kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2560 19:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24
แบบอักษร

2017-01-12

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“มิทสึ..วันนี้วันอะไร?” หลังจากเลิกเรียนแล้ว ตอนนี้ผมก็กำลังนั่งรอให้ไดนาดินมารับตรงม้าหินอ่อนหน้าอาคารเรียนครับ โดยมีเพื่อนๆของผมนั่งรออยู่เป็นเพื่อนด้วย

 

 

 

“วันจันทร์ไง...ถามโง่ๆ” ผมละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันไปพูดกับไอ้เอกที่กำลังเล่นเส้นผมของผมอยู่

 

 

 

“มึงอยากโดนกูจูบโชว์เหรอ?” อ๊ะ! อย่านะมึง..ไม่อย่างนั้นนะ..ฮึ! ก็จะยอม! คึๆๆๆๆ

 

 

 

“ทำหน้าแบบนั้น..กูจัดให้..” ไอ้เอกพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆผม แต่ทว่า...

 

 

 

ปรี๊นนนนนนนนนนนน!

 

 

 

“โห..ดีนะ ที่ปากของกูยังอยู่ห่าง..” นั่นไง..มาแล้วสามีของผม!!

 

 

 

“นี่ๆๆ วันนี้วันเกิดกู..” อ้าว! เหรอไอ้เอก? เออ..ใช่ ผมลืมไปเลยนะเนี่ย..

 

 

 

“ขอผัวมึงดิ..ไปกินเค้กกันเดี๋ยวพี่ไนท์เลี้ยง” ไอ้เอกพูดพร้อมกับยกฝ่ามือขึ้นไปแตะตรงหัวไหล่ของพี่ไนท์เบาๆ

 

 

 

“เกี่ยวไรกับกู..” คึๆๆๆ สมน้ำหน้า!

 

 

 

“ฮิมิทสึ...ไปได้แล้ว” อ้าว..ผมก็นึกว่าไดนาดินมารับผมซะอีก..ไหงเป็นวัลดัสไปได้ล่ะครับเนี่ย!

 

 

 

“ไดนาดินล่ะครับ..” ผมถามพร้อมกับหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย

 

 

 

“ไม่ว่าง..” โห..มาดนิ่งเชียว! ดูหน้าปานอยากจะฆ่าใครตาย..

 

 

 

“สวัสดีครับพี่..” พวกเพื่อนๆของผมที่ยืนอยู่หกคนพูดขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้วัลดัส

 

 

 

“อืม...” วัลดัสแค่พยักหน้าลงรับไหว้เท่านั้นแหละครับ

 

 

 

“เออ..พี่ครับ วันนี้วันเกิดของไอ้เอก ผมจะขออนุญาตพี่พาฮิมิทสึไปกินเค้กตรงร้านสีชมพูหน้าโรงเรียนจะได้มั้ยครับ..” พี่ไนท์พูดพร้อมกับก้าวเดินเข้ามายืนข้างๆผม 

 

 

 

หมับ!  พรึ่บ!

 

“ม...”

 

 

 

“นะครับ...วัลดัส..” วัลดัสรีบดึงแขนของผมเข้าไปหา และก่อนที่สามีจอมเย็นชาของผมจะพูดปฎิเสธ ผมก็รีบพูดดักเอาไว้ซะก่อน พร้อมกับทำสายตาหมาน้อยอ้อนวอนไปด้วย

 

 

 

“...แค่ชั่วโมงเดียว..” โห..ก็ยังดีวะ

 

 

 

“ขอบคุณครับพี่!” จากนั้น พวกเพื่อนๆของผมต่างก็พากันยกมือไหว้ขอบคุณวัลดัสทันที หึๆๆๆ ดี..ดีมาก มือไม้อ่อนหัดเข้าใจสถานะการณ์แบบนี้..มีหวังพวกมึงคงชนะใจพวกเค้าได้ซักวัน เอ๋? ให้ความรู้สึกเหมือนพ่อตากับลูกเขยเลยอ่ะ!!  ตี๊ดๆๆๆๆ

 

 

 

“หืม? ฟีฟ่า?” ระหว่างที่ผมกำลังแอบกระพิบตาถี่ๆเป็นของรางวัลส่งไปให้เพื่อนดีเด่นทั้งหกคนอยู่นั้น แต่แล้ว เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้น ผมจึงมองไปที่หน้าจอก็เห็นว่าเป็นฟีฟ่า

 

 

 

“อืม..เอ๋? อา..อา..โอเค..” หลังจากจบการสนทนา ผมก็จ้องมองวัลดัสพร้อมกับเพื่อนๆสลับกันไปมา

 

 

 

“มีอะไร..” วัลดัสถามพร้อมกับถอดแว่นตาดำออก

 

 

 

“โห..พี่แม่งหล่ออ่ะ!” ผมแอบได้ยินเสียงของไอ้เป้พูดออกมาเบาๆฮี่ๆๆๆ ใช่มั้ยล่ะ? กูนี่ฉลาดเลือกจริงๆ..(ใช่เหรอ?)

 

 

 

“ฟีฟ่าโทรมาน่ะครับ..บอกว่า..วันนี้วันเกิดของเค้าและกำลังรอผมอยู่ในร้านสีชมพูหน้าโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว..” สิ้นเสียงของผม วัลดัสก็พยักหน้าลงเบาๆ ส่วนพวกเพื่อนๆที่ยืนอยู่กลับทำสีหน้างุนงง

 

 

 

“ฟีฟ่า? ใคร?” อ้อ! ใช่! พวกฟีฟ่ากับพวกนี้ยังไม่เคยเจอกันเลยนี่ครับ! อืม..จะว่ายังไงดีล่ะ? เพื่อนคนละสาย? ประมาณว่า..พวกฟีฟ่าจะเป็นเพื่อนในสายอาชีพที่ทำงานกันตอนกลางคืน และมักจะพบเจอกันในช่วงกลางคืนมากกว่า ส่วนพวกถึกๆนี่..จะเป็นเพื่อนในรั้วโรงเรียนและจะเจอกันในช่วงเวลากลางวัน..

 

 

 

“เพื่อนสนิทของกูอีกโรงเรียนนึง..เพิ่งรู้จักกันได้ปีกว่าน่ะ” ผมพูดพร้อมกับยกมือขึ้นกอดแขนของวัลดัส

 

 

 

“ไปกันเถอะตรงนี้อากาศร้อน..” วัลดัสสวมแว่นกันแดดแล้วพูดขึ้น

 

 

 

“นี่..ไปด้วยกันก็ได้นะ” ระหว่างที่วัลดัสกำลังโอบหัวไหล่ของผมเดินไปที่รถ แต่แล้ว วัลดัสกลับหันหลังไปพูดกับเพื่อนๆที่กำลังก้าวเดินออกไป

 

 

 

“ครับพี่..” จากนั้น พวกเพื่อนๆของผมก็เดินมาที่รถทันที คึๆๆๆ เห็นมั้ยๆ เข้าตามตอกออกทางประตูจะดีที่สุด! เอ๋...เข้าข่ายพ่อตากับลูกเขยอีกแล้วอ่า..

 

 

 

“ฮิมิทสึ..” หลังจากถึงร้านสีชมพูแล้ว พวกเพื่อนๆของผมต่างก็พากันลงจากรถ จากนั้น ผมที่กำลังทำท่าจะเปิดประตูรถลงตามไปกลับถูกวัลดัสเรียกและจับตรงแขนเล็กเอาไว้

 

 

 

“.....” ผมจ้องมองใบหน้าของวัลดัสอยู่นาน จากนั้น ผมก็นึกอะไรบางอย่างได้!

 

 

 

 

“จุ๊บ!” ผมยื่นหน้าเข้าไปจูบตรงริมฝีปากของเค้าเบาๆแบบปากแตะปากเท่านั้น แต่ทว่า..พอผมจะผละออก วัลดัสกลับล็อคตรงท้ายทอยของผมเอาไว้ซะงั้น! แถมยังสอดลิ้นเข้ามาในโพลงปากอีกด้วย!      ก๊อกๆๆ...

 

 

 

“อื้ออออออ!” ผมร้องครางประท้วงในลำคอเมื่อได้ยินเสียงเคาะกระจก ดีนะครับ..ที่กระจกรถติดฟิล์มดำ!

 

 

 

“ยิงทิ้งแม่งดีมั้ย..” กรี๊ดดดดดด! วัลดัสคุณจะโหดไปไหนครับ!! แค่ไอ้เอกมันเคาะเรียกเท่านั้นเอง!

 

 

 

“คนบ้า!” สิ้นเสียงของผม ผมก็เปิดประตูรถลงไปทันที

 

 

 

“ปากซีดลงมาเลยนะมึง..หึๆๆ” มึงไม่ต้องมาพูดเลยไอ้เอก!

 

 

 

“ฮิมิทสึ!” อา...พวกเพื่อนตัวเล็กของผมอยู่ทางโน้นครับ

 

 

 

“แล้วนี่...ใคร?” ว..ว..ว้าวววววววว! นี่ผมไม่เคยเห็นใครที่ไหนจะเหมาะสมกันเท่ากับเพื่อนของผมทั้งสองกลุ่มนี้มาก่อนเลยอ่ะ!! ถึงแม้ทางฝั่งเพื่อนตัวเล็กจะมีแค่สี่คนก็เถอะ! ดูสิๆๆ อิอิอิ จ้องกันเข้าไปๆ อย่างนั้นแหละ..จับจิ้นแม่งเลย!

 

 

 

“ฮิมิทสึ..ทำไมไม่นั่ง..” วัลดัสที่เดินตามหลังมาพูดขึ้น แต่ทว่า..ยังไม่ทันจะจบคำพูดของเค้า ผมดันยกนิ้วมือขึ้นไปแตะตรงริมฝีปากของเค้าเอาไว้ซะก่อน พร้อมกับทำปากจู๋ๆไปด้วย

 

 

 

“ชู่ว์....” ผมยกนิ้วชี้อีกข้างขึ้นมาแตะปากเล็กๆของตัวอย่างน่ารักจนวัลดัสถึงกับกระตุกยิ้มออกมา

 

 

 

“มอง.....เหี้ยอะไร! อยากมีเรื่องเหรอพวกมึงอ่ะ!” อ..อ...อ้ากกกกกกกกกก! คู่จิ้นของโผมมมม! โธ่..ใบชา นายมาทำความฝันของชั้นแหลกสลายไม่มีชิ้นดีเลย!!

 

 

 

“โห..ไอ้เตี้ย! มึงอย่ามาหาเรื่องพวกกู.. อย่างพวกมึงน่ะถ้าอยากจะมีเรื่อง โน่น..ต้องไปมีเรื่องกับหลักกิโลถึงจะเหมาะสมกันมากกว่า ไอ้เตี้ย!” อา..ไอ้เชี่ยเป้ มึงด่ากระทบกูอ่ะ! กูเตี้ยกว่าพวกเค้าอีกนะเฟ้ย!

 

 

 

“หนอย..ไอ้ผีเปรต! พวกมึงสูงเกินคนต่างหากล่ะ! อย่ามาว่าพวกกูนะ!” เฮ้อ! พอเถอะฟีฟ่า..แล้ววันนี้ก็จะได้แดกมั้ย..เค้กน่ะ?

 

 

 

“หยุด!” นั่น...ต้องเจอกับเอชเลยแบบนี้ ทีเดียวอยู่! แต่เดี๋ยวนะ? เอชเหรอ? มาได้ไงอ่ะ! แถมยังมีไดนาดินเดินตามหลังมาอีกด้วย!!

 

 

 

“พี่มาได้ไง..” วัลดัสถาม

 

 

 

 

“ผ่านมาน่ะ..ว่าจะไปที่โรงแรมซักหน่อย แต่บังเอิญเห็นรถของนายจอดอยู่ฝั่งนี้ ก็เลยแวะมาดู..” เอชพูดพร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาจูบตรงกลางหน้าผากของผมเบาๆ

 

 

 

“ใครอีกวะ..แต่ละคน..ทำไมออร่ามันเจิดจ้าขนาดนั้น” ไอ้เอกมันแอบพูดออกมาเบาๆ

 

 

 

“ฮิมิทสึ..มึงจะไม่แนะนำพวกพี่ๆ ให้พวกกูรู้จักเพิ่มเติมหน่อยเหรอ?”  ไอ้ภีมหัวหน้าห้อง 5/4 พูด

 

 

 

“อืม..งั้นขอแนะนำอย่างเป็นทางการนะ อ้อ! พวกนายสี่คนหยุดทำตาโปนๆราวกับหมาชิวาว่าได้แล้ว น่ากลัวตรงไหนกัน? นั่งลงก่อนป่ะ “ ระหว่างที่ผมกำลังจะแนะนำเหล่าสามีให้เพื่อนชายตัวถึกๆได้รู้จักอย่างเป็นทางการ แต่แล้ว..ผมก็ต้องตกใจพร้อมกับกระตุกยิ้มขำ เมื่อเหลือบไปเห็นชิวาว่าสี่ตัวกำลังจ้องมองพวกถึกตาเขม็ง

 

 

 

“เอาล่ะ..นี่เอช สามีของกูเอง เป็นพี่ใหญ่น่ะ”สิ้นเสียงของผม พวกเพื่อนๆก็ชะงักนิดหน่อย จากนั้น พวกมันก็ยกมือไหว้เอชอย่างนอบน้อม

 

 

 

“นั่นมือหรือว่าใบลาน..คิกๆๆ” เอ่อ..พอเถอะวีว่า!

 

 

 

“หึ! แล้วนั่นมือ..หรือว่าแง่งขิง!” กรี๊ดดดดด! มึงว่ากระทบมือกูป๊ะเนี่ย! ไหน..ไหน..อืม..มือกูก็เรียวเล็กและน่ารักนี่หว่า?

 

 

 

“เอ่อ..พอๆๆๆ ส่วนนี่..วัลดัส เค้าก็เป็นสามีของกู เป็นพี่รองน่ะ” ผมรีบตัดบทก่อนที่เพื่อนทั้งสองกลุ่มจะตีกัน

 

 

 

“สองคน? เอ่อ..มึงมี..เอ่อ..ผัวสองคน” ไอ้เอกพูดขึ้นเบาๆอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

 

 

 

“สุดท้าย..ไดนาดิน เค้าก็เป็น..เอ่อ..สามีของกูด้วยเช่นกัน คนที่มาส่งเมื่อตอนเช้าน่ะ” สิ้นเสียงของผม พวกเพื่อนๆต่างก็พากันชะงักตาค้างไปแล้วล่ะครับ! ไม่เว้นแม้กระทั่งพี่ไนท์..

 

 

 

“พวกคุณครับ..นี่คือเพื่อนสนิทของผมที่โรงเรียน พวกนายก็ด้วยนะฟีฟ่า..นี่เพื่อนของชั้นเอง นี่พี่ไนท์ พี่เนย พี่วี และนั่น..เป้ เอก ภีม ส่วนนี่..เพื่อนนอกรั้วโรงเรียนของผมเองครับพี่ไนท์ ฟีฟ่า วีว่า เบลเล่ ใชชา..” ผมพูดออกไปยืดยาวจนคอแห้งเลยทีเดียว

 

 

 

“หน้าตาบ้านๆแต่ชื่อดันเสือกไฮโซ..” ไอ้เอกพูดขึ้นมาอย่างกวนๆ

 

 

 

“หนักหัวมึงเหรอ? ไอ้พวกโลโซ!” จากนั้น มันก็ถูกฟีฟ่าตอกกลับซะจนหงายหลัง

 

 

 

“หยุด! เหลือเวลาสำหรับฮิมึทสึแค่ครึ่งชั่วโมงแล้ว..” อา..เป็นไงล่ะพวกมึง มัวแต่เถียงกันอยู่ได้!

 

 

 

“นั่งกินด้วยกันก่อนสิครับเอช..ไดนาดิน..” หลังจากที่เพื่อนตัวถึกนั่งลงตรงเบาะนั่งฝั่งตรงข้ามไปแล้ว ผมก็หันหน้าไปพูดกับเอชและไดนาดินที่ยืนอยู่ข้างๆทันที

 

 

 

“ไม่ล่ะ..พวกเรารีบไปประชุมนะครับ เอาไว้เจอกันที่บ้านนะ...” ไดนาดินพูด อา...นี่แสดงว่าพวกเค้ากำลังยุ่งวุ่นวายกันเลยทีเดียว แถมยังต้องมีใครคนนึงปลีกตัวมารับผมอีก เพราะฉะนั้น..ผมจะต้องทำหน้าที่เด็กดีซะหน่อยแล้ว!

 

 

 

“งั้น..วัลดัสก็คงจะยุ่งเหมือนๆกันกับเอชและไดนาดินสินะครับ? ถ้าอย่างนั้น..คุณก็ไปประชุมกับพวกเค้าก็ได้นะ!

 

 

 

“ไม่!!!” อึ่ก! สะดุ้งสุดตัวเลยกู..เล่นประสานเสียงกันออกมาซะขนาดนี้..ผมไม่พูดต่อแล้วก็ได้!

 

 

 

“เอ่อ..สั่งๆๆๆ” ผมนั่งลงข้างๆวีว่าพร้อมกับกางเมนูออกแล้วเงยหน้าพูดกับพวกเพื่อนๆที่กำลังแสดงสีหน้าแหยๆอยู่ทันที

 

 

 

“ไปก่อนนะวัลดัส..” สิ้นเสียงของเอช เค้าก็จ้องมองผมแว๊บนึงแล้วเดินออกไปจากร้านทันที ส่วนไดนาดินก็เดินเข้ามาลูบหัวของผมเบาๆ จากนั้น เค้าก็หันหลังเดินตามเอชไป

 

 

 

“กินอะไร..สั่งเลย เดี๋ยวชั้นจ่ายเอง..” วัลดัสที่นั่งลงข้างๆผมพูดขึ้น จนทำให้พวกเพื่อนๆต่างก็พากันยิ้มออกมากว้างๆเลยทีเดียว!

 

 

 

"หืม? อะไรวีว่า?" ระหว่างที่กำลังกางเมนูออก แต่แล้ว..วีว่าก็สะกิดผม ผมจึงหันหน้าไปมองเค้าแล้วถามออกมาอย่างสงสัย

 

 

 

"สองนาฬิกา.." หืม? อะไร? อ๋อ....ชะนีพี่สาวสามคนกำลังจ้องมองวัลดัสของผมตาเยิ้มเชียว! 

 

 

 

"มองชั้นทำไม?" ผมจ้องมองหน้าของวัลดัส ชิ!! หมั่นไส้! มีผัวหล่อต้องทำใจ..

 

 

 

"รับอะไรดีคะ.." ระหว่างที่วัลดัสกำลังกระตุกยิ้มแล้วเล่นกับผมโดยการจ้องตากัน แต่แล้ว พนักงานในร้านก็เข้ามารับออเดอร์พอดี จากนั้น พวกเราก็สั่งของที่พวกเราอยากกินไม่อั้น!

 

 

 

"พวกนาย..คบกับฮิมิทสึมานานแล้วเหรอ?" วัลดัสถามพร้อมกับยกกาแฟดำขึ้นจิบ

 

 

 

"ครับ..ก็ตั้งแต่มัธยมต้น" ไอ้เป้พูดพร้อมกับยักคิ้วเยาะเย้ยมาทางฝั่งของวีว่า

 

 

 

"ในโรงเรียน..วันๆนอกจากเรียนแล้ว พวกนายทำอะไรกันบ้าง" หืม? นี่วัลดัสกลายเป็นนักไต่สวนตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย?

 

 

 

"ผมเป็นประธานนักเรียนครับ..อยู่มอหก และนี่ไอ้เนยเป็นรองประธาน ส่วนนั่นไอ้วีเป็นผู้ช่วยครับ พวกผมนอกจากเรียนแล้ว..ก็มีหน้าที่รับผิดชอบอีกมากมายเลยทีเดียว" พี่ไนท์พูดขึ้นพร้อมกับเลื่อนจากคุ๊กกี้รูบพี่หมีมาให้ผม

 

 

 

"ส่วนผม..ไอ้เอก..ไอ้ภีม พวกเราเป็นหัวหน้าห้องครับ ผมจะเป็นหัวหน้าห้อง 5/3 ซึ่งเป็นห้องเรียนของฮิมิทสึ ส่วนไอ้เอกจะเป็นหัวหน้าห้อง 5/1 และสุดท้ายไอ้ภีม จะเป็นหัวหน้าห้อง 5/4 หน้าที่ของพวกผมก็หนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกันแหละครับ หึๆๆ" ไอ้เป้พูดพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ

 

 

 

"ฮึ! แต่ก็ยังมีเวลามาเฝ้าเมียของคนอื่น!" ฟีฟ่าพูดกระแทกออกมา

 

 

 

"ฟีฟ่า..นายอย่าพูดแบบนั้นสิ ก่อนหน้าที่ชั้นจะเจอกับพวกนาย ตอนที่ชั้นถูกไอ้พีระพลมันตามรังควาน..ชั้นก็ได้พวกเค้าคอยช่วยเหลือและคุ้มครองตลอดเลยนะ" สิ้นเสียงของผม พวกฟีฟ่าต่างก็พากันชะงัก ส่วนวัลดัสก็แค่นั่งฟังนิ่งๆ

 

 

 

"ถ้าไม่มีพวกเค้า..ชั้นจะได้เจอกับพวกนายทั้งสี่คน หรือพวกคุณทั้งสามคนรึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย เพราะช่วงนั้น..ชั้นลำบากมากจริงๆ เรียนก็ไม่ได้เรียน..นอนก็ไม่ได้นอน..ไอ้พีระพลมันคอยตามหลอกหลอนไปทุกๆที่ ถ้าไม่ได้พ่อของพี่ไนท์ที่เป็นนายตำรวจยศสูงช่วยจับมันเข้าตาราง และนั่นก็ทำให้พ่อของไอ้พีระพลตัดสินใจส่งตัวของมันไปดัดนิสัยอยู่ที่จีน ป่านนี้..พวกเราสามคนพี่น้องคงต้องเร่ร่อนไปอยู่ที่อื่นแล้วแน่ๆ" ผมพูดพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วยเมื่อนึกถึงเรื่องก่อนหน้านั้น

 

 

 

"ฮิมิทสึ..อย่าร้องนะ.." วีว่าที่นั่งอยู่ข้างๆพูดขึ้นพร้อมกับหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่คลอหน่วยของผม ส่วนวัลดัสกับเพื่อนตัวถึกถึงกับชะงักค้าง

 

 

 

"อา..พอเถอะ..เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว เอาเป็นว่า..ชั้นขอบใจพวกนายทุกคนที่คอยดูแลฮิมิทสึ และเป็นเพื่อนที่ดีกับเค้ามาโดยตลอด แต่..ชั้นพอจะไว้ใจพวกนายได้ใช่มั้ย?" หืม? ไว้ใจอะไรครับวัลดัส?

 

 

 

"หึๆๆๆ แน่นอนครับพี่..พวกผมรักและเอ็นดูฮิมิทสึเหมือนน้องชายแท้ๆ" สิ้นเสียงของพี่ไนท์ วัลดัสก็กระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ

 

 

 

"ในรั้วโรงเรียน..พี่ไว้ใจพวกเราได้เลยครับ" ไอ้เอกพูดพร้อมกับหยิบคุ๊กกี้เข้าปาก

 

 

 

"ชิ! หมั่นไส้ว่ะ คุณวัลดัสครับ อย่าไว้ใจอะไรให้มันมากนักนะครับ เนื้อขาวๆสวยๆเมื่ออยู่ท่ามกลางฝูงสัตว์ร้าย..มันน่าไว้วางใจตรงไหน!" เอ่อ..ใบชาครับ เพื่อนๆของชั้นเค้ากำลังจะทำคะแนนให้เหล่าสามีของชั้นไว้ใจ ขืนนายพูดแบบนี้..ก็หมดกันน่ะสิ!!

 

 

 

"นั่นสินะ.." อ๊ะ! นั่นไง..เอ่อ..พวกถึก..กูอนุญาติให้พวกมึงลากเพื่อนๆตัวเล็กของกูไปข่มขืนหน้าร้านได้นะ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เรื่องหนุกๆจะมีอีกไม่กี่ตอน..จากนั้น..ก็เข้าสู่โหมดล้วงลึกชีวิตจริงของหนูฮิมิทสึ คึๆๆๆๆ

 

 

็็

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น