ชุนอา (아 천)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Prince sweets รักร้ายๆ ของเจ้าชายขนมเค้ก ตอนที่ 3

ชื่อตอน : Prince sweets รักร้ายๆ ของเจ้าชายขนมเค้ก ตอนที่ 3

คำค้น : mark , bambam , Boy Love , Yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2560 01:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Prince sweets รักร้ายๆ ของเจ้าชายขนมเค้ก ตอนที่ 3
แบบอักษร

ตอนที่ 3

 

#

 

 

พี่มาร์คขับรถพาผมมาถึงคอนโดหรูที่หนึ่ง  ผมลงจากรถแล้วเดินตามพี่มาร์คไปอย่างเด็กดี  เพราะยังไงผมก็กลับห้องของผมไม่ได้อยู่แล้ว  เพราะเจ้านายจอมบังคับตรงหน้าของผมนี่ไง  คอยดูเถอะผมจะทำตัวตามสบายอย่างถือวิสาสะเลยล่ะ  พี่มาร์คพาผมขึ้นมาบนห้องซึ่งอยู่ชั้นสูงสุด  ผมเดินเข้ามาในห้องก่อนจะมองนู่นมองนี่ด้วยสายตาลุกวาว  นี่ไม่ใช่แค่รวยธรรมดานะ  แต่โคตรจะรวยเลยละ 

 

 

สำรวจพอหรือยัง?   ถ้าพอใจแล้วก็ไปอาบน้ำ    แล้วออกมาที่ครัวด้วย   กูจะทำเค้กสูตรใหม่   มึงต้องมาชิม”  พี่มาร์คพูดบอกผม  ก่อนจะเดินแยกไปที่ครัวขนาดพอเหมาะ  

 

แล้วเสื้อผ้าของผมล่ะ?”  ผมพูดถามก่อนที่พี่มาร์คจะก้าวเดินไปถึงห้องครัว

 

เสื้อผ้าอยู่ในตู้  ค้นเอา   ใส่ตัวไหนได้ก็ใส่   ห้องนอนเดินตรงเข้าไป  ห้องน้ำอยู่ในนั้น”  พี่มาร์คพูดบอกทั้งๆที่ไม่ได้หันมามองผมเลยซักนิด   ผมย่นจมูกใส่นิดหน่อย  แต่ก็เดินเข้าไปตามที่พี่มาร์คบอกไว้   ผมเดินไปคว้าผ้าขนหนูก่อนจะเดินตรงเข้าห้องน้ำไป  

 

 

แอ๊ด-------------

 

ทันทีที่ผมเปิดห้องน้ำเข้ามาก็ต้องตะลึง   //นี่ห้องน้ำหรือห้องนอนเนี่ย   ผมมองไปรอบๆห้องน้ำอย่างตะลึง เพราะมันกว้างมาก  แถมยังมีอ่างจากุซซี่ให้นอนแช่ด้วย   ผมเปิดน้ำใส่อ่าง  ก่อนจะหันไปมองขวดครีมสปาร์ต่างๆที่มีสำหรับเอาไว้แช่  ก่อนจะจัดการเททุกอย่างลงอ่างจนฟองลอยฟูฟ่องขึ้นมา  จากนั้นผมก็ไม่รอช้าถอดเสื้อผ้าออกจนหมด และกระโดดลงไปแช่ทันที   ผมนอนแช่ไปลูบไล้ผิวไปเรื่อยๆ  ก่อนจะยกฟองขึ้นมาแล้วเป่าออกไปเหมือนเด็กๆ   //พี่มาร์คคงคิดผิดที่พาผมมาที่ห้องในคราวนี้

 

.

.

.

.

.

40 นาที ผ่านไป

 

มาร์คขมวดคิ้วเข้าหากันนิดๆ  เพราะสงสัยว่าทำไมคนตัวเล็กถึงหายเข้าไปอาบน้ำนานจัง  มาร์คเดินเข้าไปดูในห้องนอนก็ไม่พบใคร  ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องน้ำอย่างถือวิสาสะ

 

เห้ย!!   ไอ้พี่มาร์คเข้ามาทำไม   ออกไปนะแบมแบมพูดบอกพร้อมกับหยิบขวดแชมพูที่อยู่ใกล้ๆ ปาใส่พี่มาร์คที่เดินเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

โอ๊ยมึงหยุดขว้างเดี๋ยวนี้นะ   ก่อนที่กูจะหมดความอดทน!”  มาร์คพูดบอกเพราะหลบขวดแชมพูที่แบมแบมขว้างใส่ไม่พ้น  แบมแบมหยุดนิ่งก่อนจะกอบโกยฟองสบู่เข้ามาปิดเรือนร่างของตัวเองเอาไว้

 

แล้วพี่เข้ามาทำไมละ”  แบมแบมพูดบอกน้ำเสียงไม่พอใจนิดๆ  จนลืมไปว่าที่ตัวเองอยู่นี่คือห้องของมาร์ค

 

มึงอาบน้ำนานไปแล้ว   แล้วนี่เล่นบ้าอะไรเนี่ย??”  มาร์คพูดบอกเมื่อเห็นฟองสบู่รอยท่วมอ่างแถมยังเอ่อล้นจนเลอะลงพื้นห้องน้ำเต็มไปหมด

.

.

.

เอ่อ.....แหะๆ”  แบมแบมส่งยิ้มแห้งๆให้  มาร์คหงุดหงิดนิดๆ  ที่คนตรงหน้าทำเล่นซนจนเหมือนเด็ก

 

มึงรีบออกมาภายในห้านาที  ไม่งั้นกูจะจับมึงตีก้น”  มาร์คพูดบอกก่อนจะเดินออกไป  โดยไม่ทันได้เห็นว่าแบมแบมแอบแลบลิ้นปริ้นตาส่งให้ทีหลัง

 

หลังสิ้นคำพูดของร่างสูงแบมแบมจึงลุกออกจากอ่างแล้วไปเปิดฝักบัวล้างฟองสบู่ออก  ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำมาด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวแล้วเดินตรงไปที่ตู้เพื่อหาเสื้อผ้าใส่  แบมแบมค้นเสื้อผ้าไปมาซักพัก  ก่อนจะหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งออกมา  กับกางเกงผูกหูขาสั้น เพราะคิดว่าตัวเองน่าจะใส่สบาย 

 

.

.

.

.

มาร์คกลับมาดูเค้กที่อบไว้อีกครั้ง  ก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็นเพราะรู้สึกหิวน้ำ  มาร์คเอื้อมหยิบแก้วมาเทน้ำใส่  ก่อนจะมือไม้อ่อนแรงแล้วปล่อยแก้วตกลงสู่พื้นเพราะเห็นอะไรบางอย่างเข้า

 

.

.

พรึ่บ!   เพล้ง!

 

แบมแบมเดินออกมาจากห้องนอนด้วยเสื้อเชิ้ตที่ติดกระดุมเพียงแค่สามเม็ดเผยให้เห็นช่วง
แผ่นอกขาวๆ  ซึ่งความยาวของเสื้อมันปิดกางเกงจนดูเหมือนไม่ใส่  ขาขาวที่เรียวยิ่งกว่าผู้หญิงกำลังก้าวเดินเข้ามาหามาร์คในครัวช้าๆ   มาร์คถึงกลับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ๆ   เพราะความขาวของคนตรงหน้าที่มันล่อตาล่อใจ

 

พี่มาร์คเป็นไรเนี่ย   ดูสิแก้วแตกหมดเลย”  แบมแบมพูดบอกแล้วทำท่าจะก้มลงไปเก็บ  แต่มาร์คจับมือของคนตัวเล็กเอาไว้เพราะกลัวเศษแก้วจะบาดมือ

 

ไม่ต้อง   เดี๋ยวกูเก็บเอง    ไปเอากะละมังแสตนเลสออกมาจากตู้เย็นไป   กูจะตีวิปครีม”  มาร์คพูดบอกด้วยน้ำเสียงเก็บอารมณ์สุดๆ  เพราะถ้าคนตัวเล็กยิ่งก้มลงไปเก็บคอเสื้อก็ยิ่งเปิดกว้างยิ่งขึ้นจนแทบจะเห็นไปถึงหน้าท้องขาวๆ  และยอดอกสีชมพูจนมาร์คต้องรีบห้ามไว้ก่อน

 

แบมแบมก็เดินไปที่ตู้เย็นอย่างว่าง่าย แม้คนร่างบางจะแอบงงๆ กับกิริยาของมาร์คบ้างแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร  มาร์ครีบเอาไม้กวาดมาเก็บเศษแก้วแตกทันที  ก่อนจะหันมาที่โต๊ะเพื่อเริ่มตีวิปครีม  แบมแบมมายืนดูอยู่ข้างๆ  ซึ่งมาร์คก็ไม่ได้สนใจอะไร  ก่อนจะเทวิปครีมที่แช่เย็นเอาไว้ลงในกะละมังแสตนเลสที่มีความเย็นอยู่พอสมควร  แล้วเริ่มใช้เครื่องตีให้วิปครีมขึ้นฟู   มาร์คตีวนไปเรื่อยๆ ซึ่งแบมแบมก็มองด้วยสายตาแวววาวด้วยความอยากรู้อยากลอง  มาร์คหันไปมองหน้าร่างบางที่ยืนมองเหมือนเด็กที่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน     แล้วยกยิ้มที่มุมปาก 

 

หยิบน้ำตาลไอซิ่งมาเทให้กูหน่อยสิ”  มาร์คพูดบอกเด็กน้อยที่ยืนมองด้วยสายตาตื่นเต้น  แบมแบมก็เดินไปหยิบมาให้อย่างว่าง่าย  มาร์คเทน้ำตาลไอซิ่งลงไปนิดหน่อย ก่อนจะตีอีกนิดเพื่อให้เข้ากัน

 

ไหนมึงลองชิมดูสิ  ว่ารสชาติใช้ได้หรือยัง?”  มาร์คพูดบอกก่อนจะเอานิ้วจิ้มที่วิปครีมแล้วยื่นมาจ่อที่ปากคนตัวเล็ก  

 

แบมแบมชะงักไปนิดกับการกระทำของคนตรงหน้า  เพราะถ้าแบมแบมชิมก็เท่ากับว่าต้องเลียนิ้วของมาร์คน่ะสิ

 

ชิมสักทีสิ  จะได้รู้”  มาร์คพูดเร่งคนร่างบาง   แบมแบมมองหน้ามาร์คนิดๆ  ก่อนจะจับมือของมาร์คเอาไว้  แล้วค่อยๆเลียที่ปลายนิ้วที่มีวิปครีมอยู่อย่างๆช้า   จากนั้นก็ค่อยครอบปากลงที่ปลายนิ้วจนหมดแล้วดูดกลืนความหวานจนหมด

 

ความหวานที่ซึมแทรกเข้ามาทำให้ร่างบางถึงกับหน้าเคลิ้ม และหลับตาพริ้มเพราะกับลิ้มลองความหวานของวิปครีมอย่างซึ้งอารมณ์  มาร์คถึงกลับนิ่งค้างเพราะหน้าตาที่หวานเยิ้มของคนตรงหน้าที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสชาติขนม  แบมแบมดูดเรื่อยๆเพื่อดึงความหวานออกมาให้หมด  จนลืมไปว่าที่ตัวกำลังชิมอยู่นั้นคือนิ้วมือของมาร์ค

 

//อา......นี่มันความหวานที่อร่อยชะมัด  แต่......................นี่ผมกำลังดูดนิ้วของพี่มาร์คอยู่นี่!!........

 

เมื่อแบมแบมตั้งสติได้ก็ลืมตาขึ้นมา  ก่อนจะพบว่ามาร์คขยับหน้าเข้ามาใกล้ตัวเองมากจนพ่นลมหายใจอุ่นๆใส่กัน  มาร์คจ้องหน้าของคนร่างบางเขม็งด้วยสายตาที่เหมือนกับมองของที่อยากกินชิ้นหนึ่ง

 

.
.

.

.

.

นิ้วกูมันอร่อยขนาดนั้นเลยหรอ?”  มาร์คพูดถามน้ำเสียงเรียบแต่สายตามองที่ริมฝีปากอวบอิ่ม ด้วยอารมณ์ที่อยากจะบดขยี้ให้แหลก

 

 

เอ่อ......พี่มาร์ค.......คื......อื้อ!”  และร่างกายของมาร์คก็ไปไวกว่าความคิด   ริมฝีปากเรียวประกบปากอวบอิ่มของร่างบางอย่างไม่ทันตั้งตัว  ก่อนจะบดขยี้จนร่างบางรู้สึกเจ็บนิดๆ  แบมแบมพยายามกัดปากเอาไว้เพื่อให้ร่างสูงได้สอดลิ้นเข้ามาตามใจชอบ  

 

.

.

.

กึ่ก

 

โอ๊ย!  อื้อ.......”  แบมแบมร้องออกมาเพราะตกใจ   เมื่อมาร์คกัดเข้าที่ริมฝีปากจนร่างบางต้องเผยอปากออกมาเพราะความเจ็บ   คนร่างสูงฉวยโอกาสนี้สอดลิ้นเข้าไปชิมความหวานทั่วทุกมุมปาก   บดขยี้จนร่างบางรู้สึกเจ็บร้าวที่ปากไปหมด

 

อื้อ...อือ.....อืม”  แบมแบมครางออกมาในลำคอเมื่อมาร์คไม่ยอมปล่อยให้ร่างบางได้หายใจ แถมยังดูดดุนลิ้นเล็กไปมาอย่างหยอกล้อ  และพยายามปรับองศาของหน้าให้สามารถดึงดูดอากาศหายใจของร่างบางให้ได้มากที่สุด

 

.

.

.

.

.

 

อื้อ......พี่มาร์ค.....หยุ........อืม......”  มาร์คไม่ปล่อยให้แบมแบมได้หายใจนานนักก็ประกบปากอีกรอบ  ลิ้นใหญ่ไล่ต้อนลิ้นเล็กจนจนมุม   ร่างบางทุบเข้าที่อกของมาร์คเพื่อบอกให้ปล่อย มาร์คยังคงจูบย้ำๆ  จนขาของแบมแบมเริ่มจะหมดแรง ทำให้ร่างสูงต้องกอดพยุงเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้มพับลงไปก่อน  จูบที่แสนยาวนานนี้ทำให้ร่างบางเกือบจะสติหลุดและไม่เข้าใจคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก

 

 

อื้อ.........แฮ่กๆ”   ทันทีที่มาร์คถอนริมฝีปากออกแบมแบมก็กอบโกยอากาศเข้าร่างกายทันที

 

จะฆ่ากันหรือไง  ปล่อยผมเลย!”  แบมแบมพูดบอก   ก่อนจะผลักมาร์คให้ออกจากตัวเอง 

 

ก็แค่ชิมดู เห็นมึงทำหน้าเหมือนอร่อย”  มาร์คพูดบอกพร้อมเลียริมฝีปากไปมาอย่างยั่วยวน 

 

พี่ก็ชิมที่มีอยู่ในถ้วยนั่นสิ    ทำไมต้องจูบผมด้วยเล่า”  แบมแบมพูดบอกอย่างไม่เข้าใจ 

 

 

//ไม่เห็นจะเกี่ยวกับต้องจูบตรงไหนเลย

 

 

ก็มึงยั่ว.......”  คำพูดของมาร์คทำเอาแบมแบมอ้าปากค้างทันที

 

ผะ......ผมไปยั่วพี่ตอนไหนเล่า   ไม่สนใจด้วยแล้ว   ไปนอนดีกว่า”  แบมแบมพูดบอกก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไปอย่างรวดเร็ว  มาร์คยิ้มออกมาอย่างพอใจ  ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับที่ปากของตัวเองเพราะความหวานนั้นยังตราตรึงจนเขาเริ่มจะติดใจซะแล้วสิ

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

 

หึ๋ย.......ไอ้พี่มาร์คบ้า  จูบมาได้!”   ผมบ่นพรึมพรำออกมาคนเดียวพร้อมกับเหวี่ยงหมอนไปมาบนที่นอนอย่างหงุดหงิด  ก่อนจะถอนหายใจออกมาเพื่อข่มอารมณ์ไว้

 

//ไม่ได้ๆ  อย่าหงุดหงิดมาก  ไม่งั้นนายจะแก่เรานะแบมแบม

 

เมื่อนึกขึ้นได้ผมก็นั่งนิ่งอยู่สักพัก  ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับที่ริมฝีปากของตัวเอง   ไออุ่นยังติดอยู่จนผมรู้สึกหน้าแดงขึ้นมาเพราะคิดถึงตอนที่พี่มาร์คจูบผม  

 

 

//อ๊ากกกกก!!   ผมอยากจะบ้าตาย  นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย  >[]<

 

ผมเลิกคิดอะไรฟุ้งซ่านก่อนจะล้มตัวลงนอน  และใช้เวลาไม่นานมากนักผมก็หลับไปเพราะความเพลีย

 

.

.

.

.

.

เช้า

 

แบมแบมตื่น!”  เสียงปลุกยามเช้าที่มันไม่สมควรจะมีมารบกวนการนอนของผมสิ  ผมม้วนผ้าห่มเข้าหาตัวก่อนจะหยิบหมอนบนหัวมาปิดหูเอาไว้โดยไม่ได้ลืมตาขึ้นมาสนใจอะไร

 

กูบอกให้ตื่น.........”  พรึ่บ!   ตุ้บ!

 

โอ๊ยไอ้พี่มาร์ค   ถีบผมทำไมเนี่ย....”  ผมพูดบอกเมื่อการนอนของผมถูกขัดจังหวะเพราะใครบางคนยันผมตกลงมาจากเตียง  ผมยันตัวเองลุกขึ้นมาอย่างหงุดหงิด  ซึ่งพี่มาร์คก็ยืนเท้าเอวมองผมไว้เช่นกัน

 

กูให้เวลามึงอาบน้ำห้านาที  แล้วเดินตามกูออกไปข้างนอก  เสื้อผ้าอยู่นู่นกูหาไว้ให้แล้ว    ออกมาเร็วๆ  จะได้ไปซื้อของแล้วเข้าร้านกันพี่มาร์คพูดบอกก็เดินออกจากห้องไป  ปล่อยให้ผมที่ยังคงสะลึมสะลือเดินไปอาบน้ำแต่งตัวตามคำสั่งของเจ้านายที่ไม่เคารพ

 

.

.

.

.

.

สามสิบนาทีผ่านไป

 

ผมเดินออกมาจากห้องด้วยเสื้อผ้าที่พี่มาร์คเตรียมไว้ให้  แม้ว่ามันจะใหญ่กว่าตัวของผมไปซักหน่อย แต่ก็ไม่ได้ดูน่าเกลียดอะไร  พี่มาร์คที่นั่งรอผมอยู่ที่โซฟามองผมนิดๆ  ก่อนจะคว้ากุญแจรถแล้วเดินออกไป  ผมก็เดินตามไปเช่นเดียวกัน

 

ภายในรถมีแต่ความเงียบ  เพราะเรื่องเมื่อคืนมันทำให้ผมไม่รู้จะพูดอะไรออกไป  ผมนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างนิ่งๆ  พี่มาร์คเองก็ขับรถโดยไม่ได้สนใจอะไรผมเช่นกัน  บรรยากาศมันดูน่าอึดอัดชะมัด   และก็เป็นแบบนี้ตลอดทางจนเรามาถึงซุปเปอร์มาเก็ตแห่งหนึ่ง

 

มึงหิวหรือยัง?”  พี่มาร์คพูดถามผมที่กำลังจะลงจากรถ

 

แถวนี้คงไม่มีอะไรให้กินมั้งครับ”  ผมพูดบอกไปตามความจริง  แม้ว่ากระเพาะจะเริ่มประท้วงแล้วก็ตาม

 

งั้นซื้ออะไรกลับไปทำกินที่ร้านมั้ย   ทนเอาหน่อยนะ”  พี่มาร์คพูดบอกด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วดูเป็นห่วง  ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินลงจากรถไป  ผมก็ไม่รอช้าลงจากรถแล้วเดินตามไปเช่นกัน

 

.

.

.

นี่คือรายการที่ต้องซื้อ  มึงกับกูคงต้องแยกกันจะได้ประหยัดเวลา”   พี่มาร์คพูดบอกพร้อมส่งใบรายการที่ต้องซื้อให้ผม  ผมก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

 

อ่อ.....แล้วถ้ามึงจะกลับไปทำอะไรกินก็ซื้อของมาเลยนะ  ทำเผื่อกูด้วยละ”  พี่มาร์คพูดบอกแล้วเดินแยกไปอีกทาง  //ให้ผมทำให้กินเองงั้นหรอ    แล้วจะทำอะไรดีล่ะ??   เดินซื้อของที่จำเป็นก่อนละกัน

 

ผมเดินไปแผนกแป้งเพื่อหาซื้อสิ่งที่พี่มาร์คจดไว้ให้  แต่เหมือนซุปเปอร์มาเก็ตที่นี่จะเป็นเหมือนศูนย์รวมอุปกรณ์ค้าส่ง  มันจึงมีแป้งอยู่หลากหลายมากมายจนผมเริ่มจะลายตาไปหมด

 

แป้งอเนกประสงค์ของพี่มาร์คมันใช้ยี่ห้อไหนกันล่ะ??”   ผมที่กำลังพรึมพรำกับการเลือกซื้อของอยู่ก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงแรงสะกิดจากด้านหลัง  ผมจึงหันไปมองก่อนจะเจอกับใครคนหนึ่งที่ปิดหน้าด้วยหน้ากากแม๊บแถมยังสวมหมวกแก๊ปจนดูไม่ออกเลยว่าเป็นใคร

 

//หรือว่าจะเป็นพวกโรคจิต

 

ชะ......ช่วย!!......อื้อ........”  ผมที่กำลังจะร้องขอความช่วยเหลือก็ถูกคนตรงหน้าที่ไวกว่ารวบกอดแล้วเอามือมาปิดปากของผมไว้เพื่อไม่ให้เสียงดัง

 

จะเสียงดังทำไมละแบมแบม”   เสียงเรียกชื่อของคนตรงหนาทำให้ผมขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความงุนงง  เมื่อคนตรงหน้าเห็นว่าผมไม่ส่งเสียงดังแล้วจึงปล่อยมือ แล้วดึงแม๊บลงเผยให้เห็นใบหน้าหล่อตี๋ ทำให้ผมรู้ทันทีว่าเป็นใคร แต่ชื่ออะไรนะ???

 

เอ่อ........คุณ??”  

 

อะไร?  จำชื่อกันไม่ได้หรอ    จูเนียร์ไง”   จูเนียร์พูดบอก  ผมก็ถึงบางอ้อเลย  ก็ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจนี่นา  เลยลืมชื่อของคนตรงหน้าไปซะสนิท

 

ก็หน้าของคุณเหมือนคนเกาหลี  แต่ไม่คิดว่าจะชื่อจูเนียร์นี่ครับ?”  ผมพูดบอกไปตามความคิด  //นี่ผมพูดอะไรที่ดูเสียมารยาทหรือเปล่าเนี่ยจูเนียร์หัวเราะให้กับคำถามของผมนิดๆ

 

เปล่าหรอก  พอดีชื่อจริงของผมมันไปซ้ำกับใครบางคนที่ทำงานอยู่ที่เดียวกันน่ะ   ทุกคนเลยให้ชื่อว่า จูเนียร์แทน”  จูเนียร์พูดบอกพร้อมส่งยิ้มหวานให้  ผมก็ยิ้มตอบกลับแห้งๆและไม่ได้คิดจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวต่อ

 

แล้ว......มาซื้ออะไรหรอครับ?”  ผมพูดถามอย่างสุภาพเพราะคนตรงหน้าก็เป็นลูกค้าของร้านพี่มาร์คคนหนึ่งเหมือนกัน

 

มาดูของเข้าครัวน่ะ  อยากลองทำอาหารดู”   จูเนียร์พูดบอก 

 

หรอครับ  ผมก็มาซื้อของเข้าร้านเหมือนกัน  แต่ตอนนี้ผมกำลังหา................”  ผมพูดบอกเสียงยาวก่อนจะหันหน้าเข้าชั้นอีกครั้งเพื่อมองหาแป้งที่เรียงรายอยู่ด้านหน้าด้วยความงุนงง

 

ให้ผมช่วยมั้ย?”  จูเนียร์พูดถาม พร้อมกับเดินมายืนข้างๆ ผมเพื่อมองหาในสิ่งที่ผมกำลังหาอยู่

 

อ๋อ   ไม่รบกวนดีกว่าครับ”  ผมพูดบอกอย่างเกรงใจ

 

ไม่เป็นไรหรอกครับ  ผมไม่รีบ”  จูเนียร์พูดบอกก่อนจะแย่งใบรายการสั่งซื้อในมือของผมไปดู   ทำให้ผมยืนงงกับการกระทำของคนตรงหน้าอย่างมาก  แต่ก็คงจะดีเหมือนกันเผื่องานจองผมจะเสร็จเร็วขึ้น

 

.

.

.

.

.

เราทั้งสองคนต่างพากันเดินหาของไปเรื่อยๆ  โดยมีพี่จูเนียร์เป็นคนเข็นรถใส่ของให้ผม   เดินดูของไปเรื่อยก็คุยกันไปเรื่อยๆ  จนสุดท้ายผมก็ได้ของครบจนหมด  ก่อนจะเดินไปรอที่จุดจ่ายเงินเพราะพี่มาร์คจะต้องเป็นคนมาจ่ายทั้งหมดนี่

 

ขอบคุณนะครับที่มาช่วย จนผมหาของได้ครบหมดจนได้”  ผมพูดบอกพร้อมก้มหัวขอบคุณให้จูเนียร์นิดๆ  ซึ่งจูเนียร์ก็ก้มหัวรับคำขอบคุณของผมเช่นกัน

 

ถ้าเปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นขอเบอร์ไว้ติดต่อเผื่ออยากจะสั่งเค้กบ้างได้มั้ย?”  จูเนียร์พูดถามผมพร้อมส่งสายตาอ้อนวอน  ก่อนจะหยิบมือถือส่งให้  ผมก็รับมาแล้วกดเบอร์ของตัวเองใส่ลงไปแล้วส่งกลับคืน  จูเนียร์ยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกง

 

แล้วนี่ต้องรอใครหรือเปล่าครับให้ผมไปส่งมั้ย?”  จูเนียร์พูดถามอย่างสงสัย

 

อ๋อ....พอดีผมมากลับเจ้านายน่ะครับ   นั่นไงมาแล้ว”  ผมพูดบอกเมื่อเห็นพี่มาร์คเดินเข็นรถใส่ของมาแต่ไกล  

 

.

.

.

ได้ของครบหมดแล้วใช่มั้ย?”  พี่มาร์คพูดถามผม เมื่อเดินมาถึง  ผมก็พยักหน้ารับ

 

งั้นก็ไปจ่ายเงิน  จะได้กลับร้านกัน”  พี่มาร์คพูดบอก  ผมจึงหันหน้าไปหาจูเนียร์อีกครั้ง

 

งั้นผมไปก่อนนะครับ”           ผมพูดบอกพร้อมกับก้มหัวให้อีกครั้ง  จูเนียร์ก็ส่งยิ้มหวานให้ผม  พี่มาร์คมองมาที่ผมนิดๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร  เราทั้งสองคนจึงเดินเข็นรถไปจ่ายเงิน

 

เมื่อกี้ใคร?”  พี่มาร์คพูดถามผมในขณะที่กำลังรอพนักงานคิดเงินอยู่

 

อ๋อ....ก็ลูกค้าเค้กร้านพี่ที่ให้ผมไปส่งไง   พอดีเจอกันโดยบังเอิญเค้าเลยมาช่วยผมหาของน่ะ”  ผมพูดบอกแบบไม่ได้คิดอะไร  แต่พี่มาร์คทำหน้านิ่งซะจนน่ากลัว

 

นี่กูให้มึงไปส่งเค้ก  แต่กลับไปยั่วผู้ชายงั้นหรอ?”  พี่มาร์คพูดบอกพร้อมกับแสยะยิ้มร้าย จนผมหันไปมองหน้าอย่างไม่เข้าใจ

 

อะไรของพี่เนี่ย  พี่ให้ผมไปส่งของ  ผมก็ไปส่งตามหน้าที่  แล้วก็อีกอย่างผมเป็นผู้ชาย   จะไปยั่วใครได้ยังไง”  ผมพูดบอกอย่างไม่เข้าใจความคิดของคนตรงหน้าซะเหลือเกิน  //นี่คิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย  ก่อนจะเดินเข็นรถที่ใส่ของออกมาที่รถโดยไม่รอพี่มาร์คเลยซักนิด

 

 

//เป็นเจ้านายก็ไม่มีสิทธิ์มาพูดว่าผมแบบนี้ซะหน่อย....ชิส์

 

.

.

.

.

และเราสองคนก็ขนของมาที่ร้านโดยที่ระหว่างทางผมไม่คิดจะเปิดปากพูดอะไรกับพี่มาร์คเลยซักนิด  ผมไม่ได้งอนนะ  แค่โกรธนิดๆ  

 

ไปทำอะไรให้กูกินได้แล้ว  เดี๋ยวตรงนี้กูจัดการเองพี่มาร์คพูดบอกในขณะที่ผมกำลังเก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่   ผมก็เดินไปทำตามโดยที่ไม่ได้พูดอะไร   นี่ผมไม่ได้งอนเลยนะ  จริงจริ๊ง > <

 

ผมลงมือแช่เส้นบะหมี่ขาว  เพราะกะว่าจะทำผัดไท  อาหารไทยที่คนต่างชาติกินต่างก็ติดใจ  ก็ผมทำอาหารเกาหลีไม่ค่อยเก่งนี่นา  ขอเป็นอะไรที่พอจะรู้จักละกัน  ผมลงมือทำมันออกมาอย่างนึกสนุก โดยไม่ได้คำนึงถึงรูปร่างหน้าตาและรสชาติของมันเลยสักนิด และก็ใช้เวลาพอสมควรผมก็ทำมันเสร็จเรียบร้อย  ก่อนจะจัดจานอย่างสวยงามแล้วนำไปวางไว้ที่โต๊ะ

 

พี่มาร์คมาทานข้าวได้แล้วครับ”  ผมพูดเรียกคนที่กำลังนั่งขะมักเขม้นกับการจัดของให้มาทานข้าวพร้อมกัน  พี่มาร์คก็เดินเข้ามานั่งที่โต๊ะ  แล้วลงมือหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเส้นผัดไททันที

 

.

.

.

ทำไมเส้นมันถึงได้เละแบบนี้ล่ะ?”  พี่มาร์คพูดถามอย่างสงสัยเมื่อใช้ตะเกียบหนีบขึ้นมาแล้วมันเละจนไม่เป็นเส้นเลยก็ว่าได้  ผมยิ้มแห้งๆส่งกลับให้  เพราะผมเผลอลืมจนแช่เส้นทิ้งไว้เกือบสามสิบนาทีเลยน่ะสิ

 

ลองชิมดูก่อนสิ  รสชาติอาจจะอร่อยก็ได้”  ผมพูดแก้ตัวไป  พี่มาร์คมองหน้าผมนิดๆ  ก่อนจะคีบผัดไทเข้าปาก  ผมนั่งลุ้นอย่างใจจดใจจ่อ  เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าจะถูกปากคนตรงหน้าหรือเปล่า

 

ก็อร่อยดี”  พี่มาร์คพูดบอกเสียงเรียบ แต่คีบผัดไทเข้าปากเรื่อยๆ  จนผมยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่คนตรงหน้ากินมันได้  จากนั้นผมก็ลงมือทานของตัวเองบ้างเพราะท้องเริ่มประท้วงใหญ่แล้ว

 

.

.

.

.

.

วันนี้มึงไม่ต้องไปส่งเค้กนะ  เดี๋ยวให้แจ็คสันไป”  พี่มาร์คพูดบอกในขณะที่ผมกำลังช่วยจัดแจงโต๊ะเพื่อเตรียมจะเปิดร้าน

 

อ้าว......ทำไมละครับ   ผมทำงานไม่ดีหรอ?”  ผมพูดถามอย่างสงสัยก่อนจะรู้สึกผิดหวังนิดๆ

 

เปล่า   กูอยากให้มึงเรียนรู้งานที่ร้านไปด้วย  อยู่ช่วยกูนี่แหละ”  พี่มาร์คพูดบอกพร้อมกับเริ่มบรรเลงทำเค้กอีกครั้ง  ผมก็ยืนมองไม่ได้พูดตอบแต่อย่างใด  ก่อนจะรู้สึกถึงแรงสั่นของมือถือในกระเป๋ากางเกง  ผมจึงควักออกมาดูแล้วเห็น Messenger ของเบอร์ใครบางคนส่งมาให้ผม

 

 

à    ร้านคงจะเปิดแล้ว  ตั้งใจทำงานนะ  ไฟท์ติ้ง!    ^_^ JN

 

 ข้อความของจูเนียร์ถูกส่งมาหาผม  ผมขมวดคิ้วเข้าหากันนิด  ความจริงเท่าที่ดูแล้วจูเนียร์คงจะอายุมากกว่าผม  งั้นผมคงต้องเรียกพี่สิถึงจะถูก  ผมยิ้มบางๆให้กับข้อความนั้นแล้วกดส่งกลับ

 

จะพยายามนะครับ       BB       ß

 

ห้ามเล่นมือถือตอนทำงาน   เก็บมันซะเดี๋ยวนี้   ก่อนที่กูจะยึดมัน”  พี่มาร์คพูดบอกผมพร้อมกับจ้องมาเขม็ง  ผมแอบย่นจมูกใส่นิดๆ  ก่อนจะรีบเก็บมือถือใส่กระเป๋าอย่างเร็ว

 

พี่มาร์คนี่ดุยิ่งกว่า.......

 

ยิ่งกว่าอะไร?”  พี่มาร์คพูดแทรกผมขึ้นมาก่อนที่ผมจะพูดจบ  ผมจึงแลบลิ้นใส่  แล้ววิ่งไปทางมุมอื่นของร้านแทน  ทำเอาคนตัวสูงมองตามไปก่อนจะส่ายหัวไปมา

 

มันทำตัวน่าตีได้ทุกเวลาจริงๆ” 

.

.

.

.

 

สายตาที่พี่มาร์คมองน้อง

 #

มองซะ > <

 

#

แอบจับอีกนิดหน่อย

 

#

มองอีก

 

#

โลกนี้มีแต่เราสองคน

 

#

ก็มองกันซะแบบนี้จะไม่ให้คิดได้ยังไง  > //// <

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

จูบแรกไปแล้ว  ต่อไปอะไรดีน้า

มาร์คของเราก็จ้องจะตีน้องได้ตลอดเวลาจริงๆ

ก็เด็กมันดื้ออ่ะนะ  กิกิ

 

เม้นด้วยนะ  ไม่งั้นงอน ฮ่าๆ

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/f529a952.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/yv01..gif

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น