BA-AM

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2 เจ็บตัว

คำค้น : พาสเตอร์,อิงวาด

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2562 13:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 เจ็บตัว
แบบอักษร

"อร้ายยยยย!! ปล่อยนะปล่อย!!"เสียงหวีดร้องของดานิกาดังขึ้น เมื่ออยู่ๆก็ถูกมือแกร่งของใครบางคนที่วิ่งตามหลังมาจับยึดไว้

"โธ่! พี่ก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะ ถ้าน้องไม่ไปมีเรื่องกับมาเฟียโหดน่ะ มันก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ อยู่เฉยๆไว้เถอะ!!"ซอฟเทลพยายามเกลี้ยกล่อมหญิงสาวที่ตัวสั่นด้วยความกลัวจับใจ

"ใช่! ไปกับพวกเราดีๆเถอะ แล้วเธอจะไม่เจ็บตัว อย่าให้ฉันต้องใจร้ายกับเธอเลยนะ!"เซลลอนเอ่ยบอก แต่พอเห็นร่างเล็กที่กำลังจะหวีดร้องอีกครั้ง เลยต้องจำใจเอาผ้าที่โปะด้วยยาสลบชนิดดีปิดจมูกดานิกาไว้ก่อนที่ร่างจะค่อยๆทรุดฮวบลงไปและหมดสติลง ทำให้ซอฟเทล ต้องแบกขึ้นบนบ่าแกร่ง แล้วก้าวเดินไปยังรถหรูที่จอดรออยู่แล้ว ก่อนจะมุ่งทะยานไปยังจุดหมายปลายทาง

@คอนโด xxx

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้พาสเตอร์ที่นั่งอยู่บนโซฟาเบดเอ่ยอนุญาตเมื่อคิดว่าต้องเป็นมือซ้ายขวาคนสนิทของตนแน่นอน

"เข้ามา"

"นายน้อยครับนี่ประวัติของผู้หญิงคนนี้ครับ"พอได้รับอนุญาตจากผู้เป็นนายซอฟเทลกับเซลลอนก็เปิดประตูเข้ามาภายในห้อง สุดหรูของเจ้านายพร้อมกับดานิกาและซองเอกสารสีน้ำตาลที่บรรจุประวัติของดานิกาอยู่ในนั้น

"เออขอบใจ เอายัยนี่ไปวางไว้ที่เตียงแล้วก็ออกไปเลยเพราะกว่ายัยนี่จะรู้สึกตัว กูคงอ่านประวัติเสร็จพอดี"พาสเตอร์บอกก่อนที่ชายหนุ่มทั้งสองจะพากันเดินออกไป 

"เหอะ ยัยเสนียดเอ้ย"พาสเตอร์แสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอาประวัติของผู้หญิงที่กล้าตบหน้าเขามาอ่าน

'ชื่อ ดานิกา สวัสดิกูล อิงวาด

อายุ21ปี เป็นเด็กกำพร้า อาศัยอยู่กับยายเพียงลำพัง

ที่อยู่ บ้านพักxxx ซอย xxx ถนน xxx'

"หึ เด็กกำพร้าหรอ ถึงว่าทำไมถึงได้ใจแตก"พาสเตอร์พึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปมองร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ ที่เริ่มจะขยับตัวแล้ว และไม่นานคงจะฟื้น

@Paster part@

เหอะ ผมแม่งโคตรโมโหยัยผู้หญิงตรงหน้าชะมัดเลย หน็อยย บังอาจมาตบหน้าผม ทั้งๆที่ชีวิตนี้ยีงไม่เคยโดนใครตบมาก่อนเลย ขนาดแม่ผมยังไม่เคยเลยแล้วเธอเป็นใครกันล่ะถึงได้กล้ามาตบหน้าผมแบบนี้ก็แค่โสเภณีต่ำๆไม่มีค่าพอที่จะเอามือสกปรกนั่นมากระทบในหน้าผมเลยแม้แต่น้อย

และผมขอบอกไว้เลยว่าถ้ายัยนี้ไม่เจ็บตัวกว่าที่ผมเจ็บแสบหนังหน้าก็อย่ามาเรียกผมว่าพาสเตอร์เลยยังไงซ่ะยัยนี้ก็ไม่รอดจากเงื้อมมือผมหรอก เชื่อผมสิ

"อื้ออ"เสียงงึมงำในลำคอของยัยเสนียดที่คาดว่าน่าจะรู้สึกตัวแล้วทำให้ผมต้องหันไปมองและเป็นอย่างที่ผมคิด เพราะยัยนี่หันมามองผมตาแป๊วเลยล่ะแม่งทำตัวน่าจับกดชิบ

"เธอรู้มั้ยว่าเธอทำอะไรกับฉันไว้น่ะ"ผมพยายามกดเสียงลงต่ำทำให้แลดูน่ากลัวใส่อิงวาดและดูท่าว่าจะได้ผล เมื่อยัยนั่นเริ่มจะขยับตัวเตรียมจะจะลงจากเตียงแต่ติดที่ว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้นยังไงล่ะ

"นี่ ปล่อยอิงนะ!!"อิงวาดเริ่มดีดดิ้น เมื่อผมขึ้นไปคร่อมทับเธอและดึงมาไว้ที่ใต้ร่าง หืม ยัยนี้ตัวหอมชะมัดเลยแฮะ

"เลิกดีดดิ้นซักที น่ารำคาญ"ผมตวาดใส่เธอเมื่อรู้สึกว่าความอดทนเริ่มจะถึงขีดแดงและถ้ามันถึงเมื่อไหร่ นั่นแสดงว่ายัยนี่จะไม่ปลอดภัยแน่ หากยังดิ้นอยู่อย่างนี้ "เออ! ดิ้นเข้าไป ฉันจะได้เอากับเธอแบบไม่ต้องออมแรง"ผมขู่เธอและเชื่อว่ามันจะต้องได้ผล

"ปล่อยอิงไปเถอะนะ ฮึก! อิงขอโทษ อิงไม่ได้ตั้งใจ! ปล่อยอิงไปเถอะนะ"อิงวาดอ้อนวอนผมแต่แล้วไงต่อให้เธออ้อน หรือร้องไห้จนน้ำตาจะผันแปรเป็นเลือด ให้ตายยังไงผมก็ไม่ปล่อยหากผมยังไม่ได้ลงโทษยัยนี่

"หยุดหอนซักทีเถอะ!!"

@The end part Paster@

แควก!!!

เสียงฉีกขาดของชุดพนักงานร้านอาหารของร่างเล็กที่นอนร้องไห้อย่างไร้หนทางหนี ยอมจำนนต่อโชคชะตาของตน

"อื้อออ!!"เสียงร่างเล็กจมหายไปกับรสจูบของพาสเตอร์ ที่ฉกปากลงมาประทับรอยจูบที่หารู้ไม่ว่า นั่นน่ะมันเป็นจูบแรกของดานิกาเชียวนะ

ลิ้นร้อนพยายามชอกชอนเข้าไปในโพรงปากเล็นอย่างยากลำบากเพราะเจ้าตัวเม้มปากแน่นไม่ให้ลิ้นของอีกคนเข้าไปได้ แต่มีหรือผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้อย่างพาสเตอร์จะเป็นอุปสรรค ถึงแม้จะเม้มปากจนไม่สามารถมีอะไรไหลผ่านเข้าได้ ก็แพ้ผู้เชี่ยวชาญอย่างเขาอยู่ดีพอคิดได้ พาสเตอร์จึงกัดริมฝีปากบางแรงๆ จนได้กลิ่นเลือดคลุ้งไปทั่วทั้งปาก ดานิกาจึงเผยอปากออกยอมให้ลิ้นร้อนแทรกผ่านเข้าไปได้ อย่างไร้หนทางสู้

จูบเนิ่นนานของทั้งสองทำให้ดานิกาถึงกับจะขาดอากาศหายใจจากจูบมาราธอน ทำให้มาเฟียหนุ่มต้องถอดจูบออกมาอย่างเสียดายก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงต่ำมาจนถึงลำคอสวยระหงส์ของดานิกาทำให้พาสเตอร์ต้องขบเม้มตามซอกคอ แสดงความเป็นเจ้าของ พอทำรอยสีกุหลาบจนพอใจแล้ว พาสเตอร์ก็เลื่อนมาที่หน้าอกหน้าใจของสาวเจ้า ที่บราเซียตัวเล็กปิดแทบจะไม่มิด ด้วยขนาดที่เกินตัว

"หืมม ซ่อนรูปนะเนี่ย แต่อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะเด็ดถึงใจรึเปล่า"พาสเตอร์พูดเสียงแหบพร่า เพราะอารมณ์ของเขาตอนนี้มันไม่คงที่แล้ว จากความโมโหกลายเป็นความต้องการที่เหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนมังกรน้อยภายใต้กางเกงแสล็คเนื้อดีแทบจะปริออกมา

"ย....อย่า อื้ออ"ยังไม่ได้เอื้อนเอ่ยกลั้นเป็นคำพูดที่ชัดกว่านี้ก็โดนปิดปากอีกครั้งและครั้งนี้มันทั้งเร่าร้อน รุนแรง สลับหนักเบา ตามอารมณ์ผู้กระทำ

มือเรียวราวมือผู้หญิงของพาสเตอร์เคลื่อนอ้อมไปปลดตะขอบราที่ด้านหลัง แล้วกระชากออกจากกายบางอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะเคลื่อนลงไปที่เขตสงวนของดานิกา แล้วกระชากแพนตี้ตัวสวยที่เริ่มจะเปียกชื้นจากน้ำกามขาดติดมือไปตามๆกัน

"อ่าสสส เธอคงพร้อมแล้วสินะ ถึงได้เปียกขนาดนี้"พาสเตอร์พูดเหยียดๆ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเสื้อผ้าทั้งหมดก็ถูกกระชากของจากตัวตามแรงของผู้กระทำ เพียงไม่ถึงนาที ร่างกายที่สมบูรณ์แบบของพาสเตอร์ก็ปรากฎสู่สายตาของดานิกา ที่หากเห็นเพียงแต่กล้ามเป็นมัดๆ คงจะไม่ตื่นกลัวขนาดนี้ หากไม่เห็นมังกรน้อยที่ไม่น้อยตามชื่อของพาสเตอร์

"กลัวแล้ว ฮึก อิงกลัวแล้ว อย่าทำเลยน!"ดานิกาถดตัวหนี แต่ก็โดนมือเรียวของอีกคนกระชากกลับมาอยู่ใต้ร่างดังเดิม

"อย่าทำเหมือนไร้เดียงสาหน่อยเลย เพราะฉันรู้ว่าเธอน่ะร้ายเดียงสา หึ" พาสเตอร์พูดจบก็หยิบถุงยางอนามัย ที่ไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งกับผู้หญิงคนไหนเขาก็ใส่เสมอเพราะว่าผู้หญิงพวกนี้น่ะ ถือว่าเป็นเชื้อร้ายเลยก็ว่าได้สำหรับเขา และผู้หญิงตรงหน้านี่ก็เหมือนกันถึงแม้จะทำตัวไม่เหมือนคนผ่านมาเยอะแต่เขากลับคิดว่ามันเป็นการแสดง และเพราะคิดแบบนั้นทำให้พาสเตอร์ กดหัวมังกรยักษ์เข้ามาในถ้ำลับอย่างแรง โดยไม่มีการเล้าโลมใดๆ

มังกรยักษ์มุดหัวเข้ามาในถ้ำลับที่แสนจะคับแน่นอย่างยากลำบาก จนรู้สึกถึงความฉีกขาดของเยื่อบางๆด้านใน  พร้อมกับเสียงร้องกรี๊ดของร่างเล็กพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาเคลือบกับแท่งรัก

"กรี๊ดดด!! เจ็บ ฮึก เอาออกไป อ่ะ!!"ดานิการ้องคร่ำครวญอย่างทรมานกลางกายสาวที่ไม่เคยมีใครลุกล้ำเข้ามา

"อ้าสส!! ซี๊ด! แน่นชิบ ไม่น่าเชื่อแฮะว่าเธอจะบริสุทธิ์"พาสเตอร์พูดออกมาอย่างไม่น่าเชื่อก่อนจะแช่ความแข็งแกร่งไว้ เพื่อให้ร่างเล็กที่นอนงอตัวด้วยความเจ็บปวดให้คุ้นชินกับขนาดของมัน

"ฮึก มันเจ็บนะ! อ้ะ เอาออกไปเถอะนะ อิง อ้ะ ขอร้อง อื้อออ"เสียงพร่ำขอร้องของดานิกาสร้างความรำคาญให้กับมาเฟียผู้ใจร้อนอย่างพาสเตอร์ ก่อนจะก้มกระแทกปิดปากบางไว้ แล้วเริ่มจะขยับเข้าออกเป็นการลงโทษ พาสเตอร์เบี่ยงเบนความเจ็บด้วยการจูบอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเริ่มเร่าร้อนขึ้น ตามจังหวะของการกระแทกที่เริ่มจะเร็วขึ้นเรื่อยๆ

"อ่ะๆๆๆๆ"

"อ้าสส ซี๊ดดดด"เสียงครางของทั้งสองดังระงมทั่วทั้งห้องอย่างสุดจะกลั้น

"อิงวาดซี๊ด ไม่ไหวอ่ะจะถึงแล้ว"พาสเตอร์บอกก่อนจะสาวสะโพกสอบเร็วๆและแรง ทำให้ทั้งสองถึงจุดหมายปลายทางเรียบร้อย ก่อนที่น้ำรักจะพุ่งเข้าใส่ถุงป้องกัน ก่อนที่เจ้าตัวจะดึงเจ้าโลกออกมาเพื้อถอดเครื่องป้องกั ถ้าหากจะคิดว่าเขาจะหยุดล่ะก็บอกเลยว่าคิดผิดเพราะคนอย่างเขาคำว่า รอบเดียว เขาสะกดไม่เป็น

"พะ....พอแล้ว"ดานิกาหอบเหนื่อยปนสะอื้นบอกร่างสูงที่ตั้งท่าจะเข้ามาสำรวจภายในอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่มีเครื่องป้องกันแล้ว ก็เขาไม่กลัวโรคร้ายแล้วล่ะ แต่ถ้าเกิดผิดพลาดขึ้นมาแล้วเธอมีลูกเขาก็ไม่ว่าอะไรเพราะอีกอย่างนะ แม่ของเขาก็บอกด้วยว่าหากไม่มีหลานให้ ก็จะจับคุมถุงชนทันทีสาเหตุมาจากว่าเขาไม่มีเมียเป็นตัวเป็นตนซักทียังไงล่ะ

และบทรักสุดวาบหวามก็ดำเนินต่อไป จนกว่ามาเฟียหนุ่มจะหมดแรงง

ความคิดเห็น