kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 47 ( nc เอช+ฮิมิทสึ )

ชื่อตอน : ตอนที่ 47 ( nc เอช+ฮิมิทสึ )

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2560 02:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 47 ( nc เอช+ฮิมิทสึ )
แบบอักษร

2017-01-28 23:53:53 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"อื้ออออ! อ...เอชครับ! แรงๆ!" ผมที่เปลือยเปล่ากำลังนั่งคล่อมอยู่บนตักของเอชโดยไม่ให้หัวเข่าโดนพื้นตรงเบาะหลัง..ร้องครางออกมา

 

 

"อา...ได้สิ" สิ้นเสียงของเอช ที่แกะเพียงแค่กระดุมเสื้อออก และปลดกางเกงลงนิดหน่อย เค้าก็กระแทกสวนรูรักของผมอย่างถี่ยิบ อา...แบบนี้แหละครับที่พอจะทำให้ผมหายหวาดกลัวได้บ้าง

 

 

"อึ่ก!อืม..." ผมเลื่อนใบหน้าลงไปบดจูบกับเอชที่กำลังหอบหายใจถี่ๆ เพราะช่วงล่างของเค้ากำลังออกแรงหนัก ส่วนเอชก็ละมือจากสะโพกขาวแล้วกอดรัดลำตัวของผมแทน

 

 

ปึ่กๆๆๆๆๆๆๆ พั่บๆๆๆๆๆ

"อื้ออออออ! อึ่ก! " เสียงเนื้อกระทบกันระหว่างผมกับเค้าดังลั่นภายในรถหรู ดีนะครับ ที่รถของเราค่อนข้างจอดอยู่ในที่ลับตาคน

 

 

"อา...ซี้ดดดดดดด! ฮิมิทสึ.." เอชละริมฝีปากลงไปไล่เลียตรงจุกนมของผมอย่างหื่นกระหาย พร้อมกับช่วงล่างก็กระแทกกระทั้นไม่ยั้งไปด้วยเช่นกัน ส่วนผมก็ได้แต่เชิดใบหน้าสวยขึ้น แล้วตั้งรับสัมผัสและการเสียดแทงของเค้าเท่านั้น

 

 

"นายดีขึ้นรึเปล่า? อึ่ก!" เอชพูดพร้อมกับเลื่อนริมฝีปากขึ้นมาจูบตรงปลายคางของผม

 

 

"ค..ครับ อื้ออออออ! ต..ตรงนั้น!" ผมพูดพร้อมกับครางลั่น เมื่อเอชกระแทกย้ำไปโดนจุดเสียวของผมเข้าพอดี

 

 

"ตรงนี้เหรอ?" เอชกระแทกสวนตรงจุดๆนั้นถี่ๆ พร้อมกับไล่เลียไปทั่วลำคอที่มีรอยแดงของผมไปด้วย ส่วนผมก็ให้ความร่วมมือโดยการยกสะโพกขึ้นสูงๆเพื่อให้เอชกระหน่ำแทงผมได้อย่างถนัดๆ

 

 

"อึ่ก! แน่นมากฮิมิทสึ!" ผมที่กำลังเชิดใบหน้าอย่างเสียวซ่านเมื่อได้ยินเสียงครางเบาๆของเอช ผมก็เลยขมิบตรงรูรัก..จนเอชถึงกับกระตุกเกร็งนิดหน่อย

 

 

"แกล้งชั้นเหรอ? หืม?" สิ้นเสียงของเอช เค้าก็ใช้สองมือขยี้จุกนมของผมแล้วบดจูบกับผมอีกครั้ง อา..ลิ้นของเค้าทั้งนุ่มและเร้าร้อนผมชอบมากจริงๆ บวกกับสะโพกแกร่งของเค้า..จังหวะก็ไม่เคยลดลงเลยซักครั้ง

 

 

"อาาาา...เอชครับ...ผมจะ..อื้อออออ!" ผมละริมฝีปากออกมาพูด พร้อมกับบิดส่ายลำตัวไปมา

 

 

"จะเสร็จแล้วเหรอ?" สิ้นเสียงของเอช ผมก็พยักหน้าลงรัวๆ จากนั้น เอชก็กระตุกยิ้มแล้วสวนกระแทกรูรักของผมเพิ่มขึ้นอีกระดับนึง

 

 

"อื้ออออออ!" เอชเอื้อมมือลงไปรูดชัดกลางกายน้อยที่ยังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของเค้า จนผมนี่ถึงกับสะท้านไปทั้งตัวเลยล่ะครับ

 

 

"อ๊ะ! เอชครับ! แรงๆ! อื้อออออออออ!" จากนั้นไม่นาน ผมก็ปลดปล่อยออกมาเต็มฝ่ามือของเค้า 

 

 

"อีกนิดฮิมิทสึ! อึ่ก!" หลังจากที่ผมเสร็จไปแล้ว เอชก็ละมือจากกลางกายน้อยแล้วล็อคสะโพกของผมเอาไว้แน่น พร้อมกับสวนกระแทกขึ้นมาอย่างไม่ยั้ง จนกระทั่ง..

 

 

"อึ่ก! แตกแล้ว..ฮิมิทสึ! อาาา..ซี้ดดดดดดด!" เอชเร่งสะโพกอย่างถี่ยิบ จากนั้น เค้าก็ปลดปล่อยเข้ามาในรูรักของผมทันที อา..ผมรู้สึกได้เลยถึงแรงดันน้ำที่ฉีดพุ่งอยู่ภายใน

 

 

"เอชครับ..เอาอีก.." ผมพูดพร้อมกับจูบตรงริมฝีปากล่างของเอชไปด้วย

 

 

"ฮิมิทสึ? แต่ตัวนายเริ่มร้อนแล้วนะ" เอชพูดพร้อมกับจูบตรงลำคอที่มีรอยแดงของผมไปด้วย

 

 

"ไม่ครับ..ผมจะเอาอีก เอากับคุณตรงนี้อีกครั้ง" ผมพูดพร้อมกับขย่มขึ้นลงด้วยตัวเองช้าๆ จนเอชถึงกับกระตุกเบาๆ

 

 

"อา...ฮิมิทสึ.." เอชจ้องมองใบหน้าของผมที่เริ่มขึ้นสี อืม..ผมว่านะ ผมน่ะ..ไข้เริ่มขึ้นแล้วล่ะ

 

 

พรึ่บ!!

"อ๊ะ!" เอชโอบร่างของผมนอนราบลงบนเบาะ แล้วยกขาเรียวข้างนึงพาดเอาไว้บนพนักพิง ส่วนเรียวขาอีกข้างเอชก็ยกค้างเอาไว้

 

 

"ชั้นจะแทงนายเอง..อึ่ก!" สิ้นเสียงของเอช เค้าก็ถาโถมกระแทกผมซะถี่ยิบตั้งแต่แรกเริ่ม! ส่วนผมก็ยกสะโพกรองรับเค้าไปด้วย จนเอชถึงกับจ้องมองใบหน้าของผมไม่วางตาเลยทีเดียว

 

 

"อา..ฮิมิทสึ...ระหว่างที่นายกำลังเดิน อึ่ก! นายได้ดื่มน้ำหรือกินของจากคนแปลกหน้ารึเปล่า?" เอชถาม แต่ทว่า..แรงกระแทกของเค้ากลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย

 

 

"อ๊ะ! อื้ออออ! ค..ครับ ผ..ผม กินน้ำจากคนที่ชื่อเคซื้อมาให้! อ๊ะ!" สิ้นเสียงของผม เอชก็หยุดแรงกระแทกทันที

 

 

"อา..เอชครับ..หยุดทำไม..อึ่ก!" ผมพูดด้วยสายตาฉ่ำเยิ้มพร้อมกับลูบไล้ไปทั่วหน้าอกแก่งของเอช

 

 

"เปล่า.." สิ้นเสียงของเอช สะโพกแกร่งก็เริ่มทำงานอีกครั้ง อา..รู้สึกดีจัง

 

 

"อื้ออออออ! เอชครับ! แรงๆ" ผทพูดพร้อมกับโอบกอดอบคอของเอชจนแน่น

 

 

พรึ่บ!

"เอช...อึ่ก! อ้าาาาา!" ผมเรียกชื่อของเอชที่ยันตัวเองขึ้น พร้อมกับจ้องมองใบหน้าของเค้าด้วยสายตาหลงไหล ส่วนเอชก็จ้องมองผมแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์และพิมพ์ข้อความอะไรบางอย่างลงไป

 

 

"ทำอะไรครับ..อึ่ก!" ผมถามพร้อมกับบิดร่างกายไปมา เพราะแรงกระแทกของเอชเริ่มรุนแรงขึ้น ส่วนมือของเค้าก็กดพิมพ์ไปด้วย

 

 

"เปล่า อา...จบบทรักนี้แล้ว เราค่อยไปต่อกันที่บ้านนะ" เอชโน้มลำตัวลงมาดังเดิมพร้อมกับพูดกระซิบตรงหูของผมเบาๆ จากนั้น สะโพกแกร่งก็กระทั้นกระแทกผมอย่างเต็มแรงทันที

 

 

"ค..ครับ! อ๊ะ!" สิ้นเสียงของผม เอชก็กระตุกยิ้มแล้วเร่งจังหวะมากขึ้นไปอีก อา..ทำไมผมถึงอยากได้ อยากได้ขึ้นไปอีกเรื่อยๆ ไม่อยากให้เอชหยุดกระแทกผมเลย ทำไมนะ.ทำไมกัน..ความรู้สึกนี้

 

 

ทางด้านของร่างสูงอีกฝั่ง

 

 

ผวั๊ะ!..ๆ..ๆ..ๆ..ๆ!

"อึ่ก!" ร่างสูงที่โดนมัดติดกับเสาถึงกับเข่าทรุด เมื่อวัลดัสอัดกำปั้นหนักๆตรงไปที่ท้องของเขาหลายต่อหลายที

 

 

"พี่ครับ..อย่าให้มันตายนะ" ไดนาดินที่อัดชายหนุ่มสองคนจนสลบไปแล้วพูดขึ้น พร้อมกับมองไปยังชายหนุ่มที่เหลือ ที่ตอนนี้..กำลังสลบเหมือดด้วยฝีมือของพี่ชายคนรอง เหลือก็เพียงแต่หัวโจกเท่านั้น

 

 

"ฆ่าพวกมันเลยสิ..จะรออะไร" วัลดัสพูดพร้อมกับยกปืนขึ้นมาจ่อศรีษะของร่างสูงคนหนึ่งที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม

 

 

"เดี๋ยวครับพี่.." แต่ทว่า ไดนาดินกลับยกมือขึ้นไปจับปลายกระบอกปืนของพี่ชายคนรองเอาไว้ซะก่อน

 

 

"ทำไม?" วัลดัสพูด แต่ทว่าแววตาของเขาไม่ได้ลดสีลงเลย มันยังคงทะมึนแถมยังจ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างโกรธแค้นอีกด้วย

 

 

"ก็เพราะพวกมันมีคิวรออยู่ครับพี่ พ่อ..ที่รออยู่เยอรมัน..กับฐานทัพลับของสเปนเป็นคิวลำดับสุดท้าย"

 

 

"อึ่ก! ป..ปล่อยพวกเราไปเถอะ! พวกคุณเป็นพี่ชายของไอ้เด็กคนนั้นเหรอ? ผ..ผมจะชดใช้ค่าทำขวัญให้ก็ได้ เรียกมาได้เลย อึ่ก!" ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าพูด พร้อมกับกระอักกระอวนไปด้วย

 

 

"พี่? เหอะ! นั่นเมียพวกกูต่างหาก! ขอชีวิตเหรอ? ฝันไปเถอะ!!" ผวั๊ะ! สิ้นเสียงของไดนาดิน เขาก็ใช้ปืนของพี่ชายคนรองอัดไปยังใบหน้าของชายหนุ่มอย่างเต็มแรง

 

 

"หึ!..พวกมึงรู้รึเปล่า? ของรักของหวงของพวกกูเลยล่ะ..ไอ้เด็กคนที่มึงว่าน่ะ!" ปึ่ก!! ไดนาดินพูดพร้อมกับกระแทกปืนไปยังท้องน้อยของชายหนุ่มอย่างแรง จนชายหนุ่มถึงกับงอเข่าทรุดตัวลง

 

 

"ส่งตัวพวกมันไปที่ท่าเรือครับคุณเมฆ..พ่อกำลังส่งคนมารับแล้ว" สิ้นเสียงของไดนาดิน คนสนิทของพี่ใหญ่ก็รีบให้ลูกน้องของตนพาร่างสูงทั้งห้าคนออกไปจากโกดังแห่งนี้ทันที

 

 

กริ๊งๆๆๆ

"หืม? เสียงเมสเสจนี่ครับ" ระหว่างที่กำลังจะหันหลังเดินกลับไปที่รถ แต่แล้ว เสียงข้อความจากมือถือของวัสดัสก็ดังขึ้น

 

 

"อา..แม่ง..ขอฆ่าพวกมันกับมือได้มั้ย! ได้โปรดเถอะ!" วัลดัสพูดพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเขาเห็นข้อความที่พี่ใหญ่ส่งมาให้ "ฮิมิทสึโดนยา ถ้ากลับถึงบ้าน ตามมานพให้หน่อย"

 

 

"...."ไดนาดินเมื่อเห็นข้อความนั่นก็ถึงกับอึ้งและกัดฟันกรอด

 

 

"ไม่ครับ..ยังไงซะ..ผมคิดว่า..ดีกว่าฆ่าพวกมันให้ตายไปเลยทีเดียว สู้เราส่งให้พวกมันไปทรมานก่อนตายกันดีกว่าครับพี่ แล้วค่อยให้พ่อกับพี่ฟาส่งคลิบมาให้พวกเราดูทีหลัง..ว่าสีหน้าก่อนตายของพวกมัน..เป็นยังไง" ไดนาดินพูดพร้อมกับสีนัยน์ตาที่เด่นชัด

 

 

"ไปรอพี่เอชที่บ้านเถอะครับ อีกอย่าง..พวกเราต้องอธิบายเรื่องนี้กับพ่อแม่และพวกพี่ๆของฮิมิทสึ..อีกยาวเลย" สิ้นเสียงของไดนาดิน เขาก็แตะแขนของพี่ชายเดินออกไปพร้อมกันทันที

 

 

"อา...ฮิมิทสึ พอก่อนนะ ตัวนายร้อนมากเลย เอาไว้เราไปต่อกันที่บ้านนะ" หลังจากเสร็จสิ้นบทรักบทที่สองไปแล้ว ผมก็เอ่ยขอเอชเพื่อให้เค้าทำกับผมอีกรอบ จนเอชถึงกับพูดขึ้นเพื่อโน้มน้าวผม

 

 

"อึ่ก! ไม่เอาครับ..ผมจะให้เอชเอาผมอีก" ผมพูดพร้อมกับดันแผ่นหลังของเอชให้เป็นฝ่ายเอนตัวนอนลงไปบ้าง

 

 

"ฮิมิทสึ.." เอชเรียกชื่อของผมพร้อมกับทำท่าทางคุ่นคิด จากนั้น เค้าก็ยันตัวเองขึ้นแล้วโอบกอดผมที่กำลังนั่งคล่อมอยู่บนตักแกร่งของเค้า

 

 

"อา..กลิ่นอะไรน่ะครับ?" ผมพูดเพราะจู่ๆก็ได้กลิ่นหอมๆคล้ายดอกอะลิจากฝ่ามือของเอชที่กำลังลูบไล้อยู่ตรงแก้มใสของผม

 

 

"...." เอชไม่พูดครับ มือข้างนึงยังคงโอบกอดผมอยู่อย่างนั้น จนกระทั่ง...ผมรู้สึกง่วงขึ้นมายังไงก็ไมรู้ ผมจึงฟุบหน้าลงบนไหล่ของเอช จากนั้น..ผมก็หลับไปในที่สุด

 

 

"ขอโทษนะฮิมิทสึ..ถ้าหากนายฝืนมากไปกว่านี้ ร่างกายของนายจะรับไม่ไหว แค่ลำพังร่างกายที่บอบช้ำมาก่อนหน้านี้ ตัวเล็กๆของนาย..ก็แทบจะแหลกเป็นเสี่ยงๆอยู่แล้ว" 

 

 

"พี่ครับ!!" หลังจากกลับมาถึงบ้าน เอชที่อุ้มร่างเล็กเข้าไปในบ้านถึงกับชะงัก เมื่อน้องชายของตัวเองกับพ่อแม่ของคนรักกำลังวิ่งเข้ามาหา

 

 

"เยอบิช! เยอบิชเป็นยังไงบ้างคะ?" ลีน่าถามพร้อมกับลูบตามตัวที่มีแต่รอยแดงของลูกชายไปด้วย

 

 

"ไม่เป็นแล้วครับ ผมแค่ให้ยานอนหลับไปเฉยๆ" สิ้นเสียงของเอช ลีน่าก็ซบลงตรงอกของคนรักแล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

 

 

"ผมขอโทษ..ที่ละสายตาจากฮิมิทสึ" เอชพูดพร้อมกับส่งร่างเล็กให้กับไดนาดินที่ขออาสาช่วยอุ้มแทน

 

 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย..มันเป็นเพราะความโชคร้ายของเยอบิชเองต่างหาก" สเตฟานพูดพร้อมกับลูบแก้มใสของลูกชายไปด้วย

 

 

"พวกผมสาบาน..ต่อไปนี้ จะไม่ยอมให้ฮิมิทสึต้องเจอเรื่องแบบนี้อีก" วัลดัสพูด

 

 

"ไม่ต้องหรอกครับ เรื่องแบบนี้..มันบังคับไม่ได้หรอก ถ้ามันจะเกิด..มันก็ต้องเกิด พวกคุณแค่ช่วยห้ามปรามและคอยระวังเท่านั้นก็พอแล้ว เยอบิชน่ะ..เค้าเป็นเด็กที่ค่อนข้างไม่อยู่นิ่งพวกคุณก็น่าจะรู้ดี เพราะฉะนั้น..แค่สอนและให้เค้าคอยเซฟตัวเองจะดีกว่า" สิ้นเสียงของสเตฟาน เหล่าร่างสูงก็ชะงักอึ้ง

 

 

"อา..ครับ" 

 

 

"แต่..คนพวกนั้น ได้รับกรรมแล้วใช่มั้ยคะ หวังว่าพวกคุณคงจะไม่ปราณี" เหล่าร่างสูงชะงักอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำถามจากมารดาของคนรัก

 

 

"ค..ครับ"

 

 

"ดีค่ะ..หึๆๆ" อา...จะว่าไปแล้ว สายตาของผู้หญิงผู้เป็นมารดาของคนรัก ก็ดูน่ากลัวดีเหมือนกันแฮะ

 

 

"มาแล้วครับๆ" 

 

 

"อา..มานพ นายช่วยรอแป๊บนึง เดี๋ยวชั้นจะขอเช็ดตัวให้กับฮิมิทสึก่อน" ระหว่างที่กำลังชะงัก แต่แล้ว หมอหนุ่มมานพก็เดินเข้ามาพอดี

 

 

"ครับพี่" 

 

 

"งั้นพวกผมพาฮิมิทสึขึ้นข้างบนก่อนนะครับ" สิ้นเสียงของเอช เขากับน้องชายพร้อมกับหมอหนุ่มก็พากันเดินขึ้นไปชั้นบนทันที กึ่ก!

 

 

"นายจะตามมาเพื่อ?" ไดนาดินที่กำลังอุ้มร่างเล็กหยุดเดิน แล้วหันหลังไปถามเพื่อนสนิทที่เนียนเดินตามมาติดๆ

 

 

"อ้าว..ไม่ให้ชั้นเข้าไปนั่งรอในห้องหรอกเหรอ" หมอหนุ่มทำหน้าอินโนเซนส์

 

 

"ฝันไปเถอะ! ลงไปนั่งกับพวกคุณลุงคุณป้าเลยไป!" ไดนาดินพูดแล้วหันกลับเดินขึ้นบันไดไปอีกครั้ง

 

 

"ชิ!"

 

 

"อา..ดีนะ ที่ยาปลุกเซ็กส์มันไม่มีผลอะไรมากกับร่างกายของฮิมิทสึ มีแต่ไข้อ่อนๆเท่านั้น" หลังจากเช็ดเนื้อเช็ดตัว และทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมของร่างเล็กไปแล้ว ร่างสูงก็ตามหมอหนุ่มขึ้นมาตรวจดูอาการของคนรักทันที

 

 

"ยังไง?" เอชถามพร้อมกับลูบไล้ใบหน้าของคนรักไปด้วย

 

 

"ก่อนหน้านี้..พี่เคยบอกว่าฮิมิทสึได้รับยาทดลองเพื่อรักษาดวงตามาใช่มั้ยครับ นั่นแหละ..ตัวยาอันนั้นมันช่วยต้านยาชั้นต่ำพวกนั้นให้" สิ้นเสียงของหมอหนุ่ม ร่างสูงก็นึกขอบคุณชายหนุ่มสองคนที่อยู่เยอรมันกับสเปนทันที

 

 

"อา..แบบนี้ต้องส่งของขวัญไปให้พี่ฟากับคุณหลินบ้างแล้วนะครับ"ไดนาดินที่นั่งอยู่ตรงโซฟาพูด

 

 

"นั่นสินะ" สิ้นเสียงของเอช ร่างสูงทุกคนก็มองใบหน้าที่ซีดเซียวและลำตัวของร่างเล็กที่มีแต่รอยแดงช้ำไปทั่วทั้งตัว ยิ่งตรงหัวเข่าเล็ก..อา..เห็นแล้วมันทรมานหัวใจสิ้นดี!

 

 

"ตื่นมา..จะยังยิ้มแย้มได้รึเปล่านะ ได้โปรดเถอะ..ให้ร่าเริงเหมือนเดิมที" วัลดัสพูดพร้อมกับหลับตาลง

 

 

"......" จากนั้น ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อืม..น่าคิดหนักเหมือนกันนะเนี่ย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น