ภัคร์ภัสสร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 11 : เมื่อรักผลิบาน (B)

ชื่อตอน : Chapter 11 : เมื่อรักผลิบาน (B)

คำค้น : ล่ารัก, ล่ารักเจ้าสาวแจ็คพ็อต, เจ้าสาว, นิยายรัก, นิยายน่ารัก, สนุก, ภัคร์, ภัคร์ภัสสร, ผู้หญิงของมาเฟีย, Chineserose, writer, บ่วงรักเฉพาะกิจ, EBOOK

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2560 08:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 11 : เมื่อรักผลิบาน (B)
แบบอักษร

 

“จะไปยังไงดี รถพี่แทนไม่ได้แน่นอน”หญิงสาวเอ่ยเสียงเบาแผ่ว ดวงตาเจือแววกังวล ความไม่สบายใจปกคลุมไปทั้งจิตวิญญาณของน้าสาว ที่ได้เลี้ยงเด็กเล็กแบบจริงจังก็ตอนนี้เอง

 

“ได้สิ อุ้มแกไว้ตรงกลาง”เรามีกระเป๋าอุ้มเด็กเล็กนี่นา เขาไม่ยอมแพ้ ในสภาพการจราจรปัจจุบัน ซุปเปอร์ไบค์ของเขาคือการเดินทางที่คล่องที่สุดแล้ว ส่วนความปลอดภัยไม่ต้องห่วง ฝีมือระดับธันยาพัฒน์แล้ว ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคน

 

ในความปกป้องของเขาได้อย่างแน่นอน และสมองเขาก็รู้แล้วว่าจะพาเด็กหญิงไปรักษาที่โรงพยาบาลแห่งไหนที่จะได้รับการดูแลเป็นอย่างดีที่สุด

 

ไม่นานรถซุปเปอร์ไบค์ก็พาหลานตัวเล็กมาถึงโรงพยาบาล

 

“คุณแทน”พนักงานต้อนรับที่ประจำอยู่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์โรงพยาบาลร้องเรียกชื่อเขา ขณะเดินออกมาต้อนรับอย่างพินอบพิเทาเพราะรู้ว่าเขาเป็นใคร หากชายหนุ่มเหลียวซ้ายแลขวาพลางกระซิบเธอเบาๆ

 

 

“ปกติเถอะครับ ช่วยดูแลคนไข้ด้วย” ชายหนุ่มพยักพเยิดไปที่ปภาณพิชญ์กับหลานตัวน้อยที่นั่งรอคิวอยู

 

“ได้ค่ะ จะดูแลระดับพิเศษ”พนักงานสาวรับคำ

 

“ฝากด้วยนะ”เขาว่า

 

“ค่ะคุณแทน”

 

“ท่านประธานอยู่ใช่มั้ย” ถามเสียงเรียบ

 

“ค่ะ ท่านยังไม่กลับ”พนักงานตอบด้วยท่าทีนอบน้อม แสดงความเคารพทายาทท่านประธาน

 

“ขอบคุณ” เขาพูดจบก็เดินไปหาหญิงสาว กำลังอุ้มปลอบโยนเด็กหญิงที่ร้องไห้จนดวงตารีเล็กฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำตา เธอเงียบเสียงแล้ว แต่สีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาเดาว่าอาจเพราะอาการไม่สบายมากกว่า ปกติที่เขาเห็นเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักน่าชังออกจะตายไป

 

“รอตรงนี้นะ เดี๋ยวได้คิวรักษาแล้วล่ะ พี่แทนไปธุระไม่นานจะมารับ”เขาสั่งเสียงอ่อนโยน ดวงตากลมโตจับจ้องมีแววสงสัยเจือในนั้น

 

“ธุระในโรงพยาบาลเหรอคะ?”เธอถามเขา ธุระในโรงพยาบาล เขาอาจจะมีเพื่อนหรือญาติมาเข้าพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ก็เป็นได้

 

“ครับ มีคนรู้จักน่ะ” เขาบอกเป็นเชิงตัดบทไปด้วยในตัว ตัดปัญหาที่จะต้องเล่าความจริงในเวลานี้  ธันยาพัฒน์ไม่มีเจตนาจะโกหกหรือปิดบังอะไรทั้งนั้น หากยังไม่เหมาะที่จะบอกความจริงทั้งหมดว่าเขาเป็นใครในเวลานี้ เขาจะบอกเธอในเวลาที่เหมาะสม

 

 

หลังจากชายหนุ่มเดินขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นสองของตึก ซึ่งสงวนเอาไว้ มีเพียงผู้บริหารระดับสูงอย่างท่านประธานบริหารเท่านั้นที่ประจำการบนนี้

 

เขาเคาะประตูส่งสัญญาณก่อนเปิดเข้าไปภายในร่างสูงโปร่งยืนนิ่งแน่ว ตรงหน้าคือภาพบิดานั่งทำงานอย่างมั่นคง ห้องทำงานผู้บริหารสูงวัย ตกแต่งโทนสีน้ำตามทึม ไม่มีการประดับประดาอะไรมากมาย ฉากหลังเต็มไปด้วยชั้นหนังสือ ธันยาพัฒน์มองบนโต๊ะทำงาน มีลูกตุ้มโน้มถ่วงกำลังกวัดแกว่งไปมาเป็นจังหวะ ไม่นานคนเป็นพ่อก็วางมือจากเอกสารตรงหน้า เงยขึ้นมองสบลูกชายด้วยแววตามั่นคง

 

“มาแล้วเรอะ นั่งสิ”คนเป็นพ่อเอ่ยทักเสียงเรียบนิ่ง หากความสนใจยังจดจ่ออยู่กับแฟ้มเอกสารที่เขาต้องเซ็นอนุมัติ และดูเหมือนจะเย็นชากับลูกชายเหมือนทุกๆ ครั้งที่เผชิญหน้ากัน

 

“รู้ว่าผมจะมาด้วย”ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น หลังจากนั่งลงอย่างสบายๆ เมื่อบิดาสั่งคนให้อกเขาว่าท่านประธานต้องการพบเขาที่ห้องทำงานส่วนตัว โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้เป็นอีกหนึ่งธุรกิจของ เจ.วิลเลี่ยมส์ ที่แตกหน่อขยายไลน์ออกมา จากเดิมที่ทำธุรกิจโรงแรม ความเป็นนักธุรกิจมักจะไม่ลืมว่า ไม่ควรวางไข่ไว้ในตะกร้าใบเดียวเพื่อบริหารความเสี่ยง อีกทั้งเขามองว่าธุรกิจบริการเกี่ยวกับสุขภาพกำลังมาแรง มาถึงปีนี้ธุรกิจโรงพยาบาลก็ดำเนินการมาถึงห้าปีและนับวันมีแต่จะก้าวหน้ามากขึ้น

 

“คนรายงานว่าแกพาคนมารักษา”บิดาเอ่ยขึ้นถามหลังจากเซ็นเอกสารเรียบร้อย ดวงตาคมกริบของคนเป็นพ่อยังดูมีแววเผด็จการอยู่ในนั้น

 

“ครับ ช่วยดูแลด้วย” ลูกชายเอ่ยเป็นเชิงขอร้อง

 

“ใคร?”บิดาถาม มันน่าสงสัยไหมล่ะ จู่ๆ ลูกชายก็กระเตงผู้หญิงที่เขาไม่เคยเห็นหน้า แถมพ่วงด้วยเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ มาด้วย มันอดคิดไม่ได้ว่าลูกชายไปแอบซุกลูกซุกเมียที่ไหนโดยที่พ่อไม่รู้หรือเปล่า เพราะเขาเคยลั่นวาจาไปแล้วว่าจะให้ธันยาพัฒน์แต่งงานกับใคร

 

 

“เพื่อน”ชายหนุ่มตอบห้วน บรรยากาศภายในห้องทำงาน

 

“เด็กล่ะ?” บิดาไม่หยุดเซ้าซี้

 

“หลานของเพื่อน”คำตอบยังคงห้วนเหมือนเดิม

 

“ฉันคิดว่าแกไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหนแล้วปิดบังครอบครัวเสียอีก”คนเป็นพ่อดักคอ

 

“ผมไม่ใช่คนแบบนั้นแน่นอน”คนเป็นลูกชายปากดี เขารู้ดีว่านิสัยแบบนั้นไม่ใช่เขาแน่นอน แต่ถ้าเป็นหนุ่มใหญ่ตรงหน้าที่เขากำลังต่อปากต่อคำอยู่ตอนนี้ละก็ไม่แน่ นอกจากมารดาเขา บิดาก็มีภรรยานอกสมรสอีกชนิดที่นิ้วมือไม่พอจะนับ แล้วยังลูกนอกสมรสที่เขาต้องทำหน้าพี่อีกหลายคน เขาตั้งปณิธานเอาไว้ตั้งแต่อายุแปดขวบแล้วว่า เขาจะไม่มีวันทำตัวเจ้าชู้อย่างบิดาแน่นอน เขาจะเป็นลูกไม้ไกลต้น... เขาไม่อยากทำผู้หญิงดีๆ คนไหนร้องไห้ เหมือนแม่ที่ร้องไห้เพราะพ่อมานับครั้งไม่ถ้วนตลอดชั่วชีวิตของแม่

 

“งั้นสินะ”เหมือนว่าคนเป็นพ่อจะรู้ว่าลูกไม่พอใจกับการเหน็บแนมนั้นนัก

 

_____________________________

จบตอนแล้วคร่าาา อ่านนิยายจบแล้วอย่าลืมไปกดติดตามเพจไรต์กันด้วยนะคะ 

ไชนิสโรส

ภัคร์ภัสสร

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}