ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #32

คำค้น : tk,เฟรม,32

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 131.2k

ความคิดเห็น : 67

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 22:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#32
แบบอักษร

#W

“หึ ตรงเวลาดีนี่”

เฟรมเปิดประตูลงไปหาพวกของเวลที่ยืนรออยู่ขอบสนาม ดูเหมือนจะเป็นสนามร้างที่ถูดปิดไปแล้ว เพราะไม่มีใครเลยนอกจากพวกของเวลเกือบยี่สิบคน

“จะแข่งยังไงก็ว่ามา”

“ใจเย็นๆสิคนสวย ยังไงก็ได้แข่งแน่นอน หึหึ”

ชายคนที่ยืนอยู่ข้างๆเวลพูดขึ้น มันดูน่ากลัวแปลกๆสำหรับเฟรม รอยสักเต็มตัวแถมยังระเบิดหูข้างขวาซะรูใหญ่สอดนิ้วเข้าไปได้เลย แต่ตอนนี้เขาไม่มีความกลัวอยู่เลยมีแต่ความห่วงบวกกับความโกรธและต้องการปกป้องคนรักจึงทำให้เฟรมไม่มีแววตาของความตื่นกลัว ตรงกันข้ามกลับเต็มไปด้วยความกล้าที่จะทำทุกอย่าง เพราะเวลานี้เขาตัวคนเดียว แต่หารู้ไม่ว่าตนเองถูกล่อให้มาติดกับเหมือนหนูติดจั่นที่พวกมันจะฆ่าเมื่อไหร่ก็ได้

“คนสวยพ่องมึงสิ!” เฟรมตอกกลับอย่างไม่กลัวตาย

“เล่นพ่อมึงคงไม่อยากตายดี”

แววตาขี้เล่นของมันเริ่มเปลี่ยนเป็นไม่พอใจเฟรมเวลเข้าไปกระซิบบางอย่างกับชายคนนั้น เฟรมก็มองไม่วางตา พวกมันไม่น่าไว้ใจสำหรับเขาและพวกมันคงเล่นไม่ซื่อแน่นอนแต่เฟรมก็ไม่มีทางเลือก

“หึหึ ห่วงมันมากถึงขนาดยอมตายแทนกันได้เลยสินะ”

“นั่นมันก็เรื่องของกู กูมาแล้วมึงสั่งคนของมึงให้ออกมาจากคอนโดไอ้ธีร์ได้แล้ว”

“เห้ย” มันหันไปสั่งลูกน้องอย่างว่าง่าย

เฟรมขมวดคิ้วมอง มันง่ายเกินไปที่พวกมันยอมทำตาม

“หึ เริ่มตกลงกติกาการแข่งได้” ชายคนนั่นบอกก่อนจะเดินไปนั่งไขว่ห้างมอง ลูกน้องบางส่วนก็ตามไปนั่งมีบางคนที่ยืนอยู่กับเวลแค่สี่ห้าคน ส่วนที่เหลือก็แยกย้ายไปเตรียมสนาม

“ได้เวลาสนุกแล้วน้องเฟรม”

“ไอ้สัส! ปล่อย!!”

เฟรมถูกกระชากไปอยู่ในอ้อมกอดของเวลพร้อมกับถูกล็อคมือไว้ เวลก้มหน้าสูดดมความหอมข้ามแก้มก่อนจะซุกไปดมที่ซอกคอของเฟรม แต่เฟรมก็ไม่ยอมถูกกระทำฝ่ายเดียวเฟรมหันไปกัดหูของเวลแรงๆจะฝ่ายนั้นยอมปล่อย

“โอ๊ย! ดื้อนักนะมึง”

เพี๊ยะ!

หน้าของเฟรมหันไปตามแรงตบก่อนจะถูกลูกน้องของเวลล็อคตัวไว้

“ไอ้พวกหมาหมู่ปล่อยกูสิวะ!! อึก”

เฟรมดิ้นขัดขืนจึงโดนต่อยเข้าที่ท้องจนตัวงอลูกน้องสองคนของเวลก็จัดการล็อคตัวเฟรมไว้อย่างแน่นหนา เวลเดินเข้ามาเชยคางร่างบางขึ้นแล้วกดจูบปากบางแรงๆแล้วผละออกไม่ได้รุกล้ำ ทำให้เฟรมโกรธจนหน้าแดง เขารู้สึกขยะแขยงคนตรงหน้ามากยิ่งเวลาที่เวลมองเขาด้วยสายตาโลมเลีย เวลบีบคางร่างบางไว้ก่อนจะบอกกติกา

“กติกาก็เหมือนเดิมกับวันนั้น จะเปลี่ยนก็แค่ของเดิมพัน” เวลจงใจปลดกระดุมเสื้อเฟรมลงไปด้วยขณะที่พูด ก่อนจะสอดมือเลิกสาบเสื้อลูบไล้อกบาง

เฟรมได้แต่กัดฟันกรอดมองเวลด้วยสายตาอาฆาตอย่างทำอะไรไม่ได้จะดิ้นก็โดนพวกข้างหลังรัดแรง เฟรมเบือนหน้าหนีกัดปากไว้แน่นเพราะไม่อาจทนมองเวลลวนลามร่างกายตัวเองได้ โดยที่เขาหารู้ไม่ว่ามีกล้องบันทึกวิดิโอกำลังจับภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นไว้อยู่

“เอามือสกปรกของมึงออกจากตัวกูไอ้สวะ! ไอ้พวกขี้โกง ไหนบอกแข่งเสร็จก่อนไงวะพวกเหี้ย!!”

เพี๊ยะ!

เพราะเฟรมตะคอกใส่หน้าเวลจึงโดนตบด้วยหลังมือซ้ำรอยเดิมจนเลือดซึมที่มุมปาก

“ปากดีแบบนี้กูจับทำเมียก่อนแข่งซะเลยดีมั้ย” เวลบีบกรามร่างบางแน่นถึงจะเจ็บแต่เฟรมก็ไม่ได้แสดงสีหน้าออกมาว่าเจ็บเลยสักนิด

“เห้ย พอไอ้เวล ปล่อยมันไปเตรียมตัวที่จุดสตาร์ท เลิกถ่ายแล้วส่งไปให้มันได้แล้ว”

“ครับเฮีย”

เฟรมสะบัดตัวออกจากพวกนั้นทันทีที่เกมส์สั่งปล่อย หยุดถ่ายอะไร?แล้วส่งให้ใคร? เฟรมได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจเมื่อเขาถูกพวกนั้นผลักให้ไปที่จุดสตาร์ท เฟรมเลิกสนใจกับสิ่งรอบข้างแล้วหันมาสนใจกับการแข่งขันที่กำลังจะเริ่มขึ้นเมื่อเข้ามานั่งในรถเขาต้องทำสมาธิ งานนี้จะแพ้ไม่ได้ไม่งั้นทั้งเขาและธีร์จะไม่มีใครรอด

การแข่งขันเริ่มขึ้นเมื่อรถสองคันพุ่งทะยานไปด้านหน้า คนที่ลงแข่งกับเฟรมก็คือเวล ยิ่งใกล้ถึงเส้นชัยเท่าไหร่ความตายก็ใกล้เข้ามาเท่านั้น...

ด้านธีร์เมื่อรู้เรื่องจากอ้นที่โทรมาบอกว่าเฟรมหายไปเขาก็แทบสร่างเมา ธีร์กับภีมขับรถมุ่งหน้าไปหาอ้นที่สนามเฮียคิม โดยมีภีมเป็นคนขับ เขาต้องไปตั้งหลักก่อนถึงในใจจะเป็นห่วงและอยากไปลากตัวเฟรมกลับมันซะเดี๋ยวนี้แต่เขาก็ต้องรอบครอบเพราะตอนนี้ยังไม่รู้รายละเอียดว่าเฟรมไปแข่งที่สนามไหนกับใคร

“ไอ้เพียวกูมีเรื่องให้มึงช่วยหน่อย”ธีร์โทรหาคนที่จะช่วยเขาได้ในตอนนี้ซึ่งก็คือเพียวเพื่อนสมัยมัธยม เพียวเป็นสายข่าวชั้นดีที่ไม่ว่าต้องการรู้อะไรเพียวจะสามารถตรวจสอบให้ได้หมด เพราะเพียวมีสายเยอะและเขายังเป็นลูกชายคนเดียวของผู้กำกับที่คุมเขตพื้นที่แถวนี้

‘มีไรวะ ปกติไม่ค่อยถึงมือกู’

“สืบให้กูหน่อยว่ามีการแข่งรถที่สนามไหนบ้างตอนนี้ รถที่ลงแข่งก็คือรถ.....สืบมาว่าแข่งอยู่สนามไหน ด่วน!”

‘10 minute’

“กูให้ 5”

“จะบอกไอ้เป้กับไอ้ไอซ์มั้ยวะ?” ภีมถามเพื่อนรักแต่ตายังมองถนน

“ไม่ กูไม่อยากให้พวกมันห่วงแล้วต้องมาวุ่นวาย”

“ยังไงมึงก็เพื่อน ไม่ให้ช่วยเพื่อนจะให้ช่วยใครวะ?”

“...”

รถของธีร์ที่มีภีมเป็นคนขับเลี้ยวเข้ามาจอดตรงหน้าอ้นที่ยืนรออยู่หน้าอู่ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ทันทีที่ธีร์ลงจากรถอ้นก็แทบจะพุ่งเข้าหาธีร์แต่ดีที่คิมจับไว้ก่อน

“เพราะพี่มันไม่ชัดเจนกับเพื่อนกู ทำให้มันต้องเจ็บทั้งๆที่มีแฟนอยู่แล้วพี่จะมายุ่งกับเพื่อนกูทำไมวะ?!!”  อ้นกำหมัดแน่งจ้องธีร์เม็ง ที่เขาโทรหาธีร์เพราะอยากรู้ว่าเฟรมไปกับธีร์รึเปล่า อ้นจ้องธีร์เขม็ง

“กูยังไม่มีแฟน กูกับอิ๋วเป็นแค่เพื่อนกัน” ธีร์จ้องอ้นกลับด้วยสายตาจริงจังสื่อให้รู้ว่าธีร์ไม่ได้โกหก

“แล้วที่พี่ไปซื้อแหวนกับพี่อิ๋วคืออะไร ไม่ใช่เพราะจะหมั่นกันหรอวะ?!”

“หมั้น?!”

ภีมกับคิมพูดขึ้นมาพร้อมกันพลางมองหน้าธีร์อย่างต้องการคำตอบ ธีร์ยังเงียบนั่นทำให้อ้นพุ่งเข้าหาธีร์จนคิมจับไม่อยู่ภีมจึงต้องมาจับช่วยอีกแรง อ้นมองธีร์อย่างเอาเรื่องมือกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน

“ใจเย็นอ้น ”ภีมกับคิมล็อคอ้นไว้แน่น

"เข้าไปคุยกันข้างใน" คิมบอกก่อนจะเดินนำไปก่อน อ้น ภีมและธีร์จึงเดินตามไป


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว