ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #31

คำค้น : tk,เฟรม,31

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 137k

ความคิดเห็น : 69

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#31
แบบอักษร

#F

ผมกลับมานอนที่ห้อง อยากร้องแต่ร้องไม่ออกได้แต่ต่อยลงไปที่หมอนซ้ำๆจนนุ่นแตกกระจาย ผมผิดหวัง เสียใจ โกรธ โมโห ผสมปนเปกันไปหมด ใจผมมันโดนกระชากตั้งแต่เห็นมันพาพี่อิ๋วไปซื้อแหวนแล้วล่ะ ไม่แน่อาจจะเป็นแหวนหมั้น นี่หรอที่มันจะบอกผม มันหลอกผม มันโกหกผม ผมไม่เคยรู้สึกเจ็บเท่านี้มาก่อนเหมือนโดนมีดแหลมๆปักลงกลางอก ไม่เคยรู้สึกเจ็บเหมือนตายทั้งเป็นแบบนี้มาก่อน การถูกคนรักหักหลังมันโคตรแย่!! ไอ้เหี้ยธีร์ไอ้สารเลว!!! มือถือผมแผดเสียงร้อง พอหยิบมาดูเป็นเบอร์มันผมก็ปิดเครื่องหนีทันที ผมล้มตัวลงนอนกลางเตียงมือก็ยังค่อยชกหมอนเรื่อยๆจนเผลอหลับ

ปังๆๆ!

ผมสะดุ้งตื่นเพราะเสียงทุบประตูห้องผม คงจะเคาะแล้วแต่ผมหลับเลยไม่ได้ยิน เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้จนตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว

“เฟรม เปิดประตู” เสียงเข้มๆบอกให้ผมเปิดประตูแต่ผมไม่ยอมเปิด ทุบให้ตายยังไงผมก็ไม่ออกไปหามัน ตอนนี้ผมไม่พร้อมที่จะคุยเหี้ยไรทั้งนั้น ผมยังไม่พร้อมฟังในสิ่งที่มันจะบอก

“กลับไปซะ! ตอนนี้กูไม่อยากเห็นหน้ามึง”

“ออกมาคุยกันดีๆเฟรม”

“ไม่!” ผมหนีเข้าห้องน้ำล็อคประตูจัดการอาบน้ำชำระร่างกาย สายน้ำที่ไหลรดร่างกายผมไหลลงพร้อมกับหยาดน้ำตา จากที่ร้องไม่ออกแค่ได้ยินเสียงและนึกถึงตอนที่มันเลือกแหวนผมก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ปล่อยให้มันไหลลงมา ผมร้องไห้อยู่ในห้องน้ำนานเป็นชั่วโม่งกว่าจะอาบน้ำ เสร็จแล้วก็พันผ้าเช็ดตัวออกมาแต่งตัวข้างนอก

ก๊อกๆ

“พี่เฟรมมากินข้าว” พิมเคาะประตูเรียกผม

“พี่ไม่หิวพิมกินไปเถอะ” ผมตะโกนบอกน้องผ่านประตู ถ้าพิมเห็นผมในสภาพนี้มีหวังคาดคั้นจนผมต้องยอมบอกและร้องไห้ออกมาอีกรอบแน่

Rrr~ Rrrrrr~

ผมหยิบโทรศัพท์มาเปิดเครื่องก็มีสายเข้าทันที เป็นเบอร์แปลกแต่ผมก็กดรับ

“ฮัลโหล”

“ตอนนี้พวกของกูกำลังไปดักกระทืบไอ้ธีร์ที่คอนโด มันกลับไปคอนโดแถมยังอยู่คนเดียว กูจะเอาคืนให้สาสมกับที่มันเล่นกูไม่แน่วันนี้อาจจะเป็นวันตายของมัน”

“ไอ้เหี้ยเวล! มึงยังไม่เข็ดอีกหรอ”

“ยังว่ะ หึหึ คราวนี้กูไม่พลาดแน่ ต่อให้มันจะชนะกูก็จะเล่นมันให้ถึงที่สุดให้มันกระอักเลือดตาย”

“มึงอย่าทำไรมันนะไอ้เหี้ย! มึงต้องการอะไร” ต่อให้ผมจะโกรธจะเกลียดมันแค่ไหนผมก็เป็นห่วงมันอยู่ดีไม่มีใครอยากเห็นคนที่รักเป็นอะไรไปหรอกครับ

“หึหึ ห่วงมันจังเลยนะ ถ้ามึงไม่อยากให้มันตายกูมีข้อเสนอ”

“มึงจะเอาไงก็ว่ามา”

“มึงมาแข่งรถกับกู ถ้ามึงชนะกูจะเลิกยุ่งกับพวกมึงอย่างถาวรแต่ถ้าแพ้...มึงก็ต้องมาเป็นเมียกูและกูจะเล่นไอ้ธีร์จนกระอักเลือดตาย!!”

“...ถ้ากูชนะจะไม่มีไรเกิดขึ้นใช่มั้ย?”

“ใช่ ”

“งั้นกูตกลง”

“คืนนี้สามทุ่มที่xxx อย่าบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้ มาคนเดียว ถ้ามึงตุกติกคนของกูที่รออยู่คอนโดไอ้ธีร์จะเล่นมันทันที” พูดจบมันก็ตัดสายทันที นี่มันสองทุ่มกว่าแล้ว มึงกะจะไม่ให้กูเตรียมตัวเลยใช่มั้ยวะ สัสเวล แต่มันจะง่ายไปมั้ยวะแค่ชนะมันก็จะเลิกยุ่งกับพวกผมแต่ชั่งเถอะ ตอนนี้ผมไม่มีเวลาคิดเหี้ยไรทั้งนั้น ถ้าตอนนี้ไอ้ธีร์ไม่ได้อยู่ที่คอนโดแต่อยู่กับเพื่อน เพื่อนมันก็ยังพอช่วยได้แต่นี่มันอยู่คนเดียวผมไม่มีเวลาตัดสินใจ ต้องไปเตรียมรถก่อน

#W

เมื่อวางสายจากเวล เฟรมก็ออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบโดยที่เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังวิ่งไปหาความตาย...

“พี่เฟรม พี่จะไปไหน” พิมทักเฟรมที่กำลังจะเปิดประตูห้องออกไป

“พี่ไปข้างนอก กลับดึกหรืออาจไม่กลับ พิมนอนก่อนเลยนะ” พูดจบเฟรมก็เปิดประตกออกจากห้องตรงดิ่งไปที่รถคันโปรด

เขาตั้งใจจะขับรถไปที่สนามของขันที่ชอบไปแข่งรถกับพีทบ่อยๆเพื่อจะให้ขันช่วยตรวจสอบสะภาพรถเพราะเขาไม่ได้ใช้แข่งมานาน สนามแข่งของขันเป็นรถถูกกฎหมายที่เขาเคยไปแข่งเล่นบ่อยๆแล้วก็ชนะเป็นส่วนมาก เฟรมขับรถเข้ามาจอดด้านในบริเวรใกล้ๆกับรถที่จัดเตรียมไว้เพื่อแข่ง

“ลมอะไรหอบมึงมาหากูถึงที่วะไอ้เฟรม หายหน้าหายตาไปนานนะมึง” ขันที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนอยู่พอเห็นเฟรมลงจากรถก็ทักทาย เพื่อนคนอื่นๆก็มองมาที่เฟรมเช่นกัน

“กูมีไรให้มึงช่วยหน่อย ด่วนว่ะ” เฟรมเดินหน้าเครียดเข้าไปดึงขันให้มาช่วยตรวจสอบสภาพรถทันที

“มึงจะไปแข่งกับใครวะไอ้เฟรม” หลังจากตรวจเสร็จขันก็ถามเฟรมเพราะถ้าเฟรมจะแข่งที่นี่เขาก็ต้องรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเฟรมจะแข่งกับใคร

“พอดีมีคนท้าแข่งกับกูว่ะ ขอบใจมึงมาก กูไปล่ะ” เฟรมขึ้นไปนั่งในรถแต่ขันยืนขวางประตูไว้ไม่ให้ปิด

“มึงระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะเฟรม ถ้ามึงไปแข่งกับใครที่มึงไม่รู้ที่มาที่ไปมันจะเล่นงานมึงโดยไม่รู้ตัว อาจถึงตายได้” ขันบอกเฟรมอย่างจริงจัง จนเฟรมชะงักไปนิด

‘ถึงแม้ว่ามันอาจถึงตายแต่ยังไงกูก็ต้องไปเพราะไม่งั้นคนที่ตายอาจเป็นคนสำคัญของกู’ เฟรมได้แต่ตอบขันในใจ เขาพยักหน้าให้ขัน ขันก็ยอมถอยห่างออกมาให้เฟรมได้ขับรถออกไป พอเฟรมขับรถออกไปขันก็กดโทรหาใครบางคน

‘ว่าไงวะ’

“ไอ้เฟรมเพื่อนมึงไปแข่งรถที่ไหนกับใครว่ะไอ้อ้น ท่าทางเหมือนกำลังมีเรื่อง”

หลังจากที่ธีร์ไปหาเฟรมที่คอนโดแต่เฟรมไม่ยอมคุยไม่ยอมรับโทรศัพท์ ธีร์ก็ตรงไปหาภีมที่ร้านใจจริงเขาอยากจะพังประตูเข้าไป  กระชากร่างบางให้มาคุยกันให้รู้เรื่องแต่ก็เกรงใจพิม พิมขอไว้เขาถึงยอมถอยออกมา พยายามคิดว่าตนไปทำอะไรให้เฟรมไม่พอใจตรงไหน เขาไม่รู้ว่าเขาผิดอะไรเฟรมถึงไม่ยอมคุยกับเขา ธีร์ตัดสินใจมาดื่มที่ร้านภีมเพื่อระบายความหงุดหงิดจนตอนนี้ถึงเวลาผับเปิดธีร์ก็เข้าไปดื่มต่อในผับ

“เครียดไรนักหนาวะสัส แดกอย่างกับอาบ” ภีมที่สังเกตเพื่อนมานานก็อดจะห้ามปรามไม่ได้ ภีมพึ่งจะปลีกตัวจากงานมานั่งกับเพื่อนรักได้

“ก็มีแค่เรื่องเดียว” ธีร์ตอบแต่สายตาก็จดจ้องอยู่ที่แก้วเหล้าในมือ

“มึงไปทำอะไรให้น้องโกรธวะ”

“ไม่รู้ แต่กูรู้สึกไม่ดีแปลกๆว่ะ มันไม่เคยเป็นแบบนี้”

“ใจเย็น อาจจะไม่มีอะไรก็ได้พรุ่งนี้มึงก็รีบไปคุยกับน้องซะ”

ภีมมองธีร์อย่างเห็นใจ ปกติเพื่อนเขาจะไม่ค่อยระบายอะไรถ้าไม่หนักหนาจริงๆแล้วไม่เคยจะมีอาการแบบนี้เพราะใครแต่เฟรมกลับทำให้ธีร์ไม่เป็นตัวเอง เพื่อนรักเขาคงรักเฟรมมากโดยที่เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

“แล้วเรื่องอิ๋วมึงจัดการรึยัง รีบทำอะไรให้ชัดเจนก่อนที่มันจะสายไป”

“อืม กูจัดการแล้วเหลือแค่มัน”

Rrr~Rrr~

ธีร์หยิบมือถือขึ้นมาดูก่อนจะรีบรับสายเมื่อรู้ว่าใครโทรมา ธีร์รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนใจมันกระตุกแปลก 'ขออย่าให้มีอะไรไม่ดีแล้วกัน' ธีร์ได้แต่คิดในใจ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว