ไปอ่านต่อในแอป ได้อารมณ์มากกว่า แถมยังรับ กุญแจฟรี ได้อีก

tunwalai logo
ธัญวลัย rating 100,000+ ratings

bartz

รักวุ้นๆ ของเราสองคน

ชื่อตอน : บทที่๘ เขิน( NCมั้ง)

คำค้น : ใสๆ,yaoi, nc(มั้ง)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 187

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2560 05:18 น.

บทที่๘ เขิน( NCมั้ง)

แบบอักษร

บิกside//

"กลับมาแล้ว"

ผมเปิดประตูห้องเข้ามาหลังจากที่ผมออกไปซื้อยากับข้าวต้มหน้าปากซอยมา นี้มันเป็นไรทำไมมันไม่บอกผมเลยสักคำ ผมยอมรับน้ะว่าผมเป็นหว่งมันมากผมเดินมาหาไอ้อั๋นที่เตียงก็เห็นมันกำลังหลับอยู่ นี้ถ้าผมไม่ติดประชุมทั้งวันผมคงมาหามันแล้ว ผมยอมรับน้ะว่าสองสามวันที่ผ่านมาผมคิดถึงมันอยู่ทุกวันเลยแต่ผมก็อยากเคลียงานให้เสร็จทั้งหมดเพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับมันแต่เห็นมันไม่สบายแบบนี้aผมก็อดเป็นห่วงมันอยู่เหมือนกัน 

 

ผมยกถ้วยข้าวต้มไปหาไอ้อั๋นที่เตียงแล้วปลุกมันให้ลุกขึ้นมาทานข้าวก่อนเพื่อที่จะได้ทานยาตามหลัง

 

"อั๋น..ลุกขึ้นมาทานข้าวก่อน"

 

ผมเรียกมันเบาๆให้ลุกขึ้นมากินอะไรก่อนค่อยไปนอน

 

"อืม.."

 

มันค้านรับผมก่อนที่จะลุกขึ้นมาทานข้าว

 

"นี้..มึงกลับมาแล้วหรอ"

 

มันถามผมด้วยเสียงติดแหบ

 

"อืม..กูกลับมาแล้ว"

 

"ทานข้าวก่อนน้ะเดียวมึงค่อยนอน"

 

ผมค่อยๆป้อนมันทีละคำสองคำ

 

"เอาโทรศัพมึงมาดิ"

 

มันมองผมอย่างงงๆแล้วก็ยื่นโทรศัพมาให้ผมผมกดเบิอร์ผมแล้วโทรออกแล้วก็ไม่ลืมที่จะเม็ม 

เบิอร์ตัวเองลงไปด้วย

 

"มีไรมึงก็โทรหากูด้วยนะ"

 

"ไม่ได้ขอสักหน่อย"

 

หึหึ ผมยิ้มที่มุมปากนิดๆก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า

 

"ดื้ออย่างงี่เดียวก็จับกดทำเมียเลย"

 

"จ..จะบ้าหรอใครเค้าจะไปยอม"

 

ดูมันพูดด้วยน้ำเสียงติดขัดนิดหน่อย ตอนนี้ผมรู้ได้ว่าหน้ามันร้อนวูพอยู่แน่ๆเพราะหน้ามันแดงมากเลยตอนนี้ มันไม่สบตาผมแสดงว่าไอ้อั๋นมันกำลังเขินผมอยู่แน่ๆ ผมแกล้งพูดออกไปว่า

 

"ไข้ขึ้นหรอ..มึงหน้าแดง"

 

ผมก็เอามือไปแต่ะที่หน้ามันแล้วโนมหน้าเข้าไปหามันไกล้ๆ มันก็หันหน้าหนีผมอยู่ดีผมเลยจับคางมันให้มันหันมาสบตากับผม ปากสีชมพูปนแดงนิดๆนี้มันหน้าจูบจนผมอดใจไม่ไหวผมเลยก้มลงไปจูบกลีบปากมันทันที่

 

_____________________________

 

อั๋นside

 

 

ต้อนนี้หน้าผมมันร้อนวุพวาพไปหมดตอนที่ไอ้พี่บิก ก็ไอ้บิกนั้นแหละมันก้มลงมาจูบผมผมไม่มีการขัดขืนอะไรเหมือนถูกมนล์สกดทำให้ขยับตัวไม่ได้ ตอนนี้

หัวใจข้างซ้ายของผมมันเต้นแรงจนจะออกมาเต้นรบำอยู่แล้ว

"หึหึ..นี้กูไม่รู้เลยนะว่าตอนนี้มึงหน้าแดงเพราะเป็นไข้หรือ..."

 

มันเว้นวัก 

 

"..มึงเขินกูกันแน่"

 

ไอ้บ้านี้ กูก็ต้องเขินมึงอะดิกูไม่ได้เป็นไข้สักหน่อย หรือจะให้กูไปเขินหมาตัวไหนกันฟ้ะ

 

"ไม่ตอบอยางงี้ เขินกูอะดิ"

 

มันพูดติดขำออกมา โอ้ยำม่ไหวแล้วผมร้อนหน้าไปหมดแล้ว ผมเอาหน้าผมมุดต้ายที่นอนทันที

ก็กูเขินอ่ะไอ้บ้านิ

 

"เอ้ย..อย่าหลบหน้ากูดิ..ไม่ต้องอายขนาดนั้นก็ได้"

 

ยังมีหน้ามาพูดอีกน้ะไอ้หน้าด้าน

 

"มึงอย่ามาดึงน้ะไอ้บ้า..กูจะนอน"

 

ผมด่ามันไปก่อนที่จะเปลี่ยนเรื่อง

 

"จะนอนหรอ..งั้นนอนไป"

 

พูดจบมันก็ขึ้นมากอดผมที่นอนเอาผ้าห่มปลกคลุมหัวอยู่ นี่มึง

จะทำให้ใจกูเต้นแรงไปถึงไหนกันฟ้ะ

 

 

 

"มึงจะนอนก็นอนไปดิว้ะ..มือมึงมันจะหล่วงไรนักหนา"

 

ผมเริ่มจะไม่ไหวกับการกระทำของไอ้พี่บิกแล้วน่ะจับๆคลำๆอยู่ได้มันจักกะจี้นะโว้ยมึงจะรู้บางมั้ย ยังงี้ใครเค้าจะนอนได้ว่ะ

 

"ก็กอดไง"

 

ดูมันพูดไอ้กอดอ่ะกูไม่ว่าไรมึงหรอกเพราะกูเต็มใจ เอ้ย!..ไม่ใช้หมายถึงว่าไม่ได้ว่าอะไรแต่มึงอย่าจับหัวนมกูได้ไหม มันรู้สึกร้อน! นี้พฤติกรรมแบบนี้มันคุ้นๆนะรู้สึกเสียวสันหลังยังไงไม่รู้

 

ปิก!

 

ฟลุก!

 

"โอ้ย! ..นี้ทีบกูทำไมเนีย"

 

"ก..ก็มือมึงมันไม่อยู่เฉยๆไงไอ้บ้า"

 

จะไม่ให้ถีบได้ไงก็มันเอามือมาจับไอ้นั้นของผม 'รู้กันนะว่าหมายถึงไร'

 

"กูเปล่าจับนะโว้ย..มันเป็นอุบัติเหตุ"

 

อุบัติเหตุหรึจงใจจับสะเต็มมือมึงยังจะมาพูดอีก

 

"มึงไม่ต้องเลย..คือนี้มึงนอนค่างล้างนั้นแหละ"

 

ผมบอกให้มันนอนกับพื้นแหละ

 

"เอ้ย..ได้ไงไม่เอาพื้นแข็งจะตายนอนไม่ได้หรอก"

 

มันว่าพร้อมจะปีนขึ้นมาหาผมบนเตียงแต่ก็ต้องหยุดชงักไป

 

"ถ้ามึงนอนไม่ได้มึงก็กลับไปเลย"

 

จรงๆผมก็อยากให้มันอยู่ที่นี้อยู่หรอกแต่เพื่อความปลอดภัยก็ต้องเอาตัวร้อดไว้ก่อนดิ

 

ใครเค้าจะไปอยากโดนเอาละ 

ถ้ามันคิดไม่ซื่อกับผมขึ้นมาจับผมกดกลางดึก อ๊อยบรรลัยละทีนี้

 

"เอ้ย..ได้ไงไม่เอา กู สันญาว่าจะแค่นอนกอดเฉยๆ"

 

ดูมันอ้อนวอนผม ผมมองมันอย่างไม่ค่อยไว้ใจนัก

"เอ้ย..อย่ามองแบบนั้นดิกูอ่ะเชื่อใจได้"

 

เชื่อได้ตายแหละมึง แต่แล้วตาผมมันก็ไปสดุดอยู่ที่เป้ากางเกงของอีกคน

 

"เชี้ย!...ไอ้นั้นมันหมายความว่าไง"

 

ผมชี้ไปที่เป้ากางเกงมันนี้นะหรอเชื่อใจได้ไอ้บ้าเอยตุงขนาดนั้นมึงยังจะให้กูเชื่ออีกหรอ

 

"มึงเห็นมั้ยเป็นเพราะมึงแหละทำให้กูเกิดอารมณ์เลยมึงต้องรับผิดชอบ"

 

อ้าว..ไอ้นี้กูไปทำไรให้มึงถึงต้องให้กูมารับผิดชอบมึงไอ้บ้า

 

"เกี่ยวไรกะกู..กูไม่ได้ทำไรสักหน่อยทำไมกูต้องรับด้วย"

 

ผมทำหน้าไม่พอใจ

 

"กูมึงทำอยู่นี้ไง"

 

ฮึ ผมทำหน้างง โกรธเนียนะ

 

"ชอบทำตัวหน้า'รัก'จนกูจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้วเนีย"

 

อ๊อย ใครหน้ารักพูดมากูก็เขินเป็นนะโว้ย เอ้ย! มันใช้เวลามั้ยเนีย

ผมเรียกสติตัวเองกลับมา

 

"น..หน้ารงหน้ารักไรกัน มึงไปช่วยตัวเองในห้องน้ำเลยเร็วๆ"

 

ผมชี้มือไปที่ห้องน้ำพร้อมมองมันตาขวาง

 

"กูบอกแล้วไงมึงต้องรับผิดชอบ ฉนั้นมึงทำให้กูหน่อยดิ"

 

มันพูดด้วยเสียงชวนให้ขนลุก

 

"ไม่โว้ยใครจะไปทำกัน!"

 

ผมปฏิเสธมันทันที่

 

"หึหึ.."

 

มันหัวเราะแบบนี้หมายความว่าไงว่ะ ผมขยับหนีมันนิดนึง

 

 

"ความอดทนกูไม่สูงขนาดนั้นนะโว้ย! จะทำให้'พี่'ดีๆหรึจะให้พี่ใช้ไม้ตาย"

 

มันพูดเสียงแข็ง น..นี้มันเอาจริงใช้มั้ยเนีย!

 

"ไ..ไม่โว้ย!"

 

ผมพูดด้วยเสียงติดขัด

 

 

 

 

"หึหึ"

 

มับ! 

 

"เอ้ย!..ท..ทำไรเนียลงไปเดียวนี้นะ"

 

ผมดิ้นสุดริดเพราะตอนนี้มันขึ้นโครมผมอยู่

 

"พี่บอกแล้วไง ถึงพี่จะมีความอดทนสูงแต่ก็ไม่ได้สูงขนาดนั้นหรอกนะ"

 

มันยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะก้มลงมาซุกใส่ซอกคอผม

 

"อื..อือ..ไอ้บ้าปล่อยนะโว้ย!"

 

ผมดิ้นอย่างสุดแรงแต่ก็ไร้ประโยด

 

"ก...กูยอมแล้ว!"

 

 ผมตโกนออกไป

 

"หึหึ..พูดไม่เพราะเลย พูดให้มันเพราะกว่านี้สิ เดียวพี่จะปล่อย"

 

มันยิ้มเล็กน้อย

 

"หนอย!..มันจะมากไปแล้วน้ะ"

 

"เด็กพูดไม่เพราะอย่างนี้มันต้องถูกสั่งสอน"

 

"อื..อือ..เด..เดียวยอมแล้ว พ..พี่บิกค้าบ..ผ..ผมยอมพี่แล้วอย่าทำผมน่ะ"

 

ไอ้บ้าเอย ฝากไว้ก่อนเฮ่อะมึง

 

"หึ..ยอมพี่เรื่องไรหรอ?"

 

หนอยแน่! ไอ้บ้าทำลืม ชิ! ไอ้ที่มันดันอยู่ข้างล้างเนียมันคือไรละห้ะ

 

"ก..ก็..ผ..ผมจะช่วยพี่ไง พ..พี่ช่วยลุกออกจากผมก่อนน้ะ"

 

ผมตอบอั้มๆอึ้งๆ

 

"หึหึ..อย่างงี้ค่อยดูหน้าฟังหน่อย"

 

ว่าเสร็จมันก็ลุกออกจากผมหันว่ามองผมที่ตอนนี้รู้ได้เลยว่าหน้าตัวเองแดงอยู่แน่ๆ

 

"รอไรละ..จัดการดิจะทำให้ไม่ใช้หรอ"

 

มึงจะรีบไปไหนเนียกูไม่วิ่งนี้มึงให้มันเนื่อยหรอก

 

"แมะ..พี่เนียใจร้อนจะเลยน่า.."

 

"ไม่ต้องมาถ่วงเวลาเร็วๆเลย"

 

บ้าเอ้ยรู้ทันอีก

ผมค่อยๆเอามือไปปลดซิบกางเกงมันแล้วดึงลงให้เห็นชั้นในสีแดงที่นูนอยู่บ้าเอ้ยต้องทำจริงหรอเกิดก็ผึ้งเคยครั้งนี้ครั้งแรกละว้ะ ผมหันไปมองหน้ามัน

 

"เอ้า..รีบๆสิ เดียวก็จับกดหรอก"

 

ไอ้นี้!..ไม่เห็นใจกูเลย

 

"รู้แล้วน่า..แอะอ้ะจับกดๆ ให้ทำใจหน่อยไม่ได้หรึไรเล่า"

 

ผมพูดเสียงเบาๆ แต่ร้างสูงตรงหน้าก็ได้ยินชัดเจนอยู่ดี

 

ผมเอามือไปแก่ะชั้นในตัวจิ๋วของมันแต่ก็ตกใจนิดนึง เพราะไอ้ 'ควาย' มันพงาบๆ เด้งออกมา 

 

"หึ ไม่ต้องตกใจไปหรอกไอ้น้องพอดีว่าของพี่มันใหญ่อ่ะน้ะ"

 

แหวะ..!! ไหญ่ตายแหละ.....

..... เอ้อ! ยอมรับก็ได้ว่าดูของมันไหญ่จริงแต่ใครเค้าจะไปกล่าพูดว้ะ หน้าอายชมัดเลย อยากจะมุดดินนี้มากเลยตอนนี้ ไอ้หน้าเนียมึงจะร้องไปถึงไหนห้ะ

 

ผมเอามือไปกุมควายของมันเอาไว้ รู้สึกอุ่นๆและก็แข็งโคตๆ

 

"อ..อะ..อัสส ชีสสส"

 

พอผมจับเท่านั้นแหละมันก็ครางออกมาทันที่ ไอ้บ้าเอ้ยร้องออกมาทำพ่องหรอ ของกูมันก็ตื่น

อ่ะอิไอ้บ้าเอ้ย

ผมเอามือรูดขึ้นลงช้าๆเป็นจังหวะ

 

"อือ..อืม..อัสส์..อย่างนั้นแหละอั๋น"

 

มันร้องครางชื่อผมออกมาด้วย ตอนนี้หน้าผมมันกลับร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ถ้าให้ผมเดาคงแดงจ่าาเพราะความเขินอายละมั้ง

 

"อื..อืออ..อั๋นเร็วอีกๆ..อือ..อาส์"

 

พอได้ยินอย่างนั้นมือผมมันก็เพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้น

 

"อืออ..อั๋น..ไม่ไหวแล้ว"

 

แม้งควายมึงมันจะขะหยายไปถึงไหนกันว้ะแค่นี้กูก็กอบกัมไม่ไหวอยู่แล้ว

 

"อืมม..จะเสร็จแล้ว"

 

 ผมออกแรงเร่งๆจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นจนถึงขีดสุด

 

"อัสส...อ้ะ..อ้าาาาา"

 

มันกระตุกสองสามทีพร้อมปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาเต็มมือที่กูกอบกัมส่วนนั้นของมันไว้

 

continue...

สวัสดีครับ มาต่อให้แล้วน้า ว่าจะลงแต่เมื่อวานแล้วแต่ก็ลืม
ตอนแรกที่บอกว่านิยายเรื่องนี้อารมณ์ใสๆแต่พอเขียนไปเขียนมาเอะ! มันยังไงๆไม่รู้
ก็ผึ้งจะเคยเขียนnc มั้ง เป็นครั้งแรก ถ้าไม่ดียังติชมได้เลยจะได้เอาไปแก้^_^
ฝากติดตามด้วยนะ~_~

 

 

ชื่อ
ความคิดเห็น