kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 42

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.3k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2560 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 42
แบบอักษร

2017-01-26 18:21:52 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  หลังจากที่ทุกอย่างลงตัวแล้ว เมื่อครบเวลาตามที่กำหนดผมก็ไปที่โรงพยาบาลเพื่อที่จะให้คุณหมอตรวจดวงตาของผมอีกครั้งนึง จากนั้น เมื่อได้รับการยืนยันแล้วว่า ดวงตาของผมหายดีเป็นปกติแล้ว พวกเราทั้งสี่คนก็ขออนุญาติคุณลุงกับคุณป้าเดินทางกลับเมืองไทยกันทันที

 

 

"เดินทางปลอดภัยนะลูก.." แม่ของไดนาดินพูดพร้อมกับโอบกอดพวกผมทั้งสี่คน ส่วนแม่ๆที่เหลือต่างก็ผลัดกันโอบกอดพวกผมด้วยเช่นกัน

 

 

"พวกคุณทั้งสองคนจะเดินทางไปที่สเปนตอนไหนครับ" คุณลุงที่ยืนยิ้มอยู่หันหน้าไปพูดกับพ่อแม่ของผม

 

 

"อันนี้..ก็แล้วแต่ลูกชายแหละครับ หึๆๆๆ" พ่อของผมพูดแบบขำๆ จนทุกคนที่ยืนมองอยู่ต่างก็พากันหัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

“นี่...อย่าลืมนะ สามเดือนชั้นจะตามนายไป” เรโอที่กำลังอุ้มเรนเดียร์พูดกับผม

 

 

“อืม...” ผมตอบกลับพร้อมกับยกมือขึ้นไปหยิกแก้มของเรนเดียร์เบาๆ

 

 

“พี่คะ..อีกฉามเดือนเรนเดียร์จะไปกับพี่เรโอด้วยค่ะ” เรนเดียร์พูดออกมาอย่างน่ารัก จนผมอดไม่ได้ก็เลยฝังจมูกลงบนแก้มใสของเธอหนึ่งที

 

 

“ไปกันได้แล้วจ๊ะ..รถมารับแล้ว” จากนั้น การอำลาก็สิ้นสุดลง เมื่อรถส่วนตัวกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาพอดี

 

 

“ไปก่อนนะครับ..” พวกผมทุกคนพูดพร้อมกับโบกมือไปมาเล็กน้อย

 

 

“พี่ฟาไปไหนอ่ะครับ ไม่เห็นมาส่งเหมือนที่บอกเอาไว้เมื่อวานเลย” หลังจากที่รถเคลื่อนตัว ผมก็ซบตรงหัวไหล่ของแม่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ

 

 

“หมอนั่นมีเรื่องด่วนเข้ามาน่ะ..เห็นบอกว่าจะต้องรีบกลับไปที่สเปน” อา..จริงเหรอครับเอช?

 

 

“หน้าบึ้งเป็นตูดเชียว...” แม่ของผมพูดออกมาเป็นภาษาไทย อา..นั่นสินะ ตามจริงแล้วแม่ของผมเป็นคนไทยนี่นา

 

 

“ในเมื่อแม่พูดไทยได้..พ่อล่ะครับ..พูดได้มั้ย?” ผมเอียงหน้าไปถามคุณพ่อที่นั่งติดอยู่ริมหน้าต่าง

 

 

“นิดหน่อยน่ะลูก..”

 

 

“อา..เอาแบบนี้ๆๆ เอาไว้ไปถึงไทยแล้ว คุณครูฮิมิทสึจะสอนพ่อเองนะครัช คิกๆๆๆ” สิ้นเสียงของผม ทุกคนๆต่างก็กระตุกยิ้มขึ้นมาขำๆ

 

 

“ครับๆ คุณครู” พ่อของผมยอมเล่นด้วย คึๆๆๆ

 

 

“แต่เดี๋ยวนะ..วิชาภาษาไทยของนาย..ได้เกรดต่ำเป็นประจำไม่ใช่รึไง” กรี๊ดดดดด! ไดนาดินครับ! อย่าพูดเซ่!!

 

 

“นั่นน่ะ..แค่ชิวๆครับ ถ้าหากผมเอาจริงเมื่อไหร่..หึๆๆๆๆ ก็ได้เกรดเท่าเดิมนั่นแหละ..เฮ้อ!” ผมพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาแรงๆ จนพ่อกับแม่รีบยกฝ่ามือขึ้นมาขยี้หัวของผมอย่างมันเขี้ยว ส่วนเหล่าสามีก็ส่ายหน้าไปมา

 

 

  หลังจากเดินทางไปถึงที่สนามบิน พวกเราก็ออกเดินทางกันด้วยเครื่องบินส่วนตัวของคุณลุงเอลโด้ที่ให้คนไปส่งตอนเวลาหกโมงเช้า ตอนนี้..เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปเนิ่นนานหลายชั่วโมง จนกระทั่ง..พวกเราเดินทางมาถึงประเทศไทยแล้วครับ

 

 

“ฮิมิทสึ!!!” อา..หลังจากเดินออกมาจากประตูทางออก ผมก็ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วทันที

 

 

“ฮิมิทสึ! คิดถึงอ่ะ!” วีว่ารีบวิ่งเข้ามาสวมกอดผมเป็นคนแรก จากนั้น ก็ตามกันมาอีกเป็นฝูง...เอ่อ..ผมหมายถึงแค่เพื่อนๆนะครับไม่ได้หมายถึงพวกพี่ๆหรือเพื่อนๆของเหล่าสามีเลยซักนิด!

 

 

“ไง..ดีใจด้วยนะที่ดวงตาของนายหายดีเป็นปกติแล้ว” พี่โยพูดพร้อมกับกอดผมเบาๆ

 

 

“ครับ..” ผมยิ้มออกมาหวาน

 

 

“อ้อ! นี่ครับทุกๆคน...ไปเยอรมันคราวนี้..ผมได้พ่อแม่ติดมือกลับมาด้วยแหละ..” หลังจากกอดรัดกันครบหมดทุกคนแล้ว ผมก็พูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปกอดแขนของพ่อกับแม่

 

 

“......” ทุกคนนิ่งเงียบสนิทครับ

 

 

“เอาไว้ไปถึงที่บ้าน..ชั้นจะอธิบายให้ฟังเอง” เอชพูด

 

 

“อา..โอเค..อ้อ! ฮิมิทสึ...คำพูดของนาย..พูดราวกับว่านายตกปลาแล้วได้พวกท่านติดเบ็ดมาอย่างนั้นแหละ หึๆๆๆ”  จากนั้น ทุกๆคนก็หายชะงักครับ จนพี่มโนพูดแซวออกมาขำๆ

 

 

“ชิ!

 

 

“สวัสดีครับ..” จากนั้น พวกเพื่อนๆของผมกับพวกเพื่อนๆของเหล่าสามีต่างก็พากันยกมือไหว้พ่อกับแม่ของผมอย่างสุภาพ

 

 

“จ๊ะ” แม่ของผมรับไหว้ ส่วนพ่อของผมท่านแค่พยักหน้าลงและยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนเท่านั้น

 

 

“เอ...พี่ๆของผมล่ะครับ?” อา..นั่นสิ ผมไม่เห็นพวกเค้าเลย

 

 

“สองคนนั้นกำลังเตรียมอาหารไว้รอนายอยู่ที่บ้านน่ะ” พี่มานพพูด อา..แบบนี้นี่เอง

 

 

“ไปกันเถอะครับ..สงสัยวันนี้ต้องมีปาร์ตี้ฉลองเล็กๆซะแล้ว หึๆๆ” สิ้นเสียงของคุณยู พวกเราทั้งหมดก็พากันเดินทางกลับบ้านหลังใหญ่ทันที

 

 

“พี่ๆครับ!! พี่ๆๆๆๆๆ” หลังจากมาถึงที่บ้าน ผมก็วิ่งเข้าไปด้านในก่อนเป็นคนแรก พร้อมกับตะโกนเรียกพี่ๆราวกับเด็กน้อย

 

 

“ฮิมิทสึ!/ฮิมิทสึ!” จากนั้น พี่ๆของผมก็เดินออกมาจากห้องครัวแล้วรีบวิ่งเข้ามาสวมกอดผมทันที

 

 

“พี่ครับ..ผมคิดถึงพวกพี่ๆจัง” ผมมุดหน้าตรงระหว่างอกของพวกเค้าที่กำลังสวมกอดผมอยู่

 

 

“ฮึ่ก! พี่ก็คิดถึงนายนะ” พี่จีนร้องไห้ออกมาเบาๆ

 

 

“พี่ครับ..พี่ยังจำพวกเค้าได้มั้ย?” ผมพูดพร้อมกับหันหลังไปมองพ่อกับแม่ที่เดินตามเข้ามาพร้อมกันกับพวกเอช

 

 

“อา...คุณลีน่า?..คุณสเตฟาน?ฮึ่ก! พวกคุณสองคนยังมีชีวิตอยู่..” พี่จีนทันทีที่เห็นพ่อกับแม่ของผม พี่เค้าก็ยกฝ่ามือขึ้นมาปิดปากพร้อมกับพูดออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา จากนั้น พี่ๆทั้งสองคนก็รีบก้าวเดินเข้าไปหาพ่อกับแม่ของผมทันที

 

 

“จ๊ะ คุณฟาเรนโซ่เค้าไว้ชีวิตพวกเราน่ะ..” แม่ของผมพูดพร้อมกับลูบศรีษะของพี่ๆไปด้วย

 

 

“ถ้าอย่างนั้น..พี่ฟาก็เป็นคนดีสินะ” เบลเล่พูด

 

 

“อืม...เค้าเป็นคนดี ดีมากๆ” ผมพูดตอบกลับอย่างเร็วไว

 

 

“อืม..เชิญพวกคุณไปอาบน้ำและพักผ่อนกันก่อนซักแป๊บ จากนั้น ค่อยลงมาปาร์ตี้เล็กๆกันดีกว่านะครับ” สิ้นเสียงของพี่โจ พวกเราที่เพิ่งเดินทางมาถึง ต่างก็พากันเดินขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองทันที

 

 

“ฮิมิทสึ..นายจะไปไหน?” หลังจากอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยแล้ว ผมก็หอบกระดาษA4 กับพวกปากกาดินสอออกมาจากห้อง แต่บังเอิญว่า..เอชกับไดนาดินเพิ่งเปิดประตูออกมาจากห้องนอนของตัวเองพอดี

 

 

“อ๋อ....ผมจะไปวาดรูปเล่นตรงสนามหญ้าหน้าบ้านน่ะครับ ยังไงซะ..เอชช่วยให้คนงานเปิดสปอร์ตไลท์ให้ผมกับเพื่อนๆหน่อยนะครับ” สิ้นเสียงของผม ผมก็หอบกระดาษและอุปกรณ์เครื่องเขียนพวกนั้นวิ่งออกไปทันที

 

 

“เฮ้! ฮิมิทสึ! เดี๋ยวก็สะดุดล้มหรอก!” วัลดัสตะโกนตามหลังผม

 

 

“นี่ๆๆๆ พวกนายทุกคน..ตามพี่มาๆๆๆ” จากนั้น พอลงมาถึงชั้นล่าง ผมก็เรียกพวกเพื่อนๆที่กำลังนั่งดูอนิเมะอยู่ตรงโซฟาทันที จนพี่ๆเพื่อนๆของเหล่าสามีที่กำลังช่วยกันเตรียมเครื่องดื่มอยู่ถึงกับงุนงง

 

 

“ฮิมิทสึ! รอด้วย!” ไอ้เป้พูดพร้อมกับวิ่งตามหลังผมมา จากนั้น เพื่อนๆทั้งสองกลุ่มก็รีบวิ่งตามมาติดๆเช่นกัน

 

 

“นี่...จีนว่า..พวกเราออกไปปาร์ตี้ตรงสนามหญ้าก็ดีนะคะ ตรงนี้มันกว้างก็จริง แต่ด้านนอกนั่นก็ไม่เลวเลย “ หลังจากที่ร่างเล็กวิ่งออกไปพร้อมกับพวกเพื่อนๆแล้ว หญิงสาวก็พูดขึ้น

 

 

“อืม..ก็ดีนะครับ ป่ะ งั้นย้ายกันเถอะ” สิ้นเสียงของโย พวกเขาทุกคนต่างก็พากันเคลื่อนย้ายเครื่องดื่มกับอาหารไปด้านนอกโดยมีคนงานกับเหล่าแม่บ้านคอยช่วยอีกแรง

 

 

“ย้ายไปไหนกันครับ..” ไดนาดินที่เดินลงมาพร้อมกับพี่ชายพูดขึ้น

 

 

“ย้ายตามเด็กซนไปน่ะครับ โน้น...ให้แม่บ้านปูผ้าและกำลังนอนกองกันอยู่ตรงสนามหญ้านั่นน่ะครับ” สิ้นเสียงของโจ ร่างสูงทั้งสามคนก็กระตุกยิ้มขึ้นมาทันที

 

 

“งั้นก็ตามใจ..แต่สปอร์ตไลท์แค่ดวงเดียวน่าจะให้แสงสว่างไม่พอ เดี๋ยวผมจะให้คนงานติดตั้งเพิ่มอีกซักสองดวงก็แล้วกัน” เอชพูด และพร้อมเดียวกันกับที่บิดาและมารดาของร่างเล็กกำลังเดินลงมาจากด้านบนพอดี

 

 

“อาหารเสร็จแล้วนะครับ เดี๋ยวพวกเราจะย้ายไปนั่งด้านนอกกัน” ไดนาดินพูด จากนั้น เขาก็ผายมือเรียกสองสามีภรรยาให้เดินตาม

 

 

“ฮิมิทสึ..นายเอาของพวกนี้มาทำอะไรเนี่ย” ฟีฟ่าพูดพร้อมกับหยิบปากกาขึ้นมาหนึ่งเล่ม

 

 

“เออ..นั่นสิ” ไอ้เอกพูดเสริมส่วนเพื่อนๆที่เหลือก็แสดงสีหน้างุนงงไม่ต่างกัน

 

 

“อะแฮ่ม! ฟังนะ...ในฐานะที่พวกคุณทุกคนในที่นี้..คือเพื่อนสนิทที่กระผมรักมากที่สุด อีกทั้งพวกคุณก็ดีกับผมและรักผมมากๆเช่นกัน เพราะฉะนั้น..นี่คือของรางวัลชิ้นสุดยอด..ที่ยิ่งใหญ่และอลังการ..ที่ผมจะตอบแทนแด่พวกคุณทั้งหมด นั่นก็คือ..ช่วยผมออกแบบแหวนแต่งงานหน่อย..จิ” สิ้นเสียงของผม พวกเพื่อนๆต่างก็พากันชะงักอึ้ง จากนั้น ซักพักพวกเค้าคลายสีหน้าเป็นปกติ พร้อมกับ..

 

 

ปั่กๆๆๆๆ

“โอ๊ย! ขว้างมาได้!” พวกเค้าทุกคนห่อกระดาษแล้วขว้างปาใส่ผมราวกับว่าผมเป็นเขียดเป็นปาดยังไงยังงั้น!! กระซิกๆๆๆ

 

 

“นี่มันปัดภาระมาให้พวกเราซวยกันนี่หว่า!” ไอ้เป้โวยวาย

 

 

“จุ๊ๆๆๆๆ พวกมึง..พวกพี่ๆ..และพวกนาย..ไม่ต้องพูดมากเลยนะ ในเมื่อตอนนี้พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว มา..มาช่วยกัน เอาให้สวยที่สุดเลย! เพราะเอชบอกว่าจะให้พวกนายช่วยก็ได้ แต่..ถ้าไม่สวยหรือไม่เข้าตา เอชบอกว่าจะพาพวกนายไปทัวร์สุไหงโกลกน่ะ ส่วนชั้น..เค้าบอกว่าจะพาไปทัวร์สวรรค์” สิ้นเสียงของผม ผมก็โดนพวกนั้นรุมปากระดาษกันอีกรอบ!

 

 

“เด็กๆ อ่ะนี่.. กินไปด้วย เล่นไปด้วยนะ” ระหว่างที่ผมกำลังถูกทำร้ายโดยที่ไม่มีโอกาสได้โต้กลับเลยแม้แต่น้อย แต่แล้ว พี่มานพและพี่มโมรวมไปถึงเหล่าสามีก็ยกจานอาหารมาให้พวกผมพอดี

 

 

“อะไรกันเนี่ย..หืม?” เอชที่นั่งยองๆอยู่ด้านขวาพูด พร้อมกับหยิบปั้นกระดาษขึ้นมาดู

 

 

“เอชครับ..กระซิกๆ ผมน่ะ..ทำตามที่เอชบอก..กระซิกๆ ที่ว่าแหวนแต่งงาน...สามารถให้พวกนี้ช่วยคิดได้ แต่...พวกเค้ากลับไม่ให้ความร่วมมือกับผมน่ะครับ แถมยังออกแบบแหวนได้น่าเกลียดมาก..ดูสิครับ..เอช..ไดนาดิน วัลดัส..กระซิกๆๆ” ผมพูดพร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นนึงให้กับเหล่าสามีดู พร้อมกับยกฝ่ามือขึ้นปิดหน้าร้องไห้ราวกับนางเอกลิเก

 

 

“พวกนาย..คิดว่ามันตลกมากรึไง..นี่ชั้นให้โอกาสพวกนายช่วยฮิมิทสึคิดเรื่องสำคัญเชียวนะ เพราะฉะนั้น..ทำให้มันดีๆกว่านี้” เอชพูด ส่วนผมก็ยกมือขึ้นเกาแก้มนิดๆพร้อมกับเอียงหน้าแลบลิ้นใส่พวกเพื่อนๆ

 

 

“แต่..นั่นมัน..นายวาดเองไม่ใช่เหรอ..อุ๊บ!! อื้อๆๆๆ อ่อก! ” อา..ดีนะ ที่ฆ่าปิดปากฟีฟ่าไว้ได้ซะก่อน!

 

 

“พวกคุณไปนั่งทานอาหารกับพ่อและแม่ของผมกันเถอะครับ พวกพี่ๆก็ด้วยนะ” ผมพูดทั้งๆที่มือยังไม่ละออกไปจากปากของฟีฟ่าที่กำลังนั่งตาค้างอยู่

 

 

“ฮ้า! แฮ่ก.ๆ..ๆ..ๆ นายจะฆ่าชั้นเหรอ!” ฟีฟ่าโวยหลังจากที่ผมละฝ่ามือออกแล้ว

 

 

“แหะๆๆๆ มาๆๆๆ ช่วยๆกันๆเร็ว!” สิ้นเสียงของผม พวกเพื่อนๆจึงต้องจำยอม จากนั้น พวกเราก็พากันช่วยออกแบบแหวนทันที

 

 

“อ้อ! พีระพลมันไปเรียนต่อที่อังกฤษแล้วนะ” ระหว่างที่ผมกำลังบรรจงวาดรูปแหวนให้เป็นแหวน? แต่แล้ว...พี่ไนท์ก็พูดขึ้น อา..นี่ผมลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลย กะว่าถ้ามาถึงที่นี่ผมจะรีบไปขอบคุณเค้าซักหน่อย

 

 

“แต่มันฝากนี่เอาไว้ให้” พี่ไนท์เอามือล้วงในกระเป๋ากางกาง แล้วยื่นส่งกระดาษใบเล็กๆส่งมาให้ผม

 

 

“....” อา...ที่อยู่ และเบอร์โทรของพีระพลนี่เอง

 

 

“ขอบคุณครับพี่..” ผมพูดพร้อมกับพับกระดาษเก็บเอาไว้ในกระเป๋าเสื้อ

 

 

“เดี๋ยวนะ..ฮิมิทสึ..นั่นมันงูหรือว่าแหวนอ่ะ! นายอยากให้พวกชั้นโดนฆ่าตายรึไง!” ระหว่างที่ผมกำลังตกแต่งตรงหัวแหวน แต่แล้ว..เบลเล่ที่นอนคว่ำอยู่ถัดไปจากฟีฟ่าก็พูดขึ้น

 

 

“จิ๊ๆๆๆๆ นายนี่ไม่รู้อะไร..แหวนน่ะ..จะออกแบบเป็นรูปวงกลมอย่างเดียว มันก็โหลน่ะสิ! มันต้องยึกยักๆแบบนี้..ถึงจะอินเทรนด์” สิ้นเสียงของผม พวกเพื่อนๆต่างก็พากันอ้าปากค้าง จากนั้น

 

 

“นี่มึง..นี่มึง..โอ้! เมพมากเลยฮิมิทสึ! ตายซะเถอะ!” กรี๊ดดดด! สิ้นเสียงของไอ้เอก พวกเพื่อนๆของผมยกเว้นพี่ไนท์ พี่วี พี่เนย ที่เหลือ..แม่ง...เล่นสงครามวิ่งไล่ปาเฟรนฟายใส่หัวของผมซะรอบสนามเลยอ่ะ! นี่ผมทำอะไรเผียดดดด! เอชครับ! ไดนาดิน! วัลดัส! พ่อครับแม่ครับ! ช่วยด้วยยยยย!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ยัง..ยังไม่รู้ตัวอีก คึๆๆๆๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น