June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

57. ไม่มี​ทางสมหวัง ( เสก​ต่อ​ )

ชื่อตอน : 57. ไม่มี​ทางสมหวัง ( เสก​ต่อ​ )

คำค้น : เสก​ต่อ​

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.3k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มี.ค. 2562 13:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
57. ไม่มี​ทางสมหวัง ( เสก​ต่อ​ )
แบบอักษร

เสก Part

21.30น.

หลังจากกินข้าวอิ่ม ลูกน้องของพ่อผมก็โทรมาบอกเรื่องสำคัญ ทำให้ผมคุยที่ห้องไม่ได้จึงนัดที่ด้านล่างของโรงแรม เรื่องสำคัญที่ว่าคือเรื่องที่ผมให้ไปสืบประวัติของเป็นต่อนิดหน่อย แต่ เรื่องที่ได้รับมา นั้นมันไม่นิดหน่อยเลย

เป็นต่อก่อนหน้านั้นนายใช้ชีวิตแบบไหนกันนะ

แม่ของต่ออยู่เรือนจำ ข้อหาฆ่าสามีตัวเอง

บ้านถูกขายจำนองเพราะใช้หนี้การพนันให้พ่อ

และยังมีหนี้อีกหลายเเสนที่ยังติดกับนายทุนหน้าเลือดนั่นอยู่เหตุผลนี้หรือป่าวที่ต่อต้องขายร่างกายของตัวเองเพื่อใช้หนี้ ผมยังจำสีหน้าเจ็บปวดของต่อได้ดีแล้วถ้าวันนั้นผมไม่เผลอหลุดปากพูดเรื่องซื้อขายนั่นต่อก็ต้องไป   ไป กับคนอื่นที่ ต้องการร่างกายของต่อ

ผมเชื่อว่าพี่ตั้มคงหาเสี่ยใจถึงให้ต่อได้ แล้วถ้า หมดสัญญากับผมแล้ว ต่อยังจะทำเรื่องแบบนั้นอยู่มั้ยในเมื่อยอดหนี้ที่ผมรู้มาเงินงวดสุดท้ายที่ผมจะให้คงไม่พอ

แล้วผมจะทำยังไงดีในเมื่อผมหวงแหนร่างกายนั้น แค่คิดหน้าไอ้เสี่ยอ้วนสักคนที่จะสัมผัสร่างกายนั้นก็แทบคลั่ง

แล้ววิธีการที่จะทำให้ต่อเป็นของผมจะต้องเป็นแบบไหนถึงแม้ตอนนี้เราสองคนยังทำตามสัญญาแล้วถ้าหมดสัญญานั่นล่ะหรือว่าผมต้อง เปลี่ยนสัญญาใหม่แบบนั้นไม่ดีเเน่ ถ้าชอบจริงก็ควรเริ่มต้นใหม่แล้วเริ่มใหม่​  

นี่มันแบบไหนวะ โอยปวดหัววุ้ย

แล้วก็เหลือบไปเห็นเป็นต่อแต่งตัวใหม่เสื้อยืดกางเกงยีนส์กับเเจ็คเก็ตที่ดำคลุมทับทำให้ร่างเพรียวดูดีไปอีกแบบ

" จะไปไหน "  ผมถาม

" ผมจะออกไปหาเพื่อนแถวๆxxx  "  ต่อตอบบอกสถานที่มานั่นมันย่านท่องเที่ยวกลางคืนชื่อดังของเมืองเลย

" งั้นเดี๋ยวไปเป็นเพื่อนแถวนั้นไม่ค่อยจะปลอดภัย " ผมบอกต่อทำสีหน้าอึดอัดทันที

" เอ่อ คือ.. "

" ทำไมไม่อยากให้ฉันไป? หรือว่าคนที่จะไปหานั่น ไม่ใช่แค่เพื่อน? "  

ผมถามด้วยความสงสัยและเดินไปประชิดร่างเพรียวยื่นใบหน้าไปใกล้ๆมองนัยน์ตาเรียวที่กำลังสั่นไหวอยู่อย่างมีพิรุธ

" หวังว่านายคงจะไม่ลืมสัญญานั่นนะเป็นต่อ​ ​" 

ผมเตือนเรื่องสัญญานั่นด้วยความโมโหแค่คิดว่า เด็กนั่นไปหาคนอื่น

" หึ! ผมไม่ลืมหรอกแต่ที่ผมจะไปนั่นมันบาร์ผู้ชายที่ผู้ชายปกติแบบคุณไม่ควรเดินเข้าไปต่างหาก​ " 

เป็นต่อพูดนัยน์ตาสั่นไหวแล้วเดินหันหลังออกไปพร้อมกับกระเป๋าเป้ใบที่เอามาด้วยนั่นหมายความว่าเป็นต่อจะไม่กลับมาที่นี่อีก​ ผมกดมือถือโทรออกหาลูกน้องที่อยู่ด้านหน้าโรงแรมให้ตามเป็นต่อไปที่บาร์นั่น

ไม่ถึง10 นาทีลูกน้องผมก็โทรมาบอกสถานที่

ผับ xxxx

ผมเดินลัดเลาะเข้าไปในช่องตึกที่ทั้งสองข้างเป็นร้านอาหารบาร์เบียร์ที่มีลูกค้าชาวต่างชาติชาวไทยนั่งดื่มกันอยู่เป็นคู่ๆทุกสายตาต่างก็จ้องผมมาที่ผม

คงเพราะเป็นคนแปลกหน้ามั่งผมคิดปกติผมไม่เคยมาเดินสถานที่แบบนี้คนเดียวส่วนมากผมจะมากับเพื่อนเป็นกลุ่มๆมากกว่า เดินไปสักพักก็เจอกับลูกน้องผมที่รออยู่ก่อนแล้ว

นายครับ....... เอ่อมันจะดูไม่ดีนะครับถ้านายจะเข้าไป​ข้างใน​ "  

ลูกน้องผมเอ่ยเตือน

" ทำไม " ผมถามเสียงแข็ง

" เอ่อ ถ้าท่านผู้หญิงรู้  "  ลูกน้องผมทำท่าทีอึดอัด  ผมรู้ว่าหมายถึงอะไรเพราะว่าครอบครัวผมค่อนข้างมีชื่อเสียงอยู่บ้างแต่จะเป็นอะไรก็แค่เข้าบาร์เกย์นี่นะ

ผมไม่สนเสียงเรียกเตือนของลูกน้อง

แสงสลัวๆของไฟนีออนส่องออกมาเมื่อผมเปิดประตูร้านเข้าไป รู้สึกถึงสายตาหลายคู่จ้องมองมาที่ผม

ผู้ชายตัวสูงแต่งหญิงเดินเข้ามาหาผมดูแล้วน่าจะเป็นเจ้าของร้าน

ทักทายและเดินนำทางผมไปที่เคาน์เตอร์บาร์ที่มีชายหนุ่มหลายคู่นั่งอยู่และจ้องมองมาที่ผมเหมือนผมเป็นเหยื่อ จากนั้นผมก็นั่งลงสั่งเครื่องดื่มตามมารยาทส่งสายตาไปรอบๆร้านเพื่อมองหา ร่างเพรียวของเป็นต่อ

" ต้องการเด็กๆนั่งเป็นเพื่อนมั้ย " เสียงเจ้าของร้านถาม ผมเเละเอามือมาลูบที่บริเวณหัวไหล่ผมเบาๆ

" ไม่ครับ ผมมีของผมเเล้​ว​ "  ผมปฏิเสธเสียงสุภาพและหยิบเอามือนั่นออกไม่ได้รังเกียจนะครับ เข้าใจว่าเป็นอาชีพเค้าแต่เเค่ผมไม่คุ้น

" คุณเสก ! " เสียงเรียกชื่อผมจาก ทางด้านหลัง ทำให้ผมหันกลับไปมองเป็นต่อยืนหน้าซีดอยู่ กับ เด็กหนุ่มหน้าใส2คน อีกคนผมเคยเจอครั้งหนึ่งที่ห้าง แต่ผมจำชื่อไม่ได้

" โอ๊ะ คุณเสกจำผมได้มั้ยครับผมบีมที่เคยเจอกันที่ห้างเมื่อเดือนก่อน " 

เด็กหนุ่มคนนั้นเดินมานั่งลงข้างๆผม ผมจำได้เเล้วเด็กนี่ชื่อบีมเพื่อนต่อ  ผมจึงพยักหน้าเป็นคำตอบแล้วส่งสายตาเข้มไปที่เป็นต่อทันที

" เอ่อ นี่ พี เพื่อนสมัยเรียน "  เป็นต่อเเนะนำเพื่อนให้ผมรู้จักเด็กนั่นยกมือไหว้ผมทันทีไม่พูดอะไรออกมา แต่เเสดงออกทางสายตาว่าไม่ชอบผมสุดๆ

" พี นี่​คุณเสก เอ่อเป็นเจ้านายเราเอง  "  เป็นต่อเเนะนำผม

" คุณเสกกับต่อเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องจริงๆรึป่าวครับ " เด็กบีมถาม

ผมไม่ตอบดึงมือต่อมานั่งลงข้างๆและไม่ยอมปล่อยมือของต่อถึงแม้ว่าต่อจะพยายามขัดขืนอยู่ก็ตาม

" คุณเสก ปล่อย "  ต่อยังประท้วงดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของผม

" พวกนายคิดว่าไงล่ะ "  ผมถามและเอามือตัวเองไล้ที่นิ้วมือเรียวนั่นไปมา

" คุณกำลังเอาเปรียบต่อ​ " พีพูดเสียงแข็งเหมือนไม่พอใจผมอยู่ เด็กนี่รู้เรื่องผมกับต่องั้นหรอ

" ยังไง ล่ะ! " ผมถามกลับด้วยท่าทีกวนๆ

" รู้อยู่แก่ใจ " พีพูดตาจ้องเขม็งมาที่ผม

" พี พอเถอะ " ต่อลุกขึ้นพยายามแกะมือผมออก จังหวะนั้นผมได้โอกาสดึงร่างเพรียว นั่นมานั่งทับหน้าขาและเอามือโอบเอวบางนั้นไว้พีมองผมด้วยอารมณ์โกรธสุดขีดแล้วเดินหนีไปส่วนบีมยังทำหน้าตาสงสัยแต่ไม่มีท่าทีตกใจ

" พี พี "

" คุณเสกปล่อยก่อน ปล่อย! " ต่อขยับตัวและพยามยามออกแรงแกะมือผมออก และหยิกที่แขนผมเต็มแรงจนผมคลายมือออกและร่างเพรียว ก็วิ่งตามหลังเพื่อนไปบีมที่นั่งอยู่ด้านข้างส่งยิ้มหวานมาให้ผม

" คุณเป็นอะไรกับต่อกันแน่ "  บีมถามพร้อมขยับมานั่งเบียดผม เอามือมาวางตรงขาแกร่งของผม

" ฉันจะบอกถ้านายเล่าเรื่องเป็นต่อให้ฟัง " ผมยื่นข้อเสนอไป เด็กบีมทำท่าอึดอัดใจนิดนึง

และก็เริ่มเล่าเรื่องของเป็นต่อส่วนผมก็นั่งนิ่ง คิดตามถึงเรื่องที่ได้ฟัง

จากบีมและเรื่องที่ข้อมูลที่ได้มาจากลูกน้องคนสนิททำให้ผมมั่นใจว่าเรื่องที่รับรู้มานั่นเป็นเรื่องจริง

" เเล้วนายพีนั่นเกี่ยวข้องอะไรกับเป็นต่อ "  ผมถาม

บีมจึงเล่าเรื่องยาวให้ผมฟังอีกครั้งสรุปคือนายพีเป็นเพื่อนสนิทที่คิดกับต่อมากกว่าเพื่อนและตั้งแต่รู้ว่าต่อเป็นแบบไหนนายพีก็พยายามเเสดงออกมาเต็มที่ นั่นคือเหตุผลที่นายจ้องฉันสินะผมยิ้มหยันออกมา

" แล้วคุณเสกจะบอกผมได้ยัง​ ว่าคุณเป็นอะไรกับต่อ "  บีมพูดส่งสายตาเยิ้มมาให้ผม

" ทำไมนายถึงอยากรู้ล่ะ "  ผมถามกลับ

บีมขยับตัวมายื่นเอาใบหน้ามาใกล้ๆแล้วก้มลงกระซิบที่ข้างใบหูผม

" ก็ผมชอบคุณอยากxxกับคุณ " ผมอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน

" บีม! " เสียงของต่อดังขึ้นผมหันไปมอง ต่อที่ยืนทำหน้าอึ้งปนตกใจกับภาพตรงหน้าและยังไม่ทันที่ผมจะได้อธิบายอะไร​  ต่อก็เดินผ่านหน้าผมออกไปทางประตูหลังของร้านผมจะเดินตามไปก็ถูกบีมดึงแขนไว้

" เดี๋ยวครับคุณยังไม่ได้บอกเรื่องที่ผมอยากรู้ " บีมพูด

" ต่อเป็นของฉัน " ผมตอบบีมทำหน้าอึ้งทันที

" ไหนคุณเคยบอกผมว่าคุณไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิด "

" นั่นเพราะฉันเป็นมากกว่าที่นายคิดต่างหากล่ะ " ผมบอกเอามือจับที่ปลายคางบีมให้สบตาผม  บีบตัวสั่นเล็กน้อยแต่สีหน้ายังนิ่ง

" ในเมื่อรู้แบบนี้นายเองก็อย่าพยายามเลย  สู้เอาความพยายามนั่นมาเชียร์ฉันดีกว่า " ผมบอกยิ้มๆ

" คุณ จริงจัง? มะ ไม่ ไม่น่าเชื่อ? "  บีมถามส่ายหน้าไปมา

" ฉันบอกไปแล้วว่าฉันเป็นมากกว่าที่นายคิด "

ผมพูดแล้วจับปลายคางของบีมหันไปมาแล้วเดินออกประตูหลังไป

พอพ้นประตูออกมาผมมองหาเป็นต่อทันที  ทำไมเดินเร็วจังวะ  ผมคิดและรีบเดินเมื่อเห็นแผ่นหลังของต่อที่กำลังเดินแทรกฝ่าฝูงชนนักเที่ยวยามค่ำคืน

" ต่อ " ผมเรียกเเละดึงข้อเรียวนั้นไว้ลาก ฝ่าผู้คนออกมาจนถึงมุมที่คนน้อยลง

" ปล่อยมือก่อน มันเจ็บ! " ต่อประท้วงเพราะผมเอาแต่ลากท่าเดียวและผมก็ปล่อยมือเรียวทันที ที่ต่อท้วงเพราะในใจก็เป็นห่วงข้อมือเรียวที่ผมออกแรงบีบ

" เดินหนีทำไมเป็นอะไร? " ผมถามเมื่ออารมณ์เย็นลงต่อไม่สบตาผมหันหน้าหนีและยังไม่ยอมตอบคำถามผม

" ป่าว ไม่มีอะไร "  ต่อตอบสี หน้าบึ้งตึง

" อะไรของนายทั้งที่บอกว่าไม่มีอะไรแต่หน้าตาบอกบุญไม่รับขนาดนั้น​ " 

ผมพูดออกมายิ้มกริ่ม​  ต่อยิ้มคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยรอยยิ้มนั่นทำให้ผมอดใจไม่ไหวดึงร่างเพรียวตรงหน้ามากอดและจับปลายคางเรียวขึ้นมากดริมฝีปากลงไปจูบต่อดิ้นขัดขืนในอ้อมกอดผมและผลักผมออกก้มหน้านิ่ง

" คุณเสกคุณทำบ้าอะไรนี่มันที่สาธารณะนะ "

 ต่อบอกและรีบเดินหนีไปจากตรงนั้นผมมองรอบ สายตาหลายคู่ที่มองอยู่ และรีบหลบตาผมทันที

ที่สาธารณะให้ตายสิผมลืมไปเลยแล้วรีบวิ่งตามร่างเพรียวไป

โดยที่บุคคลทั้งสองไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นได้ถูกถ่ายบันทึกไว้...

โรงเเรม QQ

23.30 น.

หลังจากที่โดนผมบังคับขึ้นรถมาจนโรงแรมเป็นต่อก็ไม่คุยกับผมเลยมาถึงหยิบเสื้อผ้าในกระเป๋าเป้ที่ถูกถือกลับมาอีกครั้งและเดินเข้าไปอาบน้ำ

ผมถึงหยิบกระป๋องเบียร์ในตู้เย็นออกไปดื่มรับลมที่หน้าระเบียงคิดเรื่องของเป็นต่อที่ได้รับรู้มา

รวมทั้งเรื่องที่เด็กบีมนั่นถาม  คุณ จริงจัง?

นั้นทำให้ผมไม่ได้ปฏิเสธออกไปเลยทำไมกันนะ

ผมชอบเป็นต่อก็จริงแต่คำว่าจริงจังที่บีมถามนั่นความหมายมันคือ ความรัก หรือเปล่า?

และลำดับของความรักมันคือแบบไหน

ชอบ  รัก  จริงใจ  จริงจัง

ยิ่งคิดยิ่งงงเลยหยิบมือถือขึ้นมากดคอลไลน์ หาไอ้กร เพราะคิดว่ามันคงยังไม่นอน

" ดึกป่านนี้​มีอะไรจะนอน "  ไอ้กรบ่นเสียงทุ้มออกมาเหมือนกับกำลังนอนอยู่จริงๆ

" กร  ไอ้คำว่าชอบกับคำว่ารัก นี่มันต่างกันยังไงแล้วถ้าๆกูรู้สึกดีกับคนนั้นๆกูจะรู้ได้ไงว่ามันคือความชอบหรือว่าความรัก " 

ผมถามยาวเหยียดออกไปได้ยินเสียงหาวออกมา

" วันไหนว่างค่อยมาคุยกัน​ คุยเรื่องแบบนี้กับมึงมันต้องใช้เวลาอธิบาย​นานแค่นี้นะ​  จะนอน! " 

พูดจบกดตัดสายทันทีเลยไม่รู้อะไรเลย

หงุดหงิดๆแล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟานุ่ม มองร่างเพรียวของต่อเดินออกมาใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยเเล้ว

" คุณเสกพรุ่งนี้ผมจะไปค้างบ้านญาตินะ " 

เป็นต่อนั่งลงข้างๆ และพูดขึ้นสองมือประสานกันแน่น

" ได้สิ " 

ผมตอบเพราะว่าผมเองก็มีงาน  เป็นต่อทำหน้าเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูด

" แต่มีข้อแม้ " 

ผมพูดพลิกตัวลงนอนบนโซฟาดึงร่างเพรียวมาซ้อนทับบนอกแขนทั้งสองรัดเอวของต่อแน่นและยกริมฝีปากเข้าหาปากบางสีแดงระเรื่อนั่นอย่างรวดเร็วจนเป็นต่อหลบไม่ทันและผมจงใจจูบแกล้งบดเคล้า หยอกเอินริมฝีปากบางนั่น

" เห้! อย่าดิ้นยิ่งดิ้นข้างล่างยิ่งตื่นนายไม่รู้สึกถึงอะไรที่เป็นลำๆข้างล่างหรือ? "  

ผมบอกและรัดรอบเอวบางนั้นแน่นกว่าเดิม

" วันๆ คุณคิดแต่เรื่องแบบนี้รึไง " 

ร่างเพรียวถามส่งสายตาคมดุมาที่ผม

" อยู่ใกล้นายฉันคิดเรื่องอื่นไม่ออก " 

ผมยักคิ้วใส่เป็นต่อแล้วเริ่มจูบร้อนแรงอีกครั้งและเป็นต่อเองก็จูบตอบผมอย่างไม่รู้ตัวมือหนาผมเริ่มไล้วนบนสะโพกเรียวล้วงเข้าไปในหัวกางเกงนอนทางด้านหลัง

" อ๊ะ อย่า " เสียงต่อประท้วงและดันตัวเองออกและผมก็ยอมปล่อย

" อยากทำ​ " ผมกระซิบเสียงแหบพร่า

" แต่แต่ คุณเพิ่งทำไปเมื่อเย็น​ " 

ต่อพูดและก้มหน้าลงซบกับอกผม​ 

เออผมลืมไปได้ไง  ทั้งที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงทำไมผมถึงได้ต้องการขนาดนี้วะ นี่ผมกลายเป็นคนหื่นไปแล้วหรอ?

แล้วรู้สึกถึงเสียงเต้นของหัวใจที่รัวดังออกมาและไม่แน่ใจว่าเป็นของใคร ผมจึงจับร่างเพรียว ให้นั่งลงและขยับตัวลุกขึ้นนั่ง

" ต่อนายชอบผู้ชายแบบไหน " ผมถามด้วยความอยากรู้

" ผู้ชายห่วย มั่ง​ " 

เป็นต่อทำท่าคิดนานและตอบส่งสายตานิ่งมาที่ผมและผมรู้สึกว่า เหมือนโดนตัวเอง คำว่าห่วยนั่น

" งั้นนายพีนั่นก็คงเป็นผู้ชายห่วยคนนั้นล่ะสิ "

ผมถามและหยิบเบียร์ขึ้นดื่ม

" ผมไม่ขอตอบ​ " เป็นต่อพูดเสียงนิ่งๆเจ้าเล่ห์เหมือนกันนี่ ผมคิดยิ้มออกมา

" งั้นก็ไปพักเถอะ " ผมบอกและยกมือทำท่าไล่ เป็นต่อเหมือนรู้จึงเดินหันหลังไป ล้​มตัวลงนอนเอาผ้าห่มคลุมทั้งตัว

เห้อ!  แล้วผมจะเอาไงต่อดี กับความรู้สึกที่มันชัดเจนขึ้นทุกวันๆ

ตอนเที่ยงของวันใหม่เสียงมือถือที่ส่งเสียงร้องอยู่ทำให้ผมตื่นขึ้นมามองหาร่างเพรียวที่ผมนอนก่ายกอดทั้งคืน ไม่เห็นคงออกไปแล้ว

มองเบอร์ที่บ้านที่โทรเข้ามาแล้วส่ายหัวไปมาก่อนกดรับ

" คร้าบ ผม  "

" แกอยู่ที่ไหน "  เสียงเข้มของแม่ผมส่งมาตามสายและหลังจากนั้นผมก็พูดได้แค่คำว่าครับๆอย่างเดียว

แม่ผมโทรมาบ่นเรื่องผมหนีงานรวมญาติปีใหม่ที่บ้านและสั่งให้ผมกลับบ้านวันนี้ผมวางสายแล้วทิ้งตัวลงนอน แล้วเสียงเเจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น

ผมกดอ่านข้อความและตามด้วยรูปภาพแนบมาด้วย

เป็นต่อไปที่เรือนจำคงไปเยี่ยมแม่แต่ผู้ชายร่างสูงอีกคนที่ดูในภาพแล้วท่าทางสนิทกันมาก ใครกันอีกผู้ชายอีกคนคนของนายรึไงเป็นต่อผมคิดและ กดส่งข้อความออกไปให้ตามสืบเรื่องผู้ชายคนนั้น จะว่าไปเหมือนเคยเห็นผู้ชายคนนั้นที่ไหนนะ

เป็นต่อนายนี่มัน........  ผมคิดและโยนมือถือลงที่นอน

บ้านเสกสรรค์ประเสริฐ

หลังจากอิ่มจากมื้อ​ค่ำที่เเสนอึมครึมนั้นแม่กับพ่อ ผมก็เรียกไปหาที่ห้องทำงาน

" เธออายุ28 เป็นลูกสาวของเจ้าสัวพงษ์ศักดิ์​ " 

แม่ผมยื่นแฟ้มเอกสารมีรูปผู้หญิงคนหนึ่ง ดูตัว งั้นหรอ?  บ้าไปแล้ว

" เดี๋ยวครับจะให้ผมไปดูตัว​ เร็วไปมั้ยครับ​ ​" 

ผมยกมือพร้อมกับทำท่าเครื่องหมายx ปฏิเสธทันที

" อายุแกปีหน้าก็30แล้ว รึแกลืมอายุตัวเอง "

แม่ผมบ่น

" ผู้ชายอายุ30ยังไม่แต่งงานเยอะแยะไป และอีกอย่างผมน่ะไม่ใช่คนที่จะหาแฟนไม่ได้จนต้องพึ่ง กลุ่มสมาคมหาคู่ของแม่ซะหน่อย " 

ผมบอกเหตุผลออกไป

" เหรองั้นแกมีผู้หญิงที่คบแล้วดูไม่เหลวไหลมาพังบ้านฉันเหมือนคนก่อนๆของแกมั้ยล่ะ " 

แม่ผมพูดเรื่องเก่าๆของผมขึ้นมา

" ยังไงผมก็ไม่ไป " ผมยังค้าน

" แกนี่มันดื้อจริงๆ ไปลองคิดดูแล้วกันและถ้าแกอยากจะออกไปใช้ชีวิตตัวคนเดียวทำตามความฝันตัวเองขีดๆเขียนขายผลงานแกก็ไปได้ และแม่จะไม่ยุ่งกับ แกเรื่องผู้หญิงอีกเลย "  

แม่ผมยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆเอาเรื่องมรดกมาอ้าง

" ยังไงผมก็ไม่ ผมมีคนที่เอ่อ...ชอบแล้ว " 

ผมบอกออกไปมองหน้าแม่ผมนิ่ง

" อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ในสิ่งที่แกทำนะเรื่องกอดจูบกับเด็กหนุ่มที่เป็นพนักงานของตัวเองกลางถนนแบบนั้น​ "

" แม่รู้ ?"  ผมทำหน้าตกใจ

" ฉันไม่เคยยุ่งเรื่องรสนิยมของแกแต่ถ้าไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่และทำให้​เด็กหนุ่มนั่นเดือดร้อน ก็ไปคิดดูว่าแกจะหยุดเรื่องนี้ยังไง "

แม่ผมขู่ด้วยน้ำเสียงเข้มๆและยื่นรูปถ่ายมาให้ ผม เป็นรูป ที่ผมกำลังก้มลงจูบกับเป็นต่อและรูปที่ผมอยู่ในบาร์นั่นหลายรูป

ถ้าเพื่อนร่วมงานรู้นักข่าวรู้เป็นต่อล่ะจะเป็นยังไง

ผมรู้ว่าเป็นต่อรักงานนั่น  บางวันอยู่ทำโอทีจนดึกทั้งที่ ไม่ได้ค่าเเรงตอบแทนและพี่จินบอกว่าเป็นต่อเรียนรู้เร็ว  อนาคตไกลแน่ๆหัวหน้างานระดับสูงหลายคนก็ชอบการทำงานของเป็นต่อและคำพูดของต่อในวันนั้นก็ดังก้องเข้ามาให้หัวผม

ตั้งแต่ผมรู้จักคุณชีวิตผมก็เจอแต่เรื่องแย่ๆ

" อย่ายุ่งกับเป็นต่อผมทำผิดต่อเขา " 

ผมสารภาพออกมา แล้วผมก็นั่งลงคุกเข่าตรงหน้าแม่ที่กำลังทำสีหน้าตกใจสุดขีด

" แกทำอะไร " แม่ถามด้วยความอยากรู้

" ผมขืนใจเด็กนั่นครั้งแล้วครั้งเล่าและใช้เรื่องนี้ขู่เด็กนั่นมาตลอดเป็นต่อเป็นเด็กดีอย่ายุ่งกับเค้าอย่าให้เค้าต้องมีชีวิตแย่ๆเพราะผมอีกเลย " 

 ผมพูดแล้วก้มหน้าก้มตายอมรับผิด

" แกทำไปได้ไงเสกความมืดดำตัณหาราคะอะไรมันเข้าสิงแก ฉันไม่เคยสั่งสอนให้แกข่มเหงคนอื่นคนที่ด้อยกว่าแบบนี้ แกมัน... "

แม่ผมทำท่าเหมือนจะเป็นลมคงจะไม่รู้จะด่าผมคำไหน

" ผมขอร้องแม่ ให้ช่วยปิดเรื่องรูปนั้นด้วยและให้เป็นต่อได้ทำงานที่นั่นต่อไปและผมจะยอมทำทุกอย่างที่แม่ต้องการ  "  

ผมบอก ทุกอย่างงั้นหรือ?

" แกออกไปก่อน ฉันไม่อยากเห็นหน้าแกตอนนี้ " 

แม่ผมเอ่ยปากไล่ผมเสียงดังผมจึงลุกขึ้นเดินถอยหลังออกมามองแผ่นหลังของแม่ที่สั่นเทาอยู่ เอามือทั้งสองค้ำโต๊ะทำงานไว้

" ผมขอโทษครับแม่ " 

ผมบอกในใจแล้วเดินออกจากห้องไป

มายืนสูบบุหรี่ที่ระเบียงด้านนอกเอามือถือขึ้นมากดดูรูปเป็นต่อที่ผมแอบถ่ายเก็บใว้

นัยน์ตาเรียวคมที่จ้องมองแล้วใจผมจะเต้นรัวบ่อยๆ ท่าทีเขินอายเวลาถูกจ้องมอง

ฉันควรต้องทำไงกับความรู้สึกของตัวเองดี เป็นต่อ

และการตัดสินใจแบบไหนถึงจะเป็นการปกป้องนาย

เดินหน้าต่อไปหรือ หยุดอยู่กับที่

ทั้งที่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่รู้ว่าการชอบใครสักคนเป็นยังไงแต่ก็ถูกหยุดด้วยปัญหาใหญ่ทั้งนั้น

ความผิดของตัวผมเอง

ฐานะทางสังคม

ครอบครัว

และสุดท้ายใครคนนั้นที่ผมชอบเป็นผู้ชาย

แค่คิดปัญหาก็รู้ดีว่าคงเป็นความชอบที่ไม่มีทางสมหวัง

พลางคิดถึงไอ้นนตอนที่มันตัดสินใจเรื่องทิ้งไอ้นัทไปผมรับรู้ถึงความเสียใจของทั้งสองคนดีถึงผมจะไม่รู้เป็นต่อ คิดแบบไหนกับผมรู้สึกยังไงกับผม

แต่ผมไม่มีทางเป็นแบบไอ้นนและไอ้นัทแน่นอน

__________________________________________________________

งานเข้าไอ้พี่เสกแล้วและความรู้สึกชอบนั่นยังไม่มั่นคงและชัดเจนก็ถูกปัญหารุมเร้าอีกตอนหน้าจะดราม่ารึป่าวนะ ติดตามต่อไปจร้า

ช่วงนี้ไรท์งานเยอะมากยังไงจะทยอยลงให้จร้า....

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม

รักคนอ่านจร้า❤️❤️

แอบแปะอิมเมจเป็นต่อที่ไอ้พี่เสกแอบถ่ายเก็บไว้ อิอิ

❤️ดูแล้วก็แอบโรแมนติกเหมือนกันนะไอ้พี่เสก❤️

#

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}