kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 33

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2560 04:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 33
แบบอักษร

2017-01-19 23:34:48

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ฟา? " หลังจากสิ้นเสียงสุดท้ายของผม ทุกๆคนที่ยืนอยู่ต่างก็พากันชะงักอึ้ง

 

 

 

"ใช่..ชั้นหลอกนาย เรื่องทั้งหมดชั้นแต่งขึ้น" ผมได้ยินเสียงของคนที่ยืนอยู่ฮือฮา ซึ่งคาดว่าพี่ฟาน่าจะเปิดหน้ากากสีขาวนั่นแล้ว

 

 

 

"ทำไม...ฟา..ทำไม!!!" วัลดัสตะโกนออกมาอย่างโกรธแค้น พร้อมกับทำท่าจะวิ่งเข้ามาหาพี่ฟาแน่ๆ แต่ทว่า คงมีใครซักคนรั้งตัวของเค้าเอาไว้ได้ซะก่อน

 

 

 

"ชั้นคือ..ฟาเรนโซ่ลูกชายของท่านนายพลสเปน ตามจริง..ชั้นไม่คิดว่าจะได้พบกับเยอบิชเร็วขนาดนี้ ต้องขอบคุณพวกนายนะที่เป็นสื่อกลางให้ชั้นพบกับเค้า" อา..ที่แท้ พี่ฟาก็เป็นลูกชายของนายพลคนนั้น! คนที่ชักใยเรื่องทั้งหมด!

 

 

 

"นายหลอกพวกเรา..มาโดยตลอด ชั้นน่าจะเอะใจตอนที่นายถามถึงเรื่องให้ตามหาพ่อแม่ของฮิมิทสึ" เอชพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสะกัดกั้นอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

 

 

 

"เปล่า..ที่ผมเป็นเพื่อนกับวัลดัสน่ะคือเรื่องจริง แต่เรื่องของเยอบิชผมเองก็คาดไม่ถึง.." พี่ฟาพูด

 

 

 

"เอาล่ะ..ในเมื่อรู้แบบนี้แล้ว ก็อย่าทำเรื่องให้เกิดสงครามระดับโลกเลย พวกคุณหลีกไปซะ ส่วนนาย..บอกชั้นมาได้แล้วเรื่องรหัส..เยอบิช" พี่ฟาหันหน้ามาถามผม ผมที่ได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ แล้วพยายามคลำหาขอบเรือ

 

 

 

"พี่ครับ..พี่รู้รึเปล่า? ผมเคยคิดนะ..ถ้าหากว่าพี่ตามหาน้องชายไม่เจอจริงๆ ผมน่ะ..จะยอมเป็นน้องชายแท้ๆของพี่เองก็ได้ แต่แล้ว..พี่ก็แค่โกหก รหัสน่ะ..ผมจะให้พี่นะ แต่..พี่คงต้องตามลงไปเอาคำตอบในก้นทะเล เพราะผม..จะสืบสานความตั้งใจของพ่อ! ลาก่อนครับเอช..วัลดัส..ไดนาดิน!" สิ้นเสียงของผม ผมก็กระโดดลงไปในทะเลทันที หึๆๆ รหัสน่ะ..มันไม่ยากหรอกครับ มันคือ 1551 "เธอคือแสงอาทิตย์ของชีวิตชั้น" ซึ่งก็หมายถึงผมก็คือ 1 ส่วน 551 ก็แยกมาจากคำว่า ของชีวิตชั้น ก็หมายถึง..พ่อกับแม่ของผม ซึ่งท่านมีสองชีวิต ก็คือ 5+5 พอรวมกันก็เท่ากับ 1 ชีวิตยังไงล่ะครับ

 

 

 

"ฮิมิทสึ!!" จากนั้น ในขณะที่ผมกำลังจมลงไปเรื่อยๆ กลับมีใครบ้างก็ไม่รู้กระโดดลงมาช่วยผม 

 

 

 

"เอ็ดการ์ด! เทสีลงไปอย่าให้พวกมันเห็นใต้น้ำ! พวกเราถอย!" ตู้ม! ตู้ม!

 

 

 

"มันหนีไปแล้ว!" 

 

 

 

"....." แต่ทว่า..กลับมีใครคนนึงคว้าร่างของผมได้ก่อน จากนั้น ผมก็รับรู้ถึงความนุ่มนวลตรงริมฝีปาก พร้อมกับร่างของผมค่อยๆลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ

 

 

 

"ฮิมิทสึ!" อา..ในที่สุดผมก็โผล่พ้นน้ำพร้อมกับเอชที่กำลังอุ้มร่างของผมเอาไว้ อืม..ผมไม่ไหวแล้วล่ะครับ ขอหลับก่อนก็แล้วกัน

 

 

 

"ตามพวกมันไป!!" 

 

 

 

"ไม่ได้ครับ! ข้างใต้มีเรือดำน้ำของพวกกองทัพสเปน! ผมว่า..พวกเราอย่าเพิ่งทำอะไรจะดีกว่า!" 

 

 

 

"เหี้ยเอ้ยยย!" ไดนาดินสบถอย่างหัวเสีย

 

 

 

"พาฮิมิทสึขึ้นมาก่อน!" โยที่รออยู่บนเรือพูดขึ้น

 

 

 

"ที่ฮิมิทสึบอกว่ามองไม่เห็นเกิดจากสาเหตุอะไร!" จีนพูดออกมาพร้อมกับจ้องมองน้องชายอย่างสงสาร

 

 

 

"น่าจะเกิดจากอาการช็อค..เคสนี้มีแค่หนึ่งในร้อยเท่านั้น" มานพพูดขึ้น

 

 

 

"เรโด..เช็ดเครื่องบินส่วนตัวให้พร้อม พวกเราจะพาฮิมิทสึไปรักษาที่เยอรมัน!" สิ้นเสียงของเอช ลูกน้องจากแดนไกลก็รีบปฏิบัติตามคำสั่งของเค้าทันที

 

 

 

ณ ใต้น้ำลึก

 

 

 

 

"เห...ในเมื่อคุณถึงตัวเด็กนั่นก่อน แล้วทำไมถึงไม่พาตัวมาล่ะครับ? แบบนี้ก็เสียเวลาล่าตัวเด็กนั่นอีกครั้งนึงน่ะสิ" เอ็ดการ์ดพูดออกมาอย่างหัวเสีย

 

 

 

"ไม่ล่ะ..ชั้นจะหยุด"

 

 

 

"อา..อะไรนะครับ! พวกเราลงทุนเสียเวลามาตั้งสิบเจ็ดปี! แต่คุณกลับมาพูดอะไรง่ายๆแบบนี้น่ะเหรอ!"

 

 

 

"เอ็ดการ์ด..นายไม่เหนื่อยเหรอ? แต่ชั้นเหนื่อยมาพอแล้วนะ แค่เด็กน้อยนั่นยังมีชีวิตอยู่..แค่นี้ชั้นก็พอใจ" ฟาเรนโซ่พูดขึ้นพร้อมกับถอดเสื้อเพื่อเปลี่ยนชุด

 

 

 

"เห? ค..คุณพูดใหม่ซิ! คุณจะบอกว่า..ที่คุณทำตามคำสั่งพ่อของคุณ ที่ให้ตามล่าเด็กนั่นเพื่อรหัสลับ คุณโกหกสินะ? ที่แท้คุณก็แค่ทำไปเพราะเรื่องส่วนตัวนี่เอง!"

 

 

 

"เปล่า..ในตอนแรกชั้นจะทำจริงๆเพื่อรหัสนั่น ต่อให้ฆ่าล้างบางใครชั้นก็จะทำ แต่..พอเห็นแววตาและน้ำเสียงสุดท้ายของเยอบิชก่อนที่เค้าจะตัดสินใจคิดสั้นอา..ชั้นกลับปวดใจยังไงก็ไม่รู้ ร่างกายมันอ่อนล้าไปหมด" ฟาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

 

 

"สรุป..ล้มเลิก! ว่าแต่ว่า..คุณกับเด็กนั่นรู้จักกันมาก่อนเหรอ?" เอ็ดการ์ดพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

 

 

 

"นายลืมที่ชั้นพูดไปแล้วเหรอ? ว่าพ่อของชั้นกับสเตฟานเป็นเพื่อนรักกัน เพราะฉะนั้น ตอนที่เยอบิชเกิดชั้นก็ต้องไปหาอยู่แล้ว

 

 

 

"แล้วคุณจะบอกพ่อของคุณว่ายังไง? แถม..เรื่องที่คุณให้ผมแอบซ่อนตัวพ่อแม่ของเยอบิชนั่นด้วย"

 

 

 

"ตาแก่นั่น..กลับไปชั้นจะขังลืม แล้วตั้งตัวเองเป็นนายพลซะเลย" สิ้นเสียงของฟา เขาก็ยกสร้อยคอของน้องชายขึ้นมาดู

 

 

 

"เรื่องบางเรื่องชั้นโกหก แต่มีอยู่เรื่องนึงที่บอกว่ากำลังตามหาน้องชาย ถึงแม้ว่ามันจะอยู่ในสมองของชั้นแค่เศษสามส่วนสิบ แต่มันก็ถือว่าเป็นเรื่องจริงใช่มั้ยฮิมิทสึ?

 

 

 

"อ้อ! แล้วนายจะปากโป้งเรื่องนี้ และแอบไปบอกพ่อของชั้นรึเปล่า?"

 

 

 

"หืม? ใครจะกล้า.."

 

 

 

"หึ! ก็ดี.."

 

 

 

  หลังจากที่ร่างเล็กถูกส่งตัวมารักษาที่เยอรมัน ตอนนี้เวลาก็ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ ร่างเล็กยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ยังไม่ได้สติตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด

 

 

 

"เอช..วัลดัส..ไดนาดิน พวกลูกๆกินข้าวบ้างเถอะ" หญิงสาววัยกลางคนพูดขึ้นพร้อมกับลูบเส้นผมของลูกชายทั้งสามคนเบาๆ

 

 

 

"ไม่ครับแม่..ผมกินไม่ลง" ไดนาดินพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมองใบหน้าของคนรักที่นอนหลับสนิทอย่างไม่วางตา

 

 

 

"หมอก็บอกแล้ว..ว่าน้องจะหายดีเมื่อร่างกายได้รับการพักผ่อนเยอะๆ" หญิงสาววัยกลางคนอีกคน ที่กำลังนั่งปอกผลไม้อยู่พูดขึ้น

 

 

 

"ครับแม่..ผมรู้" วัลดัสพูด

 

 

 

"เฮ้อ!" จากนั้น ก็มีเสียงถอนหายใจดังขึ้นมาจากหญิงสาววัยกลางคนอีกหนึ่ง ที่กำลังนั่งอยู่ตรงโซฟา

 

 

 

"อึ่ก! อือ..." และในขณะนั้นเอง

 

 

 

"ฮิ...ฮิมิทสึ!! แม่ครับตามหมอมา!"

 

 

 

"อา..ฮิมิทสึครับกินผลไม้หน่อยนะ" หลังจากที่ผมลืมตาขึ้นมาถึงแม้ว่าจะมองยังไม่เห็น แต่ผมก็รับรู้ถึงความรู้สึกที่ห่วงหาของเหล่าสามี ที่กำลังประคบประงมผมอยู่ในขณะนี้

 

 

 

"เมื่อไหร่ตาของผมจะมองเห็น.." ผมพูดเพราะรู้สาเหตุมาแล้วจากปากของเอช อา...ใช่สิครับ ในตอนนั้นสมองของผมมันตีกันจนวุ่นไปหมด ไหนจะเจอภาพของพีระพลที่ตายต่อหน้าต่อตา ไหนจะมารับรู้ปมหลังของตัวเอง ใครไม่ช็อคก็บ้าแล้ว!

 

 

 

"อีกอาทิตย์นึง..." เอชพูดขึ้นพร้อมกับช่วยไดนาดินป้อนผลไม้ให้กับผม

 

 

 

"อ้อ ฮิมิทสึ? นายรู้ได้ไงว่าคนสวมหน้ากากคือฟา" วัลดัสถามผม 

 

 

 

"น้ำเสียงครับ...ซึ่งมีอยู่ช่วงนึงตอนที่พี่ฟาเปิดหน้ากากและหลุดพูดกับผมบนเรือ ผมจำเสียงของเค้าได้อย่างแม่นยำ"

 

 

 

"แล้ว..ตอนนี้เหตุการณ์เป็นยังไงบ้างครับ?" ผมถาม

 

 

 

"ทุกอย่างก็ไม่มีอะไร..เอ็ดการ์ดมันก็หนีไปได้อีกตามเคย ส่วนฟา..หึ! ไอ้หมอนั่นไม่มีใครกล้าแตะมันหรอก! แม้แต่พ่อของชั้นยังสั่งห้ามพวกเราไม่ให้เข้าไปยุ่ง!" อา..ก็นะ พ่อของพวกคุณคงห่วงความปลอดภัยของพวกคุณนั่นแหละ ฟาเรนโซ่..เป็นถึงลูกชายท่านนายพลนี่นา

 

 

 

"แล้วพวกเค้าจะตามล่าตัวผมอีกมั้ยครับ?" ผมถามพร้อมกับสีหน้าหดหู่

 

 

 

"ไม่รู้..แต่..คงไม่แล้วล่ะมั้ง? รู้สึกว่าทางสเปน ตอนนี้..ก็กำลังถูกจับตามองจากทุกประเทศทั่วโลกอยู่นะ สงสัยเรื่องอาวุธอุบาทนั่นจะรั่วไหล" เอชพูด

 

 

 

"เพราะฉะนั้น..พวกมันคงจะเคลื่อนไหวไม่ได้อีกนาน" วัลดัสพูดพร้อมกับหยิบผลไม้ใส่ปากของผมไปด้วย

 

 

 

"แล้วงานศพของพีระพลล่ะครับ..ฮึ่ก!" อา..พอนึกถึงเรื่องนี้แล้ว น้ำตาของผมก็ไหลพรากลงมาทันที

 

 

 

"หืม? ไอ้พีระมันไม่ได้ตายซักหน่อย..จะจัดงานศพให้มันทำไม" หา? อะไรนะครับ!

 

 

 

"ม..หมายความว่ายังไง?" 

 

 

 

"เอ็ดการ์ดน่ะ..มันเป็นถึงนักฆ่าระดับโลก เรื่องปืนน่ะ..มันเล็งไม่พลาดแน่ถ้ามันกะจะเอาถึงตายน่ะนะ.." ไดนาดินพูดขึ้นพร้อมกับยกน้ำให้ผมดื่ม

 

 

 

"อา..ครับ"

 

 

 

"และอีกเรื่องนึง..แม่เย็นจิตน่ะ ยังมีชีวิตอยู่ เค้าหนีออกมาได้ทันจากเหตุการณ์ไฟไหม้ เอ็ดการ์ดมันคงจะสร้างเรื่องนี้ขึ้นมา เพื่อให้ทางเราตื่นตระหนก" หา? อะไรนะครับ? นี่มัน..นี่มัน..เป็นเรื่องที่ดีที่สุดเลย!! พีระพลก็ไม่ตาย..แม่เย็นจิตก็ยังมีชีวิตอยู่ แบบนี้..ก็แสดงว่าเอ็ดการ์ดมันโกหกผมน่ะสิ!

 

 

 

 

"เหอะ! ว่าไปแล้ว..พี่ฟาแม่งเจ๋งว่ะ เรือดำน้ำ..พามาได้ไงจากสเปน!" เออ..เรื่องนี้ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลยแฮะ มีเรือดำน้ำด้วย!

 

 

 

"ก็มันเป็นใครล่ะ ชั้นที่เป็นเพื่อนสนิทยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ว่ามันเป็นลูกของนายพลน่ะ.." วัลดัลพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด

 

 

 

"แต่พวกคุณก็เจ๋งไม่ต่างไปจากเค้านี่ครับ..สั่งหน่วยรบของเยอรมันให้ไปช่วยได้ด้วย พี่ยูอีก..พี่มโมอีก ถึงผมจะไม่เห็น..แต่ผมก็รับรู้และได้ยินนะ ว่าเหตุการณ์มันอลังการงานสร้างแค่ไหน" ผมพูดพร้อมกับยิ้มออกมากว้างๆ

 

 

 

"อา..จะว่าไปแล้ว ตอนที่นายโดดน้ำลงไป รู้รึเปล่า..พวกชั้นแทบจะหยุดหายใจเลยนะฮิมิทสึ" เอชพูดขึ้นพร้อมกับจูบตรงกลางหน้าผากของผมเบาๆ

 

 

 

"แต่พวกคุณก็ช่วยผมเอาไว้ได้ทันนี่ครับ แถมยังให้ออกซีเจนผมใต้น้ำอีกด้วย"

 

 

 

"หืม? อะไรนะ?" วัลดัสถามผม

 

 

 

"ก็ก่อนหน้าที่ผมจะลอยพ้นน้ำไง พวกคุณคนใดคนนึงช่วยผมและจูบ พร้อมกับดันแผ่นหลังของผมขึ้นสู่ผิวน้ำไม่ใช่เหรอ"

 

 

 

"แม่ง..ไอ้เหี้ยฟา.." ผมได้ยินเสียงของเหล่าสามีพูดอะไรอยู่คนเดียวก็ไม่รู้

 

 

 

 

"เหอะ! ช่างมันเถอะ! ฮิมิทสึ หลังจากที่ตาของนายมองเห็นแล้ว ชั้นมีคนที่อยากจะให้นายพบสองคนด้วยกัน" หืม? 

 

 

"ใครครับ?"

 

 

 

"ยังไม่บอก.." อา..เอชขี้โกง ทำให้ผมอยากแล้วจากไป

 

 

 

"เด็กๆ พ่อทำเรื่องย้ายลูกสะไภ้ไปพักผ่อนที่บ้านแล้วนะ ไปกันเถอะ" อา..นั่นเสียงของใคร? ผู้ชาย?

 

 

 

"ครับพ่อ.." หืม? พ..พ่อ!

 

 

 

"ส..สวัสดีครับ" ผมยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ก็แหม..ผมเป็นคนไทยนี่ครับ ถึงแม้จะแค่เศษสองส่วนสิบก็เถอะ

 

 

 

"ฮิมิทสึครับ..พ่ออยู่ทางนี้" อ้าว! แล้วก็ไม่บอก!

 

 

 

"หึๆๆ หวัดดีๆ น่ารักกว่าตอนหลับซะอีก.." อา..พูดชมผมเกินไปแล้ว

 

 

 

"ใช่ค่ะคุณ..เหมือนกับเด็กผู้หญิงเลย" หืม? เสียงผู้หญิง

 

 

 

"คุณแม่สองชอบรึเปล่าครับ?" เอชพูด อา..แม่สอง? นี่แม่ๆของพวกเค้าหรอกเหรอ!

 

 

 

"แน่นอนจ๊ะ.." 

 

 

 

"อา..สวัสดีครับ" ผมยกมือไหว้คุณแม่ของเหล่าสามีอีกครั้ง

 

 

 

"จ๊ะ"

 

 

 

"ไป..พาน้องกลับบ้านได้แล้ว ป่านนี้คงจะหิวแย่" สิ้นเสียงของคุณลุง ร่างของผมก็ถูกอุ้มขึ้นแล้วพาเดินออกไปจากห้องทันที

 

 

 

"ฮิมิทสึ..ชั้นขอถามอะไรหน่อยสิ นายรู้รหัสลับนั่นจริงๆเหรอ" ระหว่างที่กำลังเดิน เอชก็พูดถาม

 

 

 

"ครับ..แต่ผมไม่บอกหรอก แม้ว่าจะเป็นพวกคุณก็ตาม! เดี๋ยวพวกคุณไปแอบเปิด คิกๆๆๆ" ผมพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคัก

 

 

 

"หึๆๆๆๆ" จากนั้น ผมก็ได้ยินเสียงของทุกคนหัวเราะเบาๆออกมา

 

 

 

  หลังจากเดินทางมาถึงบ้าน ตอนนี้พวกเราทั้งหมดก็กำลังนั่งทานข้าวกันอยู่ครับ พวกเค้าซึ่งเป็นพ่อแม่ของเหล่าสามีก็ถามโน่นถามนี่ผมไปเรื่อย เกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของผม

 

 

 

"ฮึ่ก! น่าสงสารชะมัด..เด็กตัวแค่นี้เอง" แม่ของใครคนนึงพูดขึ้นพร้อมกับร้องไห้ออกมาเบาๆ

 

 

 

"แม่ครับ..กินข้าวน่ะ เค้าห้ามร้องไห้..คนไทยเค้าถือนะครับ" อา..ที่แท้ก็แม่ของไดนาดินนี่เอง

 

 

 

"อา..จ๊ะๆๆๆ" 

 

 

 

"แล้วพี่ๆของหนูล่ะจ๊ะ? ตอนนี้พวกเค้าอยู่ที่ไหน?" อืม..นั่นสินะ

 

 

 

"พวกนั้นรอฮิมิทสึอยู่ที่ไทยครับแม่" เสียงเอชพูดออกมา

 

 

 

"เอาล่ะๆ หยุดพูดก่อนแล้วกินข้าว ฮิมิทสึจะได้พักผ่อน" พ่อของเหล่าสามีพูดขึ้น จากนั้น พวกเราก็ทานข้าวกันต่อ

 

 

 

"ฮิมิทสึครับ..นี่กี่นิ้ว?" หลังจากทานข้าวเสร็จแล้ว เหล่าสามีก็พาผมขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็พาผมมานอนเล่นอยู่บนเตียง

 

 

 

"สองนิ้วครับไดนาดิน" ผมพูดพร้อมกับหลับตาลงในอ้อมกอดของเอช ที่นอนตะแคงอยู่ด้านขวามือ

 

 

 

"ผิดครับ..นิ้วเดียวต่างหาก.." อา..ครับๆ แล้วผมจะรู้กับคุณมั้ยเนี่ย! ตามองเห็นซะเมื่อไหร่!

 

 

 

"แล้ว..นิ้วนี้จะเข้าไปสำรวจตรงจุดไหนของนายนะ หึๆๆๆ" 

 

 

 

"หืม? ฮิมิทสึ..ฮิมิทสึ..อา..หลับ?" 

 

 

 

"เค้าเพิ่งจะฟื้นนะไดนาดิน นายอย่าหื่นไปหน่อยเลย" วัลดัสที่นอนอยู่อีกฟากพูดขึ้น

 

 

 

"เหรอครับ? แล้วไอ้ที่มันตั้งโด่..ใต้กางเกงของพี่น่ะคืออะไร?" 

 

 

 

"หืม? นี่มันเรียกว่า..พลทหารขึ้นบกต่างหากล่ะ" วัลดัสพูดพร้อมกับนอนตะแคงหันไปอีกด้าน

 

 

 

"อะไรของพี่.." จากนั้น ร่างสูงอีกสองคนก็หลับตาลงพร้อมกับกอดก่ายคนรักตัวเล็กที่นอนอยู่ระหว่างกลางไปด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จบเรื่องง่ายไปมั้ย? ทุกคนคงจะถาม..ขอบอกว่า..ไรท์ไม่อยากให้มันมาม่ามากๆอ่ะ..แค่นี้ก็พอแล้วเนอะ? หรือจะเอาอีก? นี่ขอบอกว่าแอบใช้คอมตรงโต๊ะรีเชฟชั่นแต่งสดๆเลยนะ หุๆๆๆ แอบอู้ๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น