ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 3

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 168.9k

ความคิดเห็น : 375

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2560 10:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 3
แบบอักษร

 

 

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 3

Author:   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

เดย์มาคุยกับนันเรื่องรถ และเรื่องทั่วไปอยู่สักพักใหญ่ๆ จนฟ้ามืดลง เสียงมือถือของเขาก็ดังขึ้น เดย์หยิบขึ้นมากดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของอิฐ

“ว่าไง” เดย์พูดสายกับคนรัก

 

 

(“อยู่ไหน ทำไมไม่กลับสักทีวะ”) เสียงขุ่นๆของอิฐดังขึ้น

 

 

“ บอกแล้วไงว่ามาบ้านไอ้นัน” เดย์ตอบกลับ นันเองก็นั่งยิ้มอยู่ข้างๆเดย์

 

 

“กูยังไม่ให้เฮียกลับโว้ย โน่นแหละ ตี 2 ตี 3 ค่อยกลับ จะพาไปเหล่สาวที่สนามก่อน” นันพูดเสียงดัง ให้เสียงเข้าไปในมือถือของเดย์เพื่อแกล้งอิฐ

 

 

(“ถามไอ้นันนะ ว่าอยากเจอตีนกูมั้ย”) อิฐบอกกลับมาเสียงหงุดหงิด

 

 

“เดี๋ยวก็กลับ อีกสักพัก” เดย์บอกกลับไป ไม่ได้พูดตามที่อิฐบอกแต่อย่างไร

 

 

(“สักพักของมึงน่ะ ตอนไหน กูหิวข้าว นี่ไอ้นีลมันกลับมารับไอ้นิคไปบ้านม๊าไอ้นิคแล้วนะ ม๊ามันโทรมาตามให้เข้าไปที่บ้าน กูอยู่บ้านคนเดียว”) อิฐยังคงโวยออกมา

 

 

“เออๆ กลับละ จะกินอะไร จะได้ซื้อเข้าไปให้” เดย์ถามกลับเสียงนิ่ง เมื่อรู้ว่าอิฐอยู่บ้านคนเดียว ก่อนที่อิฐจะสั่งซื้อของที่ตนเองอยากจะกิน เดย์ตอบรับแล้ววางสายไป

“กูกลับละ มันอยู่บ้านคนเดียวแล้วงอแง” เดย์พูดบอกกับนันที่นั่งอยู่ใกล้ๆ นันพยักหน้ารับ

 

 

“ได้เฮีย เฮียก็เลือกเอาละกัน ว่าอยากได้รุ่นไหน เดี๋ยวผมพาไปที่ศูนย์ ผมรู้จักเซลล์หลายคน” นันบอกส่งท้าย

 

 

“อืม” เดย์ตอบกลับ ก่อนที่นันจะเดินมาส่งเดย์ที่รถ

 

 

“ผมว่าเฮียเอาใจไอ้อิฐมากไปแล้วนะเนี่ย ให้มันหากินเองบ้างเหอะเฮีย” นันพูดแซวอย่างขำๆ ทำให้เดย์นิ่งไปนิด

 

 

“ก็ว่าจะหัดให้มันหากินเองอยู่เหมือนกัน” เดย์ตอบกลับ เพราะเขาเองก็คิดบางอย่างอยู่ในใจ แต่ยังไม่ได้พูดบอกกับใครเท่านั้น นันเลิกคิ้วขึ้นแล้วยิ้มขำ

 

 

“เฮียจะทำได้เร้อออ” นันว่าออกมายิ้มๆ เดย์ก็ยกยิ้มมุมปากแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วขึ้นรถเพื่อกลับไปบ้าน เดย์แวะซื้อของกินเข้าไปด้วย พอถึงบ้านก็ต้องถอนหายใจ เมื่ออิฐเปิดไฟรอบบ้านแทบจะทุกดวงเลยก็ว่าได้ เดย์บีบแตรเรียก อิฐก็วิ่งออกมาเปิดประตูรั้วให้ ด้วยสีหน้างอๆ เดย์ขับรถเข้าไปจอดในโรงรถ แล้วลงมาหยิบของท้ายรถให้อิฐ อิฐก็รับไปดูว่ามีอะไรบ้าง

 

 

“มาช้า” อิฐบ่นอุบ เมื่อเดินเข้าไปในบ้านพร้อมเดย์

 

 

“แล้วใครที่อยากกินหอยทอดร้านประจำ แล้วร้านนั้นมึงคิดว่าคนน้อยงั้นสิ” เดย์ถามกลับ อิฐทำปากยื่นใส่ ก่อนจะเข้าไปในครัว เทอาหารที่เดย์ซื้อมาใส่จานเตรียมไว้ให้เดย์ด้วย เดย์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องครัว มองอิฐอย่างเงียบๆ

“อิฐ” เดย์เรียกคนรักเสียงเรียบ อิฐหันมามองพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเป็นการขานรับไปในตัว

 

 

“อยากลองหัดทำกับข้าวเองบ้างมั้ย” เดย์ถามขึ้น ทำให้อิฐชะงักไปนิด

 

 

“ทำไมถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ” อิฐถามกลับเสียงจริงจัง

 

 

“ถามก็ตอบ ไม่ได้ให้ถามย้อนกลับมา” เดย์พูดขึ้น

 

 

“ก็อยากลองทำบ้างเหมือนกันแหละ แต่หัดยังไงกูก็ทำครัวเละอยู่ดี” อิฐบอกออกมาอย่างปลงๆ กับฝีมือทำอาหารของตัวเอง

“มึงถามแบบนี้ แปลว่ามึงไม่อยากทำให้กูกินแล้วใช่มั้ย” อิฐถามขึ้นเมื่อนึกได้ เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“เปล่า กูก็แค่อยากให้มึงหัดทำกินเองบ้างเผื่อกูไม่อยู่ หรือกลับช้าแบบนี้ มึงจะได้ไม่ต้องหิ้วท้องรอ” เดย์อธิบายกลับไป แต่อิฐทำหน้าเหมือนไม่เชื่อที่เดย์พูด

 

 

“มึงไม่อยากทำให้กินแล้วก็บอกมาเถอะ” อิฐว่ากลับเสียงงอนๆ

 

 

“มึงนี่คิดเองเออเองเก่งดีนะ ติดไอ้นิคมารึไง” เดย์ถามกลับ ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ เพื่อกินอาหารที่ซื้อมาพร้อมกับอิฐ อิฐเองก็นั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวเช่นเดียวกัน

 

 

“แต่กูทำหมาไม่แดกจริงๆนะ” อิฐพูดย้ำเรื่องอาหาร ขณะเริ่มกินอาหารที่เดย์ซื้อเข้ามา

 

 

“มันก็ต้องหัดกันบ้าง ใครมันจะทำได้ดีตั้งแต่ครั้งแรก” เดย์พูดเสียงนิ่ง อิฐขมวดคิ้วเล็กน้อย พร้อมกับมองหน้าคนรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

 

 

“กูมีมึงอยู่ด้วย จะต้องทำทำไม ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ กูอยากจะลองทำบ้างก็เหอะ แต่ดูแล้วไม่เวิร์คว่ะ ฝีมือกูห่วยบรม” อิฐบ่นออกมาเมื่อนึกถึงตอนที่ตนเองหัดทำอาหารจะเซอร์ไพรส์เดย์ แล้วก็มีช่วยไนท์ทำโน่นทำนี่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็แค่ช่วยหยิบจับเท่านั้น การปรุงอาหารไม่ไนท์ก็เดย์จะเป็นคนปรุง

 

 

“แล้วถ้าไม่มีกูอยู่กับมึงล่ะ” เดย์ถามกลับไป ทำให้อิฐชะงักมือที่กำลังตักอาหารขึ้นมากินทันที อิฐจ้องหน้าเดย์เขม็ง

 

 

“มึงพูดบ้าอะไรของมึงอีก” อิฐว่ากลับอย่างเคืองๆ นึกถึงตอนที่เขาเคยถามเดย์ว่าเขาสองคนยังไม่เคยผ่านช่วงเวลาไหนด้วยกัน เพราะพวกเขาอยู่ด้วยกันในช่วงงานหรือเทศกาลต่างๆมามากมาย แล้วเดย์ก็ตอบเขากลับมาว่างานศพ นั่นทำให้อิฐโกรธคนรักไม่น้อย เดย์ถอนหายใจเบาๆเมื่อเห็นว่าอิฐเริ่มจะเคืองขึ้นมา

 

 

“กินเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะพาไปซื้อของที่ตลาดสด” เดย์ตัดบท ไม่อยากพูดต่อ แต่ดูเหมือนอิฐยังคงคาใจ

 

 

“มึงจะทิ้งกูไปไหน หรือจะเลิกกับกู” อิฐถามเสียงขุ่น เดย์มองอิฐด้วยสายตาดุๆ

 

 

“คิดเองเออเองอีกแล้วนะมึง เลอะเทอะ” เดย์ว่ากลับไปเสียงขุ่นไม่ต่างกัน อิฐกัดปากตัวเองอย่างเคืองๆและหวั่นใจไปพร้อมๆกัน เพราะทุกทีเดย์ไม่เคยที่จะมาเซ้าซี้อยากให้เขาลองทำโน่นทำนี่ด้วยตัวเอง มีแต่จะเสนอตัวมาทำแทนให้แทบจะทุกอย่าง จนอิฐเผลอเอาแต่ใจตัวเองมาตลอด และหลังจากที่เดย์ความจำกลับมา อิฐก็เคยตั้งปฏิญานไว้ ว่าจะไม่เอาแต่ใจ จะไม่งอแงใส่เดย์ แต่มันก็อดไม่ได้ทุกที

“กิน” เดย์พูดขึ้นเมื่อเห็นอิฐนั่งนิ่ง อิฐถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะกินอาหารตรงหน้าต่อ

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“อิฐ อิฐ” เสียงเรียกของเดย์ดังขึ้นในช่วงเช้าตรู่ของวันใหม่ ทำให้อิฐงัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมา

 

 

“หืม” อิฐขานรับในลำคอ ตาก็ยังคงปรืออยู่

 

 

“ลุกไปล้างหน้า จะพาไปตลาดสด” เดย์บอกกลับ ทำให้อิฐหน้ายุ่งเล็กน้อย แล้วหันไปมองนาฬิกา

 

 

7โมงเอง” อิฐตอบกลับ แล้วทำท่าจะนอนต่อ

 

 

“ไปตลาดเช้า ก็ต้องไปช่วงนี้ ดีแค่ไหนที่กูไม่ปลุกให้ไปตอน 6 โมงเช้าน่ะหะ” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับดึงแขนอิฐให้ลุกนั่ง อิฐก็นั่งด้วยท่าทีอ่อนแรง เพราะเขายังอยากจะนอนต่ออีกนิด

 

 

“หลังงานแต่งมานี่ ดูมึงจะดุกูบ่อยจัง เข้มงวดขึ้นด้วย” อิฐว่ากลับ พร้อมกับมองคนรักที่ยืนอยู่ปลายเตียง

 

 

“ก็เพื่อตัวมึงทั้งนั้น ลุกไปล้างหน้า ยังไม่ต้องอาบน้ำก็ได้” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย ก่อนที่อิฐจะคลานลงจากเตียงด้วยท่าทีเนือยๆ แล้วเข้าไปล้างหน้าแปรงฟัน เมื่อเรียบร้อยแล้วเดย์ก็พาขับรถออกจากบ้านตรงไปยังตลาดสดที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านเท่าไรนัก อิฐก็นั่งหาวหวอดๆมาตลอดทาง

 

 

“ซื้อเสร็จ ค่อยกลับไปนอนต่อ ยังไงวันนี้ก็ไม่ได้เข้าร้านอยู่แล้ว” เดย์พูดขึ้น อิฐพยักหน้ารับ และเมื่อไปถึงตลาดหาที่จอดรถได้แล้ว เดย์ก็พาอิฐลงไปหาซื้อวัตถุดิบ

 

 

“จะมาซื้ออะไรอ่ะ” อิฐถามขึ้น

 

 

“อยากกินอะไรล่ะ เช้านี้” เดย์ถามขึ้น อิฐยืนนึก

 

 

“ข้าวต้มกุ้งใส่หมูสับเยอะๆ” อิฐตอบกลับ เพราะอยากกินจริงๆ

 

 

“ตกลงจะใส่กุ้งหรือจะใส่หมูสับ” เดย์ถามย้ำกลับไป เพราะดูเหมือนอิฐจะยังงงขี้ตาอยู่ ทั้งๆที่ล้างหน้ามาแล้ว

 

 

“ใส่ทั้งสองอย่างเลย อยากกิน อ่อ กูอยากกินเห็ดโคนที่กาญจน์อีกอ่ะ แบบปีที่แล้วอ่ะ” อิฐพูดขึ้นเมื่อนึกได้

 

 

“อืม ช่วงนี้หน้าเห็ดออกพอดี เดี๋ยวจะให้พี่เบลหาซื้อไว้ให้ละกัน แต่ตอนนี้เอาแค่กุ้งกับหมูสับก่อนใช่มั้ย” เดย์ถามย้ำ อิฐก็พยักหน้ารับ ก่อนที่เดย์จะเดินนำอิฐไปที่ร้านขายผัก

“อันไหนคือผักชีกับต้นหอม” เดย์หันมาถามอิฐ อิฐก็ชี้ไปที่ผักชีกับต้นหอมที่ขายเป็นกำๆ

“เออ ยังดีที่รู้จัก” เดย์ตอบกลับ ทำให้อิฐย่นจมูกใส่เล็กน้อย

 

 

“กูไม่ใช่เด็กอนุบาลนะ ที่จะไม่รู้จักอะไรเลยน่ะ” อิฐเถียงกลับไม่ดังมากนัก

 

 

“งั้นเลือกมาสักกำ” เดย์บอกกลับ อิฐเลิกคิ้วขึ้น แต่ก็หยิบผักชีต้นหอมส่งให้แม่ค้า แล้วเดย์ก็จ่ายเงินให้

“ไปดูหมูกันก่อนละกัน” เดย์พูดขึ้น แล้วจับข้อมืออิฐพาเดินไปยังแผงขายหมู มีเนื้อหมู และส่วนต่างๆวางขายอยู่เต็มแผง อิฐผงะเล็กน้อย เพราะไม่เคยจะมาซื้อของสดด้วยตัวเองสักเท่าไรนัก

 

 

“เอาอะไรดีคะคุณ” เสียงของแม่ค้าถามขึ้น ขณะใช้ปังตอสับขาหมูบนเขียงไปด้วย อิฐเกาะแขนเดย์อยู่ทางด้านหลัง

 

 

//มีดในมือแม่ค้าน่ากลัวว่ะ// อิฐพูดขึ้นเบาๆ

 

 

“จะเอาหมูที่บดแล้ว หรือจะเอาเนื้อหมูไปสับเอง” เดย์หันมาถาม อิฐทำหน้างง เดย์เลยชี้ไปที่กะละมังที่ใส่หมูบด

“อันนั้นหมูบดแล้ว เราไม่ต้องไปสับ แต่ถ้ามึงอยากลองสับหมูดูบ้าง กูจะซื้อหมูเป็นชิ้นไป” เดย์ขยายความให้อิฐเข้าใจ

 

 

“เอาหมูบดไปเลยสิ จะไปสับเองให้เมื่อยทำไม” อิฐรีบบอกตามประสาคนที่ชอบความสะดวกสบาย

 

 

“งั้นซื้อเลย” เดย์ส่งเงินให้อิฐ อิฐทำหน้างง

 

 

“มึงก็ซื้อสิ” อิฐโยนให้เดย์เป็นคนซื้อแทนตัวเอง เพราะไม่ค่อยคุ้นกับการซื้อของในตลาดสดแบบนี้สักเท่าไร ส่วนใหญ่เขาซื้อที่ห้าง ก็จะซื้อแบบเป็นแพ็คๆมีราคาติดอยู่แล้ว

 

 

“หัดซื้อ” เดย์พูดเสียงนิ่ง อิฐส่งเสียงขัดใจในลำคอเล็กน้อย แต่ก็ยอมไปยืนด้านหน้าแผงขายหมู

 

 

“เอ่อ...เอาหมูบดครับ” อิฐชี้ไปที่หมูบด

 

 

“เอาเท่าไรคะ” แม่ค้าถามขึ้น อิฐก็หันมาหาเดย์เป็นเชิงถาม

 

 

“ครึ่งโล” เดย์บอกกับอิฐ อิฐก็หันไปบอกแม่ค้า ก่อนที่แม่ค้าจะตัดหมูบดใส่ถุงส่งมาให้ พร้อมบอกราคา อิฐก็ส่งเงินให้ไป แล้วเดย์ก็พาเดินออกมาจากร้านขายหมู

 

 

“ไปไหนต่อ” อิฐถามขึ้น เดย์ก็พาหยุดอยู่หน้าร้านขายอาหารทะเล และเดย์ก็สอนให้อิฐเลือกซื้อกุ้งว่าควรจะเลือกแบบไหน ตอนแรกอิฐก็อิดออดอยู่บ้าง แต่พอเดย์ดุเข้าหน่อย เลยต้องเลือกตามที่เดย์บอก เดย์พาอิฐเดินเลือกซื้อวัตถุดิบหลายอย่างจนครบ เดย์ก็พาอิฐกลับมาบ้าน

“ไปนอนต่อได้ยังอ่ะ” อิฐถามเดย์เมื่อมาถึงบ้าน

 

 

“มาทำข้าวต้มก่อน แล้วค่อยไปนอน” เดย์พูดขึ้น ทำให้อิฐตาโตทันที

 

 

“ให้กูทำงั้นเหรอ” อิฐถามอย่างตกใจ เดย์พยักหน้ารับ อิฐก็ทำหน้าโอดครวญใส่เดย์ทันที

“เดย์อ่า กูทำไม่เป็น มึงไม่กลัวกูทำครัวมึงพังเหรอวะ” อิฐถามขึ้นเสียงอ่อย

 

 

“ถ้ากลัว กูจะให้มึงทำมั้ยล่ะ อย่าบ่ายเบี่ยงน่า มาหัดทำ” เดย์บังคับกลายๆ อิฐหน้ามุ่ยเดินตามเดย์เข้าไปในครัว

“กูจะสอนตามสูตรของกูละกัน” เดย์พูดขึ้น ขณะเอาของออกจากถุง

 

 

“เดย์จะให้กูทำจริงๆน่ะเหรอ” อิฐถามย้ำอีกครั้ง

 

 

“ใช่” เดย์ตอบกลับมาสั้นๆ ซึ่งอิฐก็เถียงอะไรไม่ได้ เดย์หยิบผ้ากันเปื้อนออกมา แล้วสวมให้กับคนรัก โดยที่เดย์ยืนอยู่ด้านหน้าของอิฐ ทำให้เดย์ต้องโน้มใบหน้าไปผูกสายผ้ากันเปื้อนทางด้านหลัง ซึ่งทำให้อิฐร้อนหน้าวูบ ถึงแม้ว่าจะใกล้ชิดกับคนรักมาหลายรูปแบบแล้ว แต่เขาก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี

“เอาผักไปล้าง มึงทำได้อยู่แล้วนี่” เดย์ส่งผักให้อิฐ หลังจากที่ใส่ผ้ากันเปื้อนให้อิฐเรียบร้อยแล้ว อิฐก็รับไปล้างเพราะเคยทำมาก่อน เดย์ไม่ได้หยิบจับอะไรหลังจากนี้ นอกจากยืนมองอิฐเฉยๆ พออิฐล้างผักเสร็จแล้ว เดย์ก็ให้อิฐแกะกุ้งเตรียมเอาไว้

 

 

“ทำยังไง” อิฐถามขึ้น เดย์เลยมายืนแกะเป็นตัวอย่างให้ดู อิฐก็ยืนทำตามที่เดย์สอนอย่างเงอะๆงะๆ แกะออกมาสภาพดีบ้างไม่ดีบ้าง แต่เดย์ก็ไม่ได้ว่าอะไร

 

 

“หั่นต้นหอมผักชี” เดย์บอกต่อ เมื่ออิฐแกะกุ้งล้างกุ้งเสร็จแล้ว

 

 

“มือเหม็นกุ้งอ่ะ” อิฐพูดขึ้นเมื่อล้างมือแล้วยังมีกลิ่นกุ้งติดอยู่

 

 

“เดี๋ยวค่อยล้างใหม่อีกที มาหั่นผักก่อน” เดย์บอกย้ำ อิฐหยิบมีดมาถือ แล้ววางผักชีลงบนเขียง แล้วก็หันมามองหน้าเดย์อย่างขอความช่วยเหลือ

“หั่นรากออกก่อน เพราะเดี๋ยวจะใช้รากมันมาตำกับพริกไทย” เดย์พูดขึ้น

 

 

“รากมันกินได้ด้วยเหรอ” อิฐถามกลับอย่างแปลกใจ เดย์ถอนหายใจเบาๆ แต่ก็พยักหน้ารับ อิฐตัดรากออกไปวางในถ้วย แล้วหันมามองหน้าเดย์อีกครั้ง เดย์จึงเดินไปซ้อนด้านหลังของอิฐ แล้วโอบรอบตัวคนรักเอาไว้ พร้อมกับจับมือของอิฐเอาไว้ทั้งสองข้าง ให้จับต้นผักชีข้างหนึ่ง อีกข้างก็ถือมีดเอาไว้

 

 

“มึงหั่นซอยลงไปถี่ๆแบบนี้” เดย์ขยับมืออิฐให้หั่นตาม อิฐก็จ้องมองอย่างตั้งใจ จนเดย์ปล่อยให้อิฐหั่นเอง โดยที่มือของเขาคอยประคองไปด้วย อิฐก็หั่นอย่างทุลักทุเล

“มึงเคยหั่นหัวหอมให้กู จำได้มั้ย” เดย์ถามขึ้นข้างหู เพราะเขาต้องโน้มหน้ามามองที่อิฐหั่นด้วย

 

 

“จำได้ ตอนนั้นน้ำตาไหลไม่หยุดเลย” อิฐพูดขึ้นมาอย่างขำๆ เมื่อนึกถึงตอนทีเดย์เคยให้ช่วยทำกับข้าว

“ตอนนั้น...มึงเช็ดน้ำตาให้กูด้วย” อิฐบอกเสียงอ้อมแอ้มในตอนท้าย พร้อมกับหน้าร้อนผ่าว เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น

 

 

“หึ ตอนนั้นมึงอ่อนฉิบหาย” เดย์ว่าออกมาพร้อมกับยกยิ้มนิดๆ แผ่นหลังของอิฐยังแนบอยู่กับอกแกร่งของเดย์ เพราะเดย์ยังคงโอบรอบตัวอิฐเอาไว้อยู่

 

 

“กูดีใจนะ ที่มึงจำเรื่องนั้นได้” อิฐบอกออกมาเสียงแผ่วลงเล็กน้อย เมื่อนึกถึงตอนที่เดย์จำเขาไม่ได้ แล้วก็รู้สึกเจ็บในใจขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

“อย่าดราม่า” เดย์พูดเสียงเรียบ เมื่อรู้ว่าอิฐเริ่มจะเศร้าลง และคงไม่พ้นเรื่องที่เขาความจำเสื่อมก่อนหน้านี้

 

 

“ก็มันอดคิดไม่ได้นี่” อิฐบอกกลับไม่เต็มเสียงนัก

 

กึก..

 

 

“โอ๊ย เจ็บนะเดย์ กัดทำไมเนี่ย” อิฐหันมาโวยใส่คนรัก เมื่ออยู่ๆเดย์ก็กัดลงที่ซอกคอของเขาทางด้านหลัง

 

 

“บิ๊วท์อารมณ์มึงให้กลับมาไง ไม่งั้นก็ลากเข้าเรื่องเศร้าตลอด มันผ่านมาแล้ว จะไปนึกถึงทำไม” เดย์ว่าเสียงเข้ม อิฐทำหน้ามุ่ย

 

 

“ผักชีหั่นเสร็จแล้ว ให้ทำอะไรต่อ” อิฐถามขึ้น เดย์มองซากผักชีอย่างปลงๆ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาให้อิฐหั่นต้นหอมต่อ โดยมีเขาคอยบอกและประคองช่วยทางด้านหลัง

 

 

“ตำรากผักชีกับพริกไทยเม็ดเข้าด้วยกัน ไปหยิบครกมา” เดย์พูดสั่ง อิฐก็ทำตาม

 

 

“ทำไมไม่ใช่พริกไทยป่นไปเลย มาใช้พริกไทยเม็ดทำไม” อิฐถามอย่างสงสัย

 

 

“ความหอมมันไม่เหมือนกัน ทำตามที่บอก แล้วจำเอาไว้ด้วยนะ เพราะพรุ่งนี้เช้า มึงจะต้องทำให้กูกิน แล้วมึงต้องทำเอง โดยกูจะไม่มาบอกขั้นตอน” เดยพูดในสิ่งที่ตนเองคิดเอาไว้ อิฐหันมามองตาโต

 

 

“มึงจะบ้าเหรอเดย์ ใครจะไปจำได้อ่ะ ไม่บอกกูก่อนวะ ขอเอากระดาษจดแป๊บ” อิฐพูดก่อนจะรีบวิ่งไปหากระดาษมาจดวิธีทำต่างๆ ถึงแม้ว่าตอนแรกจะอิดออดไม่อยากทำ แต่พอได้เริ่มทำแล้วอิฐก็ตั้งใจและอยากจะทำด้วยตัวเองเหมือนกัน เดย์บอกขั้นตอนตั้งแต่ต้มข้าว ผัดหมูสับกุ้ง พร้อมกับรากผักชีพริกไทยที่ตำไว้แล้ว เดย์บอกถึงการปรุงรสจนข้าวต้มกุ้งหมูสับก็เสร็จเรียบร้อย อิฐยกแขนขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก

“กูไม่น่าบอกว่าอยากกินของยุ่งยากอันนี้เลย” อิฐบ่นออกมา

 

 

“มันยุ่งยากตรงไหน เดี๋ยวมึงทำเป็นมันก็ง่ายเอง ตักมากินได้ละ” เดย์บอกกลับ อิฐจึงรีบตักข้าวต้มใส่ถ้วยให้ตัวเองแล้วก็เดย์ทันที อิฐยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อได้กิน

 

 

“อร่อย” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ เพราะเขาปรุงตามที่เดย์บอกทุกอย่าง แต่ไม่แน่ใจว่าพรุ่งนี้ เขาจะทำได้อย่างทำวันนี้หรือไม่

 

 

“มึงว่ากูเข้มงวดกับมึงมากขึ้นใช่มั้ย” เดย์ถามขึ้นขณะนั่งกินข้าวต้ม อิฐพยักหน้ารับ เพราะคิดแบบนั้นจริงๆ เดย์นั่งเงียบไปนิด

“อยากให้กูใจดีมากขึ้นกว่าเดิมรึเปล่า” เดย์ถามต่อ อิฐก็พยักหน้ารับอีก โดยไม่ได้คิดอะไรมากนัก เพราะคิดไปแค่ว่าเดย์ใจดีโดยการตามใจเขา เอาใจเขา เวลาอยากได้อะไรก็ไม่บ่นไม่ว่า ไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นแม้แต่น้อย

“กูจะพยายาม” เดย์บอกออกมาเสียงจริงจัง ทำให้อิฐมองหน้าคนรักทันทีด้วยความแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เมื่อกินข้าวเสร็จแล้ว เดย์ก็ให้อิฐล้างจานให้เรียบร้อย

“นั่งสักพักก่อนนะ แล้วค่อยไปนอนต่อ” เดย์พูดขึ้น หลังจากที่อิฐล้างจานเสร็จแล้ว

 

 

“กูอาบน้ำ แล้วนอนต่อได้ป่ะ” อิฐพูดขอขึ้นมา เดย์ก็พยักหน้ารับ อิฐยิ้มกว้างรีบขึ้นไปบนห้องทันที ส่วนเดย์ก็ทำโน่นทำนี่ในบ้านไปเรื่อยๆ จนเสร็จเรียบร้อย พอสักพักใหญ่ๆ เขาก็ขึ้นไปบนห้อง เมื่อเปิดประตูเข้าไป เห็นอิฐนอนหลับอยู่บนเตียงกว้าง โดยที่ทีวีเปิดทิ้งค้างเอาไว้ เดย์จึงเดินไปปิด แล้วมาเดินมานั่งที่ขอบเตียง ข้างที่อิฐนอน เดย์นั่งมองหน้าคนรักเงียบๆ ก่อนจะลุกเดินไปที่ระเบียงห้อง ปิดประตูระเบียงแล้วเขาก็จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ เดย์ค่อยๆลดบุหรี่ลงมาได้มากแล้ว บางวันก็แทบจะไม่ได้สูบเลยเสียด้วยซ้ำ แต่เวลาที่เขาใช้ความคิด เขาก็มักจะจุดสูบขึ้นมาบ้าง เดย์คิดถึงเรื่องเก่าๆ เรื่องในอดีต ว่าเขาทำอะไรไว้บ้าง อิฐต้องเจอกับอะไรบ้าง

 

 

“เฮ้อ ถึงเวลาเปลี่ยนแปลงอะไรๆบ้างแล้วล่ะมั้ง” เดย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อสูบบุหรี่หมดมวน เขาก็กลับเข้าไปนอนข้างๆอิฐ แล้วหลับไปด้วยกัน

..

..

ปึ่ก ปึ่ก

เดย์ขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อรู้สึกเหมือนถูกทุบที่อกไม่แรงมากนัก แต่ก็ทำให้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา พอลืมตาตื่นก็เห็นอิฐนอนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ข้างๆ และกำลังมองมาที่เขา เดย์รู้ได้ในทันทีว่าอิฐเป็นคนทุบอกของเขา

 

 

“อะไร” เดย์ถามขึ้นเสียงแผ่ว มองไปที่นาฬิกาก็เห็นว่าบ่ายโมงกว่าๆแล้ว

 

 

“สูบบุหรี่ก่อนจะลงมานอนข้างกูใช่มั้ย” อิฐถามเสียงติดเหวี่ยงเล็กน้อย เดย์รู้ว่าอิฐคงได้กลิ่นบุหรี่จากตัวเขาแน่ๆ หลังจากที่ตื่นมา

 

 

“มวนเดียว” เดย์ตอบกลับนิ่งๆ อิฐขยับลุกขึ้นนั่งพร้อมกับมองค้อนเดย์

 

 

“วันนี้สูบไปกี่มวน” อิฐถามกลับ

 

 

“ก็มวนเดียวนี่แหละ” เดย์บอกออกมาอีกครั้ง ก่อนที่อิฐจะลงจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำ เดย์เองก็ลุกนั่งเช่นเดียวกัน

 

 

ออดดดดดดดดด

 

เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น เดย์เลยลงจากชั้นบนลงไปดู ก่อนจะเห็นว่าเป็นนีลกับนิคที่มาหา เดย์จึงไปเปิดประตูรั้วให้

 

 

“ทำอะไรอยู่วะ เปิดช้า” นิคบ่นขึ้น ก่อนจะเดินเข้าบ้านทันที นีลก็เดินตามเข้าไป

 

 

“นอนอยู่ข้างบน เพิ่งตื่นกัน” เดย์ตอบกลับ นิคหันมาหรี่ตามองเดย์เล็กน้อยแต่ก็ไม่พูดอะไร

 

 

“ใครมาวะเดย์...อ่าว ไงมึง” อิฐที่เดินตามลงมาทักขึ้นเมื่อเห็นนิค

 

 

“ไง ซั่มกันแต่หัววันเลยรึไง ถึงได้เพิ่งตื่นกันน่ะ” นิคแกล้งแซว

 

 

“ไอ้แรดนิค กูไม่ใช่มึงนะ กูสองคนงีบหลับกันเว้ย” อิฐเถียงเพื่อนตนเองกลับไปทันที

 

 

“คึคึ อ่ะ นี่ เมื่อวานม๊ากูเค้าให้เข้าไปเอาลองกองที่บ้าน คนเอามาให้ป๊าใส่กล่องใหญ่ๆมาหลายกล่องเลย ก็เลยเอามาแบ่งให้มึงด้วย” นิคพูดพร้อมกับส่งลองกองในถุงใหญ่ อิฐก็รับไปไว้ในครัว แล้วเดินออกมานั่งคุยกันที่ห้องรับแขก เดย์ก็คุยกับนีลเรื่องรถ

“เออ มึง กูอยากดูหนังเรื่อง ทริปเปิ้ล X ว่ะ แต่ชวนนีลแล้วมันไม่ยอมไป” นิคบ่นพร้อมกับหันไปมองค้อนคนรัก

“มึงไปดูกับกูมะ” นิคชวนขึ้นทันที อิฐมองไปที่เดย์เล็กน้อย

 

 

“ก็ต้องถามเดย์มันก่อนอ่ะ” อิฐบอกเสียงอ้อมแอ้ม เพราะรู้ดีว่าเดย์ไม่ค่อยให้ไปไหน ถ้าเดย์ไม่ไปด้วย

 

 

“ถามผัวมึง คงจะได้ไปหรอกมั้ง” นิคแกล้งแซว

 

 

“อะไร” เดย์ถามขึ้น เพราะได้ยินไม่ชัดว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน เพราะเขาคุยเรื่องรถกับนีลอยู่

 

 

“กูจะชวนไอ้อิฐไปดูหนัง เพราะไอ้นีลมันไม่ยอมไปกับกูอ่ะ” นิคเป็นฝ่ายบอกออกมา

 

 

“กูบอกแล้วไง ว่าค่อยไปอาทิตย์หน้า อาทิตย์นี้กูไม่ว่าง” นีลพูดขัดขึ้น นิคก็ทำหน้างอ

 

 

“แล้วมึงอยากไปมั้ย” เดย์ถามอิฐ อิฐเลิกคิ้วนิดๆ พร้อมกับมองหน้าเพื่อนตนเองสลับไปด้วย นิคก็ใช้สายตากดดันอิฐอยู่

 

 

“ก็..อยากไปเหมือนกัน” อิฐตอบกลับ เพราะเขาเคยดูตัวอย่าง แล้วก็อยากดูเช่นเดียวกัน

“แต่มึงไม่ชอบไปดูในโรงที่คนเยอะๆ กูไม่ไปก็ได้นะ” อิฐพูดขึ้นมาอีก เพราะรู้ว่าเดย์ไม่ชอบไปที่คนเยอะๆสักเท่าไร

 

 

“ถ้าอยากไปก็ไป” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ ทำให้อิฐชะงักกึก พร้อมกับมองเดย์อย่างไม่แน่ใจว่าตนเองได้ยินผิดไปรึเปล่า

 

 

“มึงว่าอะไรนะ” อิฐถามย้ำ

 

 

“ถ้าอยากไปก็ไป ไม่ได้ว่าอะไร” เดย์บอกย้ำ

 

 

“มึงจะไปด้วยใช่มั้ย” อิฐถามเพื่อความแน่ใจ

 

 

“ไม่ไป มึงไปกับไอ้นิคสองคนก็ได้นะ กูสองคนรอที่บ้านได้ แต่ก็อย่าไปดูรอบเย็นมาก เข้าใจรึเปล่า” เดย์พูดขึ้น ทำให้ทั้ง อิฐ นิค และนีล มองหน้าเดย์อย่างอึ้งๆ ปนประหลาดใจ

 

 

“เดี๋ยวๆนะ อิฐ มึงเอาอะไรให้เดย์มันกินรึเปล่าวะ” นิคถามอิฐขึ้นมาทันที อิฐเองก็มองหน้าเดย์อย่างสงสัย ส่วนเดย์ก็นั่งนิ่งๆ

 

 

“มีเมื่อเช้ามันสอนให้กูทำข้าวต้มแค่นั้นเอง” อิฐตอบกลับ

 

 

“เดย์ เมียมึงทำข้าวต้มให้กินแค่มื้อเดียว มึงเลยยอมให้มันขนาดนี้เลยเหรอวะ” นิคเองก็ถามขึ้นมาบ้าง เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“มันไม่เกี่ยวกับข้าวต้ม กูใจดีให้ไปดูหนังกันเอง ไม่ดีรึไง จะไปหรือไม่ไป” เดย์ถามกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

 

“ไป!!” อิฐกับนิคตอบออกมาพร้อมกันในทันที

 

 

 

 

 

2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ก็ยังเรื่อยๆอยู่นะคะ

พอดียอนิมติดแพ็คหนังสือ เลยมาอัพนิยายช้าไปบ้างนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น