kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 38

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2560 03:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 38
แบบอักษร

2017-01-22 23:31:37 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ฮิมิทสึ..นายกลัวรึเปล่า?" หลังจากที่พี่หลินนำตัวยามาให้พี่ฟา และพี่ฟาก็สั่งให้ลูกน้องนำไปให้นักวิจัยที่ชื่อเอ็ดการ์ด? และตอนนี้เค้ากำลังพักอยู่ที่โรงแรมชื่อดัง อืม..ชื่อนักวิจัยคนนี้..มันคุ้นๆหูนะครับ จากนั้น ระหว่างที่ผมกำลังกินสปาเก็ตตี้ซอสไก่ที่ไดนาดินกำลังป้อนอยู่นั้น แต่แล้ว เอชก็พูดขึ้น

 

 

"ไม่ครับ..ถ้าหากมันจะทำให้ผมมองเห็นได้เร็วที่สุด.." ผมพูดพร้อมกับเม้มปากแน่น

 

 

"หึๆๆๆๆ ดีๆๆ..อ่ะ..กินนี้ดูสิเยอบิช" คุณอาพูดพร้อมกับใส่อะไรไว้บนจานของผม แต่เอ๋..เค้าเรียกชื่อของผมที่พ่อแม่เป็นคนตั้งให้ด้วยอ่ะ

 

 

"ดูทำหน้าเข้า..นายไม่ชอบชื่อนี้รึไง หืม?" คุณอาถามขึ้นมาอย่างขำๆ

 

 

"เปล่านะครับ..ผมแค่..คิดถึง.." ผมพูดพร้อมกับนึกถึงใบหน้าของพวกเค้าทั้งๆที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน และแถมพาลนึกโกรธคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไปด้วย แต่พอนึกถึงว่า..เค้าได้รับคำสั่งจากพ่อของเค้ามาอีกที ผมก็โกรธเค้าไม่ลง..

 

 

"เอาน่า..กินสิ.ชั้นอุตส่าห์สละเนื้อชิ้นนั้นให้นายเลยนะ" สิ้นเสียงของคุณอา ผมก็ยิ้มออกมาเล็กๆ จากนั้น ไดนาดินก็ตักเนื้อชิ้นนั้นเข้าปากของผม

 

 

"อร่อยมั้ยครับ..นี่อีก..อกไก่อบสมุนไพร มันมีส่วนช่วยบำรุงเส้นประสาทให้ปลอดโปร่ง คุณตัวเล็กลองทานดูนะครับ" ระหว่างที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้น ผมก็ได้ยินเสียงของพี่หลินเดินเข้ามา พร้อมกับเสียงจานใบใหญ่วางลงบนโต๊ะ

 

 

"ขอบคุณมากๆครับ.." ผมพูดทั้งๆที่มีอาหารอยู่เต็มปาก

 

 

"ฮิมิทสึ..ถึงนายจะสวยและน่ารักแค่ไหน..แต่พอเห็นแบบนี้แล้ว..น่าเกลียดชะมัด.." 

 

 

"ชิ! ไดนาดินว่าผม..เอชครับ..ผมจะไปนั่งกับคุณ!" ผมงอนแล้วล่ะครับ

 

 

"โอ๊ะ! โอ๋ๆๆๆ ชั้นล้อเล่นๆ ใคร..ใครบังอาจมาว่าที่รักของชั้น" คุณนั่นแหละครับ!

 

 

"หึๆๆๆๆๆ" จากนั้น ผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะของทุกคนบนโต๊ะทันที

 

 

"เห......พวกพี่ๆอ่ะ!! ถึงว่าสิ..ไปหาที่บ้านไม่เจอ ที่แท้ก็แอบมากินข้าวอยู่ที่นี่นี่เอง!" หืม? เสียงนี่มัน เรโอ?

 

 

"นายมาได้ไง.." เอชถาม

 

 

"ขับรถมาครับพี่.." แหม..มึงเนี่ยกวนตีนมาก..

 

 

"แล้วเรนเดียร์ล่ะ" ผมถาม

 

 

"ยัยนั่นไปกับพ่อน่ะ..ชั้นก็เลยมาคนเดียว นั่งด้วยคนครับ..ผมหิวมาก อ๊ะ! สวัสดีครับคุณอา" สิ้นเสียงของเรโอ หมอนั่นก็ยกเก้าอี้มานั่งแทรกกลางระหว่างผมกับวัลดัสทันที

 

 

"แม่ง..ขอเตะซักทีได้มั้ย.." อา..วัลดัสของผม ถ้าไม่ติดว่าเรโอเป็นน้อง..ป่านนี้เรโอคงโดนอัดไปเรียบร้อยแล้ว

 

 

"เห....นั่น..นั่นคุณนี่นา! คนที่ขับรถเฉี่ยวผมกับฮิมิทสึเมื่อตอนกลางวันน่ะ!" อ้าว! เชี่ยแล้ว..

 

 

"ฟา...นี่นาย ที่แท้รถคันนั้นก็เป็นนายเองเหรอ! แถมยัง..ยัง.." วัลดัสของผมเดือดขึ้นอีกแล้ว!

 

 

"ใช่.."

 

 

"พอเถอะครับ...พี่ฟาเค้าแค่เอาสร้อยมาคืนให้กับผม ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายอะไรผมเลย..เรโอต่างหากที่ปั่นจักรยานไม่แข็งก็เลยเสียหลักเอง" ผมพูดตัดบทเพราะไม่อยากให้มันมากความ

 

 

"นี่นาย! อุ๊บ!"

 

 

"อร่อยช่ะ! กินอีกสิ!" ระหว่างที่เรโอกำลังจะเถียง ผมจึงใช้มือคลำหาอาหารในจาน จากนั้น ผมก็ยกมืออีกข้างจับแก้มของเรโอแล้วยัดอาหารที่อยู่ในมือเข้าปากของเค้าทันที

 

 

"อื้อๆๆๆๆๆ!"

 

 

"เอ่อ..ฮิมิทสึ ที่นายกำลังให้หมอนั่นกิน...มันคือพริกนะ" หา..เอ่อ..คือ..

 

 

"แหะๆๆๆๆ อ่ะน้ำ.." ผมยิ้มออกมาแห้งๆ พร้อมพยายามควานหาน้ำเปล่าให้เรโอดื่ม แต่ทว่า..

 

 

พรึ่บ!

"อา..." แก้วน้ำที่ผมความหาได้ ดันหกเลอะตัวเองกับเรโอหมดเลย!

 

 

"สองคน..เล่นซนอะไรกันเนี่ย.." อา..โดนเอชดุอ่ะ!

 

 

"อืม..มีชุดของเหม่ยเหมยอยู่นะครับ ให้คุณหนูกับน้องเค้าเปลี่ยนก่อนก็ได้ ตามผมมาสิครับ เปียกแบบนั้น..เดี๋ยวก็หนาวกันพอดี" พี่หลินพูด

 

 

"อา..จะดีเหรอครับ?" เอชพูดอย่างเกรงใจ

 

 

"ไม่เป็นไรครับ มา..ตามผมมาเลย" สิ้นเสียงของพี่หลินที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ไดนาดินกับวัลดัสก็พาผมลุกขึ้น แต่ทว่า..

 

 

"stop! พี่ๆครับ..พี่นั่งลงเหอะ เดี๋ยวผมพาฮิมิทสึไปเอง" เรโอกลับอาสาพาผมไปอ่ะครับ

 

 

"ไม่..." คำเดียวสั้นๆของไดนาดิน เล่นทำเรโอนิ่งเงียบไปเลย

 

 

"ผมจะไปกับเรโอเองครับ..พวกคุณคุยกับคุณอาและพี่ฟาไปเถอะ"

 

 

"แต่.."

 

 

"นะครับ.." 

 

 

"เฮ้อ! ก็ได้.." สิ้นเสียงของวัลดัส เรโอก็พาผมเดินตามหลังพี่หลินไปทันที

 

 

"ดีจริงๆ..ชั้นไม่เคยเห็นพวกแกใส่ใจใครแบบนี้มาก่อนเลย นอกจากครอบครัวของพวกแกเอง หึๆๆ" หลังจากร่างเล็กเดินไปแล้ว อาเธอร์ก็พูดขึ้น

 

 

"เด็กคนนี้..พิเศษครับ มีแค่หนึ่งเดียวในโลกด้วย..ที่สามารถทำให้พวกเราสนใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น.." เอชพูดพร้อมกับนึกถึงใบหน้าสวยไปด้วย

 

 

"แล้วนายล่ะ..ฟา? มีคนที่ถูกใจตั้งแต่แรกพบแบบนี้บ้างรึเปล่า?" อาเธอร์หันไปพูดกับร่างสูงอีกคนที่เอาแต่นั่งเงียบ

 

 

"ไม่มีครับ.." ฟาพูดพร้อมกับยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม

 

 

"แน่ใจเหรอ..หึๆๆๆๆ" อาเธอร์พูดราวกับรู้ว่าร่างสูงกำลังโกหก

 

 

"เหอะ!" เสียงของวัลดัสบถออกมาเบาๆ ราวกับว่าเขาเอง..ก็รับรู้ว่าเพื่อนสนิทกำลังโกหกอยู่เช่นกัน

 

 

"อืม..น่ารักจังเลย หลิน..ใครคะเนี่ย" หลังจากที่ผมเดินมาได้ซักพัก ผมก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนึงพูดขึ้น

 

 

"หมายถึงผมเหรอครับ? หึๆๆๆ" เรโอพูดอย่างหลงตัวเองสุดๆ!

 

 

"เอ่อ...คือ..เปล่าค่ะ..ชั้นหมายถึงน้องสาวคนนี้ต่างหาก" แป่ว! คิกๆๆๆๆๆ

 

 

"อา..ชิ..ไม่ต้องมาหัวเราะชั้นเลย" เรโอกระซิบพูดเบาๆ

 

 

"เหม่ยเหมย ช่วยหาเสื้อผ้าเปลี่ยนให้พวกเค้าหน่อยสิ" พี่หลินพูดขึ้น

 

 

"ได้ค่ะๆๆ" จากนั้น เธอก็จูงมือของผมเดิน แต่ทว่า..

 

 

"อ๊ะ!"

 

 

"ระวัง!/ระวัง!" อา..จะโทษเธอก็ไม่ถูกครับ เพราะเธอไม่รู้ว่าผมมองไม่เห็น ก็ระหว่างที่เธอกำลังจูง..ผมดันสะดุดตรงเก้าอี้ที่วางขวางเอาไว้อยู่น่ะสิครับ

 

 

"อา..ดวงตาของเธอ.."

 

 

"ครับ..ผมมองไม่เห็น" ผมพูดพร้อมกับยิ้มออกมาอ่อนๆ

 

 

"ขอโทษๆๆ ชั้นไม่ได้ตั้งใจนะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

 

 

"ไม่เป็นไรครับ..ไม่เป็นไร อืม..ไปกันเถอะ..ผมหนาวแล้วอ่าาา" สิ้นเสียงของผม เรโอก็โอบหัวไหล่ของผมพาเดินไปอีกครั้ง

 

 

"อา..เด็กผู้ชายหรอกเหรอเนี่ย.." หลังจากถึงที่หมายแล้ว พี่สาวคนนั้นก็จับผมถอดเสื้อผ้า

 

 

"ก็ผู้ชายน่ะสิครับ คึๆๆๆๆ" เรโอที่อยู่ข้างๆพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

"เอาล่ะ..เอาชุดของเธอมาเปลี่ยนให้กับคุณหนูเค้าได้แล้ว ส่วนคุณ..อ่ะนี่ครับ..ชุดของผมคุณคงจะพอใส่ได้"

 

 

"ต๊ายยยยยย!! น่ารักจังเลย! หลินคะ..คุณมาดูนี่สิ!" หลังจากแต่งตัวเสร็จ พี่สาวแกก็ร้องวีดออกมา

 

 

"อะไรๆ เหม่ยเหมย!" จนผมได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสองคนกำลังวิ่งเข้ามาอย่างตื่นตกใจ

 

 

"....." จากนั้น ทุกอย่างก็นิ่งเงียบ

 

 

"ชิ! ก็แค่ชุดกี่เพ้าสีชมพูเอง" เรโอพูด หา? เดี๋ยวนะ! สีชมพูดอีกแล้วเหรอ?

 

 

"ไปกันเถอะครับ..ป่านนี้แล้วพวกเค้าคงจะเป็นห่วง" สิ้นเสียงของพี่หลิน เรโอก็โอบหัวไหล่ของผมพาเดินไป แต่เดี๋ยวนะ!

 

 

"เอ่อ..เดี๋ยวครับ คือ..คือ..กางเกงผมยังไม่ได้ใส่เลย" ผมพูดเพราะรู้สึกโล่งๆตรงช่วงล่างยังไงก็ไม่รู้ ถึงจะมีชายเสื้อยาวปกปิดถึงหัวเข่าอยู่ก็เถอะ

 

 

"หืม? นี่มันชุดกระโปรงจ๊ะ ไม่ต้องใส่หรอก.." หา? เดี๋ยวนะครับ!

 

 

"เอ่อ..คือ.."

 

 

"ไปเถอะเร็ว! เดี๋ยวพวกพี่ๆก็ขึ้นมาตามกันพอดี" พรึ่บ! สิ้นเสียงของเรโอ ร่างของผมก็ถูกอุ้มขึ้นแล้วพาก้าวเดินไปทันที

 

 

"เรโอ! ปล่อย!" หลังจากเดินมาด้านหน้าร้าน ผมก็ได้ยินเสียงไดนาดินแว่วดังมาแต่ไกลเลยล่ะครับ

 

 

"ครับๆๆๆ" จากนั้น ผมก็รับรู้ถึงฝ่ามือของไดนาดินที่กำลังอุ้มผมออกจากอ้อมแขนของเรโอ

 

 

"สวย..ฟอดดด!" ไดนาดินพูดพร้อมกับฝังจมูกลงบนแก้มใสของผม

 

 

"......" จากนั้น พอไดนาเดินพาไปนั่งที่โต๊ะ ผมก็รับรู้ถึงบรรยากาศอันเงียบเชียบขึ้นมาทันทีเลย

 

 

"ฮิมิทสึ..นายรีบกินข้าวต่อเถอะ มีของหวานรอนายอยู่นะ" สิ้นเสียงของไดนาดิน ผมที่นั่งอยู่ก็อ้าปากรอรับสปาเก็ตตี้อุ่นๆจากเค้า

 

 

  หลังจากทานข้าวและทานของหวานเสร็จแล้ว ตอนนี้..พุงน้อยๆของผมก็ปริออกอย่างน่ารักเลยทีเดียว!

 

 

"ชั้นกลับล่ะ..อ้อ! คืนนี้มีงานแสดงโชว์ที่ริมแม่น้ำ เห็นว่าจะมีแค่ปีละครั้ง พวกแกทำไมไม่พาหนูฮิมิทสึไปเดินเล่นบ้างล่ะ" เอิ่ม..ที่คุณอาพูด อย่างกับว่าผมมองเห็นอย่างนั้นแหละ แต่ไม่เป็นไร..ผมให้ไดนาดินเก็บภาพเอาไว้ให้กับผมก็ได้ ฮี่ๆๆๆ

 

 

"งั้นผมก็ขอตัว.." พี่ฟาพูด

 

 

"พี่ฟาครับ! พี่ไม่ไปเที่ยวด้วยกันเหรอ?" นี่คือประโยคแรกที่ผมพูดคุยกับเค้า

 

 

"เหอะ! จะไปด้วย..ก็ไม่ได้ว่าอะไร" วัลดัสพูดออกมาลอยๆ

 

 

"ก็ได้..ถ้านายอยากให้ชั้นไปด้วย" พี่ฟาตอบรับคำพูดของผม

 

 

"อา..งั้นโอกาสหน้าค่อยเจอกันนะครับ" พี่หลินพูดขึ้น

 

 

"หลิน..ทำไมคุณไม่ลองไปเที่ยวกับพวกเค้าดูบ้างล่ะคะ คุณน่ะ..ไม่เคยไปไหนเลยตั้งกี่ปีมาแล้วเนี่ย..มัวแต่อุดอู้อยู่แต่ร้าน" ระหว่างที่พวกผมกำลังจะแยกย้ายกัน แต่แล้ว ผมก็ได้ยินเสียงของพี่สาวคนเดิมพูดขึ้น

 

 

"อา..คือ.."

 

 

"พี่หลิน..ไปด้วยกันสิครับ" ผมพูดออกมาพร้อมกับยิ้มกว้างๆ

 

 

"อา..งั้นก็..รบกวนมั้ยครับ" สุดท้ายพี่หลินก็ยอมจำนนต่อรอยยิ้มพิฆาตของผมจนได้

 

 

"ไม่เลยครับ..ยินดีซะด้วยซ้ำ แค่คุณช่วยฮิมิทสึเรื่องยา..พวกเราก็ไม่รู้ว่าจะตอบแทนคุณยังไงดี..เชิญครับ" สิ้นเสียงของเอช พวกผมก็เดินตรงไปที่รถ 

 

 

"คุณหลินมากับผมก็ได้นะครับ..." หลังจากเดินมาที่รถแล้ว พี่ฟาก็พูดขึ้น

 

 

"ครับ..รบกวนด้วย" จากนั้น ผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของพี่หลินเดินตามพี่ฟาไปทันที

 

 

"โห..เสียงเพลงเสียงดนตรีกระหึ่มจังเลยครับ ไดนาดิน..คุณต้องเก็บภาพให้ผมดูทุกช็อตเลยนะครับ" หลังจากเดินทางมาถึงแล้ว พอผมลงจากรถเท่านั้นแหละ ผมก็ได้ยินเสียงเพลงของงานเทศกาลแว่วดังเข้าหูทันที

 

 

"ครับๆ.." ไดนาดินพูดพร้อมกับลูบเส้นผมของผมเบาๆ

 

 

"ไปกันเถอะ.." สิ้นเสียงของเอช ซึ่งผมคาดว่าพี่ฟากับพี่หลินน่าจะเดินเข้ามาหาแล้ว จากนั้น พวกผมก็เดินเข้าไปในงาน

 

 

"ไม่ต้องห่วง..เอาไว้ถ้ามีงานจัดขึ้นมาอีกครั้ง ต่อให้อยู่ที่ไทย..ชั้นก็จะพานายมาให้ได้" เอชพูดพร้อมกับจูบตรงขมับของผม

 

 

"ครับ.." 

 

 

"มันเป็นงานแบบไหนอ่ะครับ" ระหว่างที่กำลังเดิน ผมก็ถามขึ้น

 

 

"เป็นงานจัดแสดงโชว์ต่างๆ ทั้งเต้น..ทั้งร้อง ทั้งเล่นกล มีครบทุกอย่าง" วัลดัสพูด

 

 

"อา...ครับ" ผมพูดพร้อมกับจินตนาการไปด้วย

 

 

"หืม? ทำไมซุ้มตรงนั้นถึงไม่มีคนเลยครับ" ระหว่างที่พวกเรากำลังเดินไปเรื่อยๆ แต่แล้ว พี่หลินก็พูดขึ้น

 

 

"อืม..จริงๆด้วย" พี่ฟาพูดเสริม

 

 

"ทำไมล่ะครับ..การแสดงของเค้าไม่ดีเหรอ?" ผมถาม

 

 

"ไม่รู้แฮะ..ลองเข้าไปดูกันมั้ยล่ะ" สิ้นเสียงของไดนาดิน เค้าก็โอบผมเดินเข้าไปหาซุ้มที่ว่านั่นทันที

 

 

"ทำไมไม่เล่นล่ะครับ กีต้าร์นั่นจะถือเอาไว้ทำไม.." หลังจากหยุดเดินแล้ว ผมก็ได้ยินเสียงพี่หลินพูดกับเจ้าของซุ้มทันที

 

 

"ผมเล่นไม่ได้หรอกครับ..คนร้องเค้าหนีไปแล้ว เธอเพิ่งจะบอกเลิกผม มือมันแข็งไปหมด...แถมเงินค่าเช่าซุ้มนี่ก็แพงเหลือเกิน..ผมยังไม่รู้เลยว่าแค่ดีดกีตาร์อย่างเดียวจะพอเสียค่าเช่ารึเปล่า" อา..น่าสงสารชะมัด

 

 

"ผมไง..ผมจะช่วยร้องให้เอง!" สิ้นเสียงของผม ผมก็รับรู้ว่าทุกคนที่ยืนอยู่ต้องชะงักไปกับความคิดของผมแน่ๆ

 

 

"เอ่อ...จะดีเหรอครับ?" เจ้าของซุ้มพูดขึ้น

 

 

"เฮ้อ! งานเลิกสี่ทุ่มใช่มั้ยครับ ก็ได้ฮิมิทสึ..แต่หลังจากนั้นต้องกลับบ้านเลยนะครับ เพราะนายจะต้องพักผ่อนให้เพียงพอ" เยส!! 

 

 

"เอ่อ..นี่คุณ ผมเล่นกีตาร์ได้นะ เอามาให้ผมสิ" เรโอพูดขึ้น อา..ผมก็คิดว่าหมอนี่..วีนอย่างกับผู้หญิงเป็นอย่างเดียวซะอีก!

 

 

"งั้นเริ่มเลยนะครับ.." ผมพูดหลังจากนั่งลงตรงเก้าอี้ไม้ที่ไดนาดินพาเดินมานั่ง คิกๆๆๆ ถึงผมจะมองไม่เห็นบรรยากาศ แต่ผมก็มีความสุขที่ได้มีส่วนร่วมในงานนี้ คิกๆๆๆ

 

 

"อา..เพลงที่ผมจะร้อง พี่ชายอย่าร้องไห้นะครับ เพราะมันเศร้ามากๆ" ผมพูดกับเจ้าของซุ้ม

 

 

"นายจะร้องเพลงอะไรอ่ะ ชั้นจะได้เล่นถูกทำนอง" เรโอถาม

 

 

"เพลงจีนน่ะ..ให้เข้ากับชุดที่ใส่หน่อย คิกๆๆๆ" ผมพูดพร้อมกับห้วเราะเบาๆ

 

 

( เพลงนี้เป็นเพลงประกอบซี่รี่ย์เรื่อง like love นะคะ หลายคนน่าจะเคยดูกันแล้ว ชื่อเพลงว่า Ainy หรือ loveyou เครดิต ของคุณ likelove Thfans ค่ะ มีแบบแปลไทยให้ด้วย

 

 

 

fen kai yi hou mei ge wan shang ge wai de ji jing  ท่อนแรกของผม ผมก็หลับตาลงพร้อมกับนึกถึงเนื้อเพลงและความหมายของของมัน
 
di da di da sheng dai zhong zai pei zhuo wo hui yi
 
 
dian hua li tou zeng jing shi ni zui wen rou de sheng yin
 
xian zai zhi you kong qi leng mo de hui ying
 
 


Oh~ gei ni wo de xin neng fou qing ni bie wei qi  พอถึงท่อนนี้..ผมรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มแออัด ซึ่งผมคาดว่า..ผู้คนน่าจะมาล้อมรอบพวกเราแล้ว
 
yi gou ai ni ai ni ai ni ai ni neng fou zai ye bu fen li
 
Oh~ gei ni wo de xin wo she me ni que gei le wo gu ji
 
jiu suan ai ni ai ni ai ni ai ni ke neng ni ye bu xiang ting
 
 
 
ni de yong bao zeng jing shi zui wen nuan zui shu xi
 
xian zai huan le shei an shui zai ni xiong kou de wei zhi
 
ni de cheng nuo zeng shi yi zhong bu zi jue de tian mi
 
xian zai yi hua yi bi ci zai wo xin li
 
 
 

Oh~ gei ni wo de xin neng fou qing ni bie wei qi
 
yi gou ai ni ai ni ai ni ai ni neng fou zai ye bu fen li
 
Oh~ gei ni wo de xin wo she me ni que gei le wo gu ji
 
jiu suan ai ni ai ni ai ni ai ni ke neng ni ye bu xiang ting ni bu xiang ting
 


 
hui yi dui ni zui hou de hui yi (hui yi zui hou de hui yi)  พอถึงท่อนแร็พ ผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครหลายๆคนเดินเข้ามา พร้อมกับที่ผมยังได้ยินเสียงเหรียญดังกระทบกันอีกด้วย อา..เสียงของผมสามารถทำเงินได้จริงๆสินะ!!
 
shi ni man man zou yuan de juan ying (shi ni zou yuan de juan ying)
 
ran hou ni li kai le mei you hen ji (ran hou ni li kai)
 
ran hou wo beng kui le fang zong ku qi (ran hou wo ku qi)
 
hen ni hen ni mei dang wo xiang qi zeng jin
 
(hen ni mei dang wo xiang qi ni mei dang wo xiang qi zeng jing)
 
zeng jin zeng jing zeng jing zeng jing
 
xuan shi ai ni ai ni ai ni ai ni
 
nan dao xuan bu neng qing xing
 

 

 
Oh~ gei ni wo de xin neng fou qing ni bie wei qi
 
yi gou ai ni ai ni ai ni ai ni neng fou zai ye bu fen li
 
Oh~ gei ni wo de xin wo she me ni que gei le wo gu ji
 
jiu suan ai ni ai ni ai ni ai ni ke neng ni ye bu xiang ting  หลังจากจบเพลงนี้แล้ว ผมก็ได้รับเสียงปรบมือดังสนั่นเลยล่ะครับ จากนั้น ผมก็ร้องเพลงถัดไปทันที อา..ค่ำคืนนี้..ผมมีความสุขที่สุดเลย!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แอบใช้คอมของโรงแรมอีกแล้ว...
 
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น