kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 43

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2560 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 43
แบบอักษร

2017-01-26 23:06:17

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ฟอดดดด! หอมจัง.." รุ่งเช้าของอีกวัน ระหว่างที่ผมกำลังแต่งชุดนักเรียนอยู่ตรงหน้ากระจก วัลดัสที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง จู่ๆก็เดินเข้ามาสวมกอดผมทางด้านหลัง

 

 

"มือครับมือ.." ผมพูดพร้อมกับหันหน้าไปมองวัลดัส

 

 

"หืม? ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ.." อ๋อ..ครับ! แล้วที่ไอ้ยุบๆยับอยู่ใต้กระดุมเสื้อของผมเนี่ยมันคืออัลไร!

 

 

"อืม..วัลดัสครับ วันนี้ผมขอไปนั่งกินเค้กที่หน้าโรงเรียนของพวกวีว่าได้มั้ยครับ" ผมหันลำตัวไปหาวัลดัสแล้วพูด พร้อมกับยกมือขึ้นไปโอบกอดรอบคอของเค้าไว้แน่น

 

 

"ไม่..." อืม..คำเดียวสะท้านไปถึงไส้ติ่ง

 

 

"ถ้านายไปคนเดียวน่ะนะ แต่ถ้าพวกชั้นไปด้วยก็โอเค.." 

 

 

"อา..จริงๆนะครับ! แต่พวกคุณว่างกันเหรอ?" ผมถามพร้อมกับเอียงคออย่างน่ารัก

 

 

"วันนี้งานไม่มีอะไรมาก.." เอชที่เดินเข้ามาตอบคำถามของผมแทนวัลดัส แถมมาพร้อมกับไดนาดินอีกด้วย

 

 

"เพราะฉะนั้น ช่วงเย็นเดี๋ยวพวกเราจะไปรับนายนะครับ ฟอดด!" ไดนาดินพูดพร้อมกับหอมแก้มของผมกันคนละข้างกับเอช

 

 

"ครับ!" สิ้นเสียงของผม เหล่าสามีก็ช่วยผมแต่งตัวจนเสร็จ

 

 

"พ่อครับแม่ครับ! ผมไปโรงเรียนก่อนน้าาา กลับมาแล้ว..จะซื้อเค้กมาฝาก คิกๆๆ "หลังจากลงมาด้านล่างแล้ว ผมก็รีบวิ่งไปหาพ่อกับแม่ที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ตรงโซฟาพร้อมกับพูดขึ้นด้วยท่าทางทะเล้น

 

 

"จ้าๆๆๆ" แม่ของผมจูบตรงกลางหน้าผาก ส่วนพ่อของผมก็ลูบหัวเบาๆ

 

 

"วันนี้อาจจะกลับค่ำหน่อยนะครับ เพราะเด็กดื้อจะไปกินเค้กกับเพื่อนๆของเค้าก่อน" เอชพูด

 

 

"จ๊ะ งั้นไปกันเถอะ ขับรถดีๆนะลูก" สิ้นเสียงของแม่ พวกผมก็พากันเดินออกไปจากบ้านทันที

 

 

"แหวนแต่งงานของพวกเราออกแบบไปถึงไหนแล้วฮิมิทสึ" ระหว่างที่รถกำลังเคลื่อนตัว ไดนาดินที่เป็นคนขับก็ถามขึ้น 

 

 

"....." ผมที่นั่งอยู่บนตักของเอช เมื่อได้ยินก็ทำเป็นแกล้งหลับคาอกของเอชทันที

 

 

"หึๆๆๆๆ แบบนี้..ได้พาไปทัวร์สวรรค์แน่ๆ" สิ้นเสียงของวัลดัสที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลัง ผมก็ทำปากขมุบขมิบ จนเอชที่จ้องมองอยู่ถึงกับยกปลายคางของผมแล้วบดจูบลงมาซะงั้น!

 

 

 

"อื้อๆๆๆๆๆ" ผมร้องครางประท้วงเพราะเอชกำลังจะสอดลิ้นร้อนของเค้าเข้ามาในโพลงปากของผม

 

 

"ทำไมล่ะ หืม?" เอชละริมฝีปากออกมาถาม

 

 

"ชิ! ถ้าขืนเปิดปากให้.. มีหวัง..ยาว..และผมไปโรงเรียนสายแน่ๆ เพราะว่าคุณ! คุณ! และก็คุณ จะต้องเอาผมตรงนี้อย่างแน่นอน!" สิ้นเสียงของผม เหล่าสามีก็พากันกระตุกยิ้ม

 

 

"รู้ดีหนิ" น่ะ! เห็นมั้ยครับ?

 

 

"ตอนเย็นพวกชั้นจะมารับ.." เมื่อถึงโรงเรียน ผมก็เอื้อมมือไปเกาะตรงเบาะหน้าแล้วหอมแก้มของไดนาดินกับวัลดัสคนละฟอด จากนั้น ผมก็กลับมานั่งบนตักของเอชตามเดิมแล้วหอมแก้มของเค้าเป็นคนสุดท้าย พร้อมเดียวกันกับที่ไดนาดินพูดขึ้นพอดี

 

 

"ครับ" จากนั้นเอชก็เปิดประตูรถให้กับผม

 

 

"ฮิมิทสึ!" หลังจากลงจากรถแล้ว พวกเพื่อนๆที่นั่งรออยู่ก็โบกมือเรียกผม และพร้อมเดียวกันกับที่รถของเหล่าสามีกำลังเคลื่อนตัวออกไปพอดี

 

 

"วันนี้ว่าไง?" พี่ไนท์ถาม

 

 

"โอเคครับ..แต่พวกเค้าจะไปด้วยอ่ะ" ผมพูดพร้อมกับนั่งลงบนตักของไอ้เป้

 

 

"อืม..ก็ยังดีกว่าไม่ให้นายไปน่ะนะ" พี่ไนท์พูดพร้อมกับยื่นขนมปังส่งเข้าปากเล็กๆของผมไปด้วย

 

 

"ชิ! หมั่นไส้ว่ะ! ได้ข่าวมาว่าตาบอด..ตอนนี้มองเห็นแล้วเหรอ? น่าจะบอดๆไปเลยก็ดีนะ คิกๆๆ" อา..เสียงนี้ ผมไม่ได้ยินมานานมาก

 

 

"ตาของกูไปอยู่บนยอดหน้าของมึงรึไงไอ้คุณพีค!" ผมพูดพร้อมกับทำหน้านิ่งๆ

 

 

"เอ๊ะ! ไอ้มิทสึ! กูถามมึงดีๆป่ะ!" 

 

 

"นั่นน่ะเหรอคำถามดีๆของมึง!"

 

 

"มึงมาตบกับกูเลยม่ะไอ้มิทสึ!!"

 

 

"ก็เอาเซ่!!"

 

ผลั่ก!

"อ๊ะๆๆ! เดี๋ยวๆๆๆ ไอ้กุ้งเต้นทั้งสองตัว ถึงเวลาเรียนแล้วว่ะ..เพราะฉะนั้น แยกย้ายๆ.." อา..ดีนะ ที่ได้เอกมันดันหัวของไอ้พีคซะกระเด็น แล้วกอดรอบคอของผมซะแน่นเพื่อห้ามทับเอาไว้ซะก่อน ไม่อย่างนั้นนะมึง..ฮึ!!

 

 

"หนอย!! ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!" จากนั้น ไอ้พีคก็สะบัดตัวเดินหนีไปทันที

 

 

"นี่..อาจารย์สอนศิลปะช่วงนี้..ใครเหรอ?" ระหว่างที่กำลังเดินขึ้นชั้นเรียน ผมก็ถามพวกเพื่อนๆที่กำลังเดินตามหลังมา

 

 

"มาใหม่..เป็นผู้หญิง ชื่ออาจารย์ไอโกะน่ะ" สิ้นเสียงของพี่ไนท์ ผมนี่ถึงกับชะงัก อา..ผู้หญิง?

 

 

"สวยมั้ย?" ผมถาม

 

 

"ทำไม? นายจะจีบเค้าเหรอ?" พี่เนยถามพร้อมกับยกฝ่ามือขยี้หัวของผมเบาๆ

 

 

"หืม? อย่างผมเนี่ยนะครับ จะมีปัญญาไปจีบพวกผู้หญิง แค่เค้าเห็นสภาพของผม พวกเค้าคงคิดว่าผม..เป็นหมากระเป๋าดีๆนี่เอง" สิ้นเสียงของผม พวกเพื่อนๆก็พากันหัวเราะก๊ากออกมาเลยล่ะครับ

 

 

"หึๆๆๆๆ แล้วมึงจะถามเพื่อ?" ไอ้เอกถามพร้อมกับกลั้นหัวเราะไปด้วย

 

 

"ไม่มีอะไร..ก็แค่อยากรู้" ผมพูดพร้อมกับยกฝ่ามือเล็กอุดปากของไอ้เอกกับไอ้เป้ไปด้วย

 

 

  หลังจากเรียนช่วงเช้าไปแล้ว ตอนนี้..เวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายแล้วล่ะครับ มาถึงวิชาศิลปะที่ผมรอคอยพอดี ผมกับไอ้เป้เดินพร้อมกับเพื่อนๆในห้องเรียนตรงไปยังห้องศิลปะกันอยู่

 

 

"สวัสดีครับ/ค่ะ อาจารย์" จากนั้น พอเข้าไปถึง พวกเราก็พูดพร้อมกับยกมือไหว้หญิงสาวที่อยู่ในห้องด้วยท่าทางนอบน้อม

 

 

"จ๊ะ นั่งประจำที่ได้เลย" อา..อาจารย์ท่านนี้สวยมากจริงๆนั่นแหละครับ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะที่ผมอยากจะเจอเค้าก็แค่..อยากให้เค้าช่วยสอนผมวาดรูปแหวนให้หน่อย แต่ไม่ใช่ให้ช่วยออกแบบนะครับ แค่ช่วยสอนผมร่างรูปกลมๆทรงแหวนให้ก็เท่านั้น เพราะเมื่อคืน..ผลงานของแต่ละคน..คงต้องไปเที่ยวสุไหงโกลกกันแหงๆ

 

 

"เอาล่ะจ๊ะ วันนี้เราจะมาวาดรูปตามความฝันกัน นักเรียนคนไหนไฝ่ฝันอยากจะเป็นอะไร? แต่ที่อาจารย์พูดไม่ได้หมายถึงพวกอาชีพอะไรแบบนั้นนะคะ ประมาณว่า ความฝันในจินตนาการอะไรแบบนั้นน่ะคะ ตัวอย่างเช่น..เจ้าชายเอย เจ้าหญิงเอย อืม..เข้าใจที่อาจารย์พูดมั้ยเอ่ย?" สิ้นเสียงของอาจารย์สาว พวกเราทุกคนก็พยักหน้าลงอย่างเข้าใจ

 

 

"เอ..เราชื่อฮิมิทสึใช่มั้ยเอ่ย?" ระหว่างที่ผมกำลังร่างรูปกลมๆ แต่..มันไม่กลมให้ผมซะทีอยู่นั้น แต่แล้ว..อาจารย์สาวก็เดินเข้ามาหาผม

 

 

"ครับ.." ผมพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานๆไปให้เค้า

 

 

"อา..โอเคจ๊ะ แล้วนี่..เธอวาดอะไรอยู่เอ่ย?" อาจารย์สาวพูดพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างๆผม 

 

 

"แหวนน่ะครับ.." ผมพูดพร้อมกับตวัดปลายดินสอกันไปด้วย

 

 

"แหวน? เอ๋..นั่นคือความฝันของเธอเหรอ?" อาจารย์ถามผมด้วยความสงสัย

 

 

"ครับ..อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ผมกำลังจะแต่งงานครับ" สิ้นเสียงของผมอาจารย์สาวถึงกับชะงักอึ้งไปเลย

 

 

"อา..จ๊ะ อืม..ให้ชั้นช่วยเธอมั้ย? แหวนของเธอมันชักจะเอียงๆยังไงก็ไม่รู้" อา..นั่นแหละครับที่กระผมต้องการ!!

 

 

"ครับ..รบกวนหน่อย" สิ้นเสียงของผม ผมก็ต้องชะงักค้าง..อา..อย่าว่าแต่ผมเลยครับ พวกเพื่อนๆในห้องเองก็ด้วย..ตอนนี้ก็นิ่งแข็งเป็นหินกันไปหมดแล้ว เพราะอาจารย์สาว..เลื่อนเก้าอี้มานั่งซ้อนหลังของผมพร้อมกับจับตรงนิ้วเรียวของผมวาดรูปไปด้วยน่ะสิครับ!!

 

 

"หืม? เธอมองอะไรอยู่? มองตรงกระดาษที่ชั้นกำลังสอนสิ" อื้อหือ..หน้าคุณจะใกล้ผมไปมั้ยครับ!!

 

 

"เอ่อ..ขอแจ้งให้ทราบครับ" ระหว่างที่ใจของผมกำลังเต้นอย่างรัวเร็ว อา..นั่นไม่ได้แปลว่าผมกำลังตกหลุมรักอะไรประมาณนั้นหรอกนะครับ แต่ผมน่ะ..กำลังกลัวต่างหากล่ะ! แต่แล้ว..อาจารย์คณิตสุดหล่อเพื่อนของไดนาดินกับอาจารย์เจฟเพื่อนของวัลดัสก็เดินเข้ามาพอดี

 

 

"ค่ะ?" อาจารย์พูดตอบกลับ ไปโดยที่มือของเธอยังคงจับตรงนิ้วเรียวของผม

 

 

"ช่วงบ่ายอาจารย์สองวิชามีประชุม เพราะฉะนั้น..เวลาที่เหลือก็ยกให้วิชาศิลปะหมดเลยนะครับ" อา..จริงเหรอครับเนี่ย!!

 

 

"ค่ะ ขอบคุณมากๆ" สิ้นเสียงของอาจารย์สาว อาจารย์คณิตสุดหล่อก็กระตุกยิ้มนิดหน่อยแล้วมองหน้าของผมแว๊บนึง จากนั้น พวกเค้าสองคนก็เดินออกไปจากห้องทันที

 

 

"ต่อเลยจ๊ะ" จากนั้น พวกผมก็ลงมือวาดรูปของตัวเองกันต่อ

 

 

"อาจารย์ครับ ตรงนี้ผมจะวาดยังไงดี" ไอ้เป้มันคงเห็นเหงื่อของผมที่กำลังผุดขึ้น มันก็เลยหาวิธีทำให้อาจารย์สาวออกห่างจากผมบ้างอ่ะครับ

 

 

"หืม? ถ้าชั้นสอน มันก็ไม่ได้เรียกว่า..การใช้จินตนาการของเธอเองน่ะสิจ๊ะ เพราะฉะนั้น..ทำเองนะ.." อา..จารย์ครับ แล้วที่คุณกำลังทำกับผมอยู่ตอนนี้ล่ะเค้าเรียกว่าอะไร!!

 

 

"จุ๊บ! โอ๊ะ! โทษทีจ๊ะ พอดีหน้ามันใกล้ไปหน่อย" ก...กรี๊ดดดดดดด! ผมโดนผู้หญิงที่ไม่ใช่แม่กับพี่สาวจุ๊บแก้ม! โอย..กูจะเป็นลม

 

 

"ฮิมิทสึ!!" ไอ้เป้เห็นผมท่าทางไม่ค่อยจะดี มันก็เลยรีบลุกเข้ามาหาผมทันที แต่ทว่า..

 

 

"ไม่ต้องจ๊ะ! ชั้นจะดูแลเค้าเอง" อาจารย์สาวคนนั้นกลับห้ามมันไม่ให้เข้ามาใกล้ซะงั้น!

 

 

"จุ๊บๆๆ! เป็นยังไงบ้างฮิมิทสึ?" ก....กรี๊ดดดดดดด!โดนจุ๊บแก้มอีกแว้วววววว

 

 

ครืดดดดดดด!

"ฮิมิทสึ! นี่เธอ..หยุดเลยนะ!" หืม? เหมือนผมได้ยินเสียงของไดนาดินเลยอ่ะ?

 

 

"ลุกออกไปห่างๆเลย! ฮิมิทสึ..นายไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ?"

 

 

"ฮึ่ก..ๆ..ๆ แง้ๆๆๆๆๆๆ ไดนาดินครับ!" อา..ใช่สามีของผมจริงๆด้วย!

 

 

"จะทำอะไรกับคนรักของชั้นมิทราบ!" ไดนาดินพูดกับอาจารย์สาว จากนั้น เหล่าเพื่อนๆต่างก็พากันแตกตื่น

 

 

"พวกเธอ..ออกมานอกห้องกันก่อนครับ" อาจารย์คณิตสุดหล่อพูด จากนั้น พวกเพื่อนๆของผม..ยกเว้นไอ้เป้ ต่างก็พากันเดินออกไปจากห้องศิลปะทันที

 

 

"อะไรกัน..ที่แท้คนที่เธอจะแต่งงานด้วย คือผู้ชายหน้าตาธรรมดาๆคนนี้หรอกเหรอ? ฮึ! ก็งั้นๆแหละ" อาจารย์สาวพูดพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งๆ

 

 

"เลิกเล่นได้แล้ว..ไอ้เพื่อนเวร!" หืม? ที่ไดนาดินพูดคือ?

 

 

"เหอะ! อุตส่าห์จะหลอกเต๊าะเด็กหน้าสวยคนนี้ซักหน่อย แม่ง..เสือกเป็นเมียของนายซะงั้น!" เห? ส..เสียง..น้ำเสียง..ผ..ผู้ชาย?

 

 

"นี่ถ้าเมษกับพี่เจฟไม่โทรไปบอกว่าฮิมิทสึกำลังถูกรุกอยู่ และถ้าไม่ติดว่าเป็นนายที่ปลอมตัวเข้ามาเพื่อสืบราชการลับล่ะก็ หึ! นายไม่ได้ตายดีแน่!" ไดนาดินพูดพร้อมกับใช้นิ้วเรียวเช็ดคราบลิปสติกตรงแก้มขาวของผมไปด้วย

 

 

"อา..สรุปว่า..รู้จักกัน? เฮ้อ! ค่อยยังชั่วหน่อย" หืม? คุณไม่ต้องมาทำเนียนเลยครับคุณเมษ!

 

 

"อืม..นี่คิม เพื่อนของชั้นอยู่ดีเอสไอน่ะ" อา..แบบนี้นี่เอง

 

 

"ว่าแต่..ฮิมิทสึ..นายยกเลิกงานแต่งกับไอ้หมอนี่ แล้วมาแต่งงานกับชั้นแทนเถอะมา.." สิ้นเสียงของพี่คิมที่อยู่ในคราบสาวสวย เค้าก็อ้าแขนออกแล้วเดินเข้ามาหาผม แต่ทว่า..

 

 

พรึ่บ!

"ออกไปห่างๆเลย/ครับ" อา..ทั้งไดนาดิน ทั้งไอ้เป้ ทั้งอาจารย์อีกสองท่านก็พูดออกมาพร้อมกันซะก่อน

 

 

"อา..หัวเดียว..กระเทียบลีบสินะ ชิ!!" 

 

 

"เอาล่ะ ไปๆๆๆๆ เชิญนายและพวกคุณๆออกไปจากห้องเรียนของผมได้ละ ผมจะเต๊าะฮิมิทสึ..เอ่อ..ไม่ใช่! จะสอนนักเรียนต่อครับ" พี่คิมพูดพร้อมกับดันแผ่นหลังของไดนาดินและอาจารย์ทั้งสองคนไปด้วย

 

 

"ไม่! ชั้นว่าง..จะอยู่เรียนตรงนี้ด้วย" หืม? ไดนาดิน..คุณพูดอะไรอ่ะ?

 

 

"หึ! ตามใจโว้ย!" สิ้นเสียงของพี่คิม ทุกๆอย่างก็กลับสู่สภาพเดิมอีกครั้ง นักเรียนก็กลับมานั่งวาดรูปกันตามเดิม ส่วนอาจารย์หนุ่มก็กลับไปที่ห้องเรียนของตัวเองไปแล้ว

 

 

"ฮิมิทสึ.." ระหว่างที่ไดนาดินกำลังนั่งซ้อนหลังของผม และเอาใจช่วยในขณะที่ผมกำลังวาดรูปกบ อ้อ! แบบแหวน..ผมพับเก็บใส่ในกระเป๋ากางเกงไปแล้วล่ะครับ ฮี่ๆๆ แต่แล้ว..พี่คิมก็เดินเข้ามาป้วนเปี้ยนที่ผมอีกครั้ง

 

 

"......" แต่ทว่า..ไดนาดินกลับใช้กระแสจิตขับไล่

 

 

"เหอะ! คอยดูนะ..ลับหลังเถอะ..หึๆๆๆๆๆ" 

 

 

ผวั๊ะ!

"โอ๊ย! ไดนาดิน! อ๊ะ! ไดนาดินคะ! นั่นมันกระดาษแข็งนะคะ! ไอ้บ้านี่.." 555 หน้าของพี่คิมตอนโดนไดนาดินฟาดด้วยม้วนกระดาษตลกดีอ่ะ!! เฮ้อ! เมื่อไหร่จะถึงช่วงเย็นน้าาา ผมอดใจรอกินเค้กไม่ไหวอยู่แล้ว..มันจะอร่อยสู้ร้านสีชมพูได้รึเปล่า แผล่บ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

น่ารักจริงๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น