ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE EFFECTS: 11 หาวิธีง้อเมีย NC 100% รีไรท์

ชื่อตอน : HATE EFFECTS: 11 หาวิธีง้อเมีย NC 100% รีไรท์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 29k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2560 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
HATE EFFECTS: 11 หาวิธีง้อเมีย NC 100% รีไรท์
แบบอักษร

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/7018/172765847-member.jpg

HATE EFFECTS: 10


ห้องทำงานของภาคิณ...


วาณิชาและปิยาพัชร์ถูกพาตัวมายังห้องนี้เพราะภาคิณนั้นจนปัญญาเหลือเกินกับการพาตัวภรรยากลับมา ทั้งๆที่ตั้งใจจะให้เวลาเธอสามวันกับการใช้เวลาอยู่กับตัวเอง แต่นี่สองสัปดาห์เข้าไปแล้ว ไลน์ไปไม่อ่านไม่ตอบ โทรหาไม่รับ หนักสุดก็คือไปหาแล้วไม่ยอมให้เจอนี่สิ...หม้อข้าวยังไม่ทันดำเลย รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น


ภากรที่รับรู้ปัญหานี้ก็พยายามกลั้นหัวเราะที่น้องชายของเขาต้องเข้าสู่สมาคมคนเกรงใจเมียเข้าให้แล้ว เสียท่าให้วาณิริณเต็มๆ


"จริงๆณิชาก็อยากจะบอกว่าสมน้ำหน้านะคะ ไม่ได้เข้าข้างพี่สาวตัวเองนะคะ...ก็คนผิดจริงๆก็คือพี่คิณนั่นแหละค่ะ"


ปิยาพัชร์พยักหน้าเบาๆ "เห็นด้วยกับณิชาค่ะ คุณภาคิณก็สะกดรอยเพื่นฉันมาตั้งนานก็น่าจะรู้ว่าชอบอะไร เกลียดแบบไหน...แต่คุณทำในสิ่งที่ยัยณิริณไม่ชอบเกือบทั้งหมดเลย ทั้งเรื่องคำพูด เรื่องผู้หญิง...ยัยณิริณเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ที่สุดแบบนี้คงจะยากเลยล่ะค่ะ"


ถาคิณถึงกับถอนหายใจ โดนลอบฆ่ายังไม่ทุกข์ใจเท่ากับเมียไม่มองตอนนี้เลย "พอจะมีวิธีกันบ้างไหม?"


ทุกคนในห้องส่ายหัวพร้อมกัน ภากรเดินมาตบไหล่น้องชายเบาๆ "งานนี้แกต้องจัดการเองว่ะ ผูกเองก็ต้องแก้เอง"


"ณิชาช่วยได้แค่ปั้มคีย์การ์ดรหัสใหม่มาให้ค่ะ" วาณิชายื่นคีย์การ์ดใบเล็กส่งให้ "ง้อเองนะคะ ถ้ามากไปกว่านี้เงินค่าขนมน่าจะอันตรธานหายไป แบบนั้นณิชาคงต้องไปหาพาร์ทไทม์ทำเลี้ยงชีพแน่ๆค่ะ"


"ส่วนของฉัน...เงินเดือนคงไม่มีส่งกลับไปให้ที่บ้านน่ะค่ะ สู้ๆนะคะคุณภาคิณ" ปิยาพัชร์ยิ้มแห้งๆ อันที่จริงก็อยากช่วยแต่ว่าคนที่จ่ายเงินเดือนก็คือเพื่อนของเธอเสียนี่


งานนี้ภาคิณทำเข้มไม่ไหว...สองสาวได้มาเห็นมุมนี้ของผู้ชายมาดนิ่งก็แปลกใจอยู่ไม่น้อย แต่แค่นี้ก็คงจะได้บทเรียนในการเริ่มต้นชีวิตคู่ของเขาเป็นแน่


จบการสนทนาปัญหาผัวเมียเรียบร้อย ภากรก็อาสาไปส่งสองสาว...พอก้าวออกมาหน้าห้องก็เห็นต้นตอของเรื่องทั้งหมดนั่งเชิดหน้าใส่จนน่าหมั่นไส้ วาณิชามองก็สะกดกลั้นอารมณ์ทำเป็นไม่สนใจ


"แหม! พี่สาวสมหวังไปแล้ว คราวนี้ถึงคิวของน้องสาวหรือคะ?" เสียงนั้นดังเข้ากระทบหูแม่สาวจอมแสบก็หันควับทันที "อุ๊ย! น้ำขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจให้กระทบใคร"


วาณิชาถอนหายใจยาวๆแล้วปั้นหน้ายิ้ม "อ่อ! พอดีว่าบนหัวฉันคือเส้นผมไม่ได้มีอะไรงอกออกมา ทำไมจะไม่รู้ว่ากำลังพูดถึงใคร...อีกอย่าง ฉันกับพี่สาวค่อนข้างแตกต่างกันตรงที่ถ้าหมดความอดทนเมื่อไหร่...ฉัน 'ตบ' ทันที"


พอง้างมือขึ้นภากรก็รีบมาคว้ายัยตัวแสบของเขาไม่ให้ก่อเรื่อง "แค่นี้ไอ้คิณมันก็จะอกแตกตายอยู่แล้ว" สายตาหันไปทางเลขาของน้องชาย "เธอก็น่าจะรู้นะว่าทำไมน้องชายฉันถึงยังเฉยกับความผิดของเธอ อย่าให้มันถึงจุดสิ้นสุดเพราะคนที่น่าสงสารไม่ใช่เธอแต่เป็นอีกคน"


ชลธิชานิ่งงันเพราะเห็นสายตาที่จริงจังของคนตรงหน้า "น้ำขอโทษค่ะ" เลขาสาวพูดเสียงเบาๆแต่ก็ยังไม่วายส่งสายตายั่วโมโหไปให้สาวน้อยข้างๆเขา


ปิยาพัชร์พอจะจับต้นชนปลายได้แต่ไม่มากนัก แต่นั่นมันเป็นเรื่องส่วนตัวเธอจึงไม่ควรเข้าไปยุ่ง...คิดได้เช่นนั้นก็เดินตามคู่กัดออกไปจากบริเวณนั้นเงียบๆ


COOPY WIND CONDO...


"นี่! เล่าเรื่องยัยเลขานั่นให้ฟังหน่อยสิ ภากร!!!" วาณิชาเดินรบเร้าเขามาตามทางด้วยความอยากรู้ "ถ้าไม่เล่าก็กลับไปได้แล้ว"


"ให้ถึงห้องก่อนได้ไหมล่ะ ฉันอยากเข้าห้องน้ำจะแย่"


สาวน้อยยื่นปากใส่ก่อนจะนำหน้าแล้วไขประตูห้องพักของตัวเองเข้าไป ภากรจัดการทำธุระส่วนตัวแล้วออกมานั่งที่โซฟาด้วยท่าทีที่แสนจะสบาย


"ขอกาแฟให้พี่สักแก้วสิจ๊ะ ณิชาจ๋า" ทำเสียงอ่อนเสียงหวานจนวาณิชาขนลุก "อยากรู้ก็เอาใจกันหน่อย"


พรึ่บ !!


ร่างเพรียวรีบไปที่โซนครัวเพื่อชงกาแฟตามที่เขาต้องการ ผ่านไปสามสี่แก้วก็ยังไม่ถูกใจเสียทีจึงได้รู้ว่ากำลังถูกแกล้ง วาณิชาเอาคืนด้วยการใส่เกลือลงไปสามชั้นพูนๆ เมื่อลิ้นของภากรได้สัมผัสเท่านั้นแหละ...ความเค็มก็วิ่งแจ้นขึ้นสมองเลยทีเดียว


พรวด !!!


"นี่แกล้งฉันหรอ?"


"ก็นายอยากลีลาเยอะทำไม กลับไปเลยนะ...ฉันไม่อยากรู้แล้ว กรี้ดดด...ปล่อยนะ!!"


ภากรดึงรั้งตัวแม่สาวจอมซนมานั่งไว้บนตักของตน ยอมทนให้ตัวเองเป็นกระสอบทรายรับแรงทุบ หยิก ข่วน ตี จากคนบนร่าง นับวันเขายิ่งรู้สึกแปลกๆกับเธอมากขึ้น...แต่ตัวเธอนั้นนุ่มนิ่มน่าลิ้มลองเสียจริงๆ


"ไม่ปล่อย...เธอต้องได้ชิมกาแฟแก้วนี้ก่อน" ร่างสูงยกกาแฟขึ้นซดแล้วประกบกลีบปากนุ่มเอาไว้ น้ำกาแฟค่อยๆไหลผ่านส่งต่อไปถึงเธอ วาณิชาเผลอกลืนมันเข้าไปแต่ไม่ได้รู้สึกว่าเค็มเลยสักนิด


"อึก อื้อออ"


ลิ้นสากสอดเข้าไปเกี่ยววนในโพรงปากเล็ก สาวน้อยขัดขืนได้ไม่นานก็เผลอปล่อยใจไปกับรสจูบของเขา ภากรมองคนตรงหน้าก็พอใจอยู่ไม่น้อย...เขาประคองใบหน้าของเธอแล้วปรนเปรอจูบให้ด้วยความชำนาญ


"อ้าา~ แฮ่กๆ"


ใบหน้าคมคายซบลงที่ซอกคอขาวเนียน ลมหายใจอุ่นๆที่พ่นรดออกมาทำเอาร่างบางรู้สึกวูบวาบในอก "ช่วยเป็นเด็กดีกับฉันสักวันสิ"


"มะ ไม่ได้...ฉันยังเรียนไม่จบ อื้ออ" ร่างเล็กถูกรุกเข้าหาอย่างหนักโดยไม่ทันตั้งตัว "นี่! ได้ยินหรือเปล่า!?"


"เฮ่อ...เอาเป็นว่าฉันจะอดทนให้ได้มากที่สุดก็แล้วกัน ณิชา...รู้ตัวหรือเปล่าว่าเธอหวานมากเลยนะ" ภากรยกมือลูบแก้มเนียนของเธอ วาณิชาหน้าแดงพร้อมกับอาการใจสั่นแต่ก็อดกลั้นพยายามไม่ให้อีกฝ่ายได้เห็น


อีกไม่นานเธอคงต้องเสียทีให้กับคารมของเขาเข้าสักวัน...


โรงแรม Voruntiana...


เวลาทุ่มเศษๆ


ภาคิณชวนอัศนัยมานั่งดื่มกันที่ไนท์คลับของโรงแรมโดยไม่มีคนสนิทอย่างเทวินทร์ติดตามมาด้วย คนที่มีเรื่องทุกข์ใจยกแอลกอฮอล์ขึ้นดื่มราวกับเป็นน้ำเปล่าไม่มีรสชาติเสียนี่ อัศนัยมาแล้วส่ายหัวเบาๆ


"ดื่มเยอะไปแล้วเว้ย เอาเวลาเมาตอนนี้ไปง้อเมียมึงก่อนไหม?"


ภาคิณหันมาทางเพื่อนสนิท "เอิ้ก! ให้กูง้องายวะ? ณิริณม่ายยอมให้กูเจอ...เอิ้ก เลย มึงบอกมาดิไอ้อ้น กูต้องทำงายวะ?"


"มึงก็บุกแบบที่มึงเคยทำไปดิ แค่ทำให้มันอ่อนโยนกว่าเดิมก็เท่านั้น เห้ยไอ้คิณ!! ไปไหนวะ!!?"


ร่างโซเซของภาคิณหันมายิ้มให้เพื่อน "ไปง้อเมีย แต้งกิ้วเว้ย"


ห้ามไม่ทันเสียแล้ว แม้จะเมาแต่ก็เดินไวใช่เล่น...ภาคิณขับรถมุ่งหน้ามายังบริษัทของวาณิริณด้วยความเร็วสูงและไม่คำนึงถึงอันตรายอะไรทั้งนั้น


ด้านวาณิริณที่อาบน้ำและแต่งกายด้วยชุดนอนเสื้อยืดตัวใหญ่แสนสบายเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวหย่อนกายนั่งลงบนโซฟาแล้วเช็คเอกสารที่ยังตั่งค้างอยู่ให้เสร็จ


ติ๊ดๆ แกร็ก !!


"มีอะไรหรอณิชา.... พะ พี่คิณ" วาณิริณลุกชึ้นไปทางประตูแต่ก็ต้องชะงัก ตากลมเบิกตาโตด้วยความตกใจ เธอเปลี่ยนรหัสคีย์การ์ดและมีแค่น้องสาวเธอเท่านั้นที่รู้ ในหัวพลันคิดไปว่าเขาคงไปบังคับเอามาแน่ๆ


ร่างสูงเดินเข้ามาเธอก็รู้ว่าเขากำลังเมา ร่างบางถอยหลังไปหลายก้าวก็สะดุดกับโซฟานั่งชงไป ภาคิณก้าวยาวๆให้ถึงตัวเธอแล้วล้มตัวลงนอนตักนิ่ม


"เห็นเมียผมไหมครับ?"


วาณิริณนิ่งไปเมื่อได้ยินคำถามนี้ "แล้วเมียคนไหน? ชื่ออะไรคะ?"


"มีคนเดียว เมียผมชื่อ 'ณิริณ' สวยๆ ใจดีกับทุกคนยกเว้นกับผม"


"เพ้ออะไรคะ? เมาหนักขนาดนี้ยังจะขับรถมาถึงที่นี่ได้อีกนะ ไม่กลัวอุบัติเหตุบ้างหรือไง?" ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาต่อว่ากับความเอาแต่ใจของเขา


ภาคิณหันหน้าเข้าไปซบที่หน้าท้องแบนราบ "เมียผมไม่รักผมเลย ผมทำอะไร ให้อะไรไปเมียผมก็ไม่พอใจเลย ทิ้งผมให้นอนคนเดียวอีกด้วย ผมต้องทำยังไงครับ?"


ร่างบางถอนหายใจ "ถ้าเกิดจากการบังคับก็ไม่มีใครพอใจหรอกค่ะ เคยบอกแล้วไงคะว่าใจมันต้องแลกด้วยใจ...แล้วไปทำอะไรมาล่ะคะเมียถึงได้ 'ทิ้ง' "


"...." ภาคิณเงยหน้าขึ้น แววตาปรือฉ่ำด้วยฤทธิ์น้ำเมามองภรรยาคนสวยที่บัดนี้ไม่มีรอยยิ้มให้เลยแม้แต่น้อย "ผมเคยมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นๆ แต่นั่นมันก่อนที่จะเจอกับเมียผม พอได้เจอแล้วผมก็ไม่ข้องเกี่ยวกับใครอีกเลย...ผมรักณิริณเมียผมคนเดียว"


มือเล็กค่อยลูบผมเขาเบาๆ "เพ้อหนักแล้วล่ะค่ะ พักผ่อนเถอะ...เดี๋ยวณิริณเช็ดตัวให้" ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มดีใจ ภาคิณดีดตัวขึ้นหมายจะเดินไปยังห้องนอน "ที่โซฟาค่ะ!! ไม่ใช่ในห้อง ถ้ายังไม่ฟังก็ออกไปนอนที่ห้องทำงานข้างนอก"


พูดจบเธอก็ลุกไปหยิบกะละมังใบน้องพร้อมผ้าผืนเล็ก รองน้ำอุ่นๆเพื่อที่จะเช็ดตัวให้เขา ภาคิณยืนนิ่งสักพักก็ยอมทำตามใจเธอแต่โดยดี...ร่างสูงนอนเหยียดยาวไปกับพื้นโซฟากว้าง


วาณิริณเดินกลับมาแล้วย่อตัวลงข้างๆ ปลดกระดุมเสื้อของเขาเพื่อให้สบายตัวก่อนจะใช้ผ้าชุบน้ำบิดหมาดแล้วเช็ดไปตามร่างกาย


"ณิริณหายเคืองพี่นะครับ พี่มาง้อนะ...กลับบ้านเรากัน"


หญิงสาวหลุดขำกับท่าทีออดอ้อนของเขา "ยังค่ะ!! ที่ยอมให้อยู่ก็เพราะเห็นว่าเมา ขับรถก็เดี๋ยวจะไปเฉี่ยวชนใครเขาเข้า"


"พี่ต้องทำยังไง ณิริณถึงจะยอมกลับไปกับพี่ล่ะครับ" ภาคิณคนเดิมถูกจองจำไปเสียแล้ว เพราะสุราเป็นเหตุจึงทำให้นิสัยเปลี่ยนไปเป็นคนละคน


"ทำใจค่ะ !!"


คำตอบของเธอทำเอาเขาแทบช็อค ภาคิณได้แต่นอนนิ่งๆให้เธอเช็ดตัวให้ เสร็จแล้วก็หนีเข้าห้องนอนไปโดยไม่หันมาเหลียวแลสักนิด...ตอนนี้ชายหนุ่มรู้แล้วว่าสิ่งที่เคยทำมามันคือความคึกคะนองที่ผิดพลาดอย่างมหันต์ แต่อย่างไรเสียเขาก็จะไม่แพ้จนกว่าวาณิริณจะยอมกลับไปด้วย


ช่วงสายของวันต่อมา...


ภาคิณตื่นขึ้นด้วยอาการมึนๆเล็กน้อย เนื่องจากว่าดื่มเยอะเกินไป สายตาค่อยๆปรับไปตามแสงสว่างก็เห็นว่ามีผ้าห่มผืนเล็กบนตัวก็ยิ้มดีใจ ส่วนบนโต๊ะอาหารก็มีข้าวต้มหมูร้อนๆพร้อมกับนมถั่วเหลืองอุ่นๆวางเอาไว้ ร่างสูงเดินไปตรงนั้นก็เจอกับกระดาษโน้ตแผ่นน้อยติดอยู่ที่โต๊ะ

"ทานเสร็จก็เชิญกลับได้ค่ะ !!"


เขาถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจอยู่ไม่น้อย ทำไมเมียของเขาถึงได้ใจแข็งปานหินผาขนาดนี้... แต่มีหรือที่จะจ้องยอม บัดนี้ภาคิณคนเดิมได้ถูกปลดปล่อยจากการจองจำแล้ว อย่างไรเสียถ้าเมียยังไม่ยอมกลับก็อยู่ด้วยกันที่นี่ซะเลย


ทำธุระส่วนตัวและทานมื้อเช้าที่วาณิริณจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วก็เปิดประตูออกไปบริเวณห้องทำงานของเธอ นัยน์ตาคมเห็นร่างสมส่วนของภรรยากำลังพินิจพิเคราะห์สีลิปสติกที่เธอได้คิดค้นสีใหม่ขึ้นมาเพื่อที่จะนำจำหน่ายต่อไป


"ทำไมถึงยังไม่กลับไปอีก ไม่ทำงานหรอคะ?" เสียงหวานพูดโดยที่ไม่ได้หันไปมองเขา

"งานจะทำเมื่อไหร่ก็ได้! แต่เรื่องพาเมียกลับบ้านพี่ต้องทำตอนนี้" ได้ยินน้ำเสียงกดต่ำเช่นนั้นหญิงสาวถึงกับหับควับทันที ร่างสูงสาวเท้ามาประชิดอย่างรวดเร็วแล้วกอดเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี "เมื่อคืนที่ยอมก็เพราะว่าเมาเฉยๆ ถ้าณิริณไม่กลับพี่ก็จะอยู่ที่นี่ ฟอด~"


"อื้อ!~ ณิริณทำงานอยู่นะ จะ...จะทำอะไรคะ? ว้ายย"


ร่างเล็กถูกยกลอยขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ภาคิณแทรกตัวเข้าไปนั่งแทนก่อนจะวางตัวเธอลงบนตักของเขา "แค่นี้ถึงกับเกร็งเลยหรือ? 'ทำใจ' นะครับที่รัก"


วาณิริณถอนหายใจฮึดฮัด เธอปรายตามองเขาอย่างไม่พอใจเสียเท่าไหร่...ไอ้ที่ล็อคตัวไว้ยังพอทน แต่มือของเขานี่สิที่ซุกซนบีบๆ ลูบไล้ไปทั่วหน้าขากับช่วงท้องจนสมาธิแตกซ่านไปหมด ภาคิณสูดดมกลิ่นกายภรรยาสุดที่รักพร้อมกับคลอเคลียซอกคอขาวหอมด้วยความถวิลหา


"จะอยู่ก็ได้ค่ะแต่อย่า...อ๊ะ!! เอา อื้ออ เอามือออกไปนะพี่คิณ!!"


ภาคิณใช้ปากรูดซิปชุดเดรสสีครีมของเธอลงแล้วสอดมือเข้าไปบีบเฟ้นเนื้ออกคัพซีโดยไม่ฟังเสียงค้านของเธอเลยแม้แต่น้อย "หืมม อย่าอะไรครับ!? ไม่ได้กอดเมียตั้งสองอาทิตย์พี่ใจจะขาดอยู่แล้ว ไม่เห็นใจกันหน่อยหรอ?"


"อ๊าา~ อุ๊บ!!" วาณิริณยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อสะกดความวาบหวามในทรวง แต่ร่างกายกลับทรยศเธอเสียอย่างนั้น ภาคิณสะกิดยอดอกพลันทำให้ผวาเฮือก...กายสาวสั่นสะท้านจนปลายเท้าจิกเกร็ง มือข้างที่ว่างอยู่ก็กำเอกสารจนยับยู่ยี่แทบจะอ่านรายละเอียดไม่ออก


ภาคิณลอบยิ้มชอบใจก็ค่อยๆลดมือต่ำลงไปตามผิวเนียนลื่นทำเอาร่างเล็กผวาเกร็ง วาณิริณเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องพร้อมกับพยายามดึงมือของเขาออกมา "เอา...เอามือออกไปนะ"


"ดื้อจริง!!" คนเอาแต่ใจเริ่มหงุดหงิด เขายกหูโทรศัพท์บนโต๊ะต่อสาวหาปิยาพัชร์ที่อยู่หน้าห้อง "คุณเลขา ตอนนี้ณิริณไม่สบายต้องการพักผ่อน...'โรคขัดใจผัว' ไม่ต้องหายาที่ไหนหรอกเดี๋ยวรักษาเอง...ห้ามใครเข้ามารบกวนเด็ดขาด"


"ทะ...ทำอะไรน่ะคะ? ณิริณไม่เล่นนะ อื้อ พี่คิณ" วาณิรณหดคอหนีลมหายใจอุ่นๆจากเขา ภาคิณเหมือนไม่ได้ยินอะไรอีกทั้งช่วงล่างเริ่มขยับหงึกหงักจนปวดหนึบไปหมด อยากจะจับเธอฟัดเสียตรงนี้เสียเหลือเกิน


เขาช้อนตัวเธอขึ้นแล้วเดินเข้าไปยังที่พัก จับร่างภรรยาสุดที่วางที่โซฟากว้างแล้วขึ้นค่อมเธอเสีย คนตัวเล็กแม้จะดิ้นขัดขืนแค่ไหนก็สู้แรงอีกคนไม่ได้เลย เขายอมทนแรงน้อยๆทุบตีก็ไม่ยอมปล่อย...ซ้ำร้ายชุดที่สวมใส่อยู่ก็ถูกร่นลงไปกองกับพื้นเสียแล้ว


"พี่ไม่ได้เล่นนะ แต่กำลัง 'ง้อเมีย' อยู่"


"ไม่ อึก อื้ออ..."


ภาคิณประกบจูบดูดลมหายใจของเธอด้วยความหื่นกระหาย จูบย้ำๆไปที่ริมฝีปากเอิบอิ่มและเริ่มหนักขึ้นจนเป็นความดูดดื่ม ลิ้นสากเลียชิมลิปสติกของเธอก่อนจะวิ่งผ่านกำแพงฟันเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นของเธอได้ คนเอาแต่ใจควานกวาดหาความหวานจากด้านใน...มือเล็กพยายามดันตัวเขาและเบี่ยงหน้าหนีเพื่อหาออกซิเจนเข้าปอด


"อื้มม อ่าา" เสียงลมหายใจถี่ๆพ่นรดหากัน ภาคิณจูบลงที่หน้าผากของวาณิริณแล้วค่อยๆซับลงมาจนถึงต้นคอ


"อ๊าา พี่คิณ... อื้ม มะ...ไม่เอาแบบนี้ อ่ะ อ๊าา" เสียงหวานสั่นกระเส่าเมื่อมือของเขาบีบนวดเนื้ออกอวบ แม้จะไม่ได้สัมผัสเนื้อหนังโดยตรงมันก็สามารถทำให้รู้สึกวาบหวามได้


"น่ากินจริงๆ อื้ม" แววตาประกายสั่นระริกฉายแววความหิวโหย น้ำเสียงออดอ้อนราวกับทารกร้องขอนมจากแม่ ปลดบลาสีขาวของเธอทิ้งไปจึงเผยปทุมถันคู่ใหญ่ลอยเด่นตรงหน้าเขา วาณิริณยกมือขึ้นปกปิดแต่ก็ถูกดึงออกไปเสียง่ายๆ


ภาคิณอ้าปากครอบครองยอดอกสีสวยแล้วดูดกลืนด้วยความหื่นกระหาย เสียงดังจ๊วบจ๊าบและสัมผัสจากลิ้นสากทำเอากายสาวบิดกายเร่าๆ แอ่นอกประเคนเต้าให้เขาด้วยความเสียว "แผล็บๆ จ๊วบ อื้ม... ปากบอกไม่แล้วทำไมการกระทำไม่เป็นแบบนั้น จุ๊บ จ๊วบ!!"


"อึก มัน อาาา มัน..." พูดอะไรไม่ออกเลย ตอนนี้ร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหมด เธอไม่เหลืออะไรปิดกายไว้แล้ว...


ภาคิณลอบกลืนน้ำลายฝืดคอก็ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกเผยมัดกล้ามแกร่งสมกับชายสุขภาพดี ลำกายขยายผงาดเตรียมพร้อมสู้ศึกรักที่กำลังจะเกิดขึ้น "มันอะไรครับที่รัก อาาา ณิริณ...พี่จะคลั่งตายอยู่แล้ว อาส์"


ทิ้งตัวลงทับกายสาวแล้วค่อยๆสอดใส่แก่นกายเข้าไปในถ้ำรัก วาณิริณเม้มปากจนเป็นห้อเลือดไม่ยอมส่งเสียงใดออกมา สะโพกสอบค่อยๆขยับเข้าออกเนิบนาบ เขาลูบผมเธอเบาๆแล้วประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง


วาณิริณขัดขืนไม่ไหว...


มันไม่ได้รู้สึกเจ็บมากเท่าคืนนั้น...แต่เป็นความวูบวาบแปลกๆในทรวงอก ร่างเล็กขยับสั่นคลอนตามจังหวะกระแทกกระทั้นของเขา ภาคิณหยัดกายขึ้นจับสะโพกกลมกลึงยกขึ้นเล็กน้อย


"ซี้ดดด แน่นดีจัง อาส์"


"อื้อ เจ็บ อ๊ะๆ" ทันทีที่เปิดปากก็ส่งเสียงครางหวานหู วาณิริณจิกเล็บลงไปบนโซฟาแทบขาด เธอไม่รู้ว่ารู้สึกเจ็บจริงๆหรือแค่จะอยากให้เขาหยุด แต่ร่างกายเธอนี่สิแอ่นหยัดขยับไปตามที่สมองสั่งการ "อ๊าาาา~"


"อูววว ณิริณของพี่ อาาา" จังหวะเข้าออกเริ่มเร็วขึ้นเรื่อบๆ ภาคิณกัดกรามข่มอารมณ์รักภายในจนเส้นเลือดปูด ง้อดีๆไม่ยิมก็ต้องขืนใจกันแบบนี้แหละ "ซี้ดดด ตอดดีจริงๆ อื้ม"


ในหัวหญิงสาวนั้นขาวโพลนไม่มีความคิดใดๆเกิดขึ้น โล่งไปหมด...ทุกอย่างสั่นโยกรางกับบ้านหมุน "ร้อน...อื้อ พี่คิณมัน....อ๊าา มันร้อน" ด้านในเสียดสีจนร้อนวูบวาบ อกเธอจะแตกเสียให้ได้


ภาคิณสอดแขนเข้าไปด้านหลังแล้วยกตัวเธอขึ้นคล่อมที่หน้าตัก จับเอวบางขยับขึ้นลงไม่นานก็ปล่อยให้เธอทำตามไฟปารถนาที่เขาจุดขึ้น


มันยากที่จะทำให้ดับมอดลง...


ปึก ปึก ปึก!!!


"กรี้ดดด อ๊ะ อ๊ายย" แขนเรียวตวัดรัดโอบคอของเขาไว้แน่น ใบหน้าสวยเชิดสูดปากจนเกิดเสียง ความเสียวซ่านจุกแน่นอยู่ในอกแทบจะระเบิดอยู่แล้ว "พี่คิณ...ซี้ดดด จุก อาส์"


ภาคิณส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ "อีกนิดครับ โอววว ที่รัก ซี้ดด"


พั่บ! พั่บ! พั่บ!


"กรี้ดดด / ซี้ดดด อาาา"


ชายหนุ่มเด้งสะโพกย้ำๆเข้าไปอีกไม่กี่ทีก็ถึงจุดปลดปล่อย น้ำขาวขุ่นพุ่งทะลักไหลลงมาตามขาเรียว วาณิริณฟุบหน้าลงที่ไหล่กว้าง เธอแทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะขยับไปไหน


"แฮ่กๆ~ พอใจหรือยัง!!?"


ภาคิณยิ้มบางๆ เขาจูบซับเม็ดเหงื่อที่ใบหน้าให้ภรรยาสุดที่รัก... "ยัง! ขออีกสักสี่ห้ารอบก็ยังไหว จุ๊บ"


"อื้อ อ๊ะ อ๊าาา"


ไม่ทันได้ทักท้วงอะไรมากมายเขาก็เริ่มจังหวะรักระรอกใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า จากโซฟาก็พาเข้าไปต่อกันบนเตียงนอนโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเอาง่ายๆ สุดท้ายวาณิริณผู้น่าสงสารก็ถูกสามีของเธอง้อจนสลบไสลคาอกของเขา


ภาคิณพาร่างบอบบางไปทำความสะอาดเรียบร้อยก็พาเธอมาพักผ่อนบนที่นอนนุ่ม บัดนี้มันเละเทะไม่เหลือเค้าเดิมอยู่เลย ชายหนุ่มจุมพิตบนหน้าผากมนก่อนจะเปลี่ยนลงมาที่หน้าท้องแบนราบของเธอ


"จะดื้อได้นานแค่ไหนเชียว!?" พูดจบก็ยืดกายไปสวมกอดเมียรักแล้วค่อยๆหลับลงไปอีกคน ตื่นมาคงไม่พ้นถูกเกลียดอีกตามเคย...มีหรือคนอย่างภาคิณจะสนใจ เกลียดได้เกลียดไป...เพราะอีกไม่นานเขาจะทำให้ความว่าเกลียดของเธอเป็นคำว่ารักให้จงได้


_______100%_____

ก่อนหน้าเป็นความผิดพลาดของไรท์เอง

ไรท์มาอัพแล้วดันกดผิดไปเป็นซ่อนบทความ

เพิ่งมารู้ตัวตอนอ่านคอมเม้นท์เมื่อกี้...ไรท์โซซอรี่นะรีดเดอร์ที่รัก

ทำใจเถอะนะพี่คิณนะ...

ไม่มีใครกล้าช่วยเลยสักคน น่าฉงฉาน

แต่ตอนนี้ฉงฉานน้องณิริณ...อิคิณแกทำไมทำแบบนี้ ห๊าาาาา

ครบแล้วจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น