IcePrincess

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักษาระยะห่าง

ชื่อตอน : รักษาระยะห่าง

คำค้น : นิยาย,อีโรติก,18+,25+,NC20+,เรื่องเล่า

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2560 13:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
รักษาระยะห่าง
แบบอักษร

 

  ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้นโดยที่มีผ้าห่มคลุมร่างกายเอาไว้  ฉันยันตัวให้ลุกขึ้นนั่งพลางมองไปที่ว่างข้างๆ กลับไม่เห็นเขาแล้ว

  เธอคิดย้อนถึงเรื่องราวเมื่อคืนแล้วอดที่จะรู้สึกหวั่นใจไม่ได้ เธอได้แต่สะบัดหัวไล่ความคิดออกไป แล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ

  เธอมองร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธอที่ตอนนี้ปรากฏรอยแดงเป็นจ้ำๆทั่วทั้งตัว เธอพยายามไม่สนใจแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวลงไปทานอาหารเช้า

  เธอเดินลงบันไดด้วยความรู้สึกสดชื่นขึ้น คล้ายๆว่าเธอจะหายเป็นปกติแล้ว

  " อ่าวคุณพิม หายดีแล้วใช่ไหมคะ ป้ากำลังจะขึ้นไปดูอยู่แล้วเชียว " ป้าแม่บ้านหันมาเห็นเธอในขณะที่กำลังเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหาร โดยมีชายหนุ่มนั่งดื่มกาแฟอยู่ก่อนแล้ว

  " หายแล้วค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะ ที่เมื่อวานช่วยดูแลพิม " เธอพูดโดยที่ไม่หันไปสนใจเขาที่ก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์อยู่

  " สงสัยจะได้ยาดี " เธอสำลักข้าวที่อยู่ในปากทันทีที่ได้ยินเขาพูดออกมา นี่เขาตั้งใจยั่วเธออย่างนั้นหรือ 

  " ใช่ค่ะ ยาที่ป้าให้คุณพิมกิน ใครได้กินก็หายทุกคน " ฉันหันไปยิ้มให้ป้าแม่บ้าน และ เลือกที่จะไม่สนใจเขา ในขณะที่เขาได้แต่ยิ้มมีความสุข

  เธอทานแาหารเช้าเสร็จแล้ว ก็ลุกเดินออกไปข้างนอกบ้าน พลางสูดอากาศและแสงแดดยามเช้า

  " ยาพี่ดีจริงๆนะ พิมดูสีหน้าดีขึ้นเยอะเลย " เธอหยุดชะงักทันทีที่ด้ยินแบบนั้น พลางหันไปค้อนชายหนุ่มที่กำลังยิ้มอารมณ์ดี

  " ไม่พูดกับพี่ก็ไม่เป็นไร แต่อย่าลืมว่าพิมต้องตอบแทนพี่ ที่ทำให้พิมหายป่วย " เขาพูดเสร็จก็เดินหันหลังจะเข้าบ้าน

   " ไม่เกี่ยวกับพี่คริสสักหน่อย พิมหายเพราะยาของป้าแม่บ้านต่างหาก " เธอตะโกนตามหลังเขาไป

   

   พอหมดวันหยุดฉันก็เตรียมตัวกลับไปฝึกงานต่อ ฉันได้เรียนรู้งานต่างๆเพิ่มมากขึ้น 

  ฉันยังคงไปทำงานและกลับบ้านพร้อมพี่คริสเกือบทุกวัน ความจริงรถของฉันซ่อมเสร็จตั้งนานแล้ว แต่เขาดึงดันที่จะให้ฉันไปพร้อมๆกับเขา เราเริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ เขาชอบพูดคุยหลอกล้อกับฉันบ่อยๆ ทั้งที่บางที่ก็อยู่ต่อหน้าคนในบริษัท 

  จนมีอยู่วันนึงในขณะที่ฉันเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วออกมาล้างมือ คุณโฉมเดินเข้ามาพอดี พอเธอเห็นฉัน เธอก็หยุดและบอกกับฉันว่า

  " นี่ เด็กฝึกงาน ระวังกิริยาเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นบ้างนะ เธอควรจะสำรวมกับคุณคริส ถึงแม้ว่าเธอจะสนิทกันแค่ไหนก็ตาม คนอื่นเค้าอาจจะมองไม่ดี "

  " ค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ ต่อไปพิมจะระมัดระวังให้มากกว่านี้ " ฉันได้แต่พูดออกไปแบบนั้น

   ความจริงทุกคนก็รู้ว่าฉันเป็นใคร แต่ทำไมถึงว่าฉันอยู่คนเดียว ความจริงฉันก็เห็นพี่คริสพูดคุยสนิทสนมกับทุกคน เขาไม่ใช่คนถือตัว ฉันได้แต่แปลกใจ

   ระหว่างที่นั่งทานอาหารกลางวันกับพี่เนตรและพี่เขม

  " พิม พิมดูสนิทกับคุณคริสมากเลยเนอะ เออ ถ้าพี่ถาม จะน่าเกลียดไหม พิมอยู่บ้านเดียวกับคุณคริสหรอ " พี่เนตรถาขึ้นมาระหว่างที่เรากำลังพูดคุยเล่นกันอยู่

  " ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ พิมเพิ่งกลับมาอยู่บ้านตอนที่จะต้องมาฝึกงานนี่เอง  ปกติพิมอยู่คอนโดใกล้กับมหาลัยน่ะค่ะ " ฉันตอบออกไป

  " อ๋อ แต่ดูเหมือนจะสนิทกันมากเลยเนอะ " เธอยังคงย้ำถาม

  " แฮะ ๆ จริงหรอคะ พิมเพิ่งโดยคุณโฉมดุมาให้ระวังเวลาอยู่ต่อหน้าพี่คริส " ฉันพูดออกมาด้วยอาการเซงๆ

  " คุณโฉมนี่เค้าห่วงคุณคริสน่าดูเลยเนอะ เห็นเด็กๆมาฝึกงานใหม่ๆ หรือคนเข้ามาทำงานใหม่ๆ ที่เป็นสาวๆสวยๆ แกจะคอนกันซีนตลอดเลย " พี่เขมพูดเสริมขึ้นมาแล้วพูดต่ออีกว่า

  " ต่อย่าไปสนใจเลย สักพักเดี๋ยวแกก็เลิกบ่น อย่าไปคิดมาก "

  " นั่นสิ พิมอย่าไปใส่ใจเลย " พี่เนตรช่วยพูดอีกคน พลางทำให้ฉันรู้สึกสบายใจขึ้น

  

   ฉันระมัดระวังตัวมากขึ้นโดยเฉพาะถ้าคุณโฉมอยู่แถวนั้น ฉันจะไม่เข้าใกล้พี่คริสเลย หรือแม้กระทั่งอยู่ต่อหน้าคนอื่น ฉันจะคอยออกห่างจากเขา หลีกเลี่ยงที่จะเผชิญหน้าตรงๆ ไม่ต่อล้อต่อเถียงหรือพูดจาสนิทสนมกันเกินควร

  " เออนี่พิม ว่างแล้วไปพบคุณคริสที่ห้องทำงานด้วยนะ เค้าฝากพี่มาบอกเมื่อกี้น่ะ " พี่เนตรบอกกับฉันหลังจากที่เธอเดินกลับเข้ามาที่โต๊ะทำงาน

  " มีเรื่องอะไรหรอคะ " ฉันถามออกไป

  " ไม่รู้สิ คงจะมีงานให้ช่วยมั้ง ถ้าไงอย่าลืมไปนะ " แล้วเธอก็ลุกจากโต๊ะเดินเอาเอกสารไปส่งที่พนักงานคนอื่นๆต่อ

 

    ฉันตั้งสติและถอนหายใจก่อนที่จะเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของเขา

  ก๊อก ก๊อก ก๊อก ฉันยกมือขึ้นเคาะประตูก่อนจะได้ยินเสียงอนุญาตให้เข้าไปได้

    " มาแล้วหรอ นั่งรอพี่แปบนึงนะ เดี๋ยวพี่เช็คเอกสารแปบนึง " เขาเงยหน้าก่อนจะพูดกับฉันแล้วก้มหน้าลงไปทำงานต่อ

   ฉันนั่งลงบนโซฟาที่วางหันหลังให้กับเขา สักครู่นึงก็ได้ยินเสียงดังขึ้นใกล้ๆหู

  " หอมจัง " เขาพูดพร้อมกับก้มลงมาหอมที่แก้มของฉันแล้วอ้อมตัวมานั่งข้างๆ

  " พี่คริส! " ฉันหันไปทำหน้าดุใส่เค้า พร้อมกับเลื่อนตัวให้นั่งห่างออกมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า

  " พี่คริสเรียกพิมมามีอะไรรึเปล่าคะ พิมจะรีบกลับไปทำงาน

  " ก็ช่วงนี้ทำไมพิมทำตัวแปลกๆ ชอบหลบพี่ ไม่ค่อยคุยกับพี่เลย " เขาถามขึ้นโดยที่มองมาที่ฉัน

  " เปล่านี่คะ พิมไม่ได้เป็นอะไร " ฉันตอบออกไปพยายามทำให้เป็นปกติที่สุด

  " แต่พี่ว่า .... " เขาพูดได้เพียงเท่านั้น ก็มีเสียงเคาะที่ประตูดังขึ้น

  ก๊อก ก๊อก ก๊อก เขาหันไปตามเสียงพลางถอนหายใจออกมา ก่อนที่จะขานออกไปว่าเข้ามาได้

  " เออคุณคริสคะ ...." คุณโฉมเดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือเธอพูดค้างไว้แค่นั้น แล้วจ้องมองมาที่ฉัน ก่อนจะรีบพูดต่อ

  " เย็นนี้มีประชุมด่วนค่ะ การประชุมจะเริ่มในอีกครึ่งชั่วโมง ถ้ายังไงอ่านรายละเอียดนี้ก่อนนะคะ เพื่อต้องแก้ไขอะไรบ้าง

  " โอเค เอาไปวางไว้บนโต๊ะก่อนนะ ผมยังคุยธุระไม่เสร็จ " เขาพูดกับเธอแค่นั้นแล้วรีบหันมาหาฉัน

  " งั้นพิมขอตัวก่อนนะคะ " ฉันก้มหัวให้พวกเขาทั้งสองแล้วรีบเดินออกมาจากห้อง สัมผัสได้ถึงสายตาของเธอที่มองมายังฉัน

   ฉันกลับมานั่งที่โต๊ะ ลงมือทำงานต่อ สักครู่ก็ได้ยินเสียงข้อความเข้า

  ' เย็นนี้ รอกลับพร้อมพี่นะ ' ฉันถอนหายใจหลังจากที่อ่านข้อความจบ 

   

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น