น้ำมิ้ม

ความรักต่างวัยท่ามกลางความไม่เห็นด้วยจากผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย #นิยายเรื่องนี้ไม่หวานนะคะ ขมจัดเป็นอย่างมาก ไรท์เตอร์ขอเตือนด้วยความหวังดี ^^ แต่สายดราม่าห้ามพลาดเด็ดขาด ครบรสสุดๆค่ะ ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงเรื่องนี้นะคะ และหวังว่าเราจะยังคงอยู่ด้วยกันไปนานๆ >< รักคนอ่าน #น้ำมิ้มคนเดิม

ตอนที่ 8 : วันเดือนปีที่ผันผ่าน (2/3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 : วันเดือนปีที่ผันผ่าน (2/3)

คำค้น : ภาคต่อ , ทวิกมล , แองจี้ , โทมัส , เอกกุล , Precious , แก้แค้น , เลี้ยงต้อย , กินเด็ก , ลูกครึ่ง , หล่อรวย , ใจดี , NC

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 498

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2560 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 : วันเดือนปีที่ผันผ่าน (2/3)
แบบอักษร

แอนนารู้สึกใจหายไม่น้อยเมื่อแองเจลิน่าเดินเข้ามากอดร่างแบบบางของเธอพลางเอ่ยอำลาถึงคฤหาสน์โวลฟอร์ดอันแสนเงียบเหงาของเธอ

“หนูไปก่อนนะคะ แล้วหนูจะโทรหาคุณบ่อยๆค่ะ”

“แองจี้ เธอเปลี่ยนมาเรียนต่อที่อังกฤษไม่ได้เหรอ ฉันไม่ขอร้องให้เธอเรียนบริหารแล้วก็ได้ เธอไม่จำเป็นต้องไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่อื่นนะเด็กดี”

แองเจลิน่าได้แต่ยิ้มให้แม่ทูนหัวของเธอหากหญิงสาวไม่คิดจะเปลี่ยนใจ ตอนนี้เธอเองไม่ใช่เด็กหญิงอายุสิบห้าปีอีกแล้ว และหลุยส์ก็ไม่คิดจะปิดบังเรื่องราวในอดีตกับเธออีก ดังนั้นแองจี้จึงเลือกที่จะเชื่อบิดาและเดินทางไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสแม้ว่าจะต้องแลกกับการต้องอยู่ห่างจากครอบครัวก็ตาม

หญิงสาวเดินกลับออกมาจากคฤหาสน์โวลฟอร์ดอย่างรู้สึกเศร้าอยู่ลึกๆ เพราะที่แห่งนี้มีความหลังระหว่างเธอกับโทมัสมากมายเหลือเกิน ตั้งแต่เด็กหญิงตัวน้อยที่มีคุณอาหนุ่มคอยดูแล จวบจนกระทั่งเธอเติบโตก้าวสู่วัยสาวแรกแย้ม หัวใจที่เคยมอบความรักครั้งแรกและจูบแรกให้กับชายหนุ่ม ก็มีอันต้องพังทลายลงด้วยภาระและการเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวของโทมัสกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ!

เสียงข้อความที่แจ้งเตือนว่ามีอีเมล์เข้ามาทำให้หญิงสาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูพลางขมวดคิ้ว โทมัสยังคงส่งอีเมล์มาหาเธอทุกวัน หากแองเจลิน่าเลือกที่จะไม่ตอบกลับข้อความของชายหนุ่มสักตัวอักษรเดียว ถ้าหากว่าในอนาคตเขาต้องมาเป็น สามีของแคทเธอรีน จริงๆ เธอก็ควรจะต้องตัดความสัมพันธ์กับโทมัสอย่างเด็ดขาด

หากตลอด 3 ปีที่ผ่านมาชายหนุ่มยังคงทำตัวเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น และในขณะที่แคทเธอรีนเองก็ยังคงปักหลักอยู่ที่สำนักงานใหญ่จนแองจี้อดสงสัยไม่ได้...หรือว่าโทมัสคิดจะทำอย่างที่เคยบอกกับเธอไว้จริงๆ ....เขาจะไม่ยอมแต่งงานกับแคทเธอรีนและจะมาแต่งงานกับเธอ

“แองจี้! ….”

เสียงทุ้มที่เอ่ยเรียกหญิงสาวอย่างอ่อนหวานทำให้แองเจลิน่าต้องเงยหน้าขึ้นพลางตกตะลึงกับร่างสูงของเจ้าของข้อความที่เพิ่งส่งมาหาเธอ

“ทอม! คุณมาที่นี่ได้ยังไง”

แองเจลิน่ายังคงเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างตกใจแกมตื่นเต้นจนใจเต้นรัว อ้อมกอดแข็งแกร่งที่คุ้นเคยโอบกระชับร่างเพรียวที่บัดนี้สูงจนถึงไหล่เขาแล้วก่อนจะเอ่ยกระซิบเสียงแผ่วไม่ห่างจากใบหูหญิงสาวในอ้อมแขนแม้แต่น้อย

“ฉันจะมาส่งเธอไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ฝรั่งเศสไงล่ะสาวน้อย ฉันคิดถึงเธอมากเลยนะรู้ไหม”

“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันจะไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส”

เสียงหวานใสของแองจี้กลายเป็นอู้อี้เมื่ออีกฝ่ายยังคงกอดรัดเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมคลาย ริมฝีปากอุ่นๆของเขาเวียนกระซิบอยู่ริมใบหูในขณะที่ตอบกลับคำถามด้วยอาการตัดพ้อ

“ถึงเธอจะไม่เคยตอบอีเมล์ฉันเลย แต่ฉันก็ไม่เคยที่จะไม่ใส่ใจเธอนะแองจี้ ที่เธอไม่ยอมติดต่อฉันเพราะเธอไม่เคยเชื่อในสิ่งที่ฉันพูดใช่มั้ย”

คราวนี้โทมัสคลายอ้อมแขนออกพลางก้มลงสบประสานกับดวงตาสีน้ำตาเข้มของแองเจลิน่าพลางเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง

“ฉันรักเธอนะแองจี้ ความรักของฉันไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นแบบฉาบฉวย แต่มันค่อยๆเติบโตถักทอจากความผูกพันของเราจนเกือบจะเท่าอายุของเธอเลยนะแองจี้ เธอไม่เคยคิดจะเชื่อใจฉัน เชื่อในความรักของฉันบ้างเลยหรือไง”

“คุณจะให้หนูเชื่อคุณได้ยังไงคะทอม ในเมื่อทั้งคุณ ทั้งหนู และทุกๆคนต่างก็รู้ดีกันทั้งนั้นว่าไม่มีใครเคยขัดคำสั่งของคุณปู่จอห์นกับคุณปู่เดวิดได้ สิ่งเดียวที่หนูจะเชื่อก็คือ ...เวลา หม่ามี๊แอนนาเล่าให้หนูฟังทั้งหมดแล้ว พวกคุณขอเวลาอีก 5 ปีเพื่อจะทำให้หนูกลายเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมไม่แพ้แคทเธอรีน ...แต่หนูทำไม่ได้ค่ะทอม หนูไม่ได้เก่งเหมือนแคท หนูเลยเลือกที่จะตัดใจจากคุณ”

แองเจลิน่าสารภาพทั้งน้ำตา ตลอดเวลาที่เธอเรียนอยู่ที่นี่จนจบเกรด 12 แอนนาพยายามจะหว่านล้อมให้เธอทำทุกอย่างเพื่อให้เหนือกว่าแคทเธอรีน หากหลุยส์เป็นฝ่ายเข้ามาขวางอดีตภรรยาไว้และถามผู้เป็นลูกเพียงสั้นๆ ที่ทำให้หญิงสาวสามารถตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวได้อย่างไม่ลังเลอีกต่อไป

“หนูพร้อมที่จะเปลี่ยนตัวเองเพื่อผู้ชายคนเดียวหรือเปล่าแองจี้ สิ่งที่พวกเขาต้องการคือแคทเธอรีน ถ้าหนูพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นเหมือนแคทเธอรีนได้ แด๊ดก็จะไม่ขวางหนู”

และนั่นทำให้แองเจลิน่าตัดสินใจเลือกที่จะไปเรียนแฟชั่นดีไซน์ที่ฝรั่งเศส และปล่อยให้หลุยส์จัดการทุกอย่างจนเรียบร้อย

 

โทมัสจูบซับน้ำตาให้หญิงสาวในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน ก่อนจะกระซิบเสียงแหบพร่าด้วยความเจ็บปวดในใจ

“อย่าคิดที่จะทำแบบนั้นเด็ดขาดนะแองจี้ อย่าได้ตัดใจจากฉัน... ฉันรักเธอคนเดียวแองจี้ ฉันรักเธอคนเดียวจริงๆ”

“หนูจะรอคุณอีกแค่ 2 ปีเท่านั้นค่ะทอม ถ้าคุณยังเคลียร์ตัวเองจากแคทเธอรีนไม่ได้ หนูจะตัดใจจากคุณแล้วจริงๆนะคะ”

หญิงสาวเอ่ยพลางยกมือขึ้นโอบไหล่กว้างของคนรักเอาไว้อย่างคะนึงหา โทมัสจึงกระชับอ้อมแขนที่รัดรึงร่างเพรียวนั้นให้แน่นเข้าราวกับต้องการให้เป็นเนื้อเดียวกัน ก่อนจะกระซิบตอบอย่างหนักแน่น

“ฉันจะไม่ยอมให้เธอตัดใจจากฉันเด็ดขาดแองจี้ เราจะต้องได้อยู่ด้วยกันฉันสัญญา!”

 

การเดินทางไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยของแองเจลิน่าไม่ได้เงียบเหงาอย่างที่คิดเมื่อทั้งบิดามารดาและสองฝาแฝดพิทย์พัฒน์ตามาส่งหญิงสาวถึงสนามบิน  ส่วนโทมัสเองนั้นแยกไปรอที่ห้องรับรองผู้โดยสารก่อนแล้ว เพราะชายหนุ่มไม่ได้ตั้งใจมาส่งแค่ที่เกท หากโทมัสตั้งใจตามไปส่งหญิงสาวจนถึงหน้ามหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ

“แล้วพ่อกับแม่จะไปเยี่ยมทุกเดือนนะจ๊ะแองจี้”

เปรมอุราโอบกอดลูกสาวเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย แองเจลิน่าจูบแก้มมารดาเบาๆพลางยิ้มกว้างก่อนจะหันไปโบกมือให้บิดาและสองน้องชายฝาแฝด

“แล้วหนูจะโทรหาค่ะแม่ บายค่ะทุกๆคน”

หญิงสาวหันไปกอดอำลาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องพักผู้โดยสารด้านใน ที่ร่างสูงในชุดสูทสีเทานั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“คุณจะไปที่ฝรั่งเศสกี่วันคะทอม...”

“ฉันมีเวลาแค่อาทิตย์เดียว แล้วก็ต้องกลับไปทำงานต่อแล้ว แต่สัญญาว่าจะพยายามหาเวลาไปหาเธอที่ฝรั่งเศสบ่อยๆ”

ชายหนุ่มเอ่ยพลางเดินนำหญิงสาวไปขึ้นเครื่องบิน ก่อนจะหันมายิ้มให้กับอีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดี

“อันที่จริงเธอไปเรียนที่ฝรั่งเศสก็ดีเหมือนกันนะแองจี้ ถ้าฉันมีเวลาว่างเราจะได้ไปเที่ยวกันได้ไง”

“ไม่เอาล่ะค่ะ แด๊ดกับแม่คงจะแวะมาหาแองจี้บ่อยๆล่ะ ถ้าคุณจะมาก็โทรมานัดก่อนนะคะ แองจี้ไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ”

“ก็ได้ แต่สัญญาก่อนว่าปิดเทอมจะไปเที่ยวกับฉันที่เมืองไทย”

“แด๊ดได้บ่นแองจี้หูชา เอาไว้คุณคิดหาข้ออ้างดีๆไว้ไปขออนุญาตแด๊ดดี้ให้ได้ก่อนนะคะ แล้วค่อยมาชวนแองจี้ไปเที่ยว โอเคมั้ย”

หญิงสาวเอ่ยถามตาพราวในขณะที่เดินเข้าไปนั่งที่นั่งด้านในสุด โทมัสจ้องมองใบหน้าหวานที่ยิ้มกว้างแล้วก็อดใจไม่ไหว ก้มลงไปจูบริมฝีปากจิ้มลิ้มนั้นอย่างรักใคร่

“ถ้าอย่างนั้นก็เก็บกระเป๋ารอได้เลย รับรองว่าฉันหาข้ออ้างพาเธอไปเที่ยวได้แน่ๆ”

 

.................................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น