น้ำมิ้ม

ความรักต่างวัยท่ามกลางความไม่เห็นด้วยจากผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย #นิยายเรื่องนี้ไม่หวานนะคะ ขมจัดเป็นอย่างมาก ไรท์เตอร์ขอเตือนด้วยความหวังดี ^^ แต่สายดราม่าห้ามพลาดเด็ดขาด ครบรสสุดๆค่ะ ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงเรื่องนี้นะคะ และหวังว่าเราจะยังคงอยู่ด้วยกันไปนานๆ >< รักคนอ่าน #น้ำมิ้มคนเดิม

ตอนที่ 6 : คนแพ้ไม่มีน้ำตา (1/2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 : คนแพ้ไม่มีน้ำตา (1/2)

คำค้น : ภาคต่อ , ทวิกมล , แองจี้ , โทมัส , เอกกุล , Precious , แก้แค้น , เลี้ยงต้อย , กินเด็ก , ลูกครึ่ง , หล่อรวย , ใจดี , NC

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 564

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2560 02:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 : คนแพ้ไม่มีน้ำตา (1/2)
แบบอักษร

ตอนที่ 6

ลมหายใจอุ่นๆที่รินรดอยู่บริเวณริมฝีปากเนียนนุ่มทำให้หญิงสาวแทบจะทรงตัวไม่อยู่ แคทเธอรีนรู้สึกหูอื้อจนแทบจะฟังไม่รู้เรื่องว่าชายหนุ่มพูดอะไรออกมา เอกกุลคลี่รอยยิ้มกว้างขวางเมื่อเห็นใบหน้าที่แดงจัดราวกับผลเชอรี่ที่น่ากัดน่ากินจนชายหนุ่มอดขโมยจูบแก้มแดงทั้งสองข้างของหญิงสาวไม่ได้

“อุ๊ย...คุณเอก!”

“ผมว่าผมคงจะร่วมทุนทำโรงงานเหล็กที่นี่กับคุณพ่อคุณแล้วก็คุณหลุยส์แน่ๆแล้วแหละ จะได้หาเรื่องมาอยู่ที่อังกฤษกับคุณเสียเลย...ดีไหม?”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะคะ”

“คบกับผมไปสักพักเดี๋ยวก็เกี่ยวเองแหละ ...”

เอกกุลเอ่ยกระซิบไม่ห่างจากใบหน้าเนียนที่บัดนี้แดงก่ำไปหมด แคทเธอรีนขืนตัวให้หลุดจากอ้อมแขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเขียวหากไม่มีความหนักแน่นเอาเสียเลย

“ใครบอกว่าจะคบกับคุณกัน คุณนี่ชอบพูดเองเออเองนะคะคุณเอกกุล”

“ถ้าไม่ตกลงก็อยู่บนนี้นี่แหละไม่ต้องไปไหน”

เอกกุลเอ่ยพลางเดินไปยังโต๊ะที่จัดของว่างพลางตักคานาเป้ชิ้นพอดีคำใส่จานไปเรื่อยๆ จนแคทเธอรีนได้แต่อ่อนใจ เธอเพิ่งเคยเจอผู้ชายที่ทั้งแสนอบอุ่นและขี้ตู่เป็นที่สุดในคนคนเดียวกันอย่างไม่น่าเป็นไปได้

“คุณไม่คิดจะให้เวลาฉันบ้างเหรอคะ เราเพิ่งเจอกันได้ไม่เท่าไหร่เอง”

“ผมก็ไม่ได้เร่งรัดอะไรคุณนี่ ไม่ได้จะให้คุณแต่งงานกับผมวันนี้พรุ่งนี้เสียเมื่อไหร่ .. ผมแค่อยากให้คุณเปิดใจลองคบกับผมดูก็เท่านั้น”

ชายหนุ่มเดินถือจานของว่างเดินมาพลางส่งให้แคทเธอรีนที่ยังคงมองตามชายหนุ่มอย่างไม่ยอมคลาดสายตาแกมระแวดระวังคนฉวยโอกาสที่ยังคงยิ้มตาพราวระยับ...หากเอกกุลกลับยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างขบขันพลางเอ่ยย้ำเสียงทุ้มหวาน

“คบกับผม ผมไม่จู้จี้ ไม่ขี้บ่น แต่มีข้อแม้อย่างเดียว  ผมอนุญาตให้คุณมีเพื่อนผู้ชายคนเดียวคือ ผม! นอกนั้นห้าม...ตกลงมั้ย?”  

“จะรับไว้พิจารณาก็แล้วกันค่ะ”  แคทเธอรีนตอบเสียงกระแทกกระทั้นหากเอกกุลรวบเอวบางของอีกฝ่ายมาชิดจนหญิงสาวเกือบทำจานของว่างในมือหล่น หากยังไม่ทันจะหันไปโวยวาย ริมฝีปากอุ่นหนานั้นก็เคลื่อนมาประทับแนบสนิทกับเรียวปากของเธอเสียก่อน

“ถ้าอย่างนั้นผมจะถือว่าคุณตกลงเป็นแฟนกับผมแล้วนะแคทเธอรีน ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด!

..........................................................................

 

เอกกุลคว้ามือเรียวที่เริ่มเย็นจากลมที่พัดแรงขึ้นทุกขณะมากุมไว้ พลางหันไปมองร่างระหงที่เดินอยู่ข้างๆกันด้วยแววตาที่ส่งประกายแห่งความสุขที่เอ่อล้น หลังจากที่ชมทิวทัศน์ในยามย่ำค่ำของมหานครลอนดอนแบบ 360 องศาแล้ว ชายหนุ่มก็พาแคทเธอรีนไปดินเนอร์มื้อค่ำตามที่รับปากไว้ หากขากลับชายหนุ่มยังคงชวนให้หญิงสาวลงจากแท็กซี่มาเดินย่อยที่สวนสาธารณะริมแม่น้ำเทมส์ก่อนจะกลับไปถึงที่พักของตน

“ผมชอบดูตึกสูงๆที่สร้างแข่งกันในมหานครของแต่ละประเทศ คุณดูสิมันดูมีเสน่ห์ดีนะไม่ว่าจะเป็นตอนกลางวันหรือกลางคืน”

“ตึกมันก็คือตึก ฉันไม่เห็นว่ามันจะมีเสน่ห์ตรงไหนนอกจากจะลองคำนวณดูว่าตึกนี้น่าจะใช้งบประมาณเท่าไหร่ ใช้สเป็ควัสดุอะไร ใครรับเหมาก่อสร้าง”

แคทเธอรีนเอ่ยแย้งหน้าตายจนเอกกุลต้องหันมาถามหญิงสาวพลางเลิกคิ้ว

“คุณคิดอย่างนั้นตลอดเวลาจริงๆเหรอ”

“ใช่ค่ะ เพราะช่วงนี้ฉันกำลังพยายามอย่างมากเพื่อเตรียมตัวสำหรับการทำงานในโอวีกรุ๊ปเป็นครั้งแรก บอกตามตรงว่าข้อดีข้อเดียวที่ฉันรู้สึกขอบคุณปีเตอร์ก็คือ ฉันมีสายเลือดของเขาอยู่ครึ่งหนึ่ง ไม่อย่างนั้นคงแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่ฉันจะได้เข้าไปทำงานที่นั่น”

“มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่ค่ะ สำหรับพนักงานทั่วๆไปอาจจะไม่เท่าไหร่ แต่สำหรับทายาทของแต่ละตระกูลมันยากมาก เพราะนั่นหมายถึงตำแหน่งผู้บริหารที่จะถูกกำหนดตัวเอาไว้แล้ว และฉันก็รอวันนี้มาตลอด”

แคทเธอรีนเอ่ยกับชายหนุ่มตาเป็นประกายอย่างมีความหวัง เอกกุลจึงได้แต่ยิ้มให้กำลังใจอีกฝ่ายในขณะที่กุมมือนิ่มนั้นเอาไว้

“ผมก็ขอให้คุณประสบความสำเร็จอย่างที่คุณปรารถนานะแคทเธอรีน แต่ขออย่างเดียว อย่ามัวแต่ทำงานจนลืมผมล่ะ”

“อันนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่า....คุณทำตัวให้น่าสนใจมากกว่างานได้หรือเปล่าค่ะคุณเอกกุล”

แคทเธอรีนเอ่ยพลางยิ้มกว้างทั้งปากและตาให้อีกฝ่ายจนเอกกุลใจเต้นแรง ชายหนุ่มใช้นิ้วแตะเบาๆที่ริมฝีบางบางนั้นพลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน

“ผมอยากจะเก็บรอยยิ้มนี้ของคุณเอาไว้จัง ผมชอบที่คุณยิ้มอย่างนี้นะแคทเธอรีนและอยากให้คุณมีแต่รอยยิ้มตลอดไป”

“ฉันจะพยายามยิ้มเยอะๆก็แล้วกันค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยพลางส่งยิ้มหวานที่กุมหัวใจเอกกุลเอาไว้ ทำเอาชายหนุ่มที่ไม่อยากจะหยุดจ้องมองใบหน้าเรียวที่บัดนี้อ่อนหวานไปด้วยความรู้สึกที่ลึกล้ำภายในใจ เอกกุลได้แต่อยากจะให้ช่วงนาที ณ ขณะนี้หมุนเคลื่อนไปอย่างช้าๆ เพื่อที่จะให้เขาและเธอได้เดินเคียงคู่กันไปเช่นนี้แบบไม่มีวันสิ้นสุด

 

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นทำให้แคทเธอรีนต้องหยิบมันขึ้นมาดูในขณะที่ทั้งคู่กำลังอยู่ในลิฟต์ หากหญิงสาวยังไม่ทันจะกดรับทันทีที่ก้าวออกมาจากประตูเหล็กที่เปิดออก นางเทเรซ่าก็ร้องทักอย่างยินดี

“แคท! แม่มีข่าวดีจะมาบอกลูก”

หญิงวัยกลางคนรีบเดินเข้ามาหาลูกพลางมองมือใหญ่ของเอกกุลที่เกาะกุมมือลูกสาวของเธออยู่ ชายหนุ่มเพียงแต่ยิ้มให้นิดๆก่อนจะยอมคลายมือที่จับออก แคทเธอรีนหันมามองมารดาพลางเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“แม่โทรหาหนู แล้วยังมาหาหนูที่นี่ มีเรื่องอะไรพิเศษเหรอคะ”

“พิเศษอาจจะไม่พอ ต้องเรียกว่า วิเศษ เลยดีกว่าแคท คุณปู่เดวิดของหนูน่ะ เขาตกลงจะให้หนูแต่งงานกับโทมัสแล้วนะ”

“อะไรนะคะแม่!

 

แคทเธอรีนร้องถามเสียงหลง ในขณะที่เอกกุลยืนนิ่งไปอย่างคาดไม่ถึง ...ตอนนี้สิ่งที่ชายหนุ่มรู้สึกเพียงอย่างเดียวก็คือ หัวใจเขารู้สึกเย็นเยียบจนเหมือนกับจะชาไปทั้งช่วงอก  ... เป็นอีกคนหนึ่งแล้วหรือ เป็นเขาอีกแล้วหรือที่ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้และเป็นฝ่ายที่เจ็บอยู่เพียงคนเดียว!  

 

“ทั้งจอห์นและเดวิด เสาหลักของโอลเชสเตอร์กรุ๊ป และโวลฟอร์ด เค้าตกลงกันลับๆเมื่อเช้านี้เอง แต่ตอนนี้ที่สำนักงานใหญ่รู้กันหมดแล้ว แม่เลยรีบมาบอกลูกแคท ...โอ แคทลูกรักของแม่”

นางเทเรซ่าละล่ำละลักบอกกับบุตรสาวพลางเดินเข้ามาโอบร่างระหงที่ยังยืนนิ่งไปอย่างตกตะลึง พลางอดหันไปมองผู้ชายที่เมื่อครู่ยังเดินเกาะกุมมือกันมาไม่ได้ ...  

“หนูว่ามันอาจจะมีเรื่องเข้าใจอะไรผิดกันก็ได้นะคะแม่ หนูกับโทมัสจะแต่งงานกันได้ยังไง พวกเราเป็นญาติกันไม่ใช่หรือคะ”

“เรื่องนั้นใครจะสนกันแคท แม่กับโทมัสก็ใช่ว่าจะเป็นพี่น้องคลานตามกันมาเสียเมื่อไหร่ พรุ่งนี้แม่จะไปที่สำนักงานใหญ่กับลูก คราวนี้พวกนั้นจะได้รู้สักทีว่า พวกเราก็ไม่ได้เป็นเหมือนกับหลุยส์หรือปีเตอร์ที่ถูกดีดกระเด็นออกจากวงจรของโอลเชสเตอร์กรุ๊ปไปแล้ว”

นางเทเรซ่าเอ่ยขึ้นอย่างไม่สนใจสีหน้าที่ซีดเซียวลงของผู้เป็นลูกสาวเลย เอกกุลมองสบประสานดวงตาคู่สีเทาที่เพียงแต่ส่งแววตาที่แสดงถึงความเสียใจหากไร้ซึ่งคำพูดใดๆกับเขาแล้วก็ตัดสินใจหันหลังกลับเข้าห้องไปเงียบๆ หากชายหนุ่มก็ยังไม่วายได้ยินเสียงนางเทเรซ่าที่เอ่ยกับบุตรสาวเบาๆ

“ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันแคทเธอรีน แม่เห็นลูกเดินจับมือกับเขา”

“เขา...เขาเป็น เพื่อน หนูค่ะแม่”

“งั้นก็แล้วไป พรุ่งนี้แม่ว่าจะพาหนูไปหาแอนนากับโทมัสที่บ้านด้วย ไหนๆก็จะแต่งงานกันแล้ว ควรจะต้องสนิทสนมกันไว้”

นางเทเรซ่าเอ่ยพลางจับจูงข้อมือบุตรสาวเข้าไปในห้อง ก่อนจะปิดงับประตูลง ...และเป็นการปิดประตูที่ตัดความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนที่เพิ่งสานสัมพันธ์กันแบบไม่ทันได้ตั้งตัว

 

เอกกุลเดินเข้ามาในห้องอย่างพยายามจะตั้งสติและใจเย็น แค่เพียงไม่กี่นาทีที่เขาปล่อยมือจากแคทเธอรีน ดูเหมือนว่าอะไรๆก็จะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ... เธอกำลังจะแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น ชายหนุ่มแค่นยิ้มให้กับตัวเองอย่างสมเพช ทำไมประวัติศาสตร์ถึงซ้ำรอยแค่เฉพาะกับเขาอยู่คนเดียว!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น