Lovelyz_PCY

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2560 17:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

#

ตอนที่4

 

 

 

          "พี่...ท่านเป็นพี่ของข้าหรอ"

          "อะไรกัน...ทำไมเจ้าถึงพูดอย่างนั้นไป๋เสวี่ย"บุรุษตรงหน้าเธอพูดออกมา"พี่ก็ต้องเป็นพี่ของเจ้าสิไป๋เสวี่ย"

 

 

 

            เอี๊ยดดดดดดด

 

 

 

            พอดารินและบุรุษตรงหน้าเธอได้ยินเสียงเปิดประตูก็หันไปมองทันที ภาพที่ดารินเห็นคือ ผู้หญิงที่บอกว่าเป็นแม่ของเธอซึ่งเดินเข้ามากับชายวัยกลางคนหนึ่ง ซึ่งดูจากบุคลิกของคนนั้นแล้ว คงจะเป็นพ่อของไป๋เสวี่ยแน่นอน

 

           "อ่าาาา ขนาดอายุขนาดนี้แล้วยังหล่อขนาดนี้ แล้วตอนหนุ่มจะหล่อขนาดไหนนะ"ดารินกำลังนึกถึงภาพของบุรุษวัยกลางคนตรงหน้าตอนหนุ่มๆ สงสัยจะหน้าตาดีทั้งตระกูล

           "ไป๋เสวี่ย...เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ท่านแม่ของเจ้าบอกว่าเจ้าสูญเสียความทรงจำไป จริงรึ"บุรุษวัยกลางคนตรงหน้าถามเธอออกมาอย่างวิตกกังวลปนเป็นห่วง

          "อ่าาา เจ้าค่ะ...ข้าจำอะไรไม่ได้เลย"ดารินตอบกลับไป

          "ท่านพ่อแล้วเราจะทำอย่างไรดีขอรับ"พี่ชายของไป๋เสวี่ยเอ่ยถามผู้เป็นพ่อ

          "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"บุรุษวัยกลางคนตอบ"แล้วท่านหมอว่าอย่างไรเหล่าฮูหยิน"บุรุษวัยกลางคนหันไปถามฮูหยินของตน

          "ท่านพี่...ท่านหมอบอกว่า ความทรงจำของไป๋เสวี่ยนั้นอาจจะกลับมาก็ได้ เพียงแต่ อาจจะใช้เวลานาน ซึ่งเป็นเวลาที่ไม่แน่นอน"ฮูหยินเอ่ยตอบผู้เป็นสามีของตน

          "แล้วมันจะเป็นผลดีต่อไป๋เสวี่ยหรือท่านแม่"พี่ชายของไป๋เสวี่ยเอ่ยถามผู้เป็นแม่

          "แม่ก็ไม่รู้...แต่มันอาจจะดีกับไป๋เสวี่ยก็ได้"ผู้เป็นแม่ตอบกลับ

          ดารินได้แต่มองฮูหยิน พี่ชายของไป๋เสวี่ยและบุรุษวัยกลางคนตรงหน้าสลับกันไปมาก่อนที่จะเอ่ยออกไป

          "เอ่อ...คือว่า คือข้ามีเรื่องจะพูดหน่อย"ดารินเอ่อขัด สาม พ่อ แม่ ลูก ออกไป

          "ได้สิ เจ้าจะพูดอะไรรึ"บุรุษวัยกลางคนตรงหน้าเธอเอ่ยอนุญาติ

          "ข้าว่า...สำหรับข้าอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ที่จำอะไรไม่ได้เลยเพราะสาเหตุที่ทำให้ข้าจำอะไรไม่ได้นั้น มันอาจจะเป็นเรื่องที่เลวร้ายสำหรับข้าก็ได้ แต่กลับกันถ้าข้าจำได้ข้าจะต้องเป็นทุกข์แน่ แต่ว่าตอนนี้ข้าไม่มีความสงจำอะไรเหลือเลย ข้าก็เลยอยากจะสร้างความทรงจำใหม่ขึ้นมาแทน ความทรงจำที่ดี มีความสุขแทนความทรงเก่าที่เลวร้าย พวกท่านทั้งสามคนจะว่าอย่างไร"ดารินเอ่ยพร้อมทั้งแสดงความคิดเห็นออกไปและคอยคำตอบว่าทั้งสามคนจะตอบว่าอย่างไร จะคัดค้านหรือไม่

          เมื่อดารินเอ่ยเสร็จทั้งสามคนก็หันหน้ามามองกันเองเหมือนกับกำลังปรึกษาซึ่งกันและกันว่าจะเอาอย่างไร ดารินก็ได้แต่มองตาม

          "นั่นสิ...พ่อว่าก็ดี"บุรุษวัยกลางคนตรงหน้าเธอพูดขึ้นมา"อะไรที่ทำให้เจ้าเป็นทุกข์ก็ไม่ต้องจำ ครอบครัวของเรามาสร้างความทรงจำใหม่ดีหรือไม่ ความทรงจำที่ดีและมีความสุข"บุรุษวัยกลางคนตรงหน้าเธอพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

          "เจ้าค่ะท่านพี่"ฮูหยินตอบรับและยิ้มให้กับผู้เป็นสามี

          "ขอรับท่านพ่อ"พี่ชายของไป๋เสวี่ยก็ตอบรับเช่นกัน

          ดารินยิ้มและตอบกลับออกไป"เจ้าค่ะ...แล้วพวกท่าน"ก่อนที่ดารินจะเอ่ยจบเสียงของบุรุษวัยกลางคนตรงหน้าเธอก็เอ่ยขึ้นมาก่อน

               "ท่านพ่อ...เรียกข้าว่าท่านพ่อ"บุรุษวัยกลางคนตอบกลับดาริน

               "เจ้าค่ะท่านพ่อ"ดารินตอบรับ

               "ส่วนนี้ท่านแม่ของเจ้า หวังฟางหลิ่ง"ท่านพ่อแนะนำฮูหยินให้ดารินรู้จัก"และนี่พี่ชายของเจ้า หวังจิ้นฮุ่ย ส่วนข้า หวังเปาชาง"บุรุษวัยกลางคนพูดออกมาพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน

               "เจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่"ดารินพูดออกมาพลางยิ้มอย่างน่ารักส่งไปให้กับทั้งสามคน

               "เอาล่ะเจ้าก็พักผ่อนอีกสักหน่อยเถิด...ร่างกายของเจ้าตอนนี้ยังอ่อนแอนัก"ท่านพ่อบอกกับดารินพร้อมกับส่งสายตาที่เป็นห่วงมาให้เธอ

               "แต่ว่าท่านพ่อ...ข้าเพิ่งจะตื่นนะเจ้าค่ะ ท่านจะให้ข้านอนอีกแล้วหรือ"ดารินตอบกลับผู้เป็นพ่อพร้อมกับทำหน้าเศร้า

               "แต่เจ้าต้องพักผ่อนมากๆรู้ไหมไป๋เสวี่ย"เปาชางเอ่ยตอบกลับเธอมาอีกครั้ง

               "แต่...เจ้าค่ะ พักผ่อนก็พักผ่อน"ดารินตอบกลับทันทีหลังจากที่เห็นสายตาตำหนิเธอแต่สายตานั้นก็แฝงไปด้วยความห่วงใย

               "ดีมาก...ตอนค่ำพ่อจะให้คนมาพาเจ้าไปทานข้าวที่ห้องโถง"เปาชางเอ่ยกับดาริน

               "เจ้าค่ะ"ดารินตอบพร้อมกับพยักหน้า

               "พักผ่อนเถอะนะ...ลูกแม่"ฟางหลิ่งบอกเธอ พร้อมทั้งยกมือขึ้นมาลูบห้วเธอและยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

               "พักผ่อนนะน้องพี่"จิ้นฮุ่ยบอกดารินและส่งยิ้มให้เธอ

               ดารินได้แต่ยิ้มและพยักหน้าก่อนจะนอนลงบนเตียงเพื่อพักผ่อน เพราะไม่อยากให้ทั้งสามคนเป็นห่วง เธอจึงทำตามอย่างว่าง่าย

          .

          .

          .

 

          .

#

หวังเปาชาง

 

 

(ไรท์พยายามที่จะหารูปให้คล้ายคนมีอายุแล้วนะ แต่ไรท์หาไม่ได้ จินตนาการว่ามีอายุแล้วกันเนาะ แอบหล่อกว่าลูกแหะ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น