Lovelyz_PCY

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2560 17:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

#

ตอนที่ 3

 

 

 

เมื่อคืนฉันฝัน แต่มันเป็นความฝันที่แปลกประหลาด ฉันฝันว่าตัวเองอยู่ในยุคจีนโบราณ อยู่ในร่างเด็กสาวคนหนึ่ง แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะก็ในเมื่อฉันตายไปแล้ว แต่...แต่ทำไมฉันหิวล่ะ เอ๊ะ...แปลกจัง ตายไปแล้วมันไม่น่าจะหิวนิน่า มันยังไงกันเนี้ย หรือว่า...

               "พลึบ"ทันที ที่ดารินนึกได้ก็ลืมตาขึ้นทันที"นี่มัน ไม่ใช่ความฝันงั้นหรอ"ฮาๆๆๆๆ ดารินคนนี้อยากจะร้องไห้ ที่ตัวเองยังมีชีวิตอยู่แถมยังอยู่ในร่างใครก็ไม่รู้ นี่ฉันควรดีใจหรือเสียใจดี ที่ยังมีชีวิตอยู่ มีร่างใหม่ ร่างใหม่

               "ร่างใหม่งั้นหรอ..."หลังจากที่ดารินตะโกนออกมาเสียงดังที่พบว่าตัวเองอยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้ ดารินจึงวิ่งไปหากระจกที่อยู่ไม่ไกลจากเตียงเธอไม่เท่าไร เพื่อที่จะดูว่าร่างใหม่ของเธอนั้นมีหน้าตาเป็นเช่นไร

               "ร่างใหม่ของฉัน"สิ่งที่ปรากฏบนกระจกคือ

               เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุน่าจะไม่เกิน15-16 ปี เป็นเด็กผู้หญิงที่มีหน้าตาสวยงาม น่ารัก ดวงตากลมโตสีน้ำตาล ผมยาวสีน้ำตาลเข้มที่ยาวจนเกือบถึงสะโพก มีใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งเชิดรั้นเล็กน้อย ริมฝีปากเรียวบางสีแดงอมชมพู ผิวขาวราวหิมะ รูปร่างที่สมส่วน โดยร่วมแล้วเป็นผู้หญิงที่งดงามไม่น้อย

               "นี่หรอร่างใหม่ของฉัน สวยใช้ได้แหะ..."ดารินพูดออกมาพลางชมร่างใหม่ของเธอ

          "คุณหนู...ตื่นแล้วหรือเจ้าค่ะ"ดารินหันไปตามเสียงเรียกของสาวใช้ ที่ดารินจำได้ว่าเธอชื่อผิงผิง

          "อืม..."ดารินตอบรับเพียงสั้นๆ

          "คุณหนูหิวหรือไม่เจ้าค่ะ...หรือคุณหนูจะอาบน้ำก่อนเจ้าค่ะ"ผิงผิงถามดาริน

          "ฉัน...เอ่อ ข้าขอกินข้าวก่อนจะได้หรือไม่"ดารินตอบ"คือ พอดีข้าหิวแล้ว'ดารินตอบอีกครั้งพลางส่งยิ้มแห้งๆกลับไปด้วย

          "ได้สิเจ้าค่ะ ผิงผิงจะไปบอกให้พวกสาวใช้ที่โรงครัวเตรียมให้ รอสักประเดียวนะเจ้าค่ะ"ผิงผิงตอบกลับดารินอย่างยิ้มๆ

          "อืม..."ดารินตอบกลับสั้นๆพร้อมกับยิ้มตอบกลับไปด้วย

          หลังจากนั้นผิงผิงก็ออกไปสั่งให้พวกสาวใช้ที่โรงครัวเตรียมอาหารให้กับเธอ

          ไม่นานผิงผิงกับสาวใช้ 2-3 คน ก็นำอาหารเข้ามาวางไว้บนโต๊ะกลางห้องของเธอ สิ่งที่ปรากฏบนหน้าเธอตอนนี้คือ อาหารมากมาย หน้าตาหน้าทาน น่าอร่อยๆทั้งนั้น ซึ่งดารินรับรองได้เลยว่าต้องอร่อยแน่นอนและเธอก็คงกินไม่หมดแน่ก็มันเยอะสะขนาดนี้นิ

          "ผิงผิง"ดารินเรียกเด็กผิงผิง

          "เจ้าค่ะคุณหนู"ผิงผิงตอบรับ

          "เจ้าก็มากินด้วยกันสิ ข้ากินคนเดียวไม่หมดหรอกนะ เยอะจะตาย"ดารินชวนผิงผิง

          "ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู แต่ข้าต้องไปเตรียมน้ำไว้ให้คุณหนูอาบ เชิญคุณหนูทานเถิดเจ้าค่ะ"ผิงผิงตอบดาริน พลางขอบคุณดารินที่เอ่ยชวนสาวใช้อย่างตนร่วมโต๊ะทานข้าวด้วย

          "งั้นหรอ...แต่มันเยอะเกินไปนะ"ดารินทำหน้าเศร้า"งั้นเจ้าก็เอาไปแบ่งคนอื่นด้วยสิ...อ่ะ"ดารินบอกพร้อมทั้งยกอาหารออกไป 3-4 อย่างให้ผิงผิง

          "คุณหนู"ดารินเงยหน้ามองผิงผิงพลางทำหน้าดุๆใส่"เจ้าค่ะ"ผิงผิงตอบรับออกมา ดารินจึงเผยรอยยิ้มพอใจออกไป หลังจากนั้นดารินก็ทานอาหารต่อ

          แต่ดารินก็ทานอาหารได้ไม่นานนักก็มีคนพุ่งพรวดเข้ามาภายในห้องของเธออย่างรีบร้อนโดยไม่ได้ขออนุญาติเธอซึ่งเป็นเจ้าของห้องเลย

          "พรวด...ไป๋เสวี่ยน้องพี่ เจ้าฟื้นแล้ว พี่ดีใจยิ่งนัก"ไม่ว่าเปล่าแถมยังพุ่งเข้ามากอดเธอด้วย กอดอย่างแนบแน่น แน่นจนเธอหายใจไม่ออก

          "ข้า..ปล่อยข้าก่อน ปล่อย.."ดารินบอกให้บุรุษที่กอดเธออยู่ให้ปล่อยเธอ

          "ไม่...ไยเจ้าถึงไม่ให้พี่กอดเจ้า หรือว่าเจ้ารังเกียจพี่"บุรุษที่กอดเธออยู่กล่าวออกมา

          อะไรกันเนี้ยผู้ชายคนนี้ เป็นใครกันแล้วทำไมถึงมากอดเธอล่ะ แต่ครั้นจะให้ใช้กำลังพลักออกไปมันก็ยังไงๆอยู่ งั้นก็พูดดีๆก่อนแล้ว

          "ข้าไม่ได้รังเกียจท่าน แต่ข้าหายใจไม่ออก ได้โปรดปล่อยข้าก่อนจะได้หรือไม่..."ดารินบอกบุรุษตรงหน้าที่กอดตนอยู่

          ทันทีที่บุรุษที่กอดเธอปล่อยให้เธอเป็นอิสระแล้วน้ัน ก็ทำให้ดารินตะลึ่งตาค้างทันที ไม่ใช่เพราะเขาอัปลักษณ์หรืออะไรแต่เป็นเพราะหล่อ เขาหล่อมาก

          ใบหน้าที่เรียวได้รูปดวงตาคมสีน้ำตาลเหมือนเธอ จมูกที่โด่งนั้น ริมฝีปากที่ไม่หนาไม่บางเกินไป เส้นผมที่ยาวสีน้ำตาลเข้มที่ยาวไปถึงกลางหลัง ผิวสีน้ำตาลไหม้ที่บ่งบอกถึงว่าชายหนุ่มคงตากแดดเป็นประจำ ส่วนสูงน่าจะประมาณ 185-189 ซม.นั้น ซึ่งโดยรวมแล้วหล่อ ฉันก็เคยเจอผู้ชายที่หล่อมามากแต่ผู้ชายคนนี้หล่อ ดูดีกว่าใครๆที่ฉันเคยเจอมา (แหม่สงสัยล่ะสิ ถึงฉันจะเป็นลูกมาเฟียแต่ยังไงสะฉันก็ยังเป็นผู้หญิงนะ จะชมว่าผู้ชายหล่อก็ไม่เห็นจะแปลก)

          "โอ๊ะ...พี่ขอโทษ พี่เพียงแค่เป็นห่วงเจ้า พอท่านแม่บอกว่าเจ้าฟื้นแล้วพี่ก็รีบมาเยี่ยมเจ้าทันที ท่านพ่อก็จะมาเยี่ยมเจ้าเช่นกัน ท่านพ่อกำลังมาพร้อมกับท่านแม่"ดารินเพิ่งได้สติตอนที่บุรษตรงหน้าเธอพูดขึ้น อีกทั้งเขาก็พูดสะยาว

          "พี่...ท่านเป็นพี่ของข้าหรอ..."ดารินถามบุรุษที่อยู่ตรงหน้าเธอพร้อมทั้งทำหน้าสงสัย ว่าเธอมีพี่ด้วยหรอ

          .

          .

          .

          .

          .

          อร๊ายยยย...ในที่สุดพี่นางเอกก็ออกมาแล้วเดียวไม่นานพระเอกก็จะตามมา ไม่นานๆๆอดทนรอหน่อยนะค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น