ไปอ่านต่อในแอป ได้อารมณ์มากกว่า แถมยังรับ กุญแจฟรี ได้อีก

tunwalai logo
ธัญวลัย rating 100,000+ ratings

กุหลาบป่าพันปี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )
หยุดหัวใจนี้...ที่เธอ NC18+ (จบแล้ว)

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 คิดถึงเธอ 100%

คำค้น : ฌอน เพทาย เศร้า ดราม่า อิโรติก 18+

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2560 23:22 น.

ตอนที่ 1 คิดถึงเธอ 100%

แบบอักษร

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/37263/277934138-member.jpg

 

“ฌอน...”เสียงเรียกที่เขาคุ้นเคยดีที่สุด ร่างหนาค่อยๆลืมตา สิ่งรอบข้างมืดมิดมองไม่เห็นอะไร ครู่ต่อมามีแสงสีขาวส่องจ้าตรงหน้าทำให้ฌอนต้องหลบแสงพร้อมกับปิดตาลง

“ฌอน...ฉันคิดถึงคุณ”หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้าเดินเข้ามาหา ชายหนุ่มค่อยๆลืมตาอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นนั่ง มองหญิงสาวตรงหน้า ผู้หญิงใจร้ายที่ทิ้งเขาไปพร้อมลูกน้อยในท้อง

“โย...”ฌอนรีบลงจากเตียงไปกอดหญิงสาวเอาไว้ คิดถึงร่างเล็กๆของเธอที่สุด อยากให้นี่คือความจริง

“โยรักคุณนะคะ”หญิงสาวบอกเสียงเศร้า

“รักผมแล้วทิ้งผมทำไม โยใจร้ายที่สุด”ฌอนตัดพ้อ

“ฌอนคะ...”โยผละร่างหนาออกห่าง ชายหนุ่มเงยหน้ามองหญิงสาวไม่วางตา มันเหมือนดั่งความจริงที่เขาสัมผัสได้ เหมือนหญิงสาวยังมีชีวิตอยู่

“มันคือความจริงใช่มั้ย โยกลับมาหาผมใช่มั้ย ตอบผมมาสิที่รัก”ชายหนุ่มจ้องดวงตาที่คลอด้วยน้ำใสๆ

หญิงสาวส่ายหน้า บอกให้เขารู้ว่ามันแค่ความฝัน

“อย่าทิ้งผมไป ขอร้องล่ะ อย่าทิ้งผมไปที่รัก เรากำลังจะแต่งงาน เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน กลับมาหาผมเถอะ ขอร้องล่ะ”ฌอนสวมกอดร่างเล็กเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ขอให้เรื่องนี้เป็นความจริงเถอะ หัวใจแกร่งดวงนี้กำลังจะหมดแรง มันกำลังจะหยุดเต้น

“ฟังโยนะคุณฌอน...”โยฝืนยิ้มทั้งน้ำตา ถ้าย้อนเวลาได้เธอก็อยากอยู่กับเขา อยากใช้ชีวิตร่วมกับเขาจนแก่เฒ่า ทว่า...โชคชะตาของหญิงสาวมีแค่นี้

“กลับมาหาผมเถอะ”ฌอนไม่ยอมปล่อยร่างเล็กไปไหน

“ฟังโยก่อน”โยอยากให้เขาฟังเธอพูดในสิ่งที่มาหาเขาในวันนี้

“ไม่ฟัง! อย่าทิ้งผมไป”ฌอนส่ายหน้า ไม่อยากฟังหญิงสาวพูดอะไรทั้งนั้น

“โยมาลาคุณค่ะ”โยยิ้มให้ชายหนุ่มหลังจากที่ผละร่างหนาออกห่าง

“โย...”ฌอนหลับตาลง เป็นคำพูดที่แทงใจที่สุด หญิงสาวมาลาเขาอย่างนั้นเหรอ

“โยจะทิ้งผมไปจริงๆใช่มั้ย”

“คุณทิ้งอดีตแล้วเริ่มต้นใหม่เถอะค่ะ”หญิงสาวเดินถอยหลังออกห่างจากเขาเรื่อยๆ ชายหนุ่มใจหายรีบเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับคว้าหญิงสาวมากอด ทว่า...เขากลับทะลุร่างบางอย่างน่าใจหาย

“โย...”ฌอนมองมือตัวเอง ตอนนี้เขากอดเธอไม่ได้เหมือนเมื่อกี้นี้แล้ว

“คุณฌอนคะ มันเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะค่ะ ขอโทษ เลิกคิดถึงโยเถอะค่ะ ชีวิตของคุณต้องเดินต่อไปนะคะ โยรักคุณค่ะ โยต้องไปแล้วจริงๆ ลาก่อน”ชายหนุ่มแทบทรุกตัวลงกับพื้น

“ขอร้องล่ะ อย่าทิ้งผมไปเลยนะที่รัก”ฌอนหันมาเผชิญหน้าร่างเล็กที่เริ่มโปร่งแสง

“ขอโทษค่ะ โยต้องไปแล้ว”หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตา เธอต้องไปหาใครคนหนึ่ง คนที่เธอรักอีกคนหนึ่ง

“โย...”ชายหนุ่มยื่นมือไปข้างหน้าหวังในใจว่าจะได้สัมผัสมือบางของหญิงสาวอีกครั้ง

“ลาก่อนค่ะ”หญิงสาวเอ่ยจบก่อนจะหลับตาลง

“โย!

เฮือก!

ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมา ร่างหนาเต็มไปด้วยเหงื่อที่หลายออกมา เขาฝันอีกแล้ว ฝันร้ายที่ติดตามเขาไม่ไปไหน ไม่ว่าความฝันที่เขามักเก็บมาฝันจะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตาม เขายังเก็บ ยังคิด ยังเอามาฝันร้ายให้หัวใจเจ็บปวด

“ผมคิดถึงโยนะ ไม่ว่าเวลาจะผ่านมากี่ปีแล้วก็ตาม”ชายหนุ่มหันไปมองรูปถ่ายที่ใส่กรอบไว้อย่างดี ใบหน้างามแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ

ติ๊งต๊อง!

เสียงข้อความเข้ามาแต่เช้า ชายหนุ่มยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์หรี่ตาเล็กน้อยเพื่อดูว่าใครส่งข้อความมา ใบหน้าหล่อเหลาที่มีหนวดเคราน้อยๆชักสีหน้า แค่เห็นตัวหนังสือบนหน้าจอ ใบหน้าหล่อเหลาเป็นอันต้องยับยู่ยี่

มาหาแม่ที่บ้าน 18:00 น. ด่วน

ชายหนุ่มลงจากเตียงนอนเดินเข้าไปชำระล้างร่างกายที่เหนื่อยล้าเต็มทน

 

รถราในท้องถนนวุ่นวายแต่เช้า ต่างคนต่างเดินทางไปทำงานกันเพื่อให้ทันเวลางาน ไม่ต่างจากหญิงสาวร่างบาง นามว่า...เพทาย สาวน้อยลูกครึ่งไทยเกาหลีที่ผันตัวมาทำงานในเมืองผู้ดีเพราะเธอเรียนต่อที่นี่พอจบจึงทำงานที่ตัวเองอยากทำที่นี่เลยนานๆจะกลับบ้านเกิดที่เกาหลี ซึ่งเธอเลือกเดินทางไปๆมาๆระหว่างเมืองไทยกับเกาหลีโดยไม่ให้ทั้งสองครอบครัวแย่งชินกัน แม่ของหญิงสาวเป็นคนไทยส่วนพ่อเป็นคนเกาหลี

กริ๊ง!!!

เสียงโทรศัพท์ดังต่อเนื่องหญิงสาวก้มลงมองกระเป๋าก่อนจะหยุดเดิน เพทายรีบหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าใบเล็กออกมาทว่าเพราะความรีบโทรศัพท์จึงกระเด็นลงสู่พื้น

“เฮ้ย!”เพทายตกใจจะเดินไปหยิบขึ้นมา

ปี๊ด!!!

เสียงบีบแตรเสียงดัง หญิงสาวมองไปทางรถตกใจสุดขีดก่อนจะถอนหลังออกห่าง โทรศัพท์ที่กระเด็นสู่พื้นถนนถูกรถเหยียบจนแตกระเอียด

“โอ๊ย! โทรศัพท์ฉัน”หญิงสาวโอดครวญ เพราะความรีบแท้ๆเลย

หญิงสาวเดินคอตกไปยังสำนักงานมืออีกข้างถือโทรศัพท์ที่แตกระเอียด

“เพทาย!”เพทายหันไปทางต้นเสียง

“มีอะไรหรือเปล่า”เพทายเดินไปนั่งที่ของตัวเองอย่างหมดแรง

“เธอมาสาย”หล่อนบอกเสียงไม่พอใจ

“ขอโทษนะเบล ฉันมาไม่ทันจริงๆ”เพทายยกมือขอโทษเพราะเมื่อคืนหญิงสาวมัวแต่ดีใจจนนอนไม่หลับแต่พอหลับก็ตื่นสายไปตั้งหนึ่งชั่วโมง

“เธอมันใช้ไม่ได้เลย รู้มั้ยว่าฉันถูกด่าจนหูชาไปหมดแล้ว”สาวฝรั่งที่ชื่อเบลจ้องหญิงสาวอย่างเอาเรื่องที่เพื่อนหล่อนไม่มาตามที่นัดไว้ ปล่อยให้หล่อนต้องเผชิญหน้าคนเดียว

“เอาน่า ฉันจะรับหน้ารอบใหม่ละกันนะ”หญิงสาวพยายามยิ้มเอาใจเพื่อน

“โอเค ฉันไปทำงานแล้วล่ะ บายย่ะ”เบลโบกมือลา เพทายถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยๆเบลก็ไม่ได้ว่าอะไรเธออย่างที่เธอคิดไว้ก่อน

 

คุณเฟื่องนั่งมองเพทายด้วยรอยยิ้มจนเจ้าตัวทำอะไรไม่ถูก หลังจากที่เลิกงานแล้วเธอรีบแจ้งมาหาที่บ้านทันทีมาฟังคำตอบจากปากใครคนหนึ่ง

“แม่อยากให้ลูกๆแต่งงานด้วยกัน”คุณเฟื่องพูด ใบหน้ายิ้มแย้ม ส่วนคุณฌานแค่อมยิ้มอยากเห็นลูกชายแต่งงานแต่งการมีครอบครัวเสียทีหลังจากที่ต้องสูญเสียลูกเมียไป

“ทำไมผมต้องแต่งกับเพทายด้วยครับ ผมไม่ได้บอกว่าอยากแต่งงานกับเธอ”ฌอนหันมาจ้องหน้าหญิงสาวไม่วางตสไม่รู้ว่าหญิงสาวกำลังคิดอะไรอยู่กับเรื่องแบบนี้ เพทายหลบสายตาเขาเพราะไม่กล้าสบตาคู่คมที่จ้องหาเรื่องนั้น

“แม่กับพ่อตัดสินใจแล้ว”คุณฌานเป็นคนเอ่ยเอง

“พ่อครับ ผมไม่อยากแต่งงาน”ชายหนุ่มหันมามองผู้เป็นพ่อ

“แกก็อายุมากแล้ว แต่งงานมีครอบครัวได้แล้ว”คุณฌานทำใจเย็นเอ่ยกับลูกชาย

“ผมมีแล้ว ไม่อยากมีอีก”เอ่ยหน้าตาย

“ตาฌอน แกจะเอาแต่ใจไปแล้วนะ”คุณเฟื่องไม่เข้าใจเลยว่าลูกชายจะจมปรับกับอดีตไปถึงไหน

“ผมไม่ได้เอาแต่ใจ ผมมีครอบครัวแล้ว”ฌอนลุกขึ้นเดินหนีทันทีหลังจากกล่าวจบ ถ้าเขารู้ว่าการกลับบ้านต้องมาฟังเรื่องไร้สาระจะไม่กลับมาเลย

“ฌอน!”คุณฌานตะโกนเรียกลูกชายทว่าเขาไม่สนใจเสียงเรียก เดินออกจากบ้านอย่างใจเย็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“คุณแม่คะ คุณพ่อคะ ให้เวลาแก่คุณฌอนหน่อยนะคะ”เพทายจับมือหล่อนเอาไว้ อยากให้ท่านทั้งสองใจเย็นๆเข้าไว้ไม่อยากให้เรื่องมันใหญ่โต

“แม่ให้เวลาตาฌอนมามากแล้ว”คุณเฟื่องถอนหายใจอย่างยากลำบาก

“คงต้องให้เวลาแก่ตาฌอนอีกนิด เหมือนอย่างที่หนูเพทายบอกนะ”คุณฌานยิ้มปลอบใจผู้เป็นภรรยา

“ก็ได้ค่ะ ฉันจะให้เวลาแก่ตาฌอนอีกนิด”คุณเฟื่องหันมามองหน้าหญิงสาว ผู้หญิงที่จะมาเป็นลูกสะใภ้ของหล่อนอีกไม่นานนี้

“หนูรักตาฌอนใช่มั้ย”คุณฌานถาม เพทายหันไปสบตาคุณฌาน หญิงสาวยิ้มบางๆที่มุมก่อนจะพยักหน้าให้รู้ว่าเธอรักเขามานานแล้ว โดยที่ไม่ต้องปิดบาง

“แม่บอกแล้วว่าหนูเพทายน่ะชอบลูกชายของพวกเรามานานแล้ว”คุณเฟื่องยิ้มกว้าง หล่อนรู้ดีเพราะเพทายมักชอบถามการเป็นอยู่ของชายหนุ่ม

“คุณแม่ก็พูดเกินไป”เพทายยิ้มอายๆ

“ซะวันตาฌอนต้องรักหนูเหมือนที่หนูรักตาฌอน”คุณฌานบอก เขาอยากให้ลูกชายของเขาทิ้งอดีตแล้วเริ่มต้นใหม่กับปัจจุบัน

“ค่ะ ทายก็หวังให้เป็นอย่างนั้น”

 

ชายหนุ่มนั่งกินเหล้ากับเดวิดเงียบๆในห้องวีไอพีของผับดังแห่งหนึ่งในเมืองใหญ่ เดวิดมองหน้าฌอนอยู่นานอยากเอ่ยถามแต่ก็เงียบลงไม่กล้าถามออกไป

“นายมีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ”ฌอนบอกเหมือนจะรู้

“เอ่อ...แค่อยากถามว่านายจะแต่งงานกับยัยยูรีนั่นเหรอ”เดวิดเอ่ยชื่อเกาหลีของเพทายที่น้อยคนจะเรียกชื่อยูรีออกมาให้ได้รู้จัก

“ไม่ ฉันไม่แต่งงานกับยัยนั่นหรอก ฉันมีโยอยู่แล้ว”ฌอนส่ายหน้าปฏิเสธ เขาไม่มีวันแต่งงานกับเพทายเด็ดขาด

“นายก็รู้อยู่แล้วนี่ว่ายัยยูรีแอบชอบนายมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”ทำไมเดวิดจะไม่รู้ล่ะ  เขาเป็นเพื่อนกับฌอนเขาย่อมรู้

“เพทายก็เหมือนน้องสาวคนหนึ่งของฉันเท่านั้นแหละ ถึงจะเจอกันบ่อย”ฌอนเหลือบมองเดวิดเล็กน้อยก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม

“ยูรีว่ายังไงบ้าง”

“ไม่ต้องพูดนายก็คงรู้แหละ”ฌอนแสยะยิ้มที่มุมปาก

“ยูรีรักนาย”

“แต่ฉันไม่ได้รักเธอ”ฌอนยังย้ำคำเดิม

“อืม”เดวิดไม่อยากพูอะไรอีก เมื่อคำตอบก็ยังเหมือนเดิม

 

เพทายเดินไปเดินมาอยู่หน้าคอนโดได้หลายชั่วโมงแล้ว เธอมารอเขาทว่าไม่มีทีท่าว่าเขาจะกลับมา ลองกดกริ่งเรียกก็ไม่มีใครอยู่ หรือเธอควรกลับไปดี

“คุณฌอน เฮ้อ!”หญิงสาวถอนหายใจออกมาก่อนจะตัดสินใจเดินกลับบ้านทว่าประตูลิฟต์กลับเปิดออกพร้อมร่างหนาของชายหนุ่มเดินออกมา ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์น้ำเมา

“คุณฌอน”หญิงสาวยิ้มกว้างอย่างดีใจที่ไม่คิดว่าจะได้เจอเขาก่อนที่จะตัดสินใจกลับบ้าน

“คุณมาทำอะไรที่คอนโดผม”ชายหนุ่มถาม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

“ทายเอานี่มาให้ค่ะ คุณแม่ฝากมาให้ บอกว่าคุณฌอนต้องกินให้หมดด้วย”เพทายชูถุงขนมหวานที่ชายหนุ่มชอบทาน ฌอนเบะปากอย่างเบื่อหน่าย มือหนาปัดถุงขนมทิ้งไม่สนใจว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นยังไง

“โอ๊ะ!”เพทายตกใจแรงปัดจึงปล่อยถุงขนมหล่นใส่พื้น

“ฝากบอกแม่ผมด้วยว่าอย่าส่งผู้หญิงไร้ยางอายมาที่นี่อีก”ชายหนุ่มกล่าวจบเดินผ่านร่างเล็กไปอย่างไม่แยแส

หญิงสาวเจ็บจี๊ดตรงอกข้างซ้าย คำพูดที่เขาเพิ่งพูดออกมาหมายถึงเธอ ทว่าหญิงสาวกลับยิ้มกลบเกลื่อนความเสียใจเอาไว้หันไปมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินเข้าไปในห้องชุดหลังจากที่ไขประตูเรียบร้อยแล้ว

“ทายคงรักคุณมากไป”หญิงสาวหันมาเก็บถุงขนมหวานก่อนจะเดินกลับบ้านด้วยหัวใจเจ็บปวด

เมื่อคืนหญิงสาวนอนฝันดีทว่าคืนนี้เธอกลับนอนไม่หลับ ต้องฝันร้ายแน่นอนทำไมหนอเขาถึงไม่ปล่อยวางอดีตแล้วเริ่มใหม่กับปัจจุบันและอนาคต

“ฉันควรนอน พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้าจะสายไม่ได้เด็ดขาด”หญิงสาวพยายามหลับตาลง ข่มตาให้หลับแต่ก็หลับไม่ลง กว่าจะหลับได้ทำเอาหญิงสาวเหนื่อยเหมือนกัน

ทางด้านชายหนุ่ม เขากำลังนั่งครุ่นคิดคำพูดของคุณเฟื่องไปมาหลังจากที่วางสายจากผู้เป็นแม่ เขาก็นอนไม่หลับ นั่งคิดไม่ตก สายตามองไปยังรูปถ่ายที่มีหญิงสาวผู้เป็นที่รัก สายตากลับมามองโทรศัพท์อีกครั้งหนึ่ง

“ผมจะทำยังไงดี”พึมพำออกมาแผ่วเบา คำพูดของคุณเฟื่องลอยเข้ามาในโสตประสาทอีกครั้ง

ถ้าแกไม่แต่งงานกับหนูเพทายแม่กับแกตัดขาดกันคุณเฟื่องขู่ชายหนุ่ม เขารู้ดีว่าคำพูดของคุณเฟื่องเด็ดขาด ถ้าหล่อนเอาจริงเขาย่อมรู้สิ่งที่ตามา

แม่บ้าไปหรือเปล่าฌอนเดือดทันที

ในเมื่อแม่ขอให้แกแต่งงานไม่ได้ แม่ก็ขอตัดขาดแกออกจากความเป็นลูก แม่จะไม่มีลูกอย่างแกอีกต่อไปคุณเฟื่องก็สุดจะทนเช่นกัน หล่อนให้เวลากับเขามานานแล้ว

“แม่ครับ...”ชายหนุ่มถอนหายใจ

แม่กับพ่ออยากให้แกแต่งงานมีครอบครัว แม่กับพ่อก็แก่แล้ว อยากอุ้มหลาน อยากเห็นแกมีครอบครัวคุณเฟื่องเอ่ยเสียงสั่นเครือ หล่อนรู้ว่าฌอนรักผู้หญิงที่ชื่อโยแค่ไหน หล่อนก็รักหญิงสาวคนนั้นเช่นกัน แต่ในเมื่อทุกอย่างเป็นไปไม่ได้หล่อนก็อยากให้ลูกชายเปิดรับรักครั้งใหม่บ้าง

ขอผมคิดดูก่อนละกันฌอนบอกเสียงเหน็บเหนื่อย

แม่จะรอคำตอบจากแกคุณเฟื่องกดวางสายลงหลังจากที่เอ่ยจบ

ชายหนุ่มมองโทรศัพท์อยู่นาน เขาคงต้องเลือกแล้วสิว่าควรทำอย่างไง ทำใจอยู่พักหนึ่งเมื่อได้คำตอบที่ชัดเจนแล้ว เขาควรทำให้ไม่ถูกต้องส่วนสิ่งที่ตามมาจะเป็นยังไงค่อยว่ากันอีกที ชายหนุ่มกดเบอร์โทรออกหลังจากที่ได้คำตอบแล้ว

“แกได้คำตอบแล้วใช่มั้ย”คุณเฟื่องเอ่ยถามทันที

เขาเป็นลูกคนเดียวและมีพ่อแม่ที่ต้องดูแลไม่ควรทำร้ายจิตใจท่านทั้งสองเกินไป แม้ว่าเขาจะยืนกรานว่าจะไม่ยอมแต่งงานกับเพทายด้วย ทว่า ณ จุดนี้เขาต้องทำ ก็แค่แต่งงานจะไปยากอะไร

 

“ผมจะแต่งงานกับเพทายครับ”

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/37263/975260837-member.jpghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/37263/975260837-member.jpg

ตอนต่อไป...

 

จุดเริ่มต้นและเธอคนนั้น

 

แต่งงานแบบไร้ความรัก

ใครจะเจ็บกว่ากัน อีกคนรัก อีกคนไม่รัก

งือออออออ

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/928425071.gif

 

 

 

ชื่อ
ความคิดเห็น