นารึล90

คุณอาแสนรัก เป็นนิยายที่เกี่ยวกับรักต่างวัยที่ห่างกันถึง 25 ปี ระหว่าง อาภีที่แสนจะบ้างานกับเมียสาวที่ไร้เดียงสาที่ต้องทำหน้าที่ภรรยาในวัย18 ปี ที่เธอตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ

ตอนที่ 10 คนแก่ขี้ใจน้อย 1 อาภียังไม่แก่สักหน่อย อิอิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 คนแก่ขี้ใจน้อย 1 อาภียังไม่แก่สักหน่อย อิอิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2560 11:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 คนแก่ขี้ใจน้อย 1 อาภียังไม่แก่สักหน่อย อิอิ
แบบอักษร

                           

 

                   ภูวนลกลับเข้ามาในบ้านในเวลาหกโมงเย็นซึ่งถือว่าเวลาปกติ วันนี้เขาวุ่นวายกับการสั่งซื้อวัสดุและอุปกรณ์ต่างๆภายในไร่แต่ก็ไม่ลืมที่จะปลีกตัวไปในห้างสรรพสินค้าของตัวเมืองเพื่อซื้อของที่จำเป็นให้นีลดาที่ป่านนี้คงเพลิดเพลินกับการมีติวหนังสือเพื่อเข้าสอบมหาวิทยาลัย อย่างน้อยเธอจะได้มีความรู้ติดตัวไปไว้ใช้ในอนาคต เขาอยากให้เธออยู่ในวัยที่เหมาะสมไม่ใช่วัยที่ต้องรับผิดชอบต่างๆรวมถึงทำหน้าที่ภรรยาของเขา แม้เขาจะคิดร้ายหมกมุ่นทุกครั้งที่ใกล้ชิดเธอแต่เขายังคงข่มใจได้ดีเสมอ แต่วันนี้เขาก็ไม่เริ่มแน่ใจเหมือนกันว่าเขาจะทำตัวเป็นหุ่นยนต์ไม่รู้สึกอะไรกับเธอได้อย่างไร

                เขาเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าเด็กสาวกำลังนอนหลับบนโซฟาอย่างสบายโดยมีหนังสือเตรียมวางเปิดหน้าอกอยู่ในตอนนี้จึงหอบข้าวของที่ซื้อมานำไปวางบนโต๊ะทำงานในห้องนอนก่อนที่เขาจะเรียกเธอสองสามครั้งเพื่อปลุกให้ตื่น

                “วันนี้สนุกดีมั้ยนิด” ภูวนลทรุดนั่งข้างๆภรรยาสาวพร้อมกับวางแขนไปด้านหลังของเธอเพื่อโอบเอวกระชับให้ร่างบางเข้ามาแนบลำตัว

                “สนุกดีค่ะ พี่หนูนาน่ารักแล้วก็สอนนิดสนุกค่ะ” เธอยกมือปิดปากที่กำลังหาวด้วยความง่วงนอน

                “อาภีกลับมานานหรือยังคะ พอดีนิดเผลอหลับไปไม่รู้ตัว”

                “มาเมื่อกี้เอง ทานอะไรหรือยัง”

                “อุ้ย! นิดลืมทำอาหารเย็นเลยค่ะ” เธอลืมไปว่าเวลานี้ควรจะทำอาหารเย็น “นิดขอตัวไปทำอาหารก่อนนะคะ

                “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยววันนี้ฉันจะพาไปทานข้าวข้างนอกบ้าน ตั้งแต่เธอมาที่นี่ฉันก็ยังไม่ได้พาเธอไปไหนเลย”

                “งั้นนิดขอไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ แล้วอานิตจะไปเปลี่ยนชุดด้วยกันมั้ย”

                คำถามที่ไร้เดียงสาของเธอกลายเป็นคำเชื้อเชิญให้เขาคิดไปไกล

                “ไม่ล่ะ ฉันไปชุดนี้ดีกว่า เธอไปเปลี่ยนชุดเถอะ”

                นีลดาขึ้นไปเปลี่ยนชุดบนห้องก่อนจะลงมาในชุดเดรสสั้นลูกไม้สีขาวพลางแต่งริมฝีปากด้วยสีแดงระเรื่อจนเขานึกไปถึงวันแต่งงานที่เธอแต่งหน้าจนกลายเป็นสาวสวยโตเต็มวัย

                เธอน่ารัก...

                “นิดเรียบร้อยแล้วค่ะ”

                ภูวนลพยักหน้าก่อนจะขับรถพาเธอไปในร้านอาหารที่อยู่ในละแวกใกล้ๆบ้าน บริเวณแถวนี้อยู่ติดกับตัวอำเภอทำให้ผู้คนยังคงสัญจรบนถนนเพื่อจับจ่ายซื้อของเข้าบ้านก่อนแน่นหนา ร้านของกินมากมายเรียงราย ตลาดโต้รุ่งคับคั่งไปด้วยลูกค้าที่ทานอาหารกันเต็มโต๊ะโดยมีพ่อครัวปรุงอาหารอย่างวุ่นวายเป็นสีสันให้ตลาดยามค่ำดูมีชีวิตชีวา

                เขาเลี้ยวเข้าไปในร้านอาหารที่ประดับตบแต่งร้านอย่างดูอบอุ่น ภายในร้านเต็มไปด้วยครอบครัวที่ยกกันมาทานอาหารกัน ในระหว่างที่เดินเธอก็อดอิจฉาคู่รักบางโต๊ะที่นั่งติดกันพลางตักอาหารให้กันหรือแม้ก็ทั่งป้อนอาหารกันอย่างมีความสุข ส่วนเธอกำลังเดินตามเขาเข้าไปในร้านราวกับผู้ปกครองพาหลานเข้ามาทานอาหารโดยที่เขาไม่ได้จูงมือหรือเดินเคียงข้างกันในขณะที่เดินมาสักนิด สายตาของหญิงสาวที่บางโต๊ะมากันเป็นกลุ่มต่างก็แอบส่งสายตาให้เขาตลอดทั้งทางจนเธออยากจะคว้าแขนเขาเพื่อเดินคล้องเดี๋ยวนี้เสียเลย

                “อยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ยนิด” ดวงตาคู่แกร่งมองสบตาเธอ

                “ไม่ค่ะ นิดขอสั่งตามอาภีแล้วกันค่ะ”

                ชายหนุ่มไม่ได้ถามเธอหลังจากนั้น เพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาแทรกในจังหวะที่เธอจะคุยด้วย เขาก็ยกมือร้องห้ามไม่ให้เธอถามเขาในตอนนี้ เธอจึงได้แต่แค่นั่งเท้าคางมองคนตรงข้ามด้วยตาละห้อย

                “เมื่อกี้มีอะไรจะถามฉันหรือเปล่า”

                “นิดลืมไปแล้วค่ะ อาภีคุยงานเสร็จหรือยังคะ”

                “เสร็จแล้ว เมื่อกี้ลูกค้าโทรมาถามรายละเอียด สงสัยผู้ช่วยฉันคงลืมส่งข้อมูลไปให้ลูกค้าทางเมล์”

                นีลดาชะงักกับผู้ช่วยสาวของสามีตัวเอง ใจคอเขาจะไม่แนะนำคนสำคัญของเขาให้เธอรู้จักบ้างเลยสักนิด เธอเป็นภรรยาของเจ้าของไร่แต่กลับไม่มีใครรู้จักและเธอก็ไม่รู้จักใครนอกจากแม่บ้านของเขาเท่านั้น

                “อาหารมาแล้ว ทานกันเถอะเดี๋ยวจะเย็นกันพอดี” เขาเอ่ยปากชวนภรรยาสาวที่นั่งเงียบไม่พูดอะไร

                เธอตักอาหารเข้าปากด้วยหิวโหยโดยที่มีเขามองจ้องเธอเป็นระยะแต่เธอก็ไม่ได้สนใจกลับทานอาหารอย่างรวดเร็วที่ตัวเองฝืนใจทานอาหารที่ทำเองด้วยความหงุดหงิด เพราะมันไม่อร่อยสักนิด อาหารตรงหน้าจึงเป็นอาหารที่เธอต้องการจะดื่มด่ำกับรสชาติที่แสนอร่อยและพยายามลืมเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ชอบคิดมากออกจากความคิดในตอนนี้

                “”อาภีอิ่มแล้วหรือคะ” เธอเห็นเขาทานอาหารได้ไม่กี่คำก็รวบช้อนส้อมแล้ว

                “อิ่มแล้วล่ะ เธออยากได้อะไรเพิ่มมั้ยเดี๋ยวฉันจะได้สั่งมาให้” เขาอมยิ้มพลอยมีความสุขที่เห็นเธอทานอาหารอย่างมีความสุข

                “ไม่เอาแล้วค่ะ แค่นี้ท้องก็จะแตกอยู่แล้วค่ะ” เด็กสาวพลางลูบท้องด้วยความอิ่ม

                “เรากลับกันเลยแล้วกัน” เขาบอกเธอพลางกวักมือเรียกพนักงานให้คิดเงิน ไม่นานพนักงานหนุ่มก็นำเงินทอนมาให้พร้อมกับให้คูปองพิเศษแก่เขา

                “สำหรับลูกค้าที่มากันเป็นครอบครัวครับ ทางร้านเรามีโปรโมชั่นสิ้นเดือนว่านี้ถ้าคุณพ่อหรือคุณแม่พาคุณลูกมาทานร้านจะลดให้สามสิบเปอร์เซ็นต์เป็นประจำครับ”

                พนักงานหนุ่มคงไม่รู้ถึงความรู้สึกที่โกรธเคืองของภูวนลไม่น้อย เขาได้กลายเป็นคนสูงอายุไปแล้ว

                “ไม่เป็นไร ฉันไม่ต้องการส่วนลดหรอก...” เขาขบฟันแน่น “นายเก็บไว้ให้คนอื่นเถอะ ฉันมีปัญหาจ่ายคนอาหารพวกนี้!” น้ำเสียงที่ฉุนเฉียวของเขากราดขึ้นจนพนักงานหนุ่มรีบก้มโค้งศีรษะและเก็บคูปองออกไปจากโต๊ะอาหารนี้ทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยถามอะไรต่อไป

                “ฉันเหมือนพ่อของเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?” เขาหันมาถามภรรยาเด็กที่ก้มหน้าอายเล็กน้อยกับความเข้าใจผิดของพนักงานร้าน

                “นิดก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” เธออยากจะตะโกนบอกเขาเช่นกัน

                เขานั่นแหละที่ทำตัวเป็นผู้ปกครองตลอดเวลา

                “คราวหน้าฉันจะบอกไอ้เด็กนั่นว่าเธอเป็นเมียฉันต่างหากล่ะ!” เขาทุบโต๊ะอย่างแรงด้วยความโมโหจนคนรอบข้างมองด้วยความสงสัย

                “อาภี! ใจเย็นก่อนซิค่ะ” นีลดากุมมือเขาแน่นในขณะที่ตัวเองแอบยิ้ม!

 

 

ความคิดเห็น