WINGZ

SEXY GUYS :: END (E-BOOK 200) // ฝากคอมเม้น โหวต แชร์ ให้ กำลังใจ กันด้วยน้า ติดตามได้ที่ PAGE WINGZ :: Kaewkallaya

ชื่อตอน : SEXY GUYS 3 :: กังวล

คำค้น : Tham Tonkhaw ธาม ต้นข้าว nc25+ sexyguys หล่ออันตราย ตอนที่3 sexyguys3

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.4k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2560 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SEXY GUYS 3 :: กังวล
แบบอักษร

 

SEXY GUYS

 

หล่อ...อันตราย             

 

 

 

 

            หลังจากที่ธามมาส่งต้นข้าวที่หอพักแล้ว เธอก็ต้องจมอยู่กับความกระวนกระวายเพราะไม่รู้ว่าควรทำตัวเช่นไรต่อจากนี้ไป เธอจะเป็นเพียงผู้หญิงชั่วคราวคนหนึ่งของธามงั้นหรือ น่าอายเหลือเกินที่เธอเปิดเผยความรู้สึกไปจนหมดเปลือก ตกลงไปในบ่วงแห่งรักและมัวเมาไปกับรสรักที่ตัวเธอพึ่งเคยลิ้มลอง

 

            ต้นข้าวหยิบมือถือขึ้นมาหลังจากคิดนั่งอยู่นาน เธอสไลด์หน้าจอเสิร์ชหาข้อมูลของยาคุมแต่ละประเภท เหงื่อกาฬเริ่มจับเป็นเม็ดที่หน้าผากมน เมื่อเธอเริ่มกลัวกับความคิดตัวเอง

 

            ร่างบอบบางกระวีกระวาดหยิบโทรศัพท์มือถือกับกระเป๋าสตางค์ใบสวย ก่อนจะเดินออกไปจากห้องแล้วตรงไปที่ร้านขายยาไม่ไกลจากหอพักนัก

 

            “รับอะไรดีคะ”

 

            “อะ...เอ่อ...คือ”

 

              เธอไม่กล้าที่จะพูดออกไป อีกทั้งร้านขายยานี้ยังอยู่ใกล้กับหอพักและมหาวิทยาลัย สถานะนักศึกษาของเธอจึงเป็นเรื่องยากที่จะซื้อของแบบนี้

 

 

            “ว่าไงคะ...น้องมีอาการยังไงคะ”

 

            “คือ...ขอยาคุมฉุกเฉินด้วยค่ะ”

 

 

            ต้นข้าวหลับหูหลับตาพูดมันออกไป แม้จะเป็นเรื่องยากลำบากและน่าอายสำหรับเธอก็ตามที แต่ต้นข้าวเองก็รู้ดีว่ายิ่งทานยาเร็วเท่าไรยิ่งเป็นผลดีต่อเธอเท่านั้น ในเวลานี้เธอเองไม่มีเวลามากพอที่จะนั่งรถออกไปซื้อยาไกลๆ อีกทั้งตอนนี้ต้นข้าวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นไข้อย่างหนัก 

 

            เภสัชกรไม่ได้ทำหน้าแปลกใจเท่าไรนัก เพราะร้านนี้ตั้งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัย จึงไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอจะพบเจอนักศึกษามาซื้อยาคุมหรือถุงยาง

 

 

            “นี่ค่ะ...ทานเม็ดแรกก่อน 72 ชม.นะคะแล้วทานอีกเม็ดตามอีกไม่เกิน 12 ชม. ถ้าจะให้ดีควรรีบกินเม็ดแรกให้เร็วที่สุดและก่อน 24 ชม.จะเห็นผลดีกว่านะคะ จริงๆแล้วถ้าน้องมีเพศสัมพันธ์กับแฟนบ่อยๆ พี่แนะนำให้ใช้ถุงยางนะคะเพราะยาคุมฉุกเฉินอันตราย...”

 

            ต้นข้าวหน้าแดงวาบเมื่อได้ยินคำแนะนำจากเภสัชกร มือบางกำชายเสื้อคลุมตนเองแน่น พยักหน้ารับคำก่อนจะก้มหงุดเพราะไม่กล้าสบสายตา ร่างบางจ่ายเงินค่ายาก่อนจะรีบพาตัวเองออกมานอกร้านให้ไวที่สุด

 

            หญิงสาวหอบหายใจแรงอย่างตื่นเต้น เธอไม่เคยคิดว่าวันนึงจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ มันทั้งรู้สึกน่าอายและรู้สึกผิดต่อตนเอง ต้นข้าวยัดถุงยาลงใส่ในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวโคล่ง เดินซื้อข้าวแถวนั้นเพื่อกลับไปทานที่ห้องค่อยทานยาให้เร็วที่สุด

 

            “ป้าคะ เอาหมูกระเทียมไข่ดาวกล่องนึงค่ะ” ร่างเล็กสั่งก่อนจะเดินไปหาโต๊ะว่างๆเพื่อนั่งรอ วันนี้เธอไม่อยากจะกินเผ็ดมาก เพราะท้องไส้เธอชักจะแย่ ต้นข้าวเป็นโรคกระเพาะเรื้อรัง และมันจะยิ่งกำเริบเมื่อเธอทานอาหารไม่เป็นเวลา

 

            “นั่นต้นข้าวใช่ไหม”

 

            ร่างระหงหันซ้ายหันขวามองหาคนรอบข้างแต่ก็ไม่เจอใครที่คล้ายถูกเรียก จึงหันไปดูตามเสียง คราม หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของธามกำลังมองมาที่เธอ ต้นข้าวขมวดคิ้ว จริงอยู่ที่เธอรู้จักคราม ถ้าจะพูดให้ถูกคือใครบ้างที่ไม่รู้จักกลุ่มของธาม แต่เขารู้จักเธอได้ยังไงต่างหากคือสิ่งที่ต้นข้าวสงสัย เพราะเธอคล้ายกับคนไร้ตัวตนที่คณะ รูปร่างหน้าตาจืดชืดธรรมดา ไม่โดดเด่น ไม่สะดุดตาในด้านใดๆ ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวในรั้วมหาวิทยาลัย เพื่อนในภาควิชาเธอเองยังจำเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ

 

            “ฉันเรียกเธอไม่ยินไหมเนี่ย”

 

            “ฉัน...?” ร่างเล็กชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง พลางทำหน้างงๆ

 

            “แล้วมีคนอื่นรึไงวะ”

 

 

            ต้นข้าวเดินไปที่ร่างสูงโปร่งของครามที่กำลังนั่งอยู่ในร้านข้าวที่ดูไม่เข้ากับลุคคุณชายของเขานัก ครามทำหน้าเซงๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ

 

            “มันฝากมาถามว่าเธอกินยาคุมรึยัง”

 

            “ !!!

 

            “ทำหน้าอย่างงั้นทำไม เธอคงไม่คิดอยากจะท้องป่องเพื่อจับมันหรอกใช่มั้ย”

 

            “ปะ...เปล่า”

 

            “เออก็ดี...ว่าแต่ใสใสแบบเธอนี่รู้วิธีกินมันใช่ป้ะ”

 

            “อื้อ...ฉันกำลังจะขึ้นไปทานน่ะ” ต้นข้าวล้วงมือเข้าไปหยิบถุงสีขาวที่บรรจุซองยาอยู่สองสามกล่องขึ้นมาชูให้ครามดู “ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอก...ฝากบอกเขาด้วย

 

            “เออ...งั้นฉันไปละ แม่งทำไมมันไม่มาเองก็ไม่รู้เสียเวลาชะมัด” ว่าจบ ร่างหนาก็เดินจากร้าน ก่อนที่รถยนต์คันหรูที่เธอเห็นมันจอดอยู่ใกล้ๆร้านตอนเดินเข้ามาก็แล่นออกไป

 

            “หนู ข้าวได้แล้วลูก”

 

            “อ้อ...นี่ค่ะป้า” เธอยื่นเงิน ก่อนจะคว้าถุงข้าวอย่างอ่อนแรง

 

            นี่มันหมายความว่ายังไงกัน...เธอกำลังจะถูกฟันทิ้งใช่ไหม แต่จะโทษใครได้ล่ะธามไม่ได้บังคับเธอซักนิด เธอเองต่างหากที่เป็นฝ่ายยอมเขาทุกอย่าง สิโรราบธามในทุกๆเรื่อง เขาให้ครามมาถามเรื่องนี้เพราะไม่อยากผูกสัมพันธ์กับเธอต่อ เรื่องแบบนี้เธอคงต้องเข้าใจ

 

 

 

 

            ********************************************

 

 

            ต้นข้าวมองยาคุมในมืออีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าแรงๆก่อนจะจับมันกรอกปากแล้วกระดกน้ำตามจนหยาดน้ำใสไหลรินลงมาตามลำคอสวย

 

            ความรู้สึกของเธอตอนนี้มันกำลังแย่สุดๆ ต้นข้าวไม่มีเพื่อนสนิทให้ปรึกษา ไม่มีใครให้พูดคุยด้วย และในตอนนี้เธอกำลังกังวลเรื่องท้อง... เธอไม่สนิทกับครอบครัว ใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวมาโดยตลอด ไม่มีใครกล้าจะเอาเรื่องแบบนี้ไปเล่าให้ครอบครัวฟังแน่ โดยเฉพาะเด็กบ้านแตกอย่างเธอเองแล้ว หากท้องขึ้นมาจะทำอย่างไร

 

            หญิงสาวมองโทรศัพท์ในมือ ถ้าหากเธอท้องขึ้นมาธามจะยอมรับไหม แม้แต่ตอนนี้ต้นข้าวเองยังไม่มีเบอร์โทรศัพท์หรือช่องทางติดต่อกับชายหนุ่มด้วยซ้ำ

 

            เรื่องเมื่อคืนที่เขาปรนนิบัติและทำดีกับเธอต่างๆ มันก็แค่การหว่านล้อมของเขางั้นหรอ มันเป็นแค่เซ็กส์ใช่ไหม ทุกอย่างมันดูชัดเจนขึ้นเรื่อยๆเมื่อเธอเจอครามในตอนเย็น

 

            แต่ยังไงต้นข้าวก็ไม่คิดว่าเธอจะได้คบกับเขาหรือความรักจากเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เธอแค่ต้องการบอกความรู้สึกของตัวเองไปก็เท่านั้น แต่กลายเป็นว่าทุกอย่างมันเลยเถิดเกินที่เธอเองจะระงับมันไหว ต้นข้าวรู้ว่าตัวเองต่างกับธามเกินไป หากเขาเป็นแสงสว่างที่ทุกสายตาจับจ้อง เธอก็เป็นเหมือนแค่เงาที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด

 

            หญิงสาวถอนหายใจออกมาแรงๆ ล้มตัวลงบนที่นอน เธออยากจะหลับไป พอตื่นมาทุกอย่างคงดีกว่านี้

 

 

 

            เช้าวันใหม่ทุกๆอย่างยังคงเหมือนเดิม ร่างบางมาเรียนแต่เช้าเช่นทุกวัน พยายามใช้ชีวิตให้ปกติที่สุด แม้จะกังวลเรื่องท้องอยู่บ้างแต่หวังเพียวว่าทุกอย่างคงจะไม่แย่มากไปกว่านี้

 

            วันนี้เธอฟุบหลับในห้องเป็นครั้งแรก เพราะเมื่อคืนแม้จะพยายามข่มตาหลับแค่ไหน แต่ก็หลับไม่ลงซักที ทั้งวิชา literature ตัวยากของสาขายิ่งชวนง่วงนอนเข้าไปใหญ่ กว่าจะตื่นก็ตอนเลิกคลาสและพักเที่ยงพอดี

 

 

            ต้นข้าวเดินเข้ามาในโรงอาหารกลางที่อยู่ระหว่างตึกของคณะวิศวะกับคณะศิลปศาสตร์ ยืนมองรายการอาหารซักครู่ แต่สุดท้ายก็เลือกกินเมนูเดิมๆ เธอรับจานข้าวก่อนจะเดินไปวางมันที่โต๊ะว่างๆ โชคดีที่วันนี้คนไม่เยอะเท่าไรและเธอไม่มีเรียนตอนบ่าย เพราะตอนนี้ต้นข้าวรู้สึกเวียนหัวแถมยังปวดท้องอย่างหนัก ผลจากความเครียดและนอนไม่พอกำลังเล่นงานต้นข้าวจนเธอต้องยันมือกับโต๊ะเอาไว้ หวังเพียงจะยัดข้าวจานนี้ลงท้องให้ไวที่สุดแล้วกลับหอซะ

 

           แต่ดูเหมือนชะตากำลังจะเล่นตลกกับเธออีกครั้ง

 

            ภาพร่างสูงที่คุ้นเคยมาตลอดสามปีของธามเดินเข้ามาในโรงอาหารกับกลุ่มเพื่อนของเขาและผู้หญิงรูปร่างดีทั้งยังสวยจัดอีกคน ท่อนมือแกร่งโอบเอวบางของผู้หญิงคนนั้นจนแนบชิดกายของเขา ภาพตรงหน้าทำให้ต้นข้าวต้องรีบหันหน้าไปทางอื่นแล้วแกล้งทำเป็นไม่เห็นเขา

 

            ทั้งๆ ที่ภาพแบบนี้มีให้เธอเห็นนับครั้งไม่ถ้วนมาตลอดสามปีที่เธอรู้จักและแอบชอบเขามา แต่ทำไมในวันนี้มันกลับรู้สึกบาดลึกยิ่งกว่าครั้งไหน

 

 

            ธามที่บังเอิญเห็นต้นข้าวและรู้ว่าหญิงสาวกำลังพยายามหลบหน้าเขาก็ขมวดคิ้ว ความไม่พอใจเล็กๆตีรวนในอก

 

 

            “แปปนึง เดี๋ยวกูมา”

 

 

            ครามชะเง้อไปด้านหลังของเพื่อนตนเองก็เห็นแผ่นหลังบางของต้นข้าวนั่งอยู่ที่มุมโต๊ะ จึงพยักเพยิกอย่างเข้าใจ เออ...รีบๆล่ะ”

 

ธามพยักหน้ารับ แล้วสาวเท้าเดินมาที่โต๊ะที่ต้นข้าวนั่งอยู่ ยิ่งเขาเข้าไปใกล้เธอมากเท่าไรเธอก็ยิ่งก้มหน้าจนแทบจะมุดโต๊ะเท่านั้น

 

“ไง...ครามมันบอกเธอแล้วใช่ไหม”

 

 

“อะ...อื้อ” ต้นข้าวเหลือบตาขึ้นมามอง พยักหน้ารับน้อยๆแล้วก้มหน้าหลบสายตาต่อ

 

“เป็นอะไร ก้มหน้าทำไม ฉันพูดก็ตอบดีๆ”

 

“เปล่า...ฉันแค่คิดว่านายไม่อยากทำเป็นรู้จักฉัน...แล้วก็ฉันไม่อยากให้ใครเห็นว่าคุยกับธาม”

 

“คนเห็นว่าเธอคุยกับฉันแล้วมันทำไม ฮึ? เธอไม่ได้สวยขนาดที่จะปฎิเสธฉันได้ไม่ใช่รึไง”

 

“ก็ใช่...ฉันปฏิเสธนายไม่ได้หรอก และคนอย่างฉันเลยไม่ควรรู้จักหรือพูดคุยกับธามแบบนี้ไง ส่วนเรื่องยาคุมไม่ต้องกังวลนะ...ฉันทานแล้ว”

 

“........................”

 

“ฉันว่าฉันต้องไปแล้วล่ะ...ไปก่อนนะธาม” ต้นข้าวหอบกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นพาดบ่า หยิบจานที่เหลือข้าวพูนจานไปทิ้ง

 

 

ระหว่างทางออกจากโรงอาหารอาการป่วยยิ่งหนักขึ้นจนลำตัวเธอโค้งงอ มือบางกดที่หน้าท้องด้วยความเจ็บปวด เธอยิ่งเครียดหนักเมื่อได้คุยกับธาม มิหนำซ้ำข้าวที่ซื้อมาเธอก็พึ่งทานได้ไม่กี่คำแล้วรีบหนีเขาออกมา ขณะนี้ทั้งอาการเวียนศีรษะและโรคกระเพาะเลยยิ่งทวีความรุนแรงจนตัวเล็กๆเซจนแทบล้มลง

 

 พรึบ !!!!!

 

“ทำบ้าอะไรของเธอวะ!!

 

 

เสียงทุ้มตวาด มือหนาของธามโอบเอวบางของต้นข้าวแน่นก่อนจะดันตัวเธอขึ้นแนบชิดแผ่นอกของเขา อาการป่วยทำให้เธอแทบทรุดลงกับพื้นและถ้าเธอเดาไม่ผิด ธามเป็นคนช่วยเธอเอาไว้ มือเรียวเกาะชายเสื้อของธามแน่นเป็นที่ยึดเหนี่ยว เหงื่อซึมไปทั่วแผ่นหลังและหน้าผาก ร่างเล็กหอบหายใจแรงจนลมร้อนไปกระทบกับผิวหนังของธาม

 

“ไม่สบาย?...ถ้ารู้ตัวว่าไม่สบายแล้วจะมาเรียนทำไมวะ” ชายหนุ่มบ่น ลากข้อมือเล็กให้เดินตามเขาไปที่รถคันหรู ต้นข้าวเริ่มเข้าใจว่าธามจะทำอะไรก็สะบัดมือธามออกอย่างแรง

 

“ไม่...ไม่เป็นไร นายไปเถอะฉันกลับเองได้”

 

“พูดบ้าอะไร เธอยืนจะแทบไม่ไหวรู้ตัวรึเปล่า”

 

“ไม่เป็นไรจริงๆ นาย...ไปเถอะ...นะ”

 

“งี่เง้าชะมัด ไป...ขึ้นรถ” ธามไม่สนคำขอของเธอ จัดการลากต้นข้าวขึ้นรถอย่างที่เธอปฏิเสธไม่ได้ สายตามากมายเริ่มจับจ้องมาที่เธอจนต้นข้าวรู้สึกอยากร้องไห้ออกมาด้วยความสับสน

 

ภายในรถ ไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงวิทยุที่เปิดคลอเบาๆตลอดเส้นทาง ต้นข้าวกัดเม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่รู้ว่าธามกำลังจะทำหรือคิดอะไรกันแน่ ถ้าเขาอยากจะจบแล้วทำไมถึงทำแบบนี้

 

“อยู่ไหน...”

 

?

 

“หอเธอน่ะอยู่ไหน”

 

“เอ่อ...หอ A Star ตรงหลังมอ”

 

 

“ไม่สบายเป็นอะไร”

 

“อ่อ...คงเครียดอะไรนิดหน่อยแล้วก็คงพักผ่อนไม่เพียงพอ โรคกระเพาะ”

 

“เครียดเรื่องอะไร กลัวท้องรึไง”

 

 

“.......................” ธามพูดจบ เธอก็เงียบไป เพราะมันคือสาเหตุจริงๆ ที่ทำให้เธอเครียดและกังวลอย่างมาก ธามถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะถามต่อ

 

“เธอยู่กับใคร คนเดียว?

 

“อ่า...ใช่ ทำไมหรอ”

 

“เออ งั้นดีเพราะคืนนี้ฉันจะนอนที่ห้องเธอ”

 

!!!!!!!!!!!!!

            

 

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------

มาต่อแล้ววววว เย้ !!!!! หายหน้าไปหลายวัน ตอนนี้ขอเริ่มเดินเนื้อหา

จริงๆบ้างเนอะ เพราะสองสามตอนที่ผ่านมามีแต่ฉากเรท หุหุ ที่ผ่านมา

คำพูดหวานๆของธามคือตัวตนหลอกๆ ที่ใช้ต้อนต้นข้าวให้ตกบ่วง 55

จริงๆ ธามร้ายและเลว ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก ส่วนต้นข้าวก็น่าจะชอบคน

เลว ฮาาาา แต่ที่ทำอยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้รักไม่ได้ชอบอะไรหรอก นางไม่ได้คิด

รับผิดชอบอะไรด้วยซ้ำ ที่ขับรถมาส่งอะไรงี้ส่วนหนึ่งเพราะแอบห่วงว่า

ต้นข้าวจะใช้ยาคุมเป็นไหม เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไปอีก อะไรทำนองนี้

 

***********************************************************************

รบกวนคอมเม้น โหวต แชร์ด้วยเน้อ เป็นกำลังใจในการแต่งต่อไปปป

เเละจัด NC มาเยอะๆ ฮาาาาาาาาาาา thanks jaa

           

            

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}