ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #22

คำค้น : tk,เฟรม,22

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 156.1k

ความคิดเห็น : 65

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 22:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#22
แบบอักษร

#F

ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่ม ไอ้ธีร์มันพาผมออกจากบ้านมาที่ร้านเบเกอรี่และร้านกาแฟในร้านเดียวกัน ทำไมผมไม่รู้จักร้านนี้วะ ผมเป็นคนไม่ชอบทานกาแฟแต่ชอบทานนมสดโอริโอ้กับเค้กหนึ่งชิ้นผมไม่ทานเยอะเพราะมันเลี่ยน แต่ก็อยากทานเลยทานควบคู่กับนมปั่นของผม ร้านนี้มีเค้กหลายอย่างให้เลือกรวมทั้งเมนูน้ำด้วย

“อยากกินไรก็สั่ง”

มันพาผมเข้ามานั่งโต๊ะด้านในของร้าน ผมเดินไปเลือกเค้กและสั่งที่อยากกินแต่ไม่ได้สั่งเผื่อมัน มันเดินไปทางหลังร้านเหมือนกับจะรู้จักและสนิทกับพนักงานดีเพราะพนักงานยกมือไว้มันส่งยิ้มให้ทุกคน พนักงานที่นี่เหมือนจะมีทั้งมอปลายและเด็กมหาลัย

ผมนั่งรอที่โต๊ะสักพักมันก็เดินกลับมาหาผมพร้อมของที่สั่งก็มาเสิร์ฟ พนักงานสาวน้อยน่ารักเป็นเด็กมอปลายส่งยิ้มให้ไอ้ธีร์ด้วยมันก็เฉยไม่ได้ยิ้มตอบแต่สั่งกาแฟกับน้องมันแทน จริงๆช่วงบ่ายผมก็กินไปแล้วแถมเมื่อกี้ก็กินข้าวมาด้วยแต่ของชอบยังไงผมก็กินได้

“เป็นอะไร ร้านนี้ไม่อร่อยรึไงทำหน้าบูดเป็นตูดลิงนะมึง”

“มึงสิหน้าบูดเป็นตูดลิง” ผมว่ามันกลับแต่มันแย่งน้ำในมือผมไปดูดหน้าตาเฉยพอจะเอาคืนมันก็ไม่ให้ ผมชักสีหน้าใส่มันอย่างไม่พอใจคนยิ่งหงุดหงิดอยู่

“หวานว่ะ กินไปได้ไง” มันส่งคืน ผมก็รีบแย่งมากินเหมือนหวงมาก

“เรื่องของกู”

สักพักกาแฟที่มันสั่งก็มาพนักงานส่งยิ้มหวานมาให้มันเหมือนเดิมแต่มันแค่มองไม่ได้ยิ้มตอบสักคน ผมเบือนหน้าหนีไม่มองหน้ามันตั้งแต่มันแย่งของผม ไม่ใช่อะไรครับ เห็นหน้ามันแล้วยิ่งหงุดหงิด หล่อสัสรัสเซียไปไหนก็มีแต่สาวกรี๊ดจนน่าหมั่นไส้

“มึงไม่พอใจอะไรก็พูดมาเฟรม” เสียงนิ่งๆเริ่มจะไม่พอใจ ผมเงียบสักพักก่อนจะหันไปจ้องหน้ามันแล้วพูดใส่หน้าแม่งเต็มๆเลย

“ไม่พอใจที่แม่ง หล่อเกินหน้าเกินตากู ไปไหนก็มีแต่สาวรักสาวหลงจนกูอยากกระทืบมึงให้หล่อน้อยกว่ากู”

ทุกคนในร้านหันมามองผมเป็นตาเดียวเพราะผมพูดเสียงดังหน่อยแต่ก็ไม่ถึงกับตะคอก แต่ผมก็ไม่แคร์ครับ อยากมองก็มองไปเพราะยังไงก็ทำได้แค่มอง

“หึหึ” มันหัวเราะผมเบาๆ

เห็นมันหัวเราะยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดลุกหนีมันแต่มันดึงผมเข้าไปกอดคอ ก้มหน้าลงมากระซิบใกล้ดูเหมือนมันหอมแก้มผมแต่ไม่ใช่

“ถึงสาวๆจะสนใจกูมากมายแค่คนที่กูสนใจก็มีแค่ 'มึง' ” เสียงกระซิบนิ่งๆไม่ได้หวานหูอะไรแต่มันทำให้ผมเขินได้แล้วกัน

"สัส" ผมผลักมันออกแล้วหยิบน้ำขึ้นมากินแล้วเบือนหน้าหนีไปมองทางหน้าร้าน

มันพาผมเดินเข้ามาทางหลังร้านเปิดประตูออกไปทะลุเป็นสนามบาสอยู่ในโดมขนาดใหญ่และกว้างมาก ในนั้นมีแต่ผู้ชาย มันกอดคอผมเดินเข้าไปหาใครคนหนึ่งที่ผมคุ้นหน้าก่อนที่ขาจะชะงักนิ่งเมื่อรู้ว่ามันคือไอ้เต้ คนที่จะข่มขืนผมในวันนั้น ผมมองไอ้ธีร์ด้วยสายตาผิดหวัง มันจะเอาผมมาเป็นของเล่นของเพื่อนมันรึไง ผมผลักมันออกวิ่งกลับไปทางประตู แต่มันตามมาล็อคคอผมไว้เหมือนเดิม พวกไอ้เต้ก็มองมาทางพวกผม

“เลิกคิดเองเออเองสักที คิดว่ากูจะปล่อยมึงให้คนอื่นง่ายๆรึไง!” มันตะคอกผมมาเสียงเรียบที่ผมไม่ยอมฟังอะไรแต่ตัดสินจากการกระทำ มันพาผมเดินเข้าไปหาพวกนั้นอีกครั้ง ในสนามมีหนึ่งคู่กำลังแข่งอย่างดุเดือด หลายคนก็ร้องเชียร์อยู่ข้างสนาม

“ไงสักเกมมั้ย” ไอ้เต้มันมองหน้าผมก่อนจะหันไปสนใจไอ้ธีร์

“หึ กูเคยพลาด?”

“เออ ไอ้นัสมันกำลังแข่ง” ไอ้เต้มันชี้มือข้ามไหล่ไปทางด้านหลังที่เป็นสนามบาส

ไอ้ธีร์พยักหน้ารับเดินตามไอ้เต้ไปนั่งที่ข้างสนาม ผมก็นั่งลงข้างมัน มือมันพาดอยู่บนไหล่ผม ตั้งแต่เข้ามาที่นี่มันไม่ปล่อยให้ผมห่างตัวเลย แล้วการแข่งขันในสนามก็จบลง ไอ้ธีร์มันเตรียมตัวจะลงแข่งผมไม่รู้ว่ามันจะเล่นบาสเป็น ผมก็เล่นเป็นนะครับ ผมชอบมากกว่ากีฬาทุกชนิดด้วยซ้ำ

“มึงจะแข่งหรอวะ”

“เออ เกมเดียวจบ” มันถอดเสื้อออกเตรียมลงสนาม พวกไอ้นัสก็มารวมตัวกับมัน

“กูแข่งด้วยดิ”

“นั่งดูอยู่นี่แหละ อย่าลุกไปไหน กูฝากมันด้วย” ประโยคหลังมันพูดกับไอ้เต้

"เออ"

มันสบตากับผมก่อนลงสนามแต่มันก็ไม่ได้พูดอะไรหันหลังเดินลงไปเลย เหมือนมันจะห่วงผมไม่อยากให้ไปยุ่งกับคนอื่นมาก หรือผมคิดไปเอง แน่นอนแต่ละคนเถื่อนๆทั้งนั้น

การแข่งขันเริ่มขึ้น ฝ่ายไอ้ธีร์ได้ลูกก่อนแล้วถูกพวกนั้นกระแทกตัวใส่แย่งลูกไป นี่มันบาสเถื่อนชัดๆ กรรมการไม่มีแถมวิธีเล่นคือทำยังไงก็ได้ให้ได้ลูกมาชู้ตลงห่วง

“เหี้ย!”

ผมสบถอย่างหงุดหงิดเมื่อมันโดนฝ่ายนั้นชนจนล้ม ไอ้เต้หัวเราะผมเบาๆแต่ผมไม่สนใจเป็นห่วงมันจนลุกขึ้นไปดูติดขอบสนามกับคนอื่นๆ ไอ้เต้จะตามผมมาแต่มีคนเรียกมันไว้ก่อน ตอนนี้ผมสนใจแค่เกมในสนามเท่านั้น ไอ้ธีร์นำไปก่อน 3 แต้ม กว่าจะได้ลูกมายากชิบ บางคนได้แผลตามตัวแล้ว อยู่ๆก็มีมือปริศนาเลื่อนมาโอบเอวผมพอหันไปมองหน้ามันก็ห่างแค่คืบผมตกใจผลักมันออกแล้วปล่อยหมัดใส่หน้ามันจังๆจนหน้าหันไปตามแรง มันหันหน้ากลับมามองผมพร้อมยกยิ้มมุมปาก

“หึหึ รุนแรงไม่เข้ากับหน้าสวยๆเลยนะ” มันใช้มือแตะมุมปากตรงที่โดนต่อยเบาๆ

“พ่องมึงสิสวย” ผมจ้องหน้ามันเขม็ง คือถ้ามีเรื่องกูก็พร้อมลุยครับ

“ปากดีแบบนี้น่าจับมาดูดปากแรงๆสั่งสอนสักที”

มันเดินเข้ามาหาผม ขาผมก็ก้าวถอยหลังอัตโนมัติหน้ามันหล่อแบบเข้มๆ แขนข้างหนึ่งมีรอยสักเต็มแขนที่ต้นคอก็มี ผมถอยชนกับอกใครบ้างคน หันหลังไปมองก็มีผู้ชายตัวสูงๆไม่ใส่เสื้อกล้ามเนื้อหน้าท้องมันแข็งแรงจนผมอิจฉามันยิ้มอ่อนโยนมาให้ผมไม่เข้ากับหน้าตาเซอร์ๆที่ผมยาวปิดตาข้างหนังของมันเลย

“น่ารักดี”

มันเชยคางผมขึ้นแต่ผมปัดมือออกแรงๆ ไอ้ข้างหลังก็รวบเอวผมไปกอดไว้จากข้างหลัง ผมดิ้นแต่สู้แรงพวกมันไม่ได้

“ปล่อยสิวะไอ้เหี้ย!!”

“ว้าว โหดด้วยว่ะ เชน”

ผมมองไอ้เซอร์ตาขวางดูเหมือนคนที่กอดผมไว้จะชื่อเชนนะ ผมกระทืบเท้ามันแรงๆแล้วพุ่งไปต่อยไอ้เซอร์ไม่ยั้ง มันไม่สู้แค่ยิ้มให้ผมเท่านั้นยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดผมหันไปเล่นงานไอ้เชนต่อนาทีนี้ลืมเจ็บครับ มันจะเล่นงานผมกลับแต่ไอ้ธีร์ที่เลิกเล่นตอนไหนไม่รู้เข้ามาจับแขนมันบิดทุ่มลงพื้น คนอื่นๆที่ตอนแรกก็ยืนดูไม่มีใครคิดจะช่วยกูเลยกลับตีเป็นวงล้อมพวกผม สายตาพวกมันบ่งบอกว่ากำลังสนุกมีแต่พวกเถื่อนๆเต็มไปด้วยรอยสัก ส่วนมากแม่งถอดเสื้อกันไง พวกของไอ้เชนจะเข้ามาช่วยเพราะเห็นไอ้เชนโดนธีร์จับทุ่มลงพื้นแต่พวกไอ้ธีร์ก็เยอะเหมือนกัน

“เกิดอะไรขึ้นวะธีร์!” ไอ้เต้มาจากไหนไม่รู้มาขวางไอ้ธีร์กับไอ้เชนไว้

“หึ”

ไอ้ธีร์มันไม่ตอบแต่เหมือนไอ้เต้จะเดาได้ ไอ้เชนมันกระตุกยิ้มมองไอ้ธีร์ ไอ้ธีร์แค่จ้องหน้าไอ้เชนนิ่งๆมือมันกำไว้แน่น ผมรู้ว่าตอนนี้มันกำลังโกรธมาก

“เชน อย่าไปยุ่งกับเด็กมัน”

“ก็แม่งน่ารัก น่าเย...” มันมองผมอย่างโลมเลียพร้อมกับพูดประโยคนั้น มันทำให้ผมขนลุก ขยะแขยงสายตาชิบ

ไอ้ธีร์ตรงดิ่งไปกระชากคอเสื้อไอ้เชนไปที่กลางสนามบาส

“คนอื่นไม่เกี่ยว” ไอ้ธีร์มันพูดแค่นั้นพวกไอ้เต้ก็กันฝั่งพวกไอ้เชนไว้ไม่ให้เข้าไปยุ่งทันที แต่ตอนนี้ผมอยากกลับ ผมจะเข้าไปห้ามมันแต่ไอ้เต้มันจับตัวผมไว้ไม่ให้เข้าไปยุ่ง

“ปล่อยกู!”

“มึงอย่าเข้าไปยุ่งดีกว่า มึงน่าจะรู้เวลามันโมโหจะเป็นยังไง”

ใช่เวลามันโมโหใครก็เอาไม่อยู่ ผมได้แต่ยืนมองพวกมันสู้กัน ไอ้ธีร์เหมือนจะระบายความโกรธใส่ไอ้เชนมากกว่า จากที่สูสีตอนนี้ไอ้ธีร์เริ่มได้เปรียบ ไอ้เชนกำลังโดนมันกระทืบอย่างเอาเป็นเอาตาย ถึงผมจะแค้นที่มันลวนลามผมแต่ผมก็ไม่อยากให้มันตีใครตายเพราะผม ผมสะบัดแขนออกจากไอ้เต้ วิ่งเข้าไปกระชากแขนมันให้หยุด

“ธีร์! พอ มึงกระทืบมันเกือบตายแล้ว!” มันไม่ฟังปัดแขนผมออก

“กูบอกแล้วไงใครที่กล้าแตะคนของกูมันจะเป็นยังไง” มันพูดเสียงเย็น

“ไอ้เหี้ยธีร์!!” ผมกระชากแขนมันแรงๆให้หยุดแต่มันผลักผมออกแรงๆจนล้ม

!!!!

“อ๊ะ..อึ่ก!” ไอ้ธีร์มันผลักผมแรงๆจนก้นกระแทกพื้นถ้าปกติผมคงไม่เป็นอะไรมากแต่มันพึ่งทำกับผมไปเมื่อตอนเย็น มันซ้ำรอยเดิมและเจ็บเหี้ยๆ จนผมกลั้นน้ำตาไม่ไหวมันไหลลงมาแต่ไม่มีเสียงร้องสะอื้นใดๆ

“ไอ้เฟรม!"


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว