ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #23

คำค้น : tk,เฟรม,23

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 152.9k

ความคิดเห็น : 60

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2560 18:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#23
แบบอักษร

 

 

#F

 

“สัสธีร์มึงทำเหี้ยไรลงไปวะ!?ไอ้เต้รีบมาพยุงผมขึ้นแต่ผมเจ็บร้าวไปทั้งตัวไม่อยากขยับ เหมือนเสียงไอ้เต้จะทำให้มันหยุดแล้วรีบวิ่งมาดูผม เพื่อนๆไอ้เชนก็รีบวิ่งไปช่วยมัน

 

สัสเอ๊ย!!” มันสบถเบาๆเมื่อรู้ว่าเผลอทำไรลงไป มันจะจับตัวผมแต่ผมปัดออก

 

เต้ พากูออกไปทีผมหันไปจับแขนไอ้เต้ไว้แน่น

 

ไปกับกูไอ้ธีร์มันดึงมือผมออกจากแขนไอ้เต้แล้วช้อนตัวจะอุ้มผมขึ้นแต่ผมผลักมันออก

 

อย่ามาแตะตัวกู!!” ผมกัดฟันพยุงตัวลุกขึ้นยืนเองผมเจ็บมากแต่ก็ต้องฝืนพยายามก้าวเร็วๆ(ความจริงช้ามาก)ไปที่ประตูแต่เหมือนมันอยู่ไกลมาก ไอ้ธีร์มันเหมือนจะหัวเสียไปน้อยที่ผมไม่ยอมให้มันอุ้ม

 

มึงผิด อย่าไปใส่อารมณ์กับมัน

 

ผมเช็ดน้ำตาออกลวกๆ ได้ยินไอ้เต้บอกมันก่อนที่มันจะเดินเร็วๆมาช้อนตัวผมขึ้นอุ้มแถมกอดไว้แน่นผมจะดิ้นมากไม่ได้เพราะเจ็บอยู่

 

ไอ้เหี้ย! กูบอกอย่ามาแตะ ปล่อยสิวะ!!”

 

อย่าดื้อเฟรม กลับถึงบ้านแล้วกูจะปล่อยเจ็บขนาดนี้จะเดินยังไงวะน้ำเสียงมันอ่อนลงกว่าก่อนหน้านี้ที่พูดกับผมแต่ยังคงความนิ่งเหมือนเดิม ผมยอมหยุดดิ้นหันหน้าหนีไม่มองหน้ามัน โกรธครับ

 

ไอ้ธีร์พาผมเดินเข้าประตูเข้ามาในร้านที่ตอนนี้ปิดแล้ว ร้านปิดสามทุ่มแลดงว่านี่จะสี่ทุ่มแล้วเพราะพนักงานกลับหมดแล้ว

 

อ้าวธีร์เกิดอะไรขึ้น” แพม เจ้าของร้านกำลังเก็บของอยู่พอเห็นไอ้ธีร์อุ้มผมมาเธอเลยเดินเข้ามาดู

 

เจ็บตัวนิดหน่อย จะกลับยัง

 

ใกล้แล้วล่ะ น้องเจ็บตรงไหนทำแผลก่อนมั้ย?

 

ผมได้แต่เงียบขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดเพราะผมเพลียอยากนอนเต็มทีแล้ว พี่แพมเพื่อนมันเป็นเจ้าของร้านที่นี่ที่มันเคยบอกผมก่อนจะมาร้าน เธอตัวเล็กน่ารักแต่เวลานี้ผมคิดถึงเตียงไม่มีอารมณ์สนใครทั้งนั้น

 

แค่ล้ม ไม่เป็นไรหรอก งั้นเรากลับก่อนนะพี่แพมพยักหน้ารับมันก็อุ้มผมมาที่รถทันที

 

กูง่วง!” พอพ้นประตูร้านผมก็ตะคอกใส่มันที่ชักช้าไม่ยอมรีบกลับ

 

ยืนไหวมั้ยเดี๋ยวกูหาผ้ารองเบาะให้

 

เออ

 

มันค่อยๆวางผมลงยืนข้างรถก่อนจะเอาผมห่มรองเบาะให้ผม มันจะอุ้มแต่ผมเดินเข้าไปนั่งเอง มันก็ช่วยจับ พอนั่งดีๆผมก็เอนตัวลงกับเบาะหันหน้าไปทางกระจกหลับตาลงทันที

 

ไม่รู้มันพาผมกลับมาบ้านตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็นอนอยู่บนเตียงในห้องมันกับตอนที่มันปลุกผมกินยาแล้วก็หลับต่อแรงกอดรัดเบาๆทำให้ผมขยับตัวซุกหาอย่างคุ้นเคย เหมือนจะมีอะไรประทับลงบนหน้าผากผมแต่ผมเพลียเกินจะมีสติรับรู้อะไร

 

อืม..

 

ตื่นแล้วหรอ รู้สึกยังไง

 

ผมลืมตาขึ้นมาก็เห็นมันนั่งพิงหันเตียงอยู่ข้างๆ ผมขยับตัวออกห่างมันหันหลังให้ทันที คิ้วผมขมวดเข้าหากันแน่นเพราะขยับตัวแต่ละทีนี่ปวดร้าวไปทั้งตัว ผมโกรธที่มันไม่เคยฟังผมเลย

 

...ขอโทษ

 

ผมนิ่งเมื่อมันเอื้อมมือมาลูบสะโพกผมพร้อมกับพูดคำนั้น มือมันก็ยังคงลูบเบาๆอยู่แบบนั้นคล้ายปลอบโยนให้หายเจ็บใจผมกระตุกวูบ แค่มันพูดแค่นี้ผมก็หายโกรธมันอย่างง่ายดายอย่างงั้นหรอ

 

กูจะกลับผมค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งมองหน้ามันนิ่งๆ แม่งโคตรเจ็บ แต่ไม่อยากแสดงอาการ

กินข้าวก่อนเดี๋ยวกูไปส่ง

 

ผมนั่งนิ่งๆไม่ยอมตอบ ไม่มองหน้ามัน นั่งนิ่งรอให้ตัวเองได้ปรับตัวจะได้ไม่เจ็บตอนลุกมันก็คงรู้ว่าผมเจ็บเพราะมันจ้องผมตลอด

 

“โอ๊ย!!

 

พรึ่บ

 

ผมกัดฟันลุกขึ้นยืนจะเดินไปเข้าห้องน้ำแต่เดินได้แค่สองก้าวผมก็ทรุดลงแล้ว มันปวดร้าวไปหมดทั่วสะโพกเลย ไม่ใช่ขอเจ็บจนเดินไม่ไหว แต่มันเจ็บที่สะโพกร้าวไปทั่วต้นขาเพราะแรงกระแทกเมื่อคืน ดีที่มันพุ่งมารับผมไว้ก่อน ไม่งั้นได้เจ็บตัวอีกแน่

 

“หมาดื้อ เจ็บทำไมไม่บอกวะ” มันมองผมตาดุขึ้นมาหน่อย

 

“มึงสิหมา” ผมตวัดสายตามองขุ่นๆซึ่งก็เหมือนเดิมคือทำหน้านิ่งใส่ - -

 

มันอุ้มผมเข้ามาในห้องน้ำแล้วค่อยๆวางลงอ่างแล้วถอดเสื้อผ้าให้ ผมพยายามไม่สนใจมันไม่มองหน้าปล่อยให้มันทำให้ แต่ใจมันกำลังพองโตที่มันมาทำให้ขนาดนี้ นี่เรียกว่าดูแลรึเปล่าครับ? ไอ้ธีร์เปิดน้ำอุ่นให้ผมแช่ พอได้แช่น้ำอุ่นค่อยดีขึ้นมาหน่อย มันเอาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อคลุมมาให้แล้วก็เดินออกไปรอข้างนอก

 

 

กูหิวผมพูดขึ้นเบาๆขณะเช็คความเรียบร้อยที่หน้ากระจกโดยมีไอ้หน้านิ่งนั่งมองอยู่ตลอด เสื้อผ้าไม่มีผมก็ใส่ของมันไปครับ หลวมไปหน่อยแต่ก็โอเค

 

มันไม่พูดอะไรผมเลยค่อยๆเดินลงไปชั้นล่าง แช่น้ำอุ่นแล้วก็พอทุเราความเจ็บลงได้บ้าง ไอ้ธีร์ก็เดินตามไม่ห่างกลัวผมทรุดลงไปอีก

 

นั่งรอเดี๋ยวอุ่นกับข้าวให้

 

ไม่เอาเผ็ดผมพึมพำบอกเบาๆแต่มันก็คงได้ยิน ปกติผมกินไม่ค่อยเผ็ดอยู่แล้วแค่ใส่พริกพอให้มีรสชาติบ้างก็พอ

 

ผมเดินไปนั่งรอที่โต๊ะสักพักมันก็ยกกับข้าวมาให้ ตักข้าวมาสองจานมานั่งกินกับผม

 

วันนี้มึงมีเรียนมั้ย

 

มีเรียนบ่าย

 

วันนี้วันศุกร์ผมมีเรียนบ่าย พรุ่งนี้ก็มีเรียนวันสุดท้ายตอนบ่ายเหมือนกัน หลังจากนั้นมหาลัยหยุดอาทิตย์หนึ่ง ผมคิดอยู่ว่าจะกลับบ้านกับพิมหรือไปส่งไอ้เวย์ดี

 

อืม เดี๋ยวกูไปส่งมันพูดเสร็จก็เอื้อมมือมาเช็ดมุมปากให้ผม ผมก็ไม่ได้ปัดออก

 

ไม่รู้สิ...บางทีก็รู้สึกอยากให้มันดูแลทั้งๆที่ผมก็เป็นผู้ชายเหมือนกับมัน รู้สึกเหมือนหน้าจะร้อนๆผมเลยรีบก้มหน้ากินให้อิ่ม เสร็จแล้วมันก็ขับรถตามผมมาที่คอนโดผมขับรถตัวเองกลับ พิมคงไปเรียนเพราะตอนนี้ก็สายมากแล้ว

 

มึงไม่ทำงานรึไงผมเปิดประตูเข้าไปในห้องไอ้ธีรืก็ตามเข้ามา

 

เคลียร์เสร็จตั้งแต่เมื่อวานมันเดินไปนั่งรอผมที่โซฟาให้ผมเปลี่ยนชุดแล้วจะไปส่งมหาลัยอีกทีทิ้งรถผมไว้ที่นี่

 

อืมผมเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดใส่ช็อปออกมามันก็เปิดทีวีดูรออยู่

 

ไปเก็บเสื้อผ้าคืนนี้ไปนอนคอนโดกู เผื่อสำหรับเที่ยวด้วย

 

กูจะกลับบ้านกับพิมมันหันมาจ้องหน้าผมนิ่งๆทันที

 

แต่กูจะให้มึงไปด้วยแค่คำพูดนิ่งๆบวกกับสายตาคมของมันผมก็ไม่สามารถขัดอะไรได้แล้วครับ

 

...” ผมเดินหัวเสียเข้ามาเก็บเสื้อผ้าใส่เป้ลวกๆสามสี่ชุด เดินออกมาแล้วโยนใส่มันมันรับได้ทันมองผมนิ่งๆแต่ผมยักคิ้วให้แล้วเดินนำมันออกมา

 

มันขับรถมาส่งผมที่คณะ ผมลงจากรถมาก็เจอกับสายตาหลายคู่ที่มองมาด้วยความเสือ... มันดังน้อยที่ไหนล่ะครับคนอื่นๆคงจำได้ว่านี่รถของมัน

 

เลิกตอนไหน

 

“5 โมงเย็นมันพยักหน้ารับแล้วบึ่งรถออกไปทันที ผมก็เดินขึ้นตึกไปหาพวกไอ้อ้น ป่านนี้คงรออยู่ที่ห้องเพราะอีกไม่กี่นาทีอาจารย์ก็เข้า

 

 

     “มึงกลับไงวะเฟรมไอ้อ้นถามผมตอนนี้เลิกเรียนแล้วเรากำลังจะแยกกันกลับไอ้พีทไอ้แน็กกลับไปก่อนแล้ว

 

มีคนมารับ

 

พี่ธีร์หรอวะ เดี๋ยวนี้พัฒนานะมึง มีผัวมารับมาส่งไอ้อ้นมันกอดคอผมแถมยังยื่นหน้ามาพูดใกล้ๆจนผมต้องดันออก

 

 

ผัวพ่องมึงสิ

 

มันก็หัวเราะชอบใจ พอดีกับที่รถไอ้ธีร์มาจอดข้างหน้าผม มันเปิดประตูรถลงมาเร็วๆกระชากแขนผมให้มายืนข้างมันแล้วจ้องไอ้อ้นนิ่งไอ้อ้นมันก็ยกยิ้มมุมปากมองกลับ นี่มันเรื่องอะไรกันวะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว