Olivia rose

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 216

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2560 17:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

"นี่โอลีฟตื่นได้แล้ว"ตามมาด้วยการขย่าตัว

 
"อื้ม..อีก 5 นาทีน่ะ"
 
"จะตื่นไม่ตื่น"
 
ปึก ตุบๆๆ โอ็ยเจ็บจัง
 
"ปลุกดีๆก้ได้นี่น่าไม่เห็นต้องใช้กำลังเลยหนิ"ฉันพูดด้วยเสียงงอนๆ
 
"ไม่ต้องมางอนเลย วันนี้เธอต้องไปทำความสะอาดปืนใหญ่ไม่ใช่หรอเร็ว ต้อไปก่อน 08.00 น. น่ะ นี่เหลืออีก15 นาทีแล้วน่ะ"อูยจำได้ด้วยแฮะ ขนาดฉันยังจำไม่ได้เลย 
 
"จ้าๆ..คุณแม่มิคาสะ บ่นเป็นยายแก่ไปได้"
 
"เร็วๆ ฉันไปก่อนน่ะ"จ้า
 
"ไปดีมาดีน่าาา"
.
.
.
.
.
ณ กำแพง 
 
"ห๊าาา โคนี่ไหนนายบอกว่าจะเข้าทีมสารวัตรทหารนี่น่า"ไม่อยากจะเชื่อ
 
"มะ..ไม่ใช่แบบนั้น ไอ้หน้ามานั้นน่ะ ฉันแค่ไม่อยากเข้าสังกัดเดียวันกับหมอนั่น"
 
"นายไม่ต้องอายหรอกน่า  ไม่ใช่นายคนเดียวหรอดที่จะเข้าทีมสำรวจอ่ะ"โทมัสที่ไม่รุ็มาจากไหนพูดขึ้น เฮ้ย!!ตกใจหมดเลย มาอย่างกะผี
 
"นายก็เหมือนกันหรอ"
 
ดูเหมือนคนที่จะเข้าทีมสำรวจก็มีเยอะเหมือนกันน่ะ งั้นก็ดีสิ
 
"หืมม อ้าว!!!ซาช่าทำไมเพิ่งมาเอาตอนนี้เธอมาสายน่ะ"ฉันทักซาช่า ว่าแต่ในมือเธอถืออะไรอยู่น่ะ
 
"ซาช่าเธอถืออะไรอยู่หรอ???"
 
"ฉันเอาเนื้อมาจากคลังเสบียงของผู้บัญชาการมาน่ะ ฮิฮิ"
 
"เฮ้ย!!! ซาช่าเธออยากจะถูกขังเดี่ยวรึไง?"เอเรนพูดถูก
 
"ใช่เธอบ่ารึเปล่าเนี่ย"งั้นเห็นด้วยกับเอเรนน่ะ
 
"ซาช่าเอากลับไปคืนเลยน่ะ"มีน่าพูดขึ้น
 
"ไม่เป็นไรหรอน่า....เอาไว้เอาแบ่งให้ทุกๆคน หั่นบางแล้วกินกับขนมปัง"ในหัวเธอนี่มีแต่เรื่องกินหรือยังงัย
 
"แต่ว่าน่ะ ตอนนี้เราขาดแคลนอาหารมากเลยน่ะยิ่งเป็นเนื้อด้วย"โคนี่พูดขึ้น
 
"ไม่เอาน่า ถ้าเรายึด wall maria ได้เราก็จะเลี้ยงวัวเลี้ยงแพะเลี้ยงะไรก้ได้ไม่ใช่หรอ???"อืม...ที่ซาช่าพูดก็ถูกแฮะ
 
"อึก...ฉันเห็นด้วยดังนั้นฉันจะกินด้วย'โทมัสพูด
 
"ฉันก็จะกินด้วยเหมือนกัน"โคนี่ก็เห็นด้วยกับซาช่าหรอนี่
 
จะว่าไปตั้งแต่มาฝึกทหารเราไม่เคยได้กินเนื้อเลยนี่หว่า
 
"ฉันก้จะกินด้วยน่ะ"ฉันพูดเสียงเบาๆ เพราะฉันด่าซาช่าแรงเหมือนกัน
 
"เอ่อ...."ดูเหมือนเอเรนจะไม่เห็นด้วยแฮะ
 
"เอาน่าเอเรน โอกาสดีๆแบบนี้ไม่ได้มีทุกครั้งน่ะ กินๆไปเหอะ อย่างที่ซาช่าพูดนั้นแหละ ถ้าเรายึด wall maria ได้เราก็จะเลี้ยงอะไรก็ได้ที่เราต้องการ"ฉันตบบ่าเอเรน แล้วเดินไปทำงานต่อ
 
"เฮ้!!! พวกยานรีบไปทำงานกันเถอะเดี้ยวมีคนเห็นว่าเราอู้งาน มีหวังได้โดนลงโทษแน่"ฉันตะโกนบอกทุกคน
 
เปรี้ยงงง เสียงอะไรน่ะ ห๊าาา ไททันขนาดหมึมา ขณะที่ทุกคนกำลังตะลึงกับการปรากฏตัวของไททันขนาดมหึมา ไททันก็ง้างมือตบลงบนกำแพง ไม่ได้การแล้ว
 
"ทุกคนหลบเร็วแล้วเปลี่ยนเป็นใช้อุปกรณ์เคลื่อนย้าย 3 มิติ เร็วเข้า"ฉันตะโกนบอกคนอื่นๆที่สติหลุดออกจากร่าง
 
ดีน่ะที่ทุกคนได้สติเลยใช้อุปกรณืได้ทัน แต่เอ๊ะ นั้นซามูเอวหนิ ตายแล้ว เขาสลบอยู่
 
"ใครก้ได้ไปช่วยซามูเอลหน่อย"ตัวฉันที่อยู่ไกลกับตัวของซามูเอลเกินไป ไม่สามารถช่วยเขาได้ จึงตะโกนบอกคนอื่นๆ
 
"ซาช่า"ฟู่ววว ดีน่ะที่ซาช่าช่วยได้ทัน
 
"ทุกตั้งสติหน่อย ตอนนี้กำแพงแล้ว"โคนี่ตะโกนขึ้น
 
"ฉันฆ่าไททันให้หมดเลย"ไม่ใช่เสียงใครที่ไหน เสียงเอเรนเองค่ะ
 
"เตรียมปืนใหญ่ 4 กระบอก เตรียมตัวเข้าสู่สถานการณ์รบ!!"
 
"เป้าหมายคือไททันขนาดมหึมาที่อยู่ตรงหน้า นี่เป็นโอกาสของพวกเรา ห้ามหนีด็ดขาด ตัวที่ทำลายกำแพงมีแค่ตัวนี้เท่านั้น ถ้าจัดการมันได้ล่ะก็"
 
"เอเรน อย่าไปคนเดียวสิ รอฉันด้วย"ฉันบอกเอเรนที่กำลังขึ้นบนกำแพง เอเรนไม่ตอบอะไร
 
"ไง ไอ้สารเลว ไม่ได้เจอกัน 5 ปีแล้วน่ะ"หลังจากที่ฉันขึ้นไปบนกำแพง ได้ยินเอเรนพูดกับไททันตัวนั้น เอเรนเหมือนจะแค้นมากๆเลยน่ะ
 
จู่ๆ ภาพที่พ่อกับแม่ถูกไททันกินก็ผุดขึ้นมาในหัวฉัน ใช่มันคือต้นเหตุที่ทำให้พ่อกับแม่ฉันตาย แกต้องตายไอ้สาวเลว
 
"แกต้องตายไอสารเลว"ฉันพูดด้วยความโกรธแค้น
 
"เอเรน ฉันเบี่ยงเบนความสนใจเอง นายใช้จังหวะที่มันเผลอจักการที่ท้ายทอยมันเลยน่ะ"เอเรนพยักหน้าหงึกๆ
 
ต้องทำให้มันสนใจฉัน แล้วต้องทำไงอ่ะ อ้อใช่ความเร็ว  ไม่รอช้าฉันใช้อุปกรณ์เคลื่อนย้าย 3 มิติ กระโดขึ้นบนท่อนแขนของมัน
 
ตัวฉันที่กระโดดขึ้นมาบนท่อนแขนของมัน แล้ววิ่งด้วยความเร็วและใช้ใบมีดฟันที่แขนมัน เยส ได้ผล มันสนใจฉันแล้ว
 
ป้าดด มันจะจับฉัน แต่เสียใจด้วยน่ะค่ะ ฉันหลบได้ทัน จู่ๆไททันตัวนั้นก้หายไป มันหายไปอีกแล้วเหมือน 5 ปีก่อน คิดจะมาก็มา คิดจะไป ก็ไป เดี้ยวแล้วเอเรนล่ะ
 
"เอเรนเป็นอะไรหรือเปล่า"ดูจาดสภาพไม่น่าจะเป้นอะไร
 
"ไททันตัวนั้นหายไปอีกแล้ว"นายคงจะเจ็บใจสิน่ะ ฉันเองก็เจ็บใจเหมือนกัน
 
"เห้ พวกนายจัดการไททันมหึมาได้หรอ??"
 
"ไม่มันหายไปเหมือน 5 ปีก่อน คิดจะมาก้มา คิดจะไปก้ไป"
 
"พวกนายอย่ามัวแต่พูดสิ ไททันมันบุกเข้ามาในกำแพงแล้วน่ะ"โคนี่พูดขึ้น ด้วยสีหน้าที่กังวล
 
"ทำอะไรอยู่ ทหารฝึก แผนการับมือเวลาที่ไททันมหึมาโผล่มาได้เริ่มขึ้นแล้ว"หัวหน้าทหารได้ขึ้นมาบนกำแพงเพื่อมาบอกกับพวกเรา
 
"ถ้าเกิดใครพบเจอไททันให้รีบติดต่อกองบัญชาการซะ"
 
"รับทราบ"
 
"ฉันว่า พวกเราไปกองบัญชาการกันก่อนเถอะ "แักบอกทุกๆคนก่อนจะใช้อุปกรณ์เคลื่อนย้าย 3 มิติไปทันที
.
.
.
 
 
ทุกคนที่นี่ดูวุ่นวายกันมากๆ ฉันกับเอเรนรีบวิ่งไปเติมแก็สและเปลี่ยนใบมีดให้เร็วที่สุด ระกว่างนั้นก็ได้เจออาร์มิน อาร์มินดูสั่นๆยังไงไม่รู้
 
"อาร์มิน เป็นอะไรหรือเปล่า???"ฉันถามด้วยความเป็นห่วง
 
 
"ก็พอไหว เดี้ยวฉันจะซ่อมไอ้นี่ให้เสร็จ แต่ว่าไม่ดีแน่ พวกเราตอนนี้ไม่มีวิทยาการ ที่จะอุดโพรงที่สูง 8 เมตรนั้นได้"อาร์มินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่น
 
 
"หินก้อนใหญ่ที่เตรียมมา เราก็ไม่สามารถใช้งานมันได้อยู่ดี แต่ถ้าเราไม่สามารถอุดโพรงนั้นล่ะก็ เราก็ต้องทิ้งเมืองนี้"อาร์มินยังคงพูดไม่หยุด
 
 
"แล้วต่อไปมนุษยชาติอาจถูกพวกไททันล้างเผ่าพันธ์ก็ได้น่ะ"ตอนนี้อาร์มิน นางสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว
 
 
"อาร์มินตั้งสติหน่อยสิ ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ตอนนี้มนุษยชาติจะไม่แพ้ให้กับพวกมันแน่นอน"ใช่เอเรนพูดถุก
 
"นั้นสิน่ะ ขอโทษ"
 
 
"พวกนายเร็วเข้า ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดหรอกน่ะ คนเค้าเรียกไปเข้าแถวแล้วน่ะ"โทมัสวิ่งมาบอกพวกเรา
 
 
"รีบไปกันเถอะ พวกเราไม่มีเวลาแล้วน่ะ"เสียงนี่มัน มิคาสะ 
 
"มิคาสะ เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ คิดถึงจังเลย"ฉันพูดเสียงอ้อนๆ
 
"นี่มันใช่เวลามาทำแบบนี้มั้ย ฉันมานานแล้วล่ะ รีบไปกันเถอะ"
 
ถึงแล้วพวกเรารีบเข้าแถวกันอย่างว่องไว นั้นหัวหน้าทหารหรอ ไม่เคยเห้นหน้าเลยแฮะ แต่ช่างเถอะ
 
"พวกเราจะแบ่งกำลังพลไปอยู่ตามทางเดินต่างและบนจุดต่างๆที่เราเคนฝึกกันมา และดำเนินการสนับสนุนเรื่องเสบียง การแจ้งข่าวสาร และขับไล่ไททันภายใต้การบัญชาของกองทหารรักษาการณ์"
 
"ทัพหน้าคือ กองทหารรักษษการ ทัพกลางคือ ทหารฝึกอย่างพวกเเก ทัพหลังจะเป็นกองทัพระดับหัวกะทิที่กองรัษาการณ์คัดเลือก พวกเราต้องสู้อย่างสุดกำลัง เพื่อซื้อเวลา ที่จะอพยพประชาชนให้เสร็จ"
 
"และเราได้รับรายงานว่า ตอนนี้ทัพหน้าได้แตกพ่ายแล้ว
 
เดี๋ยวน่ะงั้น ตาหัวหน้าทหารนั้นจะให้ทหารฝึกหัดอย่างพวกเราไปสู้กับพวกมันอย่างนั้นหรอ โอ้ยย ส่งไปอย่างนี้ก้เท่ากับการส่งพวกเราไปตายชัดๆ นี่ตาหัวหน้านั้นคิดอะไรจองเขากันน่ะ
 
"แล้วจงสำนึกเอาไว้ว่า การหนีจากแนวหน้ามีโทษประหารชีวิต ขอให้ทุกคนเตรียมกายเตรียมใจให้พร้อม...เลิกแถว"
 
"รับทราบ"
 
เเต่ล่ะคนวิ่งไปประจำการทันที แต่ฉันเปล่าต้องวิ่งไปหา เอเรน มิคาสะ อาร์มิน ก่อน อ้ะ นั้นอาร์มินหนิ
 
"แฮกๆ อาร์มิน แล้วเอเรนกับมิคาสะล่ะ"
 
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ กำลังจะไปหา".
.
.
.
 
"นั้นเอเรนนี่ครับ"อาร์มินชี้นิ้วไปทางเอเรน เอ้านั้นเอเรนกำลังทะเลาะกับมิคาสะหนิ
 
"นี่มันใช่เวลามั้ย พวกเราไม่มีเวลาที่จะมาทะเลาะกันน่ะ"ฉันพูดขึ้นและมองหน้าทั้งคู่
 
สีหน้าของมิคาสะเหมือนต้องการจะพูดอะไรสักอย่างกับเอเรน เอ้ สองคนนี้เป็นแฟนกันแล้วหรอ ฉันเลยเดินไปหาอาร์มิน
 
"อาร์มิน นายคิดยังไงกับสถาณการณืแบบนี้"
 
"ผมไม่รู้ครับ ผมสับสนไปหมดเลยครับ"
 
"นายต้องตั้งสติน่ะอาร์มิน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จำไว้ต้องมีสติอย่าสติหลุด เข้าใจน่ะ"อาร์มินพยักหน้า
 
ฉันเองก็เป็นห่วงเข้าเหมือนกัน แต่ในฐานะเพื่อนน่ะ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลย เขาน่ะเรื่องพละกำลังไม่ค่อยจะดีสัดเท่าไหร่ แต่สมองของเขานะ่ฉลาดมากๆเลยแหละ 
 
"ครับ"
 
"ทหารฝึก โอลีเวีย เธอถูกเรียกให้เข้าทัพหลังเป็นกรณีพิเศษ ตามฉันมา"หัวหน้าทหารเรียกฉัน
 
"เอ๋ ทำไมต้องเป็นหนูล่ะค่ะ หนูอาจจะเป็นตัวถวงของคนอื่นๆก้ได้น่ะค่ะ"
 
"ฉันจะไม่ฟังคำคัดค้านของเธอ"
 
"ตะ..แต่ว่า"โอ๊ยย อะไรเนี่ยทำไมฉันต้องเข้าทัพหลังด้วย
 
"ไม่มีแต่..เธอก้รู้หนิว่าถ้าขัดคำสั่งหัวหน้าจะเป็นยังงัย"เงียบเลยค่ะ ไม่กล้าเถียงแล้วค่ะ
 
"ค่ะ"
 
"อาร์มินฉันไปก่อนน่ะ"ฉันบอกอารืมินแล้วเดินตามหัวหน้าทหาร
 
"อ้าว!!มิคาสะ เธอเองก้อยู่ทัพหลังเหมือนกันหรอ"
 
"อืมม...เธอเองก็เหมือนกันหรอ"
 
"จ้า...."
.
.
.
.
 
หลังจากประจำการแล้ว หัวหน้าหทารเลยสั่งให้พวกเราอยู่เฉยๆก่อนหากมีไททันตัวไหนบุกเข้ามาใกล้ประตู ให้รีบฆ่าทันทีเลย อย่าให้มันได้อยู่ใกล้กับประชาชนโดยเด็ดขาด
 
___________________________________________
 
เย้!! เป็ยไงบ้าง ตอนหน้านางเอกจะได้สู้กันแล้ว
ความคิดเห็น