Olivia rose

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 231

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2560 17:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

"โอลีเวียหนีไป จงมีชีวิตอยู่ต่อไปซะ"เสียงชายหญิงวัยทองคู่หนึ่งตะโกนบอกลูกอันเป็นที่รัก

 

"....อึก....ไม่หนูจะไม่ทิ้ง....พ่อกับแม่...อึก..."เด็กสาวพูดเสียงสะอึดสะอื้น

 

"หนีไปซะ ไม่เช่นนั้นลูกจะไม่รอด นี่เป็นคำขอสุดท้ายจากพ่อกับแม่"ชายหญิงวัยทองบอกกับลูกสาวคนเองก่อนจะถูกไททันสูง 15 เมตร กินต่อหน้าต่อตา

 

"...อึก....พ่อ...แม่..."เสียงเด็กสาวที่กำลังร้องไห้กับการสูญเสียครอบครัวอักเป็นที่รัก

.

.

.

"นี่โอลีฟ...เป็นอะไรมั้ย"ฉันลืมตาขึ้นตามเสียงเรียกของ มิคาสะ พวกเราพักอยู่ห้องเดียวกัน

 

"...อึก..ฮือ...นี่ฉันฝันแบบนี้อีกแล้วหรอ"ฝันแบบนี้หลายครั้งแล้วน่ะ

 

"นี่โอลีฟไม่เป็นไรน่ะ...ฝันแบบนั้นอีกแล้วหรอ???"มิคาสะถามด้วยความเป็นห่วง

 

"อืม...ไม่เป็นไร...มิคาสะไปก่อนเถอะเดี่ยวจะฝึกไม่ทัน..ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก"ฉันบอกมิคาสะ

 

"อืมงั้นฉันไปอาบน้ำก่อนน่ะ..เร็วๆน่ะ อีก 30 นาที เค้าจะฝึกกันแล้ว"มิคาสะบอกแล้วเดินออกจากห้อง

 

"อืมจริงสิวันนี้เป็นวันฝึกวันแรกนี่หน่าต้องรีบแล้ว

 

"เฮ้อฝันแบบนี้กี่รอบแล้วเนี่ย...แม่ค่ะ พ่อค่ะ หนูสัญญาว่าจะฆ่าไททันให้หมดไปจากโลกนี้"

.

.

.

สวัสดีค่ะ ฉัน โอลีเวีย คิลเลอร์ เรียกสั้นๆว่า โอลีฟ เป็นทหารฝึกหัด รุ่นที่ 104 วันนี้เป็นวันแรกของการฝึก ฉันต้องสูญเสียพ่อแม่ในเหตุการณ์เมื่อ ปีก่อน พร้อมกับแม่ของ เอเรน เพื่อนสนิทของฉัน ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่ คน คือ เอเรน อาร์มิน และมิคาสะ ไม่มีเวลาอธิบายแล้วไปก่อนน่ะ รีบ.....

.

.

.

"แฮกๆ"เหนื่องจังดีน่ะที่มาทันเวลา อ่ะคนเริ่มจัดแถวแล้ว แต่เอ๊ะ ทำไมมีผู้ชายแก่ๆหน้าตาโหดๆถึงเรียกฉันไปยืนข้างหน้าล่ะ มีเอเรนกับมิคาสะด้วย เขาเรียกทำไม ช่างเถอะทำตามที่เค้าบอกแหละดีแล้ว จะได้ไม่เกิดเรื่อง

 

"ณ บัดนี้ พวกแกเป็นทหารฝึดหัดรุ่นที่ 104"

 

"โชคไม่ดีสำหรับพวกแกที่ฉัน คีธ ชาดิส เป็นผู้รับผิดชอบในการฝึกครั้งนี้โหดง้ะ คิดถูกคิดผิดเนี่ยที่มาเข้ารับการฝึกครั้งนี้เนี่ย ไม่ได้ๆเราสัญญาแล้วว่าจะฆ่าไททันนี่

 

"ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อต้อนรับพวกแกอย่างอบอุ่น พวกแกตอนนี้เป็นเพียงสัตว์ในฟาร์มรอที่โดนพวกไททันเขมือบหรืออาจแย่กว่านั้นก็ได้"

 

"ฉันจะฝึกคนไร้ประโยชน์อย่างพวกแกตลอกระยะเวลา ปี และฉันจะติวเข้มวิธีการต่อสู้กับพวกไททันให้"

 

"ฝึก ปี ก็ถึงเวลาที่พวกแกจะต้องเผชิญหน้ากับไททันในฐานะ องค์รักษ์พิทักคอยปกป้ององค์ราชา หรือจะเป็นหน่วยรักษาการณ์ที่คอยปกป้องกำแพง หรือ จะรับเกียรติเป็นทหารแห่งมนุษยชาติที่คอยทำลายพวกไททัน ตัวเลือกอยู่ในมือพวกแกแล้วดูจากคำพูดของครูฝึกแล้ว ครูฝึกคงจะโหดมากๆแน่ๆ 

 

"เฮ้ยแกน่ะ เป็นใคร?"ใครน่ะถูกครูฝึกโหดๆคนนั้นพูดแบบนั้น

 

"ผม อาร์มิน อาร์เลิร์ต จากเขตชิกันชิน่าครับห้ะ!!!อาร์มิน หวังว่าครูฝึกคงจะไม่ทำอะไรอาร์มินโหดๆน่ะ

 

"งั้นหรอเป็นชื่อที่บ้าบอสิ้นดี พ่อแม่ตั้งให้รึไง?"

 

"คุณปู่ตั้งให้ครับ"

 

"อาร์เลิร์ตแล้วแกมาทำอะไรที่นี่ห้ะ?" โหดจริงๆ

 

"เพื่อช่วยมนุษยชาติได้นับชัยชนะครับ"เก่งจริงเลยอาร์มิน สมแล้วที่เป็นเพื่อนของฉัน5555

"นั้นเป็นคำพูดที่เจ๋งจริงๆ แต่แกอาจจะเป็นเหยื่อของไททันก็ได้.......แถวที่ กลับหลังหันและเขาก็ถามมาเรื่อยๆ จนมาถึงผู้หญิงผมสีน้ำตาล

 

"อ้ะ อื้ม"

"เฮ้ย แกน่ะทำอะไรอยู่?" ผู้หญิงผมสีน้ำตาล หันมองไปรอบๆ นี่เธอยังไม่รู้ตัวอีกเนี่ย

 

"ฉันพูดกับแกอยู่ แกไม่ได้ยินหรือไง...แล้วแกเป็นใครกันล่ะห้ะ?"

 

"ซาช่า เบลาส์ มาจากหมู่บ้าน........บลาๆ"



สุดท้ายผู้หญิงผมสีน้ำตาลที่ชื่อ ซาช่า ก็ลงโทษโดยการวิ่งจนกว่าจะขาดใจตาย และยังต้องอดอาหารอีก 

.

.

.

.

ในที่สุดก็ผ่านไปวันแล้ววันเล่า จวบจนกระทั้งครบ ปี ไวเนอะ ฉันเป็นคนนึงที่มีความวามรถเทียบเท่ามิคาสะ ขอบอกก่อนเลยฝีมือมิคาสะน่ะสุดยอด เก่งกว่าครูฝึกส่ะอีก เก่งกว่าทุกๆคนในกองทหารฝึกหัดนี่อีก ตอนนี้ฉัน มิคาสะ เอเรนและอาร์มิน ทุกคนอายุ 15 ปีแล้ว



 วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้วสิน่ะ ห้ะ!!!คนเค้าเรียกไปเข้าแถวแล้ว 



"วันนี้พิธีบุบหน่วยทหารฝึกหัก รุ่นที่ 104 เสร็จสิ้นเพียงเท่านี้ เลิกแถวได้เสียงครูฝึกคนเดิมนั้นแหละ เพิ่มเติมคือ แกขึ้น 3 ปี

 

"เราจะสอบถามกองทัพที่จะเข้าสังกัดในภายหลัง"

 

"รับทราบ"

.

.

.

ณ โรงอาหาร

 

"ดีจังน่ะ พวกเราได้เป็น ในท็อป 10 ด้วย แล้วจะเข้าสังกัดไหนหรอ?"หลังจากถึงโต๊ะอาหารแล้วฉันก็พูดขึ้น

 

"ยังไงฉันก็จะเข้าทีมสำรวจอยู่แล้ว"เอเรนพูดอย่างมั่นใจ

 

"ฉันก็เหมือนกัน....."อาร์มินตอบ

 

"ถ้าเอเรนเข้าทีมสำรวจฉันก็จะเข้าทีมสำรวจเหมือนกัน"อะแฮ่ม คุณแม่มิคาสะค่ะ นี่คิดอะไรกับเอเรนรึเปล่าเนี่ย แต่ขอรับประกันเลยว่าเอเรนน่าจะไม่รู้ ตานั้นซื่อบื่อจะตาย สงสารมิคาสะจริงๆเลย

 

"แล้วเธอล่ะโอลีฟ"คราวนี้ถึงตาฉันต้องตอบสิน่ะ ถึงจะไม่ตอบพวกนี้คงจะรู้อยู่แล้วแหละว่าฉันจะเข้าสังกัดไหน

 

"เอเรนเธอก็น่าจะรู้น่ะว่าฉันจะเข้าหน่วยไหน ฉันต้องเข้าทีมสำรวจแน่นอน"

 

"จ้าๆแม่คนเก่ง"

 

"พอๆ.....กินข้าวกันเถอะเดี้ยวข้าวจะเย็นซะก่อน"ฉันพูดขึ้น

 

"เสียงดังจังเลยน่ะคนข้างโต๊ะเราน่ะ"อาร์มินที่เงียบอยู่น้านนานพูดขึ้น นั้นสิพูดเสียงดังตั้งแต่เมื้อกี้แล้ว รำคาณชิบ!!!

"ใช่"



"นี่พวกเรามีโอกาสที่จะเข้าเมืองชั้นในแล้วใช่มั้ยล่ะแล้วอย่างนั้นจะให้มาอยู่ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นที่มั่นของมนุษย์อย่างที่นี่ได้ยังงัย"เสียงนี่มัน เสียงของแจนหนิ จะพูดแบบนั้นทำไมล่ะนั่น นายทำให้บรรยากาศในโรงอารเป็นเหมือนงานศพเลยน่ะแจน

 

"ฉันรู้น่ะ ว่าพวกแกไม่ได้ชอบที่เกิดมาในที่แบบนี่ซักหน่อย.....ถ้าทำได้พวกแกคงอยากหายกลัวเสียงเดินพวกไททันซักทีใช่มั้ยล่ะ"โอ้ย!!นายทำให้ทุกคนในโรงอาหารเครียดกันน่ะ รู้มั้ย

 

"ก็อย่างว่าแหละ....ทุกคนก็อยากจะไปที่เมืองชั้นในกันทั้งนั้นแหละ.....แล้วพวกนายล่ะ"แจน หันมาถามมาร์โคกับแอนนี่ต่อ

 

"ฉันก็เหมือนกัน/ฉันก็เหมือนกัน"มาร์โคและแอนนี่ตอบพร้อมกัน

"แต่ไม่อย

ากจะให้คิดว่าเป็นพวกเดียวกันกับนายหรอกน่ะ"แอนนี่พูดขึ้น

"55555"เสียงหัวเราะของแจนทำเอาขนแขน ขนขาฉันตื่นขึ้นมาเลย

 

"นี่!!แจน นายพูดว่าเมืองชั้นในมันสุขสบายงั้นสิน่ะ......ที่เมืองนี่ก็เคยเป็นเมืองชั้นในจนถึงเมื่อ ปีก่อนเหือนกันนี่"เอาแล้วงัย เอเรนอย่าน่ะ อย่าหาเรื่องสิ

 

"ในสมองของนายคงจะคิดจะมี ความสุขสบายอยู่เต็มสมองเลยสิน่ะ"

 

"เอเรน.....พอเถอะ"ฉันเป็นคนพูดขึ้น แต่ดูเหมือนเอรนจะไม่สนใจกับคำพูดของฉัน

 

"นายจะบอกว่าฉันเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีมากเกินสิน่ะ.....ผิดแล้วล่ะเอเรนฉันเป็นคนที่มองควาเป็นจริงซะยิ่งกว่าใครต่างหากล่ะ  ปีก่อนได้มีการระดมกำลังพล 20% ของจำนวนประชากรทั้งหมดเข้าโจมตีไททัน เพื่อเอาดินแดนที่ถูกไททันยึดไปกัลบมา....แล้วพวกนั้นลงไปอยู่ในกระเพาะของไททันเกือบทั้งหมด แล้วต้องใช้จำนวนคนอีกเท่าไหร่ถึงจะแช่งดินแดนกลับมาได้หรอ???...ในการฆ่าไททัน ตัว โดยเฉลี่ยจะต้องมีคนตาย 30 คน แต่จำนวนของไททันในพื้นที่ของโลกนี่มนุษย์ไม่มีกำจัดมันได้หรอก ทีนี่เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วใช่มั้ยว่ามนุษย์ไม่มีทางชนะมันได้หรอก"บรรยายซะยาวเลยน่ะแจน

 

"แล้วไงที่นายบอกว่า ตัดใจเพราะคิดว่ายังไงก็ไม่ชนะน่ะแหละ ตัดสินใจอย่างนั้นมันจะดีหรอ การหนีความจริงจนถึงกับทิ้งความหวังแบบนี้มันจะดีหรอ"อ้าวยังไม่จบอีกหรอ พอเถอะเอเรน

 

"การที่ใช้คนจำนวนมากทำสงครามกับแล้วแพ้ให้กับไททันมันสมควรแล้วนี่ สาเหตุที่เราแพ้เมื่อ ปีก่อนให้กับพวกไททัน เพราะเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย แต่ข้อมูลที่เราได้มาจากความพ่ายแพ้จะพาเราไปสู่ความหวังอย่างแน่นอน"โฮย เอรเนพูดได้ดีหนิ

.

.

"เฮ้ย!!!ซัดกันอีกแล้ว"มาร์โคตะโกนบอกคนอื่นก็พยายามที่จะห้าการต่อสู้นี่แต่ดูเหมือนว่าไม่ได้ผล

 

"นี่มิคาสะไม่คิดจะหยุดพวกนั้นหน่อยหรอฮ่ะ ดูสิพวกเขากำลังสู้กันอยู่น่ะ"ขี้เกียจดูภาพอนาจตาริงๆ

 

"ก็ได้ๆ....เดี้ยวฉันมาน่ะ"ต้องอย่างนี้สิคุณแม่มิคาสะ อ้าวเฮ้ย!!อุ้มเอเรนแบบนั้นเลยหรอ ไม่หนักรึไง อ้าวจะไปข้างนอกแล้ว เฮ้ย!!!รอด้วยสิ

 

"นี่อาร์มินเราไปออกข้างนอกกันเถอะ"ฉันบอกอาร์มิน

 

"อืมๆ"อาร์มินตอบ

.

.

"นี่พวกเรา...กลับหอกันเถอะ"หลังจากที่พ้นประตูโรงอาหารอาร์มินก็บอกเอเรนและมิคาสะ

 

"อือป่ะ...ไปกันเถอะ"เอรนและมิคาสะตอบพร้อมกัน

 

ระหว่างเราก็ได้เจอคุณฮันเนสและได้คุยอะไรไปเรื่อยจนมาถึงหอพัก จึงขออณุญาติคุณฮันเนสไปนอน

 

"ราตรีสวัสน่ะค่ะคุณฮันเนส"ฉันเองแหละเป็นคนบอกฝันดี

 

"อืม พรุ่งนี้เจอกันน่ะ"คุณฮันเนสบอกแล้วเดินจากไป

 

"งั้นฉันกับมิคาสะไปนอนก่อนน่ะ"ฉันและมิคาสะบอกลาเอเรนและอาร์มิน

 

"ฝันดีน่ะมิคาสะ"อ้าวไม่บอกฝันดีฉันด้วยหรอ คนสวยงอน!!!!

 

"แหมเอเรนบอหฝันดีแค่มิคาสะคนเดียวเลยน่ะ"ฉันแซว

 

"เอ่อ....."เอเรนทำตัวไม่ถูกด้วยแฮะแค่แซวนิดแซวหน่อยก็เขินแล้ว

 

"ไม่เป็นไร...งั้นไปน่ะ"

 

"ฝันดีน่ะ โอลีฟ มิคาสะ"อาร์มินที่เงียบอยู่นานบอกขึ้น

 

"จ้า!!!บาย"หลังจากบอกลาทั้งสองคนจบแล้ว ฉันและมิคาสะก็เข้าห้องทันทีเลย

 

"นี่ๆ มิคาสะเธอคิดอะไรกับเอเรนรึเปล่า??"ฉันถามอย่างสงสัย ก็มันสงสัยจริงๆเบอะ 

 

"เอ่อ....ฉะ..ฉัน..ชอบ...เอเรน.....น่ะ"มิคาสะหน้าแดงมากตอนเธอตอบ

 

"เห้ยจริงดิห"ฉันบอกแบบตกใจสุดๆ ดีน่ะที่พักห้องล่ะ 2 คน

 

"อืม"มิคาสะหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง

 

"งั้นก็สู้ๆน่ะ...ฉันเป็นกำลังใจเสมอ.....หากเธอมีเรื่องไม่สบายใจปรึกษาฉันได้น่ะ"ฉันบอก

 

"อืม....เธอก็เหมือนกันถ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจมาปรึกษาฉันได้เหมือนกัน...งั้นฝันดีน่ะ"มิคาสะบอก

 

"อืมฝันดี"ฉันบอกมิคาสะแล้วเป่าเทียนนอน Zzzz 'พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าน่ะ' ฉันบอกกับตัวเองในใจ



______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

เป็นงัยบ้างสนุกมั้ย555 ฝากคอมเม้นและติดตามด้วยน่ะค่ะ รักคนเม้นที่สุดเลย

ความคิดเห็น