star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.02 มีเท่าไหร่ก็ให้หมด【ปู❤โจ】

ชื่อตอน : EP.02 มีเท่าไหร่ก็ให้หมด【ปู❤โจ】

คำค้น : EP.02 ปูโจ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2560 12:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.02 มีเท่าไหร่ก็ให้หมด【ปู❤โจ】
แบบอักษร

Update 23.01.17

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/64675/1165128036-member.jpg

 

 

#

 

 

 

EP.02 มีเท่าไหร่ก็ให้หมด

 

 

 

 

 

เช้านี้โจตื่นเช้ามากเหมือนเดิมทุกวันนั่นแหละครับ นี่ขนาดเจอผมจัดไปขนาดนั้นยังมีแรงตื่นไปทำงานอีกผมล่ะยอมใจจริงๆ ถ้าตื่นเช้ามาแล้วโจไม่ได้อยู่บนห้องก็มีอีกที่ให้ตามตัวได้ครับ งานนี้คงจะหนีไม่พ้นห้องครัวที่มีอาหารเช้าพร้อมเสริฟเหมือนทุกๆ วัน ผมจะอ้วนลงพุงก็คราวนี้แหละ เวลาว่างโจจะไปคลุกอยู่กับแม่ของผมที่บ้านใหญ่นู้น พากันไปช๊อปปิ้งแล้วก็กลับมาทำอาหารสูตรใหม่ๆ โจบอกผมว่าตอนที่เรียนอยู่ที่เมืองนอกต้องทำกินเองทุกวัน ตั้งแต่กลับมาอยู่ที่ไทยก็ไม่ค่อยมีเวลาเพราะงานที่บริษัทค่อนข้างยุ่งและนี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่โจไม่ปลีกตัวไปทำอย่างอื่นนอกจากงาน โจบอกผมว่าโจไม่อยากทำอะไรให้วุ่นวายเพราะทุกครั้งที่โจมีการเคลื่อนไหวแม่ใหญ่ก็จะคอยจับตาดูแล้วทำให้เกิดเรื่องแย่ๆ ตามมาทุกที โจเลยพยายามที่จะใช้ชีวิตอยู่เงียบๆ แล้วทำงานของตัวเองไปวันๆ ผมฟังแล้วรู้สึกสงสารโจมากที่เกือบสามสิบปีที่โจต้องใช้ชีวิตลำบากอยู่แบบนี้ ถ้าเป็นผมนะเหรอ หึหึ... ยัยป้ามหาภัยนั่นตายไปนานแล้ว





จากวันที่เรื่องยุ่งๆ ของแม่ใหญ่ใจร้ายของโจจบไปก็มีแต่เรื่องดีๆ เข้ามา โจได้ทำงานที่ตัวเองรักอย่างเต็มที่ ได้ไปเยี่ยมพ่อโดยที่ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไปและที่สำคัญได้มีคนดีๆ อย่างผมดูแลไงล่ะครับ ฮ่าๆๆๆ ต่อไปนี้ไอ้ปูขอสัญญาว่า.... จะไม่มีใครได้แตะโจอันเป็นที่รักยิ่งของไอ้ปูอีกเด็ดขาด!! หึ!!





"ปูครับ ตื่นรึยัง?" พอได้ยินเสียงโจผมก็ทำฟอร์มหลับตาลงทันที


"อ้าว... ยังไม่ตื่นอีกเหรอเนี้ยะ เฮ้ออ... คนอะไรนอนขี้เซาชะมัด" ผมหรี่ตาดู ปากก็ว่าแต่ใบหน้านี่ยิ้มคืออะไรครับ หึหึ





ผมเห็นโจเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ได้ยินเสียงเปิดน้ำและเสียงเหมือนกำลังทำอะไรก๊อกๆ แก๊กๆ ไปเรื่อยสักพักโจก็เดินออกมา โจเดินออกมาหยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียงก่อนจะนั่งลงข้างๆ ผม มือนิ่มๆ ลูบไล้ที่ใบหน้าของผมเบาๆ





"เมื่อคืนฝันดีใช่ไหมครับ ถึงได้นอนหลับนานขนาดนี้" โจพรึมพรำพูดกับผมโดยที่ไม่รู้ว่าผมกำลังแกล้งหลับอยู่


"เมื่อคืนโจก็ฝันดีเหมือนกันนะ ปูอยากรู้ไหมว่าโจฝันว่าอะไร" โจพูดจบก็ยิ้มบางๆ


"โจฝันถึงเราสองคนตอนผมหงอยอ่ะ ฮ่าๆๆ ตลกใช่ไหมปู" ผมยังคงแกล้งหลับต่อทั้งที่ใจแม่งโคตรอยากลุกขึ้นไปกอดโจไว้แน่นๆ เลยครับ


"ถ้าปูได้ฟังปูคงจะขำแน่ๆ เลย แต่ปูรู้ไหมโจอยากให้ฝันนั้นเป็นจริงนะ" มือโจเปลี่ยนมาลูบที่หัวผมเบาๆ ก่อนจะแทรกนิ้วเรียวตามไรเส้นผม


"เพราะอะไรรู้ไหมก็เพราะโจจะได้อยู่กับปูตลอดไปไงล่ะ อยู่ด้วยกันไปจนแก่เลยไง ดีไหมครับ?" ผมทนไม่ไหวแล้ว



พรึ่บ!!!!



"เฮ้ยย!!!"



จุ๊บบบบบ.....



"ดีซิครับ หึหึ" ตอนนี้ผมพลิกตัวขึ้นมาคร่อมตัวโจเอาไว้ทั้งตัว


"ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ?" ผมทำปากจู๋ทำท่าจะขอจูบจากโจ


"เพิ่งตื่นเมื่อกี้อ่ะ จูบรับอรุณสวัสดิ์หน่อยเร็ว" ผมยื่นปากเข้าไปใกล้โจ


"ยังไม่ได้แปรงฟันเหอะ!! ไม่จูบหรอก"


"จริงอ่ะ ไม่จูบจริงๆ อ่ะ"


"ไม่อ่ะ ปูก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำก่อนซิ อาหารเช้าทำเสร็จแล้วนะเดี๋ยวจะเย็นซะก่อน" ผมทำหน้าหงอยทันที


"เฮ้อออ.... เสียใจว่ะ" ผมลุกขึ้นนั่งแล้วปล่อยให้โจเป็นอิสระ


"ปูโกรธโจเหรอครับ? โจก็แค่...." ผมหันมามองแล้วทำหน้านิ่งๆ


"เปล่านิ... ไม่ได้โกรธสักหน่อย โจลงไปรอปูข้างล่างแปปนะเดี๋ยวอาบน้ำเสร็จจะตามลงไป" เอ่อ!! งานนี้ละครฉากใหญ่เว้ยเฮ้ย!!


"โอ๋.... ไม่งอนนะครับ โจเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้วไปอาบน้ำเนอะจะได้ลงไปกินข้าวกัน" ผมแม่งโคตรอยากยิ้มเลยแต่ต้องทำหน้านิ่งไว้ ฮ่าๆๆๆ


"อืม... โจไปรอข้างล่างก็ได้เดี๋ยวตามลงไป" ผมค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง


"ปู....." นั่นไงมันได้ผล


"ว่า....." อยากยิ้มแต่ต้องกลั่นไว้



จุ๊บบบบ.....



พรึ่บ!!



โจจุ๊บที่ปากผมก่อนจะกอดผมแน่น คงจะอายอีกตามเคย ฮ่าๆๆๆ




"มาจุ๊บกันได้ไงเนี้ยะ หื้ออ... น้ำก็ยังไม่ได้อาบ ฟันก็ยังไม่ได้แปรง หึหึ" จุ๊บบบ.... ผมก็ต้องเอาคืนบ้าง


"ก็ไม่ได้รังเกียจอะไรนิ แค่จูบเอง"


"อ้าว!! ไอ้เราก็นึกว่ารังเกียจกันซะอีก หึหึ" ฟอดดดด.... โอ๊ยย... โจมันน่ารัก


"บ้า!! พูดแกล้งเล่นไปงั้นแหละ โจไม่เคยรังเกียจปูเลยปูก็น่าจะรู้นิ"


"คร๊าบบบ.... กอดแน่นขนาดนี้จะรังเกียจได้ไงล่ะเนอะ" ผมก็ต้องกอดกลับแน่นๆ เพื่อไม่ให้เสียเปรียบ


"กอดปูแล้วอุ่นดีหรอกเลยอยากกอด"


"ฮ่าๆๆ งั้นให้กอดทั้งวันทั้งคืนเลยดีไหม?"


"อืม... ดีครับ"



ฟอดดด....



"รักมากขนาดนี้แค่กอดยังน้อยไป เดี๋ยวคืนนี้ให้มากกว่านี้เลยดีไหม?"



พรึ่บ!!!



"ห๊ะ! เอ่อ.... โจว่าปูรีบไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวโจลงไปเตรียมอาหารเช้าให้นะ" ฮ่าๆๆๆ พูดจบก็เดินหนีไปเลยครับ อย่างนี้ทุกทีเลยไม่รับผิดชอบผมตลอด





หลังจากผมได้ลงไปแช่น้ำอุ่นๆ ชื่นชมกลิ่นหอมๆ ที่โจไม่เคยลืมใส่ลงไปในน้ำเพื่อทำให้ผมได้รู้สึกผ่อนคลายโจเป็นคนใส่ใจรายละเอียดในทุกๆ เรื่องครับ เอ๊ะ!! คิดอีกทีผมว่าผมโดนยาเสน่ห์แน่ๆ เลยครับ กร๊ากกก... ทั้งรักทั้งหลงขนาดนี้กูว่ากูโดนแน่นอน หึหึ




ฟอดดดด.....



"ทำอะไรกินอ่ะห๊อมหอม...." หอมที่ว่านี่ทั้งคนทั้งกับข้าวนะครับ หึหึ


"หิวรึยัง?" โจถามผมในขณะที่มือยังไม่หยุดเคี้ยวน้ำชุปในหม้อ


"หิว... ไม่อยากกินข้าวแต่อยากกินคนทำกับข้าวมากกว่า หึหึ" โจหันมามองค้อนผมก่อนจะส่ายหัวเบาๆ อย่างเหนื่อยใจ


"ปูไปนั่งรอดีๆ ซิครับ"


"ก็ยืนกอดเมียแบบนี้มันสบายกว่า"


"แต่ปูยืนกอดโจแบบนี้โจตักกับข้าวไม่ถนัดนะครับ ไปนั่งรอนะ"


"คร๊าบบ... รับทราบครับคุณเมีย" ฟอดดด....




ผมก็อดไม่ได้ที่จะกอดจะฟัดเมียตัวเองก็จะไปทำตัวดีๆ นั่งรออาหารมาเสริฟที่โต๊ะอาหาร มื้อนี้เป็นอาหารง่ายๆ ครับ แกงจืดฟักใส่กระดูกไก่ เฮ้ย!! แกงฟักใส่น่องไก่ครับ ต่อด้วยไข่เจียวกุ้งสับ ผัดผักสามสหายใส่หมูสับสูตรลับเฉพาะที่เมียกับแม่ผมช่วยกันคิดสูตร อาหารเช้าง่ายๆ ที่ทำเอาผมอ้วนขึ้นทุกวัน แต่จะให้ผมทำไงได้ละครับเมียทำผมก็ต้องกิน ฮ่าๆๆ ผมนั่งรอไม่นานนักอาหารสุดแสนอร่อยก็มาวางตรงหน้าผมพร้อมกับเมียอันเป็นที่รัก




"วันนี้มีประชุมไหม?" ผมถามหลังจากเริ่มชิมรสอาหารจานแรก


"ไม่มีครับ ทำไมเหรอ?"


"เดี๋ยวเลิกงานจะรีบไปรับ"


"อืม... งั้นเดี๋ยวโจจะรีบเคลียร์งานแล้วกัน ปูจะพาไปไหนเหรอ?"


"ไปซื้อของฝากอั่งเปาไง พอดีเคลียร์งานเสร็จเร็วเดี๋ยวจะพากลับบ้านพรุ่งนี้เลย โจติดธุระอะไรไหม?"


"ไม่! ไปๆ ไปซื้อของฝากหลานกัน" โจยิ้มกว้างทันที สงสัยจะอยากเล่นกับหลานมากครับ ไอ้หลานตัวแสบก็อ้อนเก่งเกิ๊น ผมนี่หัวเน่าทุกทีที่โจอยู่โจอยู่กับไอ้หลานตัวแสบครับ


"หึหึ ดีใจขนาดนั้นเลย"


"ก็นิดนึง" งานนี้ผมว่าไม่นิดแน่นอนครับกลับมาบ้านคงมีเรื่องยุ่งวุ่นวายเพิ่มอีกเรื่องคือการเก็บของทุกอย่างในตู้ที่ซื้อสะสมเอาไว้ไปฝากหลานอีกตามเคย





หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จผมก็ไปส่งโจที่ทำงานเพราะโจต้องเข้าไปเคลียร์งานนิดหน่อยครับ ช่วงก่อนหน้านี้โจทำงานเยอะมากแทบจะไม่ได้นอนเรื่องนี้มันทำให้ผมเดือดร้อนไปด้วยเพราะผมก็อดพาเมียขึ้นเตียงสอนการบ้านกันไปเกือบสองอาทิตย์ โจเหนื่อยผมก็ไม่อยากจะกวนใจมากช่วงนั่นนอนกัดฟัดชักว่าวกันเลยทีเดียว พูดง่ายๆ ว่าสนามหลวงคือที่พักใจกันเลยที่เดียวครับ




"เดี๋ยวถึงร้านแล้วจะโทรหานะ"


"อืม... ขับรถดีๆ นะปู"


"คร๊าบ... ไม่กล้าขับเร็วหรอกครับกลัวเมียเป็นหม้าย หึหึ"


"ตลกล่ะ งั้นโจไปทำงานก่อนนะ"


"เดี๋ยว!!" ผมร้องเสียงหลงเลยทีเดียว


"อ้าว! ทำไมล่ะ?"


"จูบลาล่ะ อย่าลืมซิครับที่รัก" โจส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจก่อนจะจุ๊บที่ปากผมเบาๆ ตามคำขอ



จุ๊บบบ....



"พอใจรึยังครับ?"


"โคตรพอใจเลยครับ หึหึ"


"เฮ้ออ.... อย่างนี้ตลอด"


"ชาร์ตแบตไง ถ้าเมียไม่ชาร์ตแบตให้แล้วจะให้ใครชาร์ตล่ะคร๊าบ"


"คร๊าบ... ถ้าแบตเต็มแล้วขออนุญาตไปทำงานนะครับ"


"หึหึ เดี๋ยวนี้มีล้อเลียนนะ"


"ติดจากปูมานั่นแหละ ไม่เอาล่ะโจไปทำงานก่อนนะ ปูขับรถดีๆ ล่ะอย่าขับเร็วนะครับ"


"คร๊าบ... รับทราบครับ" ผมนี่แถบจะยกมือไหว้เมียเลยครับ พอจบฉากหวานๆ กับเมียผมก็ต้องมาเล่นบทโหดกับลูกน้องต่อครับ





ผมขับรถมาถึงร้านผมก็รีบโทรรายงานตัวทันทีว่าปลอดภัยดีทุกอย่าง โจก็คุยกับผมต่อเกือบสิบนาทีก็ต้องวางสายเพราะต้องรีบทำงานให้เสร็จครับ ส่วนผมก็หันมาดูแลร้านของผมบ้าง ร้านของผมก็ไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วงหรอกครับ ลูกค้ามีเข้ามาเรื่อยๆ ลูกน้องก็ทำงานกันเต็มที่ทุกคน พวกมันทำประจบซ้อโจมันนั่นแหละครับจะมีอะไร โจใส่ใจทุกคนจริงๆ แม้กระทั่งพนักงานในร้านไหนจะที่บริษัทของโจอีก โจบอกผมเสมอว่าถึงเขาจะเป็นแค่ลูกจ้างแต่เขาก็ทำงานเพื่อเราครับฉะนั้นเราก็ควรตอบแทนเขากลับไปบ้าง จากที่ผมไม่สนใจอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้สักเท่าไหร่ก็หันมาสนใจมากขึ้น แต่จะว่าไปผมก็ยื่นมือช่วยเหลือลูกน้องของผมทุกคนเลยนะครับ วันนี้ผมกะจะแวะเข้ามาดูร้านแค่แป๊ปเดียวพอสั่งงานลูกน้องเสร็จผมก็จะออกไปธุระครับ วันนี้มีนัดคุยกับลูกค้ารายใหญ่ที่จะมารับเหล้านอกผมไปขายที่ร้าน เราซื้อขายกันมานานครับแต่วันนี้ลูกค้าบอกจะส่งทายาทคนเดียวของเขามาแทนเพราะติดธุระที่ต่างประเทศ





หลังจากผมเคลียร์เอกสารเสร็จมองดูนาฬิกาก็ได้เวลานัดกับลูกค้า ผมขับรถออกจากร้านไปยังจุดนัดหมายคือร้านอาหารที่ลูกค้าเป็นคนเลือก ผมเดินเข้าไปในร้านก็มองหาโต๊ะที่ลูกค้าได้แจ้งผมไว้ว่าจะนั่งรอที่โต๊ะไหนแต่ผมเห็นคนที่นั่งอยู่โต๊ะนั้นก็ต้องชะงักเล็กน้อยเพราะคนที่ผมต้องมาเจอนั่งอยู่ด้วยกันถึงสองคน คือข้อมูลที่ผมได้รับคือทายาทเพียงคนเดียวไงครับแต่นี่มากันสองคน สงสัยคงจะเป็นแฟนกันรึเปล่าผมไม่มั่นใจ





"สวัสดีครับ คุณญาดาใช่ไหมครับ?"


"ใช่ค่ะ... ดิฉันชื่อญาดาค่ะ คุณใช่คุณปูใช่ไหมคะ?"


"ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"


"อ่า... ยินดีเช่นกันค่ะ เชิญนั่งก่อนค่ะ"


"ครับ ขอบคุณมากครับ" ผมนั่งลงตามคำเชิญของเธอ


"อ่อ... นี่ดลค่ะ เพื่อนญาดาเองค่ะ"


"สวัสดีครับคุณดล ผมชื่อปูนะครับ"


"ยืนดีที่ได้รู้จักครับคุณปู" คุณดลทักทายผมกลับ


"อ่ะแฮ่ม! ดล... เดี๋ยวฉันว่าเราสั่งอาหารกันก่อนดีกว่านะ"


"อืม... ตามใจดาแล้วกัน"


"คุณปูคะอยากทานอะไรสั่งได้เลยนะคะ คุณพ่อสั่งมาว่าให้เทคแคร์คุณปูให้ดีที่สุดค่ะ ถ้าดาทำพลาดนิดเดียวคงโดนคุณพ่อดุแน่เลย คริคริ"


"หึหึ ไม่เป็นไรครับ คุณดาสั่งได้เลยครับผมทานอะไรก็ได้ครับ"


"อุ๊ย!! เป็นคนง่ายๆ ซะด้วย" เธอหันไปยิ้มกับคุณดล





หลังเราสามคนทานอาหารเสร็จก็นั่งดื่มกาแฟพร้อมกับคุยเรื่องงานจนเสร็จสับ งานนี้ผมได้ออเดอร์ค่อนข้างเยอะครับ คุณญาดาเธอต้องการเปิดร้านเพิ่มแต่เป็นสาขาที่ต่างประเทศเลยต้องการสินค้าผมมากกว่าปกติ งานนี้ผมก็ยิ้มดิครับ พอเราคุยเรื่องงานกันเสร็จเรียบร้อยผมก็เดินไปส่งเธอที่รถก่อนจะรีบขับรถไปรับโจที่ทำงาน ก่อนไปรับผมก็โทรบอกโจว่าผมทำธุระเสร็จแล้วให้อาบน้ำรอได้ เฮ้ย!! ให้เก็บของรอต่างหากล่ะ หึหึ ผมใช้เวลาขับรถอยู่นานเกือบชั่วโมงก็ขับมาถึงบริษัทของโจครับ พอจอดรถเสร็จผมก็เดินไปขึ้นลิฟท์ไปหาโจทันที





"อ้าว!! สวัสดีค่ะคุณปู ทำไมวันนี้มาเร็วจังเลยคะ?" เลขาสาวคนสวยของโจทักทายผมครับ


"พอดีธุระเสร็จเร็วครับเลยรีบมารับโจ" ผมตอบ


"แหมๆๆ อะไรจะหวานขนาดนี้คะคุณปู เจ้านายมีอะไรดีน้า... คุณปูถึงได้เกาะติดไม่ห่างซะขนาดนี้ คริคริ" เธอแซวผมครับ


"ดีทุกอย่างนั่นแหละครับ" ผมตอบแล้วเดินผิวปากอารมณ์ดีเข้าไปในห้องทำงานของโจ


"อร๊ายยย... คุณปูนิ" ผมได้ยินเสียงเธอกรี๊ดกร๊าดกับคำตอบของผม ทำไมล่ะก็มันเรื่องจริงนิครับ




ผมเดินเข้ามาในห้องทำงานของโจแต่โจไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหรอกครับ นู้น... อยู่ที่พื้นต่างหากล่ะ




"ทำไมมานั่งตรงนี้ล่ะ?" ผมเดินไปนั่งลงโซฟารับแขกข้างๆ โจ


"ไม่รู้ดิ นั่งที่โต๊ะทำงานแล้วคิดงานไม่ออกอ่ะครับ"


"แล้วไม่เมื่อยเหรอ?" ผมลูบที่หัวโจเบาๆ อย่างทะนุถนอม


"อืม... ก็นิดหน่อยนะ ปูดื่มน้ำก่อนไหมกินอะไรมารึยังครับ?"


"กินมาบ้างแล้วแหละแต่เดียวรอกินกับโจอีกไงครับ"


โจมักจะใช้คำพูดแบบนี้กับผมเพราะมันเป็นนิสัยของโจอ่ะครับ โจเป็นคนเนียบเป็นคนพูดจาไพเราะน่าฟังซึ่งแตกต่างจากผมโดยสิ้นเชิงจนบางครั้งทำให้ผมพูดเพราะๆ ตามไปด้วย ผมพูดเพราะซะจนคนที่บ้านตกใจกันทั้งบ้านเลยครับ หึหึ


"งั้นปูรอโจอีกแป๊ปนะครับโจใกล้จะเสร็จแล้วแหละเหลืออีกนิดเดียวเอง"


"คร๊าบ... รอได้อยู่แล้ว คนเนี้ยะให้รอนานแค่ไหนก็รอได้ครับ" ฟอดดด.... ผมก้มลงไปหอมแก้มโจมัดจำไว้ก่อนครับ


"คนบ้า! งั้นนั่งรอนิ่งๆ เลย" เขิลตลอด


"หึหึ..." ผมขำในลำคอก่อนจะล้มตัวนอนราบลงกับโซฟาตัวยาวมองดูโจทำงานอย่างตั้งใจ


"ถ้าง่วงก็หลับไปก่อนได้นะเดี๋ยวโจเสร็จแล้วจะปลุกครับ"


"อืม... ขยับมาใกล้ๆ หน่อย" โจขยับตัวเข้ามาใกล้ผมที่นอนอยู่ ผมกอดเอวตัวโจไว้หลวมๆ ก่อนจะซบหน้าลงแนบแผ่นหลังของโจแล้วหลับตาลง





ไม่รู้ว่าผมหลับไปนานเท่าไหร่ รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นคนตรงหน้ากำลังนั่งมองผมอยู่ ผมค่อยๆ หรี่ตาลงเหมือนคนนอนละเมอโจก็นั่งมองผมอยู่อย่างนั้น มือนิ่มๆ ก็ลูบไล้ที่ปลายเส้นผมอยากเบามือ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจลมหายใจเข้าออกของคนที่อยู่ตรงหน้าชัดเจน ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าโจกำลังคิดอะไรอยู่เพราะโจเป็นคนที่ค่อนข้างนิ่งมาก





"อยากมองแบบนี้ตลอดไปไหม?" ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ


"อืม... อยากครับ" โจตอบพร้อมกับรอยยิ้ม



ฟอดดดด....




"งั้นให้มองไปตลอดชีวิตเลย"


"สัญญาแล้วนะ" โจพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจริงจังซึ่งผมก็จริงจังกับคำพูดของตัวเองเหมือนกัน


"อืม... สัญญา"


"เฮ้อออ... โจว่าเราไปซื้อของกันเถอะโจเริ่มหิวข้าวแล้วอ่ะครับ" จากที่กำลังซึ้งๆ โจก็เปลี่ยนโหมตซะง้าน


"หึหึ... งานเสร็จแล้วใช่ไหม?" ผมถามก่อนจะคว้ามือโจมากุมเอาไว้


"เสร็จนานแล้วแต่เห็นปูนอนหลับสบายอยู่เลยไม่กล้าปลุก"


"แล้วจะนั่งทนหิวทำไม ปลุกซิครับ ปลุกด้วยจูบหวานๆ สักทีสองทีก็ตื่นแล้ว"


"บ้าเหอะ! ใครเขาจะมาจูบกันเวลานี้ล่ะ" โจพูดเขินๆ


"เฮ้ย!! จูบได้แม่ไม่ว่า! ยิ่งถ้าโจจูบนะแม่ยิ่งรักเลยรู้ป่ะ" ผมทำหน้าทะเล้น


"พอเหอะ ลุกขึ้นเร็วโจหิวข้าวจะตายอยู่แล้ว" โจลุกขึ้นยืนสุดความสูงก่อนจะแกล้งดึงผมให้ลุกตาม


"ครับๆ ลุกแล้วคร๊าบ...."



ฟอดดดด.....
ผมลุกขึ้นยืนแล้วรวบตัวโจเข้ามากอดก่อนจะหอมแก้มคนขี้อายเพื่อเพิ่มภูมิคุ้มกันให้ที่รักของผม



"งั้นเดี๋ยวปูเข้าไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะส่วนโจขอไปเก็บของแป๊ปนะครับ"


"อืม... งั้นเดี๋ยวเข้าไปล้างหน้าก่อนเราค่อยไปกินข้าวกัน"






ผมเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำส่วนโจก็ไปเตรียมเก็บของกลับบ้าน พอออกมาโจก็ยืนรอเป็นที่เรียบร้อยเราสองคนก็เดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมกัน ก่อนกลับก็บอกลาเลขาสุดสวยซะก่อนครับ ไม่ได้ๆ คนนี้สำคัญเพราะเธอคอยเป็นหูเป็นตาให้ผมครับ ช่วงนี้ลูกค้าที่มาติดต่องานกลับโจเป็นผู้ชายหน้าตาดีๆ รวยๆ ค่อนข้างเยอะ ที่สำคัญแม่งมาสายเดียวกับผมนี่ดิโคตรน่าเป็นห่วง ผมเลยต้องมีคนคอยคุ้มกันโจไงล่ะครับ หึหึ






ผมพาโจขับรถมาที่ห้างดังกลางใจเมืองแห่งหนึ่ง พอจอดรถเรียบร้อยเราก็เดินเข้าไปในตัวห้างทันที วันนี้คงเหนื่อยหน่อยเพราะโจคงจะซื้อของฝากหลานรักอีกตามเคย






"โจไปกินข้าวก่อนไว้กินเสร็จค่อยมาดูก็ได้"


"ดูไปเลยไม่ได้เหรอ โจว่าอันนี้อั่งเปาต้องชอบแน่ๆ ปูว่าไหม?" โจชูรถบังคับขนาดพอเหมาะให้ผมดู ผมก็ว่ามันงั้นๆ นะ


"อืม... ไปกินข้าวก่อนค่อยมาซื้อ หิวข้าวไม่ใช่รึไง" โจเริ่มทำหน้างอ เอ๊ะ!! แต่ทำไมผมดูว่าน่ารักวะ หึหึ


"ก็ได้ครับ งั้นรีบๆ กินนะจะได้รีบกลับมาซื้อเดี๋ยวของจะหมดก่อน" เฮ้ออ... มันจะหมดได้ยังไงล่ะครับ กองเท่าภูเขาขนาดนี้


"อืม... กินเสร็จค่อยมาซื้อ อยากกินอะไรคิดไว้รึยัง?" ผมเดินโอบเอวโจออกจากโซนของเล่นเด็กแล้วมุ่งหน้าไปยังโซนอาหาร


"กินอะไรดีล่ะ ปูกินอะไรโจกินได้หมดครับ" นั่นไงล่ะ ไม่คิดแล้วยังจะใช้ให้ผมคิดแทนอีก


"งั้นกินโจแล้วกันอร่อยดี หึหึ"



ควับ!!!
สายตาโจค้อนควับมามองผมที่กำลังทำหน้าหื่นกามที่แวดล้อมไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังเดินผ่านเราสองคน




"งั้นโจคิดเอง โจอยากกินสเต็ก"


"ว้า.... แย่จังอดเลย" ผมทำท่าเสียดาย


"ไปเหอะโจหิวแล้ว" เรื่องเปลี่ยนเรื่องนี่โจเก่งมากเลยครับ ผมยอมใจ




สรุปร้านที่เราเลือกคือร้านสเต็กชื่อดังที่ราคาไม่แพงมากแต่อาหารเขาโอเคพอกินได้ครับ โจชอบทานอะไรง่ายๆ ไม่เน้นพวกของนอกหรือนำเข้า อาหารง่ายๆ ที่โจเลือกผมกินได้หมดนั่นแหละ




"ปูเอาอะไรไหมโจจะไปตักสลัดบาร์"


"อะไรก็ได้โจตักมาเลย" ผมตอบ


"งั้นรอแป๊ปนะ" ผมพยักหน้าเล็กน้อยโจก็เดินตรงไปหาอาหารอย่างมีความสุข





พนักงานมารับออเดอร์จากผมซึ่งผมรู้อยู่แล้วว่าโจจะกินอะไร รายนั้นไม่รอพนักงานครับอะไรที่เป็นบุฟเฟ่จะพุ่งเข้าใส่ทันที ผมมีหน้าที่สั่งอาหารให้กินเป็นพอ ระหว่างรอโจไปตักสลัดผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คเมล์เช็คข้อความไปด้วย เงยหน้ามองโจเป็นระยะ พอเช็คข้อความเสร็จผมก็เข้าไปส่องเฟสบุ๊กไอ้ทิวกับเมียมัน ไอ้สองคนนี้ก็ด่ากันกลางเฟสให้ชาวบ้านเขาหัวเราะมันสองคนตลอด โดยเฉพาะเมียมันครับ โคตรแสบ!!! ไม่เห็นเหมือนเมียผมเลยโคตรน่ารัก... แต่เอิ่ม!!! นั่นคือ?????





ผมเงยหน้าจากโทรศัพท์ก็เห็นโจกำลังยืนคุยกับผู้ชายอีกคน ทั้งสองคนดูสนิทกันมาก หัวเราะกันอย่างสนุกสนานทั้งที่ในมือถือชามสลัดที่เป็นของผมอยู่ มึงเป็นใคร?!!!!





ผมนั่งมองโจคุยกับไอ้นั่นอยู่สักพักเริ่มจะทนต่อไปไม่ไหว ไม่ได้การล่ะ ผมว่าผมต้องทำอะไรสักอย่าง เมียกูไอ้สัส!! ผมลุกพรวดจากเก้าอี้ โจหันมาทางผมพอดีแล้วโจก็ยิ้มมาทางผมครับ ไอ้นั่นหันมามองผมก่อนจะทำท่าไม่สนใจแล้วกันไปพูดกับโจต่อ ผมกำลังจะก้าวขาเดินไปหาโจแต่โจเดินกลับมาหาผมก่อน





"นั่นใคร?!" ผมถามหลังจากโจวางชามสลัดไว้บนโต๊ะ


"อ่อ... เพื่อนน่ะครับ" โจตอบด้วยน้ำเสียงปกติ


"ทำไมไม่เคยเห็นหน้า?" ผมถามต่อ


"จุนเพิ่งกลับมาไทย บังเอิญมาเลยนะที่มาเจอกันที่นี่ได้" โจนั่งลงก่อนจะเริ่มหยิบช้อนส่งให้ผม พนักงานก็เอาสเต็กที่ผมสั่งมาเสริฟพอดี


"สนิทกันมากไหม?"


"อืม... ก็สนิทกันมากนะตอนเรียนจุนช่วยโจหลายอย่างมาก"


"ช่วยเรื่องอะไรบ้าง?!" น้ำเสียงผมเริ่มเปลี่ยนคีย์แล้วครับ


"ก็ติวข้อสอบให้อ่ะ ทำไมเหรอปู?" โจคงจับอาการไม่พอใจของผมได้มั้งครับ


"แค่เพื่อนใช่ไหม?" ผมถามย้ำเพื่อความมั่นใจ


"แค่เพื่อนครับ แค่เพื่อนจริงๆ นะปู"


"งั้นก็แล้วไป"


"ปูกินซุปไหมเดี๋ยวโจไปตักให้"


"ไม่!"


"อืม... ถ้าปูอยากกินก็บอกนะโจจะได้ไปตักให้"


"อืม... รีบกินจะได้รีบไปซื้อของ"


"ครับ..." โจตอบแล้วเริ่มกินอาหารที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า




พูดตรงๆ เลยนะครับผมไม่ชอบขี้หน้าไอ้นั่นเลย ผมว่ามันมองโจแปลกๆ ว่ะ จะว่าผมคิดมากก็ไม่ใช่นะ รอยยิ้มกับสายตาที่มันมองโจนี่ผมดูยังไงก็ไม่เหมือนเพื่อนมองเพื่อนว่ะ แม่ง!! หวังว่าจะเจอมันแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ




"โจ...." ผมเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงที่มาหยุดยืนอยู่ข้างโจ


"อ้าวจุน"


"คือจุนจะกลับแล้วนะ เสียดายอ่ะไม่น่าพาแม่มาด้วยเลยไม่งั้นจุนจะอยู่คุยกับโจให้นานๆ ซะหน่อย" มันคุยกับโจโดยที่ไม่สนใจ
ผมสักนิด


"ว่าไปนั่น... จันพาแม่กลับบ้านเถอะ ไว้ค่อยคุยกันวันหลังก็ได้นิ" ผมขมวดคิ้วแน่น


"เออใช่! งั้นเดี๋ยวเราค่อยนัดกินข้าวกันนะ"


"โจไม่คิดจะแนะนำเพื่อนให้รู้จักหน่อยเหรอ?" ผมอยู่เฉยไม่ได้แล้วครับ ไอ้นี่โคตรไม่น่าไว้วางใจ


"อ่อ!! เราลืมไป จุนนี่ปูนะ"


"สวัสดีครับคุณปู" ไอ้นั่นมันทักทายผมกลับ


"เออ! หวัดดี!!"


"เอ่อ.... ส่วนนี่จุนเพื่อนโจเองนะปู จุนเพิ่งกลับมาไทยอ่ะ โจก็เพิ่งเจอจุนที่นี่เหมือนกัน"


"อืม..." ผมตอบสั้นๆ


"หึหึ ยินดีที่ได้รู้จักครับ พอดีวันนี้ผมมีธุระต่องั้นผมขอตัวกลับเลยแล้วกัน"


"เออ! ก็ดีกูจะได้กินต่อ"


"ครับ ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ โจงั้นจุนกลับก่อนนะไว้โอกาสหน้าค่อยเจอกัน"


"อืม... ขับรถกลับบ้านดีๆ นะจุนมีแม่นั่งมาด้วยห้ามขับเร็วล่ะ"


"หึหึ... คร๊าบ... ขอบคุณที่เป็นห่วงเรานะ งั้นเดี๋ยวเราขอตัวก่อนนะ"


"อืม... บายนะจุน"


"บายครับโจ" ก่อนไปมันหันมามองผม แม่ง!!! ผมนี่อยากจะกระโดดถีบยอกหน้ามันจริงๆ เลยว่ะ


"สนิทมากซินะ"


"ว่าไงนะครับ... เมื่อกี้ปูพูดว่าอะไรอ่ะ"


"ไม่มีอะไร รีบๆ กินซะ"


"ครับ ปูจะเอาอะไรเพิ่มบอกโจนะ"


"อืม...."





คืนนี้ผมว่าผมต้องมีเคลียร์ปัญหาคาใจซะหน่อย งานนี้ต้องหาความจริงคำว่าเพื่อนสนิทให้กระจ่าง เรื่องราวเป็นมายังไงสนิทแค่ไหนผมต้องรู้ให้หมดจะได้ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมครับ





.....





"มึงเล่นผิดคนแล้ว หึหึ"


TBC.



 


ขอโทษที่มาอัพให้ช้านะคะ ทำหลายอย่างเกิ๊นน... 555+
ต้องเขียนไว้ล่วงหน้าอีกเพราะจะหนีไปเที่ยว อิอิ
แล้วเจอกันใหม่นะคะ ขอบคุณที่ตามเม้นให้นะคะ จุ๊บๆๆ

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}