น้ำมิ้ม

ความรักต่างวัยท่ามกลางความไม่เห็นด้วยจากผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย #นิยายเรื่องนี้ไม่หวานนะคะ ขมจัดเป็นอย่างมาก ไรท์เตอร์ขอเตือนด้วยความหวังดี ^^ แต่สายดราม่าห้ามพลาดเด็ดขาด ครบรสสุดๆค่ะ ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงเรื่องนี้นะคะ และหวังว่าเราจะยังคงอยู่ด้วยกันไปนานๆ >< รักคนอ่าน #น้ำมิ้มคนเดิม

ตอนที่ 10 : เปิดตัว (2/2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 : เปิดตัว (2/2)

คำค้น : ภาคต่อ , ทวิกมล , แองจี้ , โทมัส , เอกกุล , Precious , แก้แค้น , เลี้ยงต้อย , กินเด็ก , ลูกครึ่ง , หล่อรวย , ใจดี , NC

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 583

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2560 23:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 : เปิดตัว (2/2)
แบบอักษร

 

โทมัสขับรถมุ่งหน้าออกสู่เส้นทางสายวังน้ำเขียวที่ชายหนุ่มโทรไปจองที่พักอย่างกะทันหันเอาไว้ แม้ว่าจะใช้เวลาขับรถไม่ถึงสามชั่วโมง หากเมื่อถึงรีสอร์ทเข็มนาฬิกาก็ล่วงเข้าวันใหม่แล้ว

ชายหนุ่มดับเครื่องพลางหันไปมองแม่หนูของเขาที่กำลังหลับอย่างสบาย ดวงตาคู่สีเทาอมเขียวของเขาเปล่งประกายหวานยามเมื่อมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของอีกฝ่าย ใบหน้านี้ที่เขาเฝ้าทะนุถนอมและรอคอยจนถึงวันที่เด็กน้อยของเขาจะเติบโตเป็นสาวน้อยที่กุมหัวใจเขาเอาไว้ตลอดมา

ตื่นได้แล้วจ้ะเจ้าหญิงนิทรา ถึงรีสอร์ทแล้วจ้ะ... ชายหนุ่มเอ่ยพลางชะโงกไปจุมพิตปลุกเจ้าหญิงนิทราที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มนั้น พลางขยับเบาะที่นั่งให้อีกฝ่ายลุกได้สะดวกขึ้น

หืมมม..ถึงแล้วหรือคะ เสียดายจังที่เรามาถึงดึกไปหน่อย แองจี้เลยไม่ได้ดูวิวข้างทางเลย

แองเจลิน่าบ่นพลางปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะก้าวลงจากรถตามชายหนุ่มไปจัดการกับกระเป๋าเดินทางที่โทมัสหิ้วมาด้วยสองแขน ก่อนจะส่งกุญแจให้หญิงสาวเป็นคนไปเปิดประตูบ้านพักที่เขาเช่าไว้ทั้งหลัง

แองจี้หิวหรือเปล่า ดึกป่านนี้ร้านอาหารที่รีสอร์ทคงปิดแล้ว เราคงต้องหาอะไรกินง่ายๆรองท้องไปก่อนละ

โทมัสเอ่ยพลางยกกระเป๋าหายขึ้นไปยังห้องพักชั้นบน หากแองเจลิน่านั้นรีบปิดประตูก่อนจะวิ่งตามร่างสูงๆของชายหนุ่มขึ้นไป ก่อนจะวิ่งแซงเข้าห้องพักพลางทิ้งตัวลงที่เตียงกว้างอย่างอ่อนเพลีย

แองจี้ไม่หิว ขอนอนเลยได้ไหมคะทอม

ไม่ได้ ลุกขึ้นมาอาบน้ำก่อนเลย จากอังกฤษมาเมืองไทยจวนครบ 24 ชั่วโมงแล้วมั้งเนี่ย

โทมัสเอ่ยพลางทรุดนั่งลงข้างๆแม่หลานสาวที่กำลังนอนหลับตาอย่างงอแง

สัญญาว่าพรุ่งนี้จะตื่นมาอาบน้ำแต่เช้าค่ะ แต่ตอนนี้แองจี้ง่วง ขอนอนเลยเถอะนะคะ ไม่มีใครได้กลิ่นหรอก

นี่ไง ฉันได้กลิ่นอยู่นะ

โทมัสเอ่ยพลางอมยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะก้มลงไปจูบที่ซอกคอขาวผ่องของหญิงสาวที่ลืมตากลมโตทันที ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่งโดยอัตโนมัติ

 “คุณขี้โกงนี่คะทอม แองจี้นอนที่ห้องนี้คนเดียว ถ้าคุณไม่เข้ามาใกล้ ก็ไม่ได้กลิ่นหรอก แองเจลิน่ากระซิบตอบเสียงแผ่ว พลางไม่กล้าสบสายตาคมกล้าที่กำลังจ้องมาที่เธอนัยน์ตาพราว

แล้วใครบอกเธอว่าวันนี้เธอจะได้นอนคนเดียว  ไม่ได้เจอกันแค่ไม่เท่าไหร่ทำเป็นลืมไปแล้วหรือว่าทุกครั้งที่ออกแคมป์ปิ้งเราเป็นรูมเมทกันเสมอ สงสัยคืนนี้ต้องทบทวนความจำกันหน่อยแล้วมั้ง

โทมัสเอ่ยพลางแกล้งตีหน้าเข้ม หากแองจี้หน้าระเรื่อขึ้นเมื่อช้อนสายตาตอบชายหนุ่มไปอย่างเขินอาย

ครั้งสุดท้ายที่ออกแค้มปิ้งก็ตอนสิบสองมั้งคะ แล้วตอนที่คุณไปหาแองจี้ที่ฝรั่งเศสเราก็ไม่ได้ค้างด้วยกันเสียหน่อย แล้วตอนนี้แองจี้ไม่ใช่เด็กๆแล้ว แองจี้นอนคนเดียวได้ ไม่ต้องให้คุณมาเล่านิทานให้ฟังแล้ว

อื้ม...ใช่ แองจี้ไม่ใช่เด็กๆแล้ว โทมัสเอ่ยตอบรับคำแข็งขัน พลางชะโงกหน้าไปจนชิดแก้มนวลนั้นก่อนจะเอ่ยกระซิบตอบเสียงแหบพร่า

คนโตๆกันแล้วเขาไม่เล่านิทานกันแล้วล่ะ ไปอาบน้ำก่อนไปแล้วฉันถึงจะบอกว่าคนโตๆกันแล้วก่อนนอนเขาทำอะไรกัน...

....................................................

 

เมื่อหญิงสาวออกมาจากห้องน้ำก็ไม่พบร่างสูงของโทมัสแล้ว ครั้นเมื่อเดินไปดูรอบๆห้องนอนแล้วก็ไม่มีแม้แต่เงาของชายหนุ่ม  แองเจลิน่าถึงกับแอบถอนใจเฮือกอย่างโล่งอก ...ตั้งแต่ที่ชายหนุ่มยอมตีตั๋วไปเยี่ยมเยียนเธอที่ฝรั่งเศสทุกไตรมาส น้าชายบุญธรรมของเธอดูเหมือนจะไม่ระมัดระวังการแสดงออกความรู้สึกของหัวใจตัวเองเหมือนตอนที่อยู่ที่อังกฤษ

ราวกับว่าถ้าหากเธอก้าวออกจากอาณาจักรที่พ้นหูพ้นตาหลุยส์ผู้เป็นบิดา  โทมัสจะพยายามทำทุกอย่างที่เขาสามารถแสดงออกได้อย่างเปิดเผยว่า เธอคือคนรักของเขา แม้แต่บนผืนแผ่นดินไทย ที่มีว่าที่เจ้าสาวของเขาอย่างแคทเธอรีนอยู่ด้วย โทมัสก็ไม่คิดที่จะถนอมน้ำใจแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่าเขามั่นใจว่าแคทเธอรีนจะไม่มีวันได้แต่งงานกับเขาอย่างไรอย่างนั้น

 แองเจลิน่าได้ถอนหายใจอย่างหนักใจ เพราะในระหว่าง 5 ปีที่ผ่านมานี้ แม้ว่าข่าวการแต่งงานของโทมัสและแคทเธอรีนจะยังไม่มีใครรู้ในวงกว้าง หากในอังกฤษต่างก็พอรู้ว่า “ใคร” จะมีโอกาสมากที่สุด ในขณะที่เธอมีเพียงโอกาสเดียว...ก็คือตอนนี้ที่เมืองไทย!

 “มีเรื่องอะไรกลุ้มใจหรือถึงถอนหายใจเสียงดังขนาดนี้

เสียงห้าวเอ่ยดังขึ้นจากทางด้านหลังพร้อมๆกับที่วงแขนล่ำสันสวมกอดเธอเอาไว้ทั้งตัว โทมัสจูบที่เส้นผมนุ่มสลวยที่เพิ่งเช็ดได้เพียงหมาดๆจนยังได้กลิ่นแชมพูหอมที่ติดผมหญิงสาวมา ก่อนจะรัดร่างนุ่มนิ่มนั้นให้แนบกับอกแกร่งเขายิ่งกว่าเดิม ทำให้แองเจลิน่าไม่สามารถหันไปถามอีกฝ่ายได้ว่าเขาหายไปไหนมา หากจากกลิ่นสบู่จากกายของโทมัสทำให้หญิงสาวเดาเอาว่าเขาคงไปอาบน้ำที่ห้องนอนของเขามา

แองจี้นึกว่าคุณกลับไปนอนที่ห้องแล้วเสียอีกค่ะ

ฉันรักษาสัญญาน่า ฉันเลยต้องกลับมาบอกเธอว่าคนโตๆกันแล้วเขาทำอะไรก่อนนอน

แองจี้ไม่ได้อยากรู้ซักหน่อย

หญิงสาวกระซิบตอบอุบอิบในขณะที่แก้มเป็นสีจัดขึ้นเมื่อสัมผัสได้ว่าริมฝีปากอุ่นๆของเขากำลังจูบเม้มที่ใบหูของเธอจนร่างกายเธอสั่นระริกขึ้นราวกับว่าอากาศในห้องเย็นเฉียบลงกะทันหัน

แองจี้...ตลอด5 ปีมานี้ ฉันคิดถึงเธอมากเหลือเกิน เธอคิดถึงฉันบ้างไหม

โทมัสเอ่ยถามเสียงแหบเครือพลางหมุนร่างของหญิงสาวให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันจนแองเจลิน่าได้เห็นแววตาที่ฉายแสงแห่งความรักที่เอ่อท้นหัวใจออกมาผ่านดวงตาสีเทาอมเขียวคู่สวยนั้น

ไม่มีวันไหนเลยที่แองจี้จะไม่คิดถึงคุณ

แองเจลิน่าเอ่ยพลางสบประสานสายตากับชายหนุ่มอย่างจริงใจ มือเรียวเล็กนั้นยกขึ้นมาประคองสองข้างแก้มของชายหนุ่มเอาไว้ พลางเอ่ยออกมาด้วยหัวใจรักบริสุทธิ์ที่มอบให้กับผู้ชายคนเดียวตลอดมาตั้งแต่เล็กจนโต

คุณคิดว่าแองจี้จะไม่คิดถึงคุณอย่างนั้นหรือ ในเมื่อคุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของหนู

ถ้าอย่างนั้นเธอก็รับปากกับฉันสิแองจี้ ว่าเธอจะอยู่กับฉันตลอดไป เธอจะแต่งงานกับฉันใช่ไหม

โทมัสกระซิบถามในขณะที่รั้งร่างเพรียวของอีกฝ่ายให้แนบชิดใกล้ แองเจลิน่าเงยหน้าขึ้นพลางรั้งชายหนุ่มเข้ามาจูบพลางกระซิบชิดริมฝีปากบางเฉียบนั้น

คุณรู้คำตอบดีอยู่แล้วนี่คะทอม ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะเลือกคำตอบจากใคร? คุณแต่งงานกับผู้หญิง 2 คนพร้อมๆกันไม่ได้หรอกนะคะทอม”

“เธอก็รู้ว่าฉันไม่เคยเลือกคนอื่นนอกจากเธอ...แองจี้ ฉัน-รัก-เธอ ไม่ว่าเธอจะถามฉันเมื่อตอน 5 ปีที่แล้ว วันนี้ หรืออีก 50 ปีข้างหน้า ฉันก็จะเลือกเธอ และรักเธอเสมอแองจี้”

ชายหนุ่มเอ่ยกระซิบรักเสียงทุ้มหวาน ในขณะที่ร่างในอ้อมแขนนั้นดูเหมือนจะสั่นน้อยๆจากอาการกลั้นสะอื้น

5 ปีที่ผ่านมาฉันยังพิสูจน์ตัวเองไม่พออีกหรือว่าฉันรักเธอเพียงคนเดียวแองจี้ เชื่อใจฉัน ฉันจะไม่มีวันแต่งงานกับคนอื่นนอกจากเธอ!”

“ถ้านี่คือการขอแต่งงาน หนูจะไม่ยอมรับจนกว่าจะมีแหวน

แล้วใครว่าไม่มี...

โทมัสยอมคลายอ้อมแขนจากอีกฝ่ายพลางละมือจากเอวบางมาหยิบแหวนคู่สองวงออกมาจากกระเป๋ากางเกงนอนของตน ก่อนจะสวมแหวนเงินฝังเพชรที่สั่งทำเป็นพิเศษสำหรับ Tom&Angie ให้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของหญิงสาวอย่างบรรจง

ฉันรอวันนี้มาสิบปีสาวน้อย  Would you marry me?”  

โทมัสเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าเสียงสั่นสะท้าน ตอนนี้หัวใจของเขานั้นสูบฉีดจนแทบจะโลดออกมาเต้นอยู่นอกอกกว้างกำยำนั้น หากแองเจลิน่ามองแหวนในมืออย่างงุนงง พลางเงยสบตาชายหนุ่มด้วยดวงตากลมโตที่ไหวระริกอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

คุณพูดจริงหรือคะทอม ...คุณขอฉันแต่งงานจริงๆหรือ

ใช่  ฉันกำลังขอเธอแต่งงานอยู่นะแองจี้  ถึงแม้ว่าวันนี้เราอาจจะไม่ได้เข้าโบสถ์สาบานรักกันต่อหน้าบาทหลวง แต่ได้โปรดเชื่อใจฉัน เชื่อในความรักของฉันได้ไหมแองจี้ ฉันไม่อยากรอเธอนานไปมากกว่านี้แล้ว

แองเจลิน่าจ้องมองดวงตาสีเทาที่วาววามนั้นอย่างแสนรัก ตั้งแต่ที่หญิงสาวไปอยู่ที่อังกฤษตั้งแต่วัยเด็ก โทมัสเป็นเพื่อนที่แสนดี เป็นพี่ชายที่อ่อนโยน และเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่เข้ามาอยู่ในชีวิตของเธอ 

หญิงสาวยิ้มให้กับโทมัสอย่างอ่อนหวานก่อนจะชะโงกตัวขึ้นไปจุมพิตริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างแนบแน่นเนิ่นนานกว่าที่จะยอมเอ่ยกระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วหวาน

“ Yes, I do.”

 

..............................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น