ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #30

คำค้น : tk,เฟรม,30

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 152.8k

ความคิดเห็น : 87

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2560 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#30
แบบอักษร

 

 

#F

 

          กินข้าวเสร็จผมก็ช่วยไอ้ธีร์เก็บจานไปล้าง เปิดประดูด้านในเข้าไปก็จะเป็นห้องครัว เสร็จแล้วมันก็เดินกอดคอผมออกมาข้างนอกนั่งลงข้างพี่เวฟที่เล่นเกมในคอมยิงกันสนั่นจอ พี่เวย์กับลังฝึกงานอยู่กับพี่บิ๊กในอู่ ลูกน้องคนอื่นๆก็ทำตามหน้าที่ พี่กรคงอยู่ในห้องทำงานข้างใน ส่วนห้องพัก ห้องนั่งเล่น ห้องทานข้าวจะอยู่ฝั่งซ้ายของอู่ไอ้อ้นก็ไปดูเขาแต่งรถอย่างสนใจ มันไม่ค่อยยุ่งเรื่องผมหรอกถ้าไม่หนักหนาเกินไปหรือผมจะเป็นฝ่ายขอให้ช่วยเอง แต่ส่วนมากมันจะเป็นคนมาช่วยเวลาผมมีเรื่องแล้วก็ด่าผมยับเลยครับ 

 

“พี่เวฟ เล่นด้วยดิ” ผมขอพี่มัน

 

“ไม่ว่ะ” มียักคิ้วมาให้อีก

 

“งกว่ะ”

 

"บอกผัวพาไปเล่นกินตับดิ ฮ่าๆๆ"

 

"ไม่มีผัวเว้ยยย"

 

"ใครจะกินตับวะเวฟ" ไอ้พี่เวย์เสือกได้ยินอีก มันตะโกนมาถามพี่เวฟทั้งๆที่มันอยู่ใต้ท้องรถ

 

"ก็คู่ผัวเมียนี้ไง น้องเฟรมจะโดนพี่ธีร์กินตับ ฮ่าๆๆ"

 

 

"หึ" ไอ้ธีร์กระตุกมองผมอย่างเอ็นดู(?) ผมยิ่งหมั่นไส้

 

"กลางวันแสกๆมึงก็ไม่เว้นหรอวะธีร์ ฮ่าๆ"

 

ไอ้พี่เป้แซวไอ้ธีร์มาอีกมันก็แค่ยักไหล่ส่งไป ประมาณว่ากูไม่แคร์คนอื่นๆก็หัวเราะผมมาอีกทั้งล้อทั้งแซว ไอ้อ้นก็เอากับเขา

 

ผมชูนิ้วกลางใส่พี่เวฟและยังไม่ลืมแจกจ่ายให้ทุกคน จะถีบพี่มันไปอีกพี่เวฟก็หลบก่อน ผมได้แต่ยกขาค้างเพราะไอ้ธีร์มองมาดุๆเลยได้แต่ชี้หน้าคาดโทษพี่เวฟอยู่ใกล้คนเดียวเลยเอาคืนได้แค่นี้ พี่มันก็หัวเราะสะใจ ผมไม่ได้กลัวไอ้ธีร์นะครับ!

 

 

 ผมเลิกสนใจพี่เวฟแล้วหันไปดูพวกพี่ๆที่กำลังซ่อมรถ ผมเรียนการบินแต่ผมก็ชอบแต่งรถ ใจจริงอยากเรียนเครื่องกลแต่เพื่อนผมลงการบินหมด เลยคิดว่าเรียนการบินส่วนเครื่องกลก็ค่อยเรียนรู้เอา

 

“เห้ย เวย์มึงขยันไปมั้ยวะ” ไอ้ธีร์นั่งดูดบุหรี่อยู่ข้างๆตะโกนแซวพี่เวย์ที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำงาน

 

“กูมาฝึกงานก็ต้องขยันดิวะ เดี๋ยวแม่งไม่จบ” พี่เวย์ก็ตะโกนกลับมา

 

“ใครจะเหมือนมึงวะไอ้ธีร์ วันๆกกแต่ไอ้เฟรม”

 

คำพูดพี่เป้ทำให้ผมนั่งเงียบ ไม่ใช่ไม่พอใจแต่ผมไม่อยากคิดไปเองว่ามันมีแค่ผมจริงๆ ถ้ามันจริงอย่างที่พี่เป้ว่า แสดงว่ามันก็อยู่แต่กับผมไม่ได้ไปยุ่งกับคนอื่นน่ะสิ คิดมาถึงตรงนี้ใจก็เต้นแรงจนต้องทำเป็นไม่สนใจคำพูดพี่เป้

 

 

พวกเราเล่นกันอยู่ที่อู่พี่กรจนบ่ายแก่ พวกพี่ๆก็มารวมตัวกันหมด นั่งจิบเบียร์ดูไอ้พี่เวย์ทำงานกับพวกพี่ๆ เหล้าพอแล้วเพราะวันนี้พวกผมจะกลับพี่ๆมันเป็นห่วงไม่อยากให้ดื่ม เมื่อคือก็ดื่มมาเยอะแล้ว

 

ไอ้ธีร์มันไล่ผมขึ้นมาเก็บของเตรียมตัวกลับอีกไม่กี่วันผมก็เปิดเรียนแล้วมันก็คงฝึกงาน ผมหอบของมาวางไว้บนเตียงแล้วเก็บใส่กระเป๋าของก็ไม่ได้มากมายอะไรเพราะเราเป็นผู้ชาย ไม่จำเป็นต้องแต่งไรเยอะแยะเหมือนผู้หญิง เวลาของผมกำลังจะหมดลงแล้วสินะ เวลาที่มันจะเป็นของผมคนเดียวถึงเวลาที่ต้องคืนเจ้าของมัน ผมไม่อยากอยู่แบบนี้ต่อไปแล้วครับ ผมอยากจบเรื่องของผมกับมันที่นี่กลับไปอะไรๆอาจจะดีขึ้นก็ได้

 

“เสร็จยังวะ” ผมหันไปมองไอ้ธีร์ที่เปิดประตูเข้ามาพอดีกับที่ผมเก็บของเสร็จ

 

“อืม”

 

“งั้นก็ลงไปข้างล่าง คนอื่นรอ”

 

“เดี๋ยว กูขอคุยด้วยแปบเดียว” มันมองผมนิ่งๆแต่ก็ยอมเดินมานั่งข้างๆผม ล้วงบุหรี่มาจุดสูบไปด้วย

 

“มีไร”

 

“คือ...กลับไปแล้ว เราไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีกได้มั้ยวะ?”

 

ไอ้ธีร์ถึงกับทิ้งบุหรี่ทั้งๆที่มันสูบยังไม่ถึงครึ่งแล้วหันมาจ้องหน้าผมนิ่งๆ

 

“กูไม่อยากเป็นเด็กมึงอีกแล้ว เด็กมึงก็มีเยอะแยะไม่ใช่ไง? ไหนจะพี่อิ๋วที่เป็นถึงคู่หมั้นมึง กูเลวพอแล้วว่ะ” ผมก้มหน้าร่ายยาวมันก็เอาแต่เงียบ นานหลายนาทีกว่ามันจะพูดกับผม

 

 

“โง่ยังไงก็โง่อย่างงั้น กูไม่ใช่คนพูดมาก กูบอกมึงให้ดูที่การกระทำและมึงไม่มีสิทธิ์ไปจากกู”

 

“การกระทำ...มึงก็คุยหลายๆคนไงมึงอย่าเห็นแก่ตัวนักเลยธีร์ ทั้งๆที่มีแฟนอยู่แล้วมึงก็ยังไปยุ่งกับคนอื่น รวมทั้งกู...ถามจริงมึงรู้สึกอะไรบ้างมั้ยที่ทำแบบนี้ หรือกูมันแค่ของเล่นที่ระบายความใคร่ของมึงเลยไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้ว แต่แฟนมึงจริงๆก็คือพี่อิ๋ว!

 

ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งตอกย้ำความรู้สึกตัวเอง ตอกย้ำความโง่และความเลวที่เป็นชู้กับแฟนคนอื่น ผมรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบ้างอย่างมาจุกที่คอ อยากร้องแต่ร้องไม่ออกหัวใจบีบรัดอย่างทรมาน ...พอกันทีกับความสัมพันธ์แบบนี้ ที่ผ่านมาใช่ว่าผมจะไม่เจ็บจะไม่คิดเวลาผมอยู่กับมันผมก็รู้สึกผิดต่อพี่อิ๋วตลอดแต่ความเห็นแก่ตัวผมก็มีมากจนยอมมองข้ามความผิดของตัวเองและอีกอย่างผมก็หนีมันไม่ได้ถ้ามันจะเอา ความเจ็บปวดทั้งหมดของผมจะระเบิดออกมาก็วันนี้ แม่ง เจ็บเหี้ยๆ เจ็บสัสหมาเลยครับ

 

“กูยังไม่มีแฟน กูชัดเจนขนาดนี้มึงยังไม่รู้อีกหรอเฟรม ตอนนี้กูก็มีมึงคนเดียว”

 

ก็อกๆๆ

 

“สองผัวเมียเสร็จยังวะ เค้าจะไปกันแล้ว” เสียงไอ้อ้นตะโกนเรียกอยู่หน้าประตู

 

“นำไปก่อน” ไอ้ธีร์เป็นคนตอบ แต่ผมหยิบกระเป๋าแล้วรีบลุกจะตามไอ้อ้นลงไปแต่มันกระชากแขนผมกลับมาปะทะอกมันไว้ก่อน

 

“กูเจ็บไอ้เหี้ย!!” ผมตะคอกใส่หน้ามันขอบตาร้อนผ่าว

 

“มึงอยากให้กูเอาจนมึงรู้ด้วยตัวเองหรือเปล่าว่าเราเป็นอะไรกัน” มันกระซิบเสียงนิ่งๆที่ข้างหูผมบ่งบอกว่ามันทำจริง แต่ผมก็ยังสับสนกับการกระทำมันอยู่ดี บางทีก็เหมือนมีใจแต่บางทีก็แค่ที่ระบาย ผมผลักอกมันออกมองจ้องหน้ากับมันตรงๆ

 

“........กูชอบมึงไอ้เหี้ย! ถ้าไม่คิดอะไรก็ปล่อยกูไปสักที กูเจ็บ! เลิกยุ่งกับกูเถอะ กูขอร้อง กลับไปหาคู่หมั้นของมึงเถอะว่ะ” ผมรวบรวมความกล้าก่อนจะพูดพูดใส่หน้ามันดังๆ แล้วหันหลังให้มันไม่อยากให้มันเห็นว่าผมกำลังร้อง ผมยกมือเช็ดออกลวกๆผมแค่อยากบอกให้มันรู้ถึงจะไม่มีสิทธิ์ก็เถอะ ก่อนที่จะไม่ได้เจอกันอีกก่อนที่ผมจะไปจากมัน

 

“เมียกู กูไม่ปล่อยให้ไปจากกูหรอกว่ะ อยากให้กูเลิกยุ่งมึงคงต้องตายไปก่อน”

 

“...”ผมยืนเงียบหันหลังให้มันน้ำตาก็ไหลตลอดยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหล ผมกัดปากแน่นเพื่อไม่ให้มีเสียงสะอื้นจนเจ็บ

 

“...กูก็คิดไม่ต่างจากมึงหรอกนะเฟรม”

 

ผมชะงักกึกเมื่อได้ยินสิ่งที่มันพูด ผมเช็ดน้ำตาออกลวกๆแล้วหันไปหามัน

"คิดไม่ต่างกัน? หมายความว่าไง"

 

"มึงคิดกับกูแบบไหนกูก็คิดกับมึงแบบนั้นแหละ"

 

มันดึงผมเข้าไปหาแล้วยกมือเช็ดน้ำตาให้ ผมสบตากับมันนิ่งๆสายตามันบอกผมว่ามันพูดจริงไม่ได้โกหก

 

"กูจะเชื่อได้ยังไงในเมื่อมึงก็ยังยุ่งกับคนอื่นให้กูเห็นตลอด" 

 

"ดูที่การกระทำของกูต่อจากนี้ กลับไป กูเคลียร์อะไรเสร็จแล้วจะบอกมึงทุกอย่าง"

 

ไอ้ธีร์ดึงผมเข้าไปกอด ยังไงผมก็แพ้มันอยู่ดีผมแพ้ให้ผู้ชายคนนี้ตลอด แค่มันพูดไม่กี่คำผมก็ยอมเชื่อยอมใจอ่อนให้มัน ผมค่อยๆยกมือขึ้นกอดตอบมัน ไอ้ธีร์กดจูบที่หัวผม

 

"ถ้ามึงไม่มีแฟนแล้วพี่อิ๋วล่ะ คนควง?"

 

"กลับไปเดียวมึงก็รู้ กลับกันเถอะ"ผมผละออกจากมันแล้วพยักหน้าให้

 

 ไอ้ธีร์หยิบกระเป๋าแล้วพาผมลงมาข้างล่างลาทุกคนแล้วมันก็พาขับรถกลับ คนอื่นๆคงไปไกลจนตามไม่ทันแล้วล่ะ กว่าจะถึงก็เย็นๆรถก็ติดสัสหมาเลยครับ ผมหลับไปหลายตื่นกว่าจะถึงคอนโดมันแต่ผมบังคับให้มันไปส่งที่คอนโดผม ผมจะเอาของฝากไปให้พิมด้วย จริงๆมันขับรถมาเหนื่อยผมก็ไม่อยากกวนแต่ผมอยากกลับไปหาพิม เป็นห่วงน้อง เดี๋ยวนี้อยู่คนเดียวตลอด

 

 

ผ่านมาหลายวันจนตอนนี้ผมกลับไปเรียนปกติแล้ว ไอ้ธีร์ก็งานยุ่งไม่ค่อยได้คุยกัน มันก็โทรมากวนตีนผมทุกวัน ช่วงนี้ผมนอนคอนโดตัวเองมันก็นอนบ้าน วันนี้พวกผมนัดไปดูหนังที่ห้างหลังเลิกคลาสซึ่งตอนนี้เราก็อยู่ที่เคเอฟซีกันเรียบร้อย

 

“เหี้ยอ้น ทำไมต้องแย่งของกูด้วยวะ”ไอ้แน็กโวยวายใส่ไอ้อ้นที่แย่งไก่มัน

 

“ก็กูอยากกินของมึงนี่หว่า” ไอ้อ้นตอบหน้าตาเฉย

 

“มึงก็ไปแย่งมัน ยิ่งเหมือนเด็กที่เพิ่งเคยกิน”

 

“ฮ่าๆๆ” พอไอ้พีทพูดจบพวกผมก็หาเราะไอ้แน็กพร้อมกัน ไอ้แน็กก็ได้แต่ทำหน้างอแล้วแดกไก่ของมันไปไม่สนใจพวกผม

 

“เห้ยเฟรม” ไอ้อ้นมันใช้ตีนสะกิดผม ย้ำว่าตีน พยักหน้าให้หันไปมองร้านที่อยู่ถัดไป เพราะมันเป็นกระจกใสเลยทำให้มองเห็นคนที่อยู่ในร้าน ผมมองตามก็เห็นไอ้ธีร์กับพี่อิ๋วนั่งอยู่ด้วยกัน

 

“ไหนว่างานยุ่งวะ” ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในอกเมื่อมันบอกว่างานยุ่งแต่กลับมานั่งจู๋จี๋กับพี่อิ๋วในห้างไหนมันบอกไม่มีแฟนแล้วนี่มันอะไร? นี่หรอสิ่งที่มันต้องการให้ผมรู้ว่าผมมันก็แค่ควายตัวหนึ่ง เหมือนโดนไม้ฟาดกลางแสกหน้ามันโกหกผมหรอ? ผมเกลียดคนโกหก มันกำลังเดินออกจากร้านผมลุกพรวดตามไปทันที แต่ก็แค่เดินตามว่ามันจะไปไหนห่างๆ มันลงมาที่ชั้นสอง ผมก็เดินตามเพื่อนผมก็ตามมา

 

“ทำไมมึงต้องตามพี่ธีร์ด้วยวะเฟรม” ไอ้พีทถามผม

 

“นั่นดิ มีอะไรที่พวกกูยังไม่รู้มั้ยวะ?” ไอ้แน็กก็ถามมาอีกแต่ผมไม่ยอมตอบมัน

 

“มันยังไม่พร้อมบอก เดี๋ยวมันพร้อมก็บอกเองแหละ” ไอ้อ้นเป็นฝ่ายตอบแทน พวกมันก็พยักหน้าเข้าใจ

 

คนสองคนกำลังก้าวเข้าไปในร้านเครื่องเพชรและไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าตู้กระจกที่มีแหวนอยู่ด้านใน กลุ่มคนสี่คนหยุดยืนมองอยู่นอกร้าน หนึ่งคนในนั้นกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด เขาทั้งเจ็บใจและโกรธไปพร้อมๆกัน

 

“ใจเย็นๆเว้ยเฟรม ” ไอ้อ้นบีบไหล่ผมเบาๆ ขาผมไม่ยอมขยับตาเอาแต่จ้องมองสองคนนั้นที่กำลังเลือกแหวน

 

“เขาสองคนเป็นแฟนกันไม่ใช่หรอวะเฟรม แล้วที่มึงไปกับพี่ธีร์บ่อยๆคืออะไร” ไอ้พีทเริ่มจะปะติดปะต่อเรื่องเอง

 

“แถมยังมาซื้อแหวนให้กันด้วย เขาเห็นมึงเป็นแค่ของเล่นเหมือนคนอื่นๆหรอวะ” ไอ้แน็กช่วยต่อเรื่อง

 

“พี่ธีร์คิดจะทำอะไรกันแน่วะ แบบนี้มันหมายความว่าไงทำกับเพื่อนกูแบบนี้ก็สวยสิวะ” ไอ้อ้นจะเดินเข้าไปเอาเรื่องไอ้ธีร์แต่ผมดึงไว้ก่อน ไอ้สองตัวนั้นก็จะตามไปติดๆ

 

“อย่า กูจะกลับ พวกมึงจะอยู่ต่อก็ได้แต่อย่าไปยุ่งกับพวกมัน” 

 

ผมรีบเดินออกมาจากตรงนั้นเร็วๆก่อนที่น้ำตามันจะไหล ผมตรงไปที่รถขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที ผมพยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมาผมจะไม่ยอมเสียใจเพราะคนเลวๆแบบมันอีก ไอ้เหี้ยธีร์!! แล้วเราจะได้เห็นดีกัน

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว