐถ่ายรูปกับเพื่อนๆ เพื่อนของเขาก็เดินมาไหว้เดย์ ส่วนใหญ่อยากเห็นหน้าแฟนของอิฐกันทั้งนั้น

 

 

“เดี๋ยวกูไล่หารูปก่อน จำได้ว่าไอ้นิคมันเคยลงรูปในไอจีไว้ด้วย” อิฐตอบกลับ ก่อนจะเข้าไอจีของตัวเอง ซึ่งไม่ค่อยได้เล่นมากนัก หลังจากที่คบกับเดย์ อิฐก็เหมือนจะห่างหายกับโซเชียลไปบ้าง อิฐเลื่อนหาอยู่สักพัก เดย์ก็แต่งตัวเสร็จแล้ว ก่อนจะขึ้นมานั่งข้างอิฐบนเตียง

“นี่ไง” อิฐพูดขึ้นเมื่อหารูปเจอ เขาส่งให้เดย์ดู พร้อมกับชี้คนที่ยืนข้างๆเขาตอนที่ถ่ายรูปรวมกับเพื่อนๆในห้อง เดย์มองด้วยท่าทีปกติ แล้วพยักหน้ารับ

 

 

“แล้วโทรมาทำไม” เดย์ถามต่อ

 

 

“มันจะให้โทรนัดพวกไอ้เกียร์ไปกินเหล้ากัน มันไม่เจอเพื่อนๆเลย แถมไปอยู่ใต้มาตั้งนาน มันคงอยากระลึกความหลังด้วยละมั้ง” อิฐบอกอย่างไม่ใส่ใจ เดย์ก็ไม่ถามอะไรต่อ

 

 

“นอนได้ละ พรุ่งนี้กูต้องพาป๊าไปคุยงานช่วงเช้าอีก” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับขยับลุกไปปิดไฟ อิฐก็ยอมล้มตัวลงนอนอย่างว่าง่าย ก่อนที่เดย์จะมานอนข้างๆ แล้วหลับไปพร้อมๆกัน

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“จะกลับมาทันกินข้าวกลางวันกับกูมั้ย” อิฐถามขึ้น ขณะที่เดย์กำลังจะเตรียมตัวพาพ่อของคนรักไปคุยงาน

 

 

“น่าจะกลับมาช่วงบ่าย ทำไม กินคนเดียวไม่ได้” เดย์แกล้งถามกลับไป

 

 

“เปล่า กูอยากกินส้มตำร้านที่มึงเคยพาไปนั่งกินอ่ะ ถ้ากลับมาทันจะได้ให้มึงซื้อเข้ามากินด้วยกัน” อิฐตอบกลับ

 

 

“งั้นเดี๋ยวถ้าป๊าคุยงานเสร็จแล้ว กูจะโทรบอกอีกที” เดย์บอกกลับ เพราะไม่อาจจะรับปากแน่นอนได้ว่าจะกลับมาทันกินข้าวกลางวันกับคนรักหรือไม่ อีกอย่างเดย์ไม่อยากให้อิฐหิ้วท้องรอนาน

“แต่ถ้าหิวก็หากินไปก่อน อย่าฝืนเข้าใจมั้ย” เดย์กำชับส่งท้าย

 

 

“รู้แล้ว” อิฐตอบกลับเสียงอ้อมแอ้ม

 

 

“หึหึ จะออกไปข้างนอกทีต้องกำชับเหมือนเด็กๆเลยนะ” พ่อของอิฐเดินมาได้ยินพอดีก็แซวลูกชายขึ้นอย่างขำๆ

 

 

“ไม่ใช่เด็กสักหน่อยป๊า” อิฐรีบเถียงกลับโดยไม่จริงจังนัก

 

 

“ไม่ใช่เด็กแล้วทำไมต้องกำชับขนาดนี้ล่ะหะ” พ่อของอิฐเดินมาโยกหัวลูกชายไปมา

 

 

“มันห่วงผมหรอก” อิฐเถียงกลับไปอีก ทำให้พ่อของเขาหัวเราะขำออกมาเบาๆ

 

 

“มั่นใจเหลือเกิน” พ่อของอิฐก็ยังคงแซวยิ้มๆ

 

 

“ไปกันเถอะครับป๊า ผมจะได้กลับมาเช็คของอีก” เดย์พูดขัดขึ้น ก่อนที่พ่อของอิฐและเดย์จะพากันขึ้นรถ อิฐเองก็กลับไปทำงานในส่วนของตนเองต่อ

 

 

“ช่วงนี้เครียดอะไรรึเปล่า” พ่อของอิฐถามขึ้น ขณะที่นั่งอยู่บนรถกับเดย์

 

 

“ทำไมถึงคิดว่าผมเครียดล่ะครับ” เดย์ไม่ตอบ แต่ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 

 

“แกคิดว่าชั้นจะมองไม่ออกรึไง มีปัญหาอะไรรึเปล่า” พ่อของอิฐถามออกมาอีก เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“ป๊าครับ...ผมว่า....”

..

..

..

“ขอบคุณมากนะครับคุณอาทิตย์ ที่สนใจสินค้าจากบริษัทของผม” ชายวัยเดียวกับพ่อของอิฐพูดขึ้น เมื่อพ่อของอิฐมาคุยเรื่องรับสินค้าจากบริษัทนี้เพื่อนำเข้าร้าน

 

 

“ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณทางคุณนิรุตที่รับออเดอร์จากทางผมเพิ่ม” พ่อของอิฐตอบกลับ ในขณะที่เดย์นั่งเงียบอยู่ข้างๆ

 

 

“นี่ก็เที่ยงแล้ว ทานอาหารกลางวันด้วยกันสักมื้อนะคะ” หญิงสาววัย 27 ปี ซึ่งเป็นลูกสาวของนิรุตพูดชวนขึ้น เพราะนั่งคุยงานอยู่ด้วยกัน พ่อของอิฐหันมามองหน้าเดย์เล็กน้อย ซึ่งตามจริงแล้วเขาจะต้องตอบรับตามมารยาท เพราะต้องทำธุรกิจร่วมกัน แต่พ่อของอิฐก็ให้เดย์เป็นคนตัดสินใจ

 

 

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ต้องขอเลื่อนไปก่อน พอดีทางเรามีธุระต้องทำต่อจากนี้น่ะครับ” เดย์พูดขึ้น ทำให้พ่อของอิฐแอบขำในใจ เพราะเดาเอาไว้แล้วว่าเดย์จะต้องปฏิเสธ

 

 

“เสียดายจังเลยค่ะ แต่ไม่เป็นไร ทางเราเองก็ไม่อยากให้ทางคุณรวิพลลำบากใจเหมือนกัน เอาไว้โอกาสหน้านะคะ ให้ทางเข็มได้เลี้ยงขอบคุณคุณรวิพล แล้วก็คุณอาทิตย์สักครั้ง” หญิงสาวพูดออกมาอย่างฉะฉาน

 

 

“ครับ” เดย์ตอบกลับ ก่อนที่จะบอกลาอีกฝ่ายเพื่อเดินทางกลับ

 

 

“มีธุระต้องทำต่อ ธุระของแกคืออะไร” พ่อของอิฐแกล้งถามขึ้น เมื่อขึ้นมาบนรถแล้ว

 

 

“ซื้อส้มตำกลับไปให้ลูกชายป๊าไงครับ” เดย์ตอบหน้านิ่ง พ่อของอิฐหัวเราะลั่นรถ

 

 

“กะแล้วเชียว แกนี่จะเอาใจตามใจมันมากเกินพอดีแล้วนะ ฮ่าๆ” พ่อของอิฐว่าออกมาอย่างขำๆ

 

 

“ไม่ดีเหรอครับ” เดย์ถามกลับไปบ้าง

 

 

“มันก็ดี แล้วเรื่องที่แกบอกกับป๊าก่อนหน้านี้น่ะ ป๊าว่ามันก็ดีเหมือนกันนะ แต่มันก็มีบางอย่างต้องระวังเหมือนกัน” พ่อของอิฐพูดขึ้น เมื่อนึกถึงตอนที่เดย์ปรึกษาขอความคิดเห็นของเขาตอนที่ขับรถมาคุยงาน

 

 

“ระวังอะไรครับ” เดย์ถามกลับ

 

 

“ระวังว่าอิฐมันจะไม่เข้าใจ คนอยู่ด้วยกันมานาน มีอะไรเปลี่ยนแปลงนิดๆหน่อยๆ อีกฝ่ายก็จะรู้สึก และรู้ได้ทันทีเหมือนกันนะ” พ่อของอิฐพูดขึ้น เดย์ก็นั่งฟังอยู่เงียบๆ

“ทำไมไม่บอกอิฐมันไปตรงๆ ว่าแกอยากทำอะไร อยากเปลี่ยนอะไร” พ่อของอิฐถามต่อ

 

 

“บอกไป มันก็ดราม่าใส่ผมอีก ผมทำตามที่บอกกับป๊าไปเรื่อยๆ ทีละนิดดีกว่าครับ อีกอย่าง ผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวผมจะเปลี่ยนได้มากน้อยแค่ไหน ผมกิเลสเยอะ ป๊าก็รู้” เดย์ตอบกลับ พ่อของอิฐยิ้มอ่อนๆออกมา

 

 

“ตามใจ อยากทำอะไรก็ทำ มันเป็นเรื่องของแกสองคนอ่ะนะ แต่ก็พยายามอย่าทะเลาะกันเข้าล่ะ” พ่อของอิฐเตือนขึ้น เดย์ก็รับคำ

“อ่อ คราวหน้า เวลาคุยงาน หัดยิ้ม หัดมีปฏิสัมพันธ์กับคนที่เราต้องคุยงานด้วยซะบ้าง นี่อะไร แกจะจริงจังไปไหน” พ่อของอิฐว่าออกมาไม่จริงจังนัก

 

 

“ไม่งั้น ผมจะให้ป๊ามาคุยด้วยตัวเองทำไม ถ้าผมมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นได้ดี” เดย์ตอบกลับมา ทำให้พ่อของอิฐหัวเราะแล้วส่ายหน้าไปมากับนิสัยของเดย์

 

 

“หึหึ แกนี่นะ ป๊าเห็นหนูเข็มนี่พยายามชวนแกคุยเต็มที่เลยนะ” พ่อของอิฐแซวลูกเขยตนเอง เพราะเขารู้ดีว่าเดย์ ไม่สนใจใครนอกจากอิฐ

 

 

“ป๊าโทรถามอิฐให้หน่อยครับ ว่ามันจะกินอะไรบ้าง” เดย์ตัดบทสนทนาเรื่องหญิงสาว แล้วพูดถึงอิฐแทน พ่อของอิฐก็หัวเราะ อย่างรู้นิสัยของเดย์ดี ก่อนจะโทรหาลูกชายตัวเองตามที่เดย์บอกออกมา

..

..

“หิวๆๆๆ” อิฐพูดขึ้น เมื่อเดย์กลับมาถึงพร้อมกับอาหารอิสานที่เขาอยากจะกิน

 

 

“ใจเย็น ไปช่วยม๊ายกจานในครัว” เดย์ตอบกลับ เขาซื้อกลับมากินที่บ้านพ่อแม่ของอิฐ อิฐรีบไปช่วยแม่ตนเองยกจานชาม มาใส่อาหารที่ซื้อมาทันที

 

 

“นี่แกรู้บ้างมั้ยหะ ว่าทางนั้นเค้าชวนทานอาหารกลางวันด้วยกัน แต่เดย์มันปฏิเสธเพื่อซื้อส้มตำกลับมาให้แกกินเนี่ย” พ่อของอิฐพูดขึ้น เมื่ออิฐยกจานมาไว้ที่โต๊ะ

 

 

“จริงเหรอวะเดย์ ความจริงมึงกับป๊ากินข้าวกับทางนั้นก็ได้นะ เพราะเราต้องทำธุรกิจร่วมกันอยู่แล้ว กูหากินแถวๆนี้ได้” อิฐพูดขึ้น เพราะเข้าใจการติดต่อค้าขายอยู่บ้าง ว่ามันต้องสร้างความสัมพันธ์อันดีต่อกัน

 

 

“เห็นมั้ย อิฐมันก็เข้าใจ” พ่อของอิฐหันมาพูดกับเดย์

 

 

“ลูกสาวทางนั้นสวยดี เค้าชวนกูกินข้าวด้วย” เดย์พูดเสียงเรียบ ทำให้อิฐหน้าตึงไปทันที

 

 

“งั้นไม่ต้องกินดีละ กลับมากินกับกูเนี่ยแหละ” อิฐเปลี่ยนความคิดในทันที เดย์หันไปมองหน้าพ่อของอิฐพร้อมกับไหวไหล่เล็กน้อย

 

 

“หึหึ นี่แกเป็นคนหรือกิ้งก่าหะเจ้าอิฐ เปลี่ยนความคิดไวอย่างกะเปลี่ยนสีเลยนะ” พ่อของอิฐแซวขึ้นมาอีก

 

 

“คุณก็อย่าแซวลูกนักสิคะ กินอาหารกันเถอะ จะได้ไปทำงานกันต่อ” แม่ของอิฐขัดขึ้น ก่อนที่จะนั่งทานอาหารกลางวันด้วยกัน

..

..

“มึงพูดจริงหรือแค่แกล้งเล่นอ่ะ” อิฐถามขึ้น เมื่อกินอาหารกลางวันเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็มานั่งพักอยู่ในห้องทำงานของเดย์

 

 

“เรื่องอะไร” เดย์ถามกลับ

 

 

“ก็เรื่องที่ลูกสาวของบริษัทที่มึงไปคุยงานกับป๊า ชวนมึงกินข้าวด้วยน่ะ” อิฐถามขึ้นอย่างข้องใจ

 

 

“ก็จริง เค้าก็ชวนทั้งกู ทั้งป๊านั่นแหละ” เดย์ตอบกลับด้วยท่าทีปกติ อิฐหรี่ตาลงเล็กน้อย

 

 

“แน่ใจนะ ว่าเขาจะไม่สนใจมึง” อิฐถามเพื่อความแน่ใจ เดย์หันไปมองหน้าอิฐตรงๆ

 

 

“ถ้าเค้าสนใจกู แล้วไงต่อ” เดย์ถามกลับ อิฐนั่งเงียบเพื่อคิด

“เค้าสนใจกู แล้วกูต้องสนใจเค้ากลับด้วยงั้นเหรอ” เดย์ถามออกมาต่อ อิฐส่ายหน้าไม่ทันที

 

 

“กูไม่ได้คิดแบบนั้น ก็แค่ไม่ชอบใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง แต่ก็นะ มึงไปคุยงาน กูเชื่อใจมึงที่สุดแล้ว” อิฐบอกออกมาอย่างมั่นใจ ว่าเดย์จะไม่นอกใจตัวเองแน่นอน

 

 

“คิดได้แบบนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องดราม่าใส่กู” เดย์ว่ากลับ อิฐก็ย่นจมูกใส่คนรักเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวพิงเดย์ ที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆกัน

 

 

“อย่าเลื้อย” เดย์ว่าไม่จริงจังนัก เมื่ออิฐทำท่าจะเอนตัวนอน

 

 

“ไม่ได้เลื้อย แค่พิงมึงเฉยๆ” อิฐเถียงกลับ

 

 

“พิงบ้านมึงสิ นี่มึงเตรียมตัวจะนอนเลยนะอิฐ” เดย์ว่าออกมาอีก

 

 

“โว๊ะ ก็พอกินอิ่ม หนังตามันก็หย่อนนี่หว่า มึงอ่ะ ไม่เข้าใจวัยกำลังกินกำลังนอนอย่างกูเลย” อิฐแถออกมาอย่างขำๆ เดย์ส่ายหน้าไปมากับความแถของคนรัก

 

 

Tru…Tru…Tru

 

เสียงมือถือของเดย์ดังขึ้น ซึ่งเป็นเกียร์ที่โทรเข้ามา อิฐเองก็ชะเง้อมองชื่อที่มือถือของเดย์ด้วยเหมือนกัน

“ไอ้เกียร์โทรหามึงทำไมวะ” อิฐถามขึ้น เดย์ส่ายหน้าก่อนจะกดรับสาย

 

 

“เออ ว่าไง.....อยู่ข้างกูเนี่ย..” เดย์พูดสายกับเกียร์ ก่อนจะหันมาหาอิฐ

“อิฐ มือถือมึงทำไมโทรไม่ติด” เดย์ถามขึ้น อิฐเลยหยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงตัวเอง

 

 

“อ่าว แบตหมด สงสัยเล่นเกมมากไปหน่อย ไอ้เกียร์มันจะคุยกับกูเหรอ” อิฐถามเดย์กลับไป เดย์พยักหน้ารับ ก่อนจะส่งมือถือให้อิฐ อิฐก็รับมาคุยต่อ

“เออ ว่าไงวะ แบตกูหมด” อิฐบอกกับเกียร์กลับไป เดย์เลยจะปล่อยให้คนรักคุย ส่วนตัวเองจะลุกไปที่โต๊ะทำงาน พอเดย์ลุกอิฐก็ทำท่าจะล้มตัวลงนอนคุย เดย์ชี้หน้าพร้อมกับทำสายตาดุๆใส่ อิฐเลยต้องเด้งตัวมานั่งตามเดิม

“อ่า เจอกับไอ้เก็ทแล้วเหรอวะ ........เออ มันก็ชวนกูอยู่......อะไรนะ พรุ่งนี้..” อิฐพูดพร้อมกับมองหน้าเดย์ทันที เมื่อเกียร์โทรมาชวนว่าจะนัดรวมเพื่อนๆสมัยมหาลัยบางส่วนเท่าที่จะติดต่อได้

//ห่า เกียร์ คืนวันเกิดกัส กูก็โดนเดย์มันโกรธใส่อยู่ นี่มึงจะให้กูออกไปแดกเหล้าอีกละ.............เออ ก็รู้ว่าไม่ต้องแดกเยอะ แต่เดย์มันจะยอมให้กูไปรึเปล่านี่สิ เพราะถ้ากูไป มันก็ต้องไปกับกูด้วย มึงก็รู้// อิฐพูดเสียงไม่ดังมากนัก

 

 

“กระซิบทำไม” เดย์ถามเสียงนิ่ง เมื่อเห็นว่าอิฐคุยเสียงเบาลง อิฐยิ้มแหยๆส่งให้เดย์ทันที

 

 

“ไม่ได้กระซิบอะไรสักหน่อย ก็คุยปกติ” อิฐรีบแก้ตัว ก่อนจะคุยกับเกียร์ต่อ

“เออ ไม่มีอะไร เดี๋ยวกูให้คำตอบคืนนี้ได้มั้ยวะ ขอคุยกับเดย์ก่อน” อิฐบอกกลับไป ก่อนจะคุยอีกเล็กน้อยแล้ววางสาย

 

 

 

 

 

2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มาแล้วคร่า หายไปกับตรุษจีน

และทัวร์บุญ

อ่อ เผื่อใครจะยังไม่รู้ พ่อของอิฐชื่ออาทิตย์นะจ๊ะ

เผื่องงว่าอาทิตย์โผล่มาจากไหน เหอเหอ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น