kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 40

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2560 02:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 40
แบบอักษร

2017-01-24 22:24:52 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ฮิมิทสึ..ก่อนที่พวกเราจะไปจดทะเบียนสมรสกัน พวกชั้น..มีที่ๆนึงอยากจะให้นายไป" รุ่งเช้าของอีกวัน ระหว่างที่ผมกำลังแต่งตัวอยู่ตรงหน้ากระจก เอชกลับพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามากอดผมทางด้านหลัง

 

 

"ครับ? ที่ไหนเหรอ.." ผมพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับวัลดัสที่กำลังจ้องมองอยู่ผ่านทางกระจก

 

 

"เอาเถอะน่า..แต่งตัวเสร็จ..แล้วจะพาไปเองแหละ" ไดนาดินที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำพูดขึ้น พร้อมกับใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมของตัวเองไปด้วย

 

 

"ครับ.." จากนั้น ผมก็แกะมือปลาหมึกของเอชออก แล้วรีบแต่งตัวให้เสร็จเพื่อให้ทันไดนาดิน

 

 

"พร้อมแล้วคร๊าบบบ" หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว ผมก็พูดขึ้นพร้อมกับหมุนตัวไปมาราวกับตุ๊กตาบันเล่ต์

 

 

"นี่ๆๆๆ เดี๋ยวก็ล้มหรอก!" ชิ! ไม่เห็นจะต้องดุเลยอ่ะวัลดัส..

 

 

"ป่ะ.." จากนั้น ไดนาดินกับวัลดัสก็โอบหัวไหล่พาผมเดินลงไปด้านล่างโดยมีเอชเดินตามหลังมาติดๆ

 

 

หมับ!

"ลูกสาว! ดีใจอีกครั้งนึงนะจ๊ะที่ดวงตาของหนูหายดีแล้ว ฟอดด!" อา..พอลงมาถึงบันไดขั้นสุดท้ายเท่านั้นแหละ แม่ๆของเหล่าสามีก็วิ่งกรูเข้ามากอดรัดฟัดเหวี่ยงผมใหญ่เลย อา..ผมจะบอกว่าเมื่อคืน..ทันทีที่ผมเห็นได้ใบหน้าของพวกเค้า..ขอบอกว่า..สวยมากกกกกก! ส่วนคุณลุงเองก็หล่อมากๆเช่นกัน เพราะอย่างนี้..ผมไม่นึกเอะใจเลยล่ะครับ ว่าทำไมเหล่าสามีของผมถึงได้หน้าตาดีราวกับเทพบุตรกันแบบนี้

 

 

"อา..ขอบคุณครับคุณป้า" ผมยิ้มออกมาหวานๆแล้วพูดขึ้น

 

 

"แหมๆๆ จิ๊ๆๆๆ ไม่เอาค่ะ..เรียกแม่ได้แล้ว..จะไปจดทะเบียนสมรสกันแล้วนี่" อา..พูดแบบนี้ผมก็เขินแย่เลยน่ะสิครับ

 

 

"ค..ครับ..แม่.." ผมพูดพร้อมกับก้มลงหน้าอย่างเคอะเขิน

 

 

"ดีๆๆๆๆ อ้อ! พ่อของลูกจัดการทุกอย่างเอาไว้ให้แล้วนะจ๊ะเอช ไดนาดิน วัลดัส พอไปถึงพวกลูกๆก็แค่เซนต์ชื่อเท่านั้นแหละจ๊ะ" คุณป้าแม่ของเอชพูดขึ้นพร้อมกับหยิกแก้มของผมไปด้วย โอย..โอย..พวงแก้มจะติดมือไปแล้วๆๆๆ!!

 

 

"แม่ครับ..พอเถอะ ดูสิ..ฮิมิทสึหน้ามุ่ยไปแล้ว หึๆๆๆ" สิ้นเสียงของไดนาดิน พวกแม่ๆก็ยิ้มออกมาแห้งๆ แต่ทว่า..มือก็ยังไม่ละออกไปจากพวงแก้มของผม!

 

 

"ไปนะครับ.." สิ้นเสียงของเอช เค้าก็จับข้อมือของพวกแม่ๆออก จากนั้น เค้ากับไดนาดินก็รีบพาผมเดินออกไปทันที 

 

 

"จะไปกันครับ? จุ๊บๆ" ระหว่างที่รถกำลังเคลื่อนตัว ผมถามพร้อมกับจุ๊บปลายคางของไดนาดินที่นั่งด้วยกันตรงเบาะหลังไปด้วย

 

 

"จำคุณป้ากับคุณลุงที่นายเคยพูดคุยด้วย ตอนที่ไปบ้านของเรโอได้มั้ย" เอชที่กำลังขับรถอยู่พูดขึ้น

 

 

"อ๋อ..ครับ" 

 

 

"นั่นแหละ..เค้าอยากพบนายก่อนที่จะย้ายไปอยู่ที่อื่นน่ะ" สิ้นเสียงของเอช ใจของผมก็พลันกระตุกไหวยังไงก็ไม่รู้

 

 

"อ๋อ..ครับ" ผมพูดพร้อมกับจับตรงสร้อยเส้นยาวที่อยู่ตรงกลางหน้าอกไปด้วย

 

 

"ถึงแล้ว.." หลังจากขับรถมาไม่นานนัก ตอนนี้..พวกเราก็ถึงบ้านของคุณลุงกับคุณป้าคนนั้นแล้วล่ะครับ

 

 

"มากันแล้วเหรอจ๊ะ.." และพอลงจากรถคุณป้ากับคุณลุงคนนั้นก็เดินเข้ามารอรับพวกผมทันที อา..เสียงนี้แหละผมจำได้

 

 

"หนูฮิมิทสึ..ได้ข่าวว่าดวงตาหายดีแล้ว ดีจังเลยนะลูก" คุณลุงพูดพร้อมกับยกฝ่ามือขึ้นมาแตะตรงแก้มใสของผมอย่างอ่อนโยน

 

 

"....." ผมชะงักไปชั่วครู่ จากนั้น ผมก็ยกยิ้มขึ้น

 

 

"ขอบคุณครับ.." ผมพูดด้วยดวงตาสั่นเทา

 

 

"เข้าไปนั่งในบ้านกันเถอะจ๊ะ" สิ้นเสียงสั่นๆของคุณป้า ผมกับเหล่าสามีก็เดินตามหลังพวกเค้าไป

 

 

"คุณป้าสวยจังเลยนะครับ.." หลังจากนั่งลงตรงโซฟาแล้ว ผมก็พูดขึ้น

 

 

"ส่วนคุณลุง..ก็หล่อมากเลยทีเดียว" จากนั้น ผมก็หันหน้าไปพูดชมคุณลุงต่อ

 

 

"ปากหวานจริงๆนะเราเนี่ย..มานั่งข้างๆป้ากับลุงนี่มา" สิ้นเสียงของคุณป้า ผมก็มองหน้าของเหล่าสามีแว๊บนึง จากนั้น ผมก็ค่อยๆลุกขึ้นเดินไปนั่งระหว่างกลางของพวกเค้าทั้งสองคน

 

 

"หนูเป็นเด็กดีมากจริงๆ พูดคำไหนเป็นคำนั้น..บอกว่าจะมาหาก็มาหาจริงๆด้วย หึๆๆๆ" คุณลุงพูดพร้อมกับลูบไล้เส้นผมของผมเบาๆ

 

 

"ครับ.." ผมยิ้มพร้อมกับซึบซับสัมผัสที่อบอุ่นจากเค้า

 

 

"อา..สร้อยสวยดีนะจ๊ะ..ของใครให้มาเหรอ" ระหว่างที่พวกเค้าสองคนกำลังผลัดกันลูบหัวของผม แต่แล้ว..คุณป้าก็พูดถามเมื่อเค้าเห็นสร้อยเส้นยาวจี้ดอกเยอบิร่า

 

 

"ของคนพิเศษน่ะครับ.." สิ้นเสียงของผม คุณลุงกับคุณป้าต่างก็พากันชะงักสีหน้า ส่วนเหล่าสามีของผม..

 

 

"ผมขอตัวออกไปด้านนอกซักแป๊บนึงนะครับ" สิ้นเสียงของวัลดัส เค้าก็ลุกเดินออกไปทันที

 

 

"ผมด้วย.." จากนั้น ไดนาดินก็ลุกเดินตามหลังไปด้วยอีกคน เหลือทิ้งไว้แค่เอชเท่านั้นที่เอาแต่นั่งนิ่งๆ

 

 

"อืม..เหรอจ๊ะ อืม..ป้ากับลุงจะไปจากที่นี่แล้วนะลูก ฮึ่ก!" คุณป้าพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลร่วงลงมา

 

 

"ทำไมล่ะครับ.." ผมถามพร้อมกับจ้องมองคุณป้าด้วยดวงตาสั่นไหว

 

 

"พวกเรา..พวกเราแค่ไม่เหมาะกับที่นี่น่ะ" คุณลุงพูดด้วยดวงตาที่แดงกล่ำ

 

 

"แล้ว..จะไปอยู่ที่ไหนกันเหรอครับ" ผมถาม

 

 

"ยังไม่รู้จ๊ะ..แต่น่าจะไกลมากพอสมควร" คุณป้าเช็ดน้ำตาของตัวเองเบาๆแล้วเงยหน้าพูดกับผม

 

 

"....." ระหว่างที่ผมกำลังนิ่งเงียบ แต่แล้วก็เป็นจังหวะที่ไดนาดินกับวัลดัสเดินเข้ามานั่งที่เดิมกันพอดี

 

 

"ถ้าอย่างนั้น..." พรึ่บ!

 

 

"ฮิมิทสึ!!" เสียงของทุกๆคนเรียกชื่อของผมออกมาอย่างพร้อมเพียงกัน เมื่อผมกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าคุณลุงกับคุณป้า

 

 

"ทำไมทำแบบนี้ล่ะลูก..ฮึ่ก!" คุณป้าถาม

 

 

"ผมอยากจะบอกว่า..ถ้าหากพวกคุณสองคนยังไม่มีที่ไปแบบแน่นอน กรุณา...ไปอยู่กับผมที่ประเทศไทยนะครับ..คุณพ่อสเตฟาน..คุณแม่ลีน่า " สิ้นเสียงของผม ไม่ว่าจะเป็นลมหายใจ..เสียงหัวใจ ทุกๆอย่างต่างก็นิ่งชะงักไปหมด

 

 

"ฮิมิทสึ..นี่นาย..รู้ได้ยังไง" เอชถามพร้อมกับเดินเข้ามาโอบกอดผม

 

 

"ว่ายังไงล่ะครับ..ไปอยู่กับผม..นะครับ.." ผมยังคงพูดอยู่แค่คำๆเดิม พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาโดยไร้เสียงสะอื้น 

 

 

"แต่..พวกเรากลัวหนูไม่ให้อภัย..ฮึ่ก!" คุณพ่อพูดพร้อมกับเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น

 

 

"ผมอภัย.."

 

 

"พวกเรากลัวว่าหนูจะไม่ยอมรับ.."

 

 

"ผมยอมรับ.." 

 

 

"พวกเรากลัวว่าหนู..จะเกลียด"

 

 

"ผมไม่มีวันเกลียดพวกคุณ.."

 

 

"คุณลุงคุณป้าครับ..ได้โปรดสงสารเค้าเถอะ" ไดนาดินคุกเข่าลงเพื่อขอร้องช่วยผมอีกแรง

 

 

"นะครับ..พวกผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้พวกคุณกับฮิมิทสึต้องลำบาก"วัลดัสพูดพร้อมกับคุกเข่าลงเช่นกัน

 

 

"ฮึ่ก! แต่ว่า.."

 

 

"นะครับ! ผมขาดแม่เย็นใจไปแล้วคนนึง..อย่าให้ผมต้องขาดพวกคุณที่เหลืออยู่ไปอีกเลย ได้โปรด....." สิ้นเสียงของผม พวกเค้าทั้งสองคนก็ชะงัก จากนั้น..

 

 

"ฮึ่ก! ก็ได้ๆจ๊ะ! อย่าร้องไห้เลยนะเยอบิช..แม่เห็นแล้ว..จะขาดใจให้ได้เลย" อา..ผมดีใจจังเลยครับ!!

 

 

"ขึ้นมานั่งข้างบนๆ พวกคุณด้วยนะครับ" พ่อของผมพูด พร้อมกับพยุงลำตัวของผมกับเอชให้ลุกขึ้น

 

 

"แล้วนายรู้ได้ยังไง? ว่าพวกเค้าคือพ่อกับแม่ของนาย..ฮิมิทสึ?" หลังขึ้นมาบนโซฟาที่เดิมแล้ว ไดนาดินก็ถามผมทันที ส่วนทุกๆคนที่มองอยู่ต่างก็พากันแสดงสีหน้าแบบสงสัย

 

 

"ฝันครับ..ผมฝัน" ผมพูดพร้อมกับแกะล็อคเก็ตสร้อยออก

 

 

"ฝัน?" วัลดัสพูดอย่างงุนงง

 

 

"ครับ..ในฝันแม่เย็นใจบอกว่า..ในจี้นี้..มีของสำคัญอีกอย่างซุกซ่อนเอาไว้อยู่ด้วย ท่านบอกว่าให้ผมลองค้นหาดูให้ดีๆ จากนั้น..เมื่อผมลองค้นหา..ก็เจอกับนี่ครับ.." ผมชูกระดาษใบเล็กๆขึ้น

 

 

"อา..นี่มัน..ฮึ่ก! เย็นใจ..ฮือๆๆ" แม่ของผมร้องไห้โฮออกมาทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของผม

 

 

"เย็นใจคงจะใส่มันเอาไว้สินะ หึๆๆๆ เขาฝันเหรอ? ราวกับรู้ว่าพวกเรากำลังจะหนีไปจากฮิมิทสึยังไงยังงั้น.." พ่อของผมพูดขึ้น พร้อมกับหยิบรูปถ่ายใบเล็กๆนั่นไปดู อา..ใช่ครับ สิ่งที่แม่เย็นใจบอก..ก็คือรูปถ่ายของพ่อกับแม่ของผมใบเล็กๆ ถึงแม้ว่ามันจะเก่ามาก..และถึงแม้ว่าพวกท่านในตอนนี้จะดูแก่ลง แต่ดวงตา..ไม่สามารถเปลี่ยนสีหรือเปลี่ยนลักษณะได้นี่ครับ อีกทั้งสีผมที่เด่นสะดุดตาของคุณพ่อด้วย และดวงตาสีฟ้าอมเทาของแม่..มันใช่เลย..

 

 

"สัญญานะครับ..ห้ามหนีผมไปไหน พวกเราจะไปอยู่ด้วยกันที่ไทย" ผมพูดพร้อมกับโอบกอดพวกเค้าอย่างแนบแน่น

 

 

"จ๊ะ/ อืม..พ่อรับปากลูก" อา..ดีจังเลย ถึงแม้จะขาดแม่เย็นใจไป แต่ไม่เป็นไร..แม่เค้าจะอยู่ในใจของผมเสมอ

 

 

"อ้าว..คุณฟาเรนโซ่?" ระหว่างที่ผมกำลังมีความสุขอยู่นั้น แต่แล้ว ผมก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงของคุณพ่อเรียกชื่อของพี่ฟา

 

 

"สวัสดีครับ.." อา..พี่แกมาจริงๆด้วย!

 

 

"เยอบิช..บ้านหลังนี้เป็นของคุณฟาเค้าน่ะลูก ต้องขอบคุณเค้าหลายๆเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นตอนไว้ชีวิตพ่อกับแม่..ไม่ว่าจะเป็นให้ที่พักอาศัย..ไม่ว่าจะเป็นเรื่องคอยส่งข่าวเกี่ยวกับเรื่องของลูก..ต้องขอบคุณเค้าจริงๆ" สิ้นเสียงของพ่อ ผมก็ยกยิ้มขึ้นนิดๆ นี่สินะ..สิ่งที่เค้าจะบอกกับผมหลายต่อหลายครั้ง

 

 

"จริง..ทันทีที่ฟาติดต่อมาหาพวกเรา ว่าจะขอส่งมอบของขวัญชิ้นพิเศษให้กับนาย พวกเราต่างก็ไม่เชื่อ..แต่พอเจอกับพ่อแม่ของนาย..พวกเราถึงกับชะงักอึ้งกันไปเลยทีเดียว" เอชพูดพร้อมกับยกยิ้มขึ้น

 

 

"อีกอย่าง..ต้องขอบคุณเหล่าคนรักของลูกด้วยเช่นกัน ที่คอยดูแลพวกเราระหว่างที่อยู่ที่นี่มาโดยตลอด.." แม่ของผมพูดขึ้น

 

 

"ขอบคุณนะครับ..พี่ชาย" ผมพูดพร้อมกับยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

 

 

"ไม่เป็นไร.." พี่ฟาพูดพร้อมกับยกยิ้มขึ้นนิดๆ

 

 

"ขอบคุณนะครับ..สามี" ผมละจากใบหน้าของพี่ฟา แล้วหันมาพูดกับเหล่าสามี

 

 

"หึๆๆๆ ครับ" เอชตอบรับแทนไดนาดินกับวัลดัส

 

 

"มาหาวันนี้..มีเรื่องอะไรรึเปล่าจ๊ะ?" แม่ของผมถาม

 

 

"ผมจะบอกว่า..ผมอนุมัติคืนบ้านของพวกคุณสองคนให้แล้ว..เชิญพวกคุณใช้ชีวิตอยู่ได้ดังเดิมที่สเปนนะครับ.." สิ้นเสียงของพี่ฟา พ่อกับแม่ของผมต่างก็พากันร้องไห้โฮออกมาทันที อา..พวกท่านคงดีใจมาก..ก็นะ..นั่นเป็นบ้านหลังแรกที่พวกเค้าสร้างร่วมกันมานี่นา

 

 

"ไม่ได้ครับ!" ผมพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน จนทุกๆคนที่มองอยู่ถึงกับชะงัก

 

 

"พ่อกับแม่จะไปอยู่ที่นั่นไม่ได้! นอกจาก..จะไปอยู่กับผมที่ไทยซักเดือนสองเดือนก่อน.." สิ้นเสียงของผม พ่อกับแม่ต่างก็พากันกอดรัดผมกันใหญ่เลย ส่วนเหล่าสามีกับพี่ฟาก็กระตุกยิ้มพร้อมกับส่วยหัวไปมาเบาๆ

 

 

"จ๊ะๆๆ ขอบคุณมากๆนะคุณฟา..ฮึ่ก!" แม่ของผมพูดขึ้น

 

 

"ขอบคุณนายด้วยเช่นกัน.." เอชพูดพร้อมกับลุกขึ้นเดินเข้าไปหาพี่ฟา

 

 

"ถ้าเพื่อจะไถ่โทษเรื่องทั้งหมด..ผมยอมครับ" อา..พี่ฟาเค้าเป็นคนดีจริงๆ

 

 

"พี่ฟาครับ..ผมน่ะไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณเลย เอาอย่างนี้ๆ..อืม..ไปจดทะเบียนมรสพร้อมๆกันห้าคนเลยก็แล้วกัน ป๊ะ! พ่อครับแม่ครับ..ผมจะได้สามีเพิ่มพ่อกับแม่โอเคช่ะ?" ผมพูดพร้อมกับลุกเดินเข้าไปคล้องแขนพี่ฟา

 

 

"เอ่อ..แม่..เอ่อ..เยอบิช..โชคดีนะลูก!" สิ้นเสียงของแม่ เค้าก็ดึงแขนของพ่อลุกเดินไปทางหลังบ้านอย่างเร่งรีบ เอ๋?เป็นอะไรกันไป?

 

 

"......." อา..แย่แล้วล่ะครับ สายตาแต่ละท่าน..แดงฉาน..เขียวปี๋..น้ำเงินจ๋ากันมาเลยทีเดียว!!!

 

 

"หึๆๆๆๆ ไปสิ..ป่ะ!" อ้าว..บักพี่ฟา! จะโดนฆ่าตายห่ากันอยู่แล้ว..ยังมีหน้ามาตามน้ำกับผมอีก!!! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผ่านไปด้วยดี...คิกๆๆๆ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น