อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เจ้าสาวที่หายไป (5)

ชื่อตอน : เจ้าสาวที่หายไป (5)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2560 15:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจ้าสาวที่หายไป (5)
แบบอักษร

“ผมบอกคุณแล้วใช่มั้ย ปรายฟ้า!...อย่าคิดลองดีกับผม”

“คุณเขมราช...ได้โปรดเถอะนะ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันอยากกลับบ้าน!”

หญิงสาวยกมือทั้งสองขึ้นแนบอกละล่ำละลักบอกเขาด้วยน้ำตา หากแต่ชายหนุ่มกลับกระชากตัวเธอเข้ามาใกล้ใบหน้าที่ฉาบทาด้วยโทสะร้อน ปรายฟ้าไม่มีโอกาสจะพูดอะไรได้อีกเมื่อคางเรียวถูกมือหนาบีบไว้ เจ็บปวดจนน้ำตาไหลหากก็ตอบโต้อะไรคนป่าเถื่อนอย่างเขมราชไม่ได้เลย

“คุณได้กลับแน่ ปรายฟ้า...คุณจะได้กลับบ้าน แต่ต้องหลังจากที่ร่างกายของคุณบอบช้ำยิ่งกว่าซากศพเพราะชีวิตของคุณจะถูกฝังไว้ที่นี่!...อย่าอวดดีถ้าคุณมาอยู่ในป่า บางทีทางที่คุณคิดว่าจะได้กลับบ้าน อาจจะเป็นทางไปนรกก็ได้...ไปกันได้แล้ว...ผมเสียเวลากับคุณมามากพอ ผมจะตอบแทนความอวดดีอวดเก่งของคุณซะเดี๋ยวนี้ล่ะ!”

สิ้นคำชายหนุ่มจึงยกร่างนั้นขึ้นพาดไว้บนบ่าโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องและการดิ้นขัดขืนซึ่งก็ดูราวเป็นความพยายามอันสูญเปล่าภายใต้รัตติกาลอันมืดมน

“ปล่อยฉันนะ!...คนบ้า!...ถ้าฉันออกไปได้ฉันจะแจ้งตำรวจ...ฉันจะ...”

ปรายฟ้ายิ่งเหนื่อยหอบและรู้ว่าตัวเธอตกอยู่ในความตีบตันของทุกเส้นทาง เขมราชวางร่างของเธอลงข้างรถก่อนจะดึงเชือกบนข้อมือร่างเล็กออก หญิงสาวนึกใจชื้นเพียงชั่วครู่แต่แล้วก็ต้องพบกับสิ่งที่น่าพรั่นพรึงยิ่งกว่านั้นเมื่อร่างสูงใหญ่หันไปเปิดประตูด้านหลังเพื่อดึงโซ่เหล็กออกมาไว้ในมือ

“นี่มันอะไรกัน!...คุณจะทำอะไรฉันอีก...ในเมื่อฉันก็หนีคุณไม่ได้แล้วคุณจะเอายังไงอีก คุณเขมราช!”

“เชือกเส้นเดียวมันยังน้อยไปสำหรับผู้หญิงเจ้าเล่ห์เพทุบายอย่างคุณ ถ้าไม่ทำให้คุณเห็นซะบ้างว่าการอวดดีกับผมมันเป็นยังไง คุณก็ไม่มีวันหลาบจำ!”

“ไม่นะ!...อย่าทำกับฉันแบบนี้ ฉันเป็นคนนะคุณเขมราช คุณมัดฉันไว้กับโซ่อย่างพวกสัตว์ไม่ได้!”

เขมราชดึงร่างนั้นเข้ามาหาตัวเขาหากก็ต้องชะงักเมื่อหญิงสาวอ่อนเปลี้ยไปหมด แทนที่จะใช้โซ่มัดเธอตามความตั้งใจกลับต้องตระกองกอดเธอไว้เมื่อก้มลงดูที่เรียวขาใต้กระโปรงขาดวิ่นมีธารโลหิตไหลออกมาเป็นทางยาว

“คุณเขมราช...ได้โปรดเถอะนะคะ ปรายเจ็บไปหมดแล้ว ปรายหนีคุณไปไหนไม่ได้แล้ว”

ยามนี้ใบหน้าของเขาและเธอห่างกันเพียงคืบและเสมือนมีอะไรบางอย่างจุดประกายขึ้นมาท่ามกลางความเคียดแค้นและอาการขัดขืนของร่างอรชรหากทว่าอ่อนหวานในอ้อมแขนนั้น แววตาของปรายฟ้าบอกความเว้าวอนร้องขอความเห็นใจแต่สิ่งที่ชายหนุ่มทำได้คือตอบรับความเย้ายวนด้วยการประกบริมฝีปากเพื่อดูดกลืนความนุ่มนวลนั้นเสีย ปรายฟ้าทั้งตื่นตกใจและวาบหวิวนักในคราเดียว เธอแค่อยากให้เขาปราณีใช่มาทำแบบนี้กับจำเลยที่เขาหยาบเถื่อน หญิงสาวตัวแข็งด้วยไม่เคยตั้งรับสัมผัสจากชายใดเลยในชีวิต ลิ้นเล็กในปากอิ่มยังขาดประสบการณ์หากแต่หวั่นหวามยิ่งเมื่อถูกลิ้นสากหนาของชายแปลกหน้าล่วงล้ำเข้ามาเป็นครั้งแรก หากก็เพียงครู่เดียวราวต่างใช้ความพยายามถอนสติกลับคืนจากบ่วงอารมณ์ชั่วแล่นที่คล้องกระหวัดความปั่นป่วนของทั้งสองเข้าหากันโดยไม่ทันรู้ตัว  ทันทีที่เขาถอนริมฝีปากออกจากใบหน้าของหญิงสาว ความเคียดขึ้งก็แล่นปรี่เข้าจับหัวใจและนัยน์ตาเข้มคลั่กของเขมราชอีกหน ปรายฟ้ายืนตาค้างตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกแม้แต่จะร้องไห้น้ำตาเจ้ากรรมก็พาลไม่ยอมไหลในขณะที่ชายหนุ่มก็ขัดใจใยจึงเผลอไผลตัวเองไปกับผู้ที่อยากลงโทษได้ถึงเพียงนี้

“ผู้หญิงจอมมารยาอย่างคุณน่าจะเป็นดาราระดับรางวัล ขนาดผ่านมือผู้ชายเจนจัดอย่างไอ้ก้องกาจมาแล้วก็ยังทำเหมือนตัวเองไร้เดียงสาไม่รู้จักจูบว่าต้องทำยังไง...ผมไม่หลงกลคุณหรอก ปรายฟ้า คุณยังต้องทนทุกข์ทรมานอยู่กับเขมราชคนนี้อีกนาน!”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น