Kru Rin. ครุฑริน

Halloween yaoi บำบัดรักนายฆาตกรโรคจิต

ชื่อตอน : บำบัดรักนายฆาตกรโรคจิต ep.17 -100%-

คำค้น : ไมเคิล เจย์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2560 20:05 น.

บำบัดรักนายฆาตกรโรคจิต ep.17 -100%-

แบบอักษร

''อึก...อือ...ไมคิล..ไมเคิล''ร่างเล็กของตนที่นอนอยู่บนเตียงบิดตัวไปมาด้วยความไม่สบายตัว

''ฉันอยู่นี่''ไมเคิลที่ได้ยินเสียงของเจย์เด้งตัวลุกขึ้นมาดูอาการของเจย์ก่อนจะใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆเช็ดหน้าที่มีเเต่เหงื่อกาฬของเจย์ออกให้ ตอนนี้ฝนยังไม่หยุดตกเเละคงกระหน่ำซ้ำลงมาเรื่อยๆ ทำให้อากาศหนาวกว่าปกติเขาเลยไปเขายืมฮู้ดจากอาร์รันมาใส่

''อืออ..''เจย์ครางงืมๆในลำคอเมื่อไมเคิลเช็ดตามต้นคอให้ ก่อนที่มือของเจย์เองจะจับหมับเข้าที่ข้อมือไมเคิลบังคับให้ลากต่ำลงมาอีก

''เจย์''ไมเคิลมองอย่างฉงนก่อนที่จะสังเกตดีๆว่าคนตรงหน้าไม่มีสติครึ่งมีสติครึ่ง

''กอด..กอดหน่อยไมเคิล''เจย์เสียงอ๋อยตาเยิ้มเเละหน้าแดงเพราะฤทธิ์ไข้หันมาออดอ้อนไมเคิลทำเอาหัวใจไมเคิลเเทบหยุดเต้นเมื่อเห็นสีหน้านั้น

''...''ไมเคิลไม่ได้ตอบอะไรก่อนที่จะเขยิบขึ้นไปนอนข้างๆเจย์ เสื้อผ้าของเขาเริ่มเเห้งไปแล้วเเค่ชื้นเล็กน้อยทำให้ไม่มีปัญหาที่จะกอดเจย์

แฮ่ก...แฮ่ก...

ลมหายใจร้อนระอุของเจย์พ่นมารดต้นคอของไมเคิลทำเอาไมเคิลขนลุกชั้นขึ้นทันทีพร้อมกับปากนั่นผเยอขึ้นเล็กน้อยราวเชิญชวนไมเคิลจึงค่อยๆโน้มหน้าลงไปหาร่างในอ้อมกอดก่อนที่จะบดจูบนุ่มลึกลงไปที่ริมฝีปากร่างบาง เจย์ตอบสนองจูบนั้นมือของเขาขยุมเสื้อบริเวณแผงอกไมเคิลเเน่น 

''อะ..อื้อ''ไมเคิลเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมเจย์เองก่อนจะตระกกกอดร่างตรงหน้าเเน่นขึ้น เรียวขายาวของเจย์ถูกแยกออกด้วยน้ำมือของไมเคิล

เปรี้ยงง!!

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นทำให้ไมเคิลได้สติคืนมาเขากำลังจะทำอะไรต่อมิอะไรกับเจย์ที่ป่วยเเละบาดเจ็บอยู่ เมื่อนึกได้ดังนั้นไมเคิลก็ผละออกมาจากร่างที่หลับฟุบไปแล้วของเจย์มาเปลี่ยนมาเป็นนอนกอดเฉยๆเพื่อทำให้เจย์อุ่นใจได้ระดับหนึ่ง ซึ่งเจย์ก็ออดอ้อนให้ไมเคิลกอดเขาทั้งคืนเเม้ว่าไมเคิลจะกอดอยู่เเล้วก็ตามฃ

''งือออ ไมเคิล''เจย์เรียกเขาอีกเเล้ว

''ฉันอยู่นี้''ไมเคิลกระชับกอดเเน่นขึ้นทำให้คนที่ถูกแทบจมหายเข้าไปในร่างคนกอดทันที

''งืมมม...มาร์ตินนน''เจย์ครางงืมงำทำให้ไมเคิลคิ้วขมวดมีเขาอยู่เเล้วยังจะละเมอถึงคนอื่นอีก แต่ไมเคิลก็พยายามไม่ใส่ใจอะไรมากก่อนจะข่มตาหลับกับอีกฝ่าย

 

-รุ่งเช้า-

เจย์ตื่นมาก็พบว่าไม่มีคนนอนข้างกายเเล้ว เขาจำได้เลือนลางว่าคนมานอนกอดเป็นไมเคิลเเละถอดหน้ากากด้วยเเต่เขากลับมองภาพไม่ชัดเพราะมันมืด ให้ตายเถอะเวลาแบบนี้ทำไมมองไม่เห็นนะ

''ตื่นเเล้วเหรอเจย์''คาร์ลเปิดประตูเข้ามาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่ข้างเตียงเจย์

''อือ..''เจย์ครางอืมตอบสั้นๆ

''เป็นไงบ้าง''คาร์ลถามต่อด้วยความเป็นห่วง

''ปวดเเละเจ็บตามตัวนิดหน่อย ไข้ยังมีอยู่อะนะ''เจย์บอกก่อนจะค่อยๆยันตัวลุกจากเตียง

''จะไปไหนเหรอ''คาร์ลถามเมื่อเห็นว่าเจย์ไม่ได้ลุกไปเข้าห้องน้ำเเต่ไปทางประตูแทน

''จะไปแต่งตัวทำงานหน่ะ''เจย์ตอบก่อนจะเปิดประตูห้องออกไป

''เดี๋ยวสิ นายยังไม่หายดีเลย''คาร์ลท้วงก่อนจะรีบตามไป

''ไม่เป็นไรหรอกน่าา ฉันห่วงที่โรงเรียนมากกว่า อีกอย่างเเค่แผลเล็กน้อยกับรอยฟกช้ำประคบยาหน่อยก็หายเเล้ว''เจย์ยิ้มให้

''จะบ้าเหรอ ไหนแผลตรงที่ปากนายอีกยังซับสีเลือดอยู่เลย โหนกแก้มก็ช้ำด้วย''คาร์ลปรี่เข้ามาจับตามใบหน้าผม

''อะโอ้ย เบาๆ''เจย์บอกก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

''เห็นมั้ย จับเเค่นี้ก็ร้องเเล้ว''คาร์ลมองเจย์ที่น้ำตาปริมเพราะความเจ็บ

''ไม่เป็นไรหรอกพลาสเตอร์ปิดแผลก็สิ้นเรื่อง''เจย์ทำปากบู้

''เเล้วอาร์รันอยู่ไหนอ่ะ??"เจยเปลี่ยนเรื่องก่อนจะทำท่ามองหาอาร์รัน

''อาบน้ำอยู่หน่ะ''คาร์ลตอบ

''เหรอ นายควรจะดูแลเขานะ เป็นการตอบแทนเล็กๆน้อยๆที่นายมาอยู่บ้านเขาไง''เจย์เสนอ

''อะไรบ้างอ่ะ??''คาร์ลถาม

''ก็..ตอนเช้าทำอาหารเช้าให้ ใส่เนคไทค ติดกระดุมเสื้อให้ วันหยุดก็ดูแลทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า มอนิ่งคิสด้วย''

''มอนิ่งคิส?''คาร์ลเลิกคิ้วอย่างงุนงง

''ก็จุ๊บก่อนออกจากบ้านไง''เจย์ตอบเเบบยิ้มๆ 

''ได้เหรอ??''คาร์ลถามต่อเพื่อความมั่นใจ

''ได้สิเฉพาะกับอาร์รันคนเดียวนะ''เจย์ขยิบตาใส่ก่อนจะรีบออกจากบ้านอาร์รันไป

ส่วนคาร์ลก็ดิ่งมาทำอาหารเช้าให้อาร์รันแล้วขึ้นไปหาอีกฝ่ายที่ด้านบน

''อาร์รันเเต่งตัวเสร็จรึยัง??''คาร์ลเปิดประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะ

''อื้อ เกือบเเล้ว''อาร์รันในสภาพที่ยังไม่ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตดีๆหันมาตอบคาร์ล

''มา ฉันช่วย''คาร์ลนึกถึงความพูดเจย์ได้จึงปรี่เข้าไปหาเเล้วจะเอื้อมมือไปใส่กระดุมเสื้ออาร์รันให้เเต่ยังไม่ทันที่จะใส่คาร์ลก็เหลือบไปเห็นซิกแพคของอาร์รันเข้า

''หูววว สุดยอดเลยฉันขอจับได้มั้ย''คาร์ลทำสีหน้าใสซื่อใส่อาร์รันทำเอาเจ้าตัวตอบไม่ถูก

''ดะ..ได้สิ''คิดในแง่อกุศลหากคาร์ลจบต่ำลงมาเรื่อยๆเขาอาจจะได้ลากกระต่ายน้อยไปกินก็ได้(เดี๋ยวๆอะไรของเอ็งวะ- -/ไรท์)

เมื่อได้รับอนุญาติมือเรียวขาวของคาร์ลก็ลากไล้ลงมาตามกล้ามเนื้อท้องที่มีแต่พองาม ทำเอาคนถูกลูบสั่นระริกพร้อมกำหนดลมหายใจไม่ให้ทำอะไรบุ่มบ่าม จนเจ้าของมือเรียวลูบกล้ามเนื้อนั้นอย่างพอใจเเล้วเจ้าตัวจึงติดกระดุมต่อ ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก ใกล้จนอาร์รันอดคิดไม่ได้ว่าหากคาร์ลยอมมาเป็นแฟนเขาจริงๆตอนนี้เขาอาจจะกอดอาร์รันอยู่ก็ได้

''เสร็จเเล้ว เอาเนคไทคมาสิจะผูกให้''คาร์ลรับเนคไทคไปผูกต่อเจ้าตัวยิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อได้ตอบแทนอะไรเล็กๆน้อยๆให้เจ้าของบ้าน รอยยิ้ม..ใช่อาร์รันหลงรักรอยยิ้มหวานใสน่ารักนั่นปากเล็กๆที่เอ่ยเสียงเจี้ยวเเจ้วออกมา ดวงตาสีดำสนิทนั่น นิสัยของเจ้าตัวที่ดูใสซื่อชอบเป็นห่วงเป็นใยคนอื่น ทุกๆอย่างในตัวของคาร์ลอาร์รันชอบหมด ชอบทุกอย่าง

''เเน่นไปมั้ย??''คาร์ลเอ่ยถามเมื่อเขาผูกเสร็จ

''ไม่อ่ะ พอดีเเล้ว''อาร์รันตอบยิ้มๆ 

''จริงสิ ฉันทำข้าวเช้าไว้ให้ที่ชั้นล่างนะไปทานก่อนได้เลยฉันขอไปแต่งตัวก่อน''คาร์ลบอกก่อนที่เจ้าตัวจะรีบเเจ้นออกไปแต่งตัว อาร์รันอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหยิบกระเป๋าเอกสารลงไปทานอาหารเช้าที่คาร์ลเตรียมไว้ให้

''มาเเล้วๆ''ผ่านไปไม่นานคาร์ลก็ดิ่งลงมาจากชั้นสองเเล้วลงไปนั่งทานอาหารเช้ากับอาร์รัน ทันใดนั้นเองคาร์ลก็เหลือบไปเห็นจานข้าวอาร์รันที่ไม่พร่องลงเลยทำเอาคาร์ลหลุบตาลงเพราะน้อยใจพร้อมกับคิดว่าฝีมือตัวเองห่วยอาร์รันเลยไม่ยอมกิน

''ที่ฉันยังไม่กินเพราะฉันรอกินกับนายไม่ใช่ว่านายทำอาหารเเย่นะ''เหมือนอาร์รันจะรู้เลยพูดดักไว้ทำเอาคาร์ลโล่งใจที่ตัวเองไม่ได้ทำกับข้าวเเย่

''งั้นก็กินสิ''คาร์ลนั่งเท้าคางยิ้มมองอีกฝ่ายตักข้าวเข้าปาก คนที่ถูกมองถึงกับอมยิ้ม เขาชอบคาร์ล.. เขาชอบรอยยิ้มสดใสน่ารักนั่น เขาชอบพฤติกรรมใสซื่อของเขา ชอบนิสัยของเขา ชอบความห่วงใยที่เขามี เขาน่ารัก... 

 

*ปิดม่าน ep.17*

ตอนแรกอัพเยอะกว่านี้นะ....เเต่เเบบพอกดอัพเดตไปแม่งเอ้ยยย..หายหมด ฟัค!

ชื่อ
ความคิดเห็น