น้ำมิ้ม

ความรักต่างวัยท่ามกลางความไม่เห็นด้วยจากผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย #นิยายเรื่องนี้ไม่หวานนะคะ ขมจัดเป็นอย่างมาก ไรท์เตอร์ขอเตือนด้วยความหวังดี ^^ แต่สายดราม่าห้ามพลาดเด็ดขาด ครบรสสุดๆค่ะ ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงเรื่องนี้นะคะ และหวังว่าเราจะยังคงอยู่ด้วยกันไปนานๆ >< รักคนอ่าน #น้ำมิ้มคนเดิม

ตอนที่ 5 : สิ่งที่ต้องแลก (3/3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 : สิ่งที่ต้องแลก (3/3)

คำค้น : ภาคต่อ , ทวิกมล , แองจี้ , โทมัส , เอกกุล , Precious , แก้แค้น , เลี้ยงต้อย , กินเด็ก , ลูกครึ่ง , หล่อรวย , ใจดี , NC

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 587

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2560 21:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 : สิ่งที่ต้องแลก (3/3)
แบบอักษร

“คุณแน่ใจนะว่าไม่หิว จะให้ผมไปซื้ออะไรมาให้คุณทานหรือเปล่าแคท”

เอกกุลเอ่ยถามขึ้นในขณะที่เดินมาส่งหญิงสาวจนถึงหน้าห้องของเธอ หากแคทเธอรีนส่ายหน้าพลางเอ่ยปฏิเสธอย่างเหนื่อยล้า

“ไม่ล่ะค่ะ ฉันอยากพักผ่อนมากกว่า ขอบคุณนะคะที่วันนี้คุณเทคแคร์ฉันทั้งวัน”

“มันเป็นหน้าที่ผู้ชายอย่างผมไม่ใช่หรือที่จะต้องดูแลคุณ ครอบครัวของผมสอนเสมอว่า ผู้ชายเป็นเพศที่แข็งแกร่ง เราต้องดูแลผู้หญิงที่เป็นเพศที่อ่อนแอกว่า ผมไม่ได้หมายถึงความอ่อนแอทางด้านจิตใจหรือสมอง แต่เป็นความอ่อนแอทางกายภาพที่สร้างความแตกต่างระหว่างผู้ชายและผู้หญิง  ที่ถึงอย่างไรผู้หญิงควรถูกทะนุถนอมไม่ใช่หรือ”

ชายหนุ่มเอ่ยพลางจ้องลึกไปยังดวงตาคู่สีเทาที่งามประหลาดนั้น ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มออกมาอย่างมั่นคงจริงใจ

“และที่สำคัญ ...ผมยินดีที่จะดูแลคุณเสมอแคทเธอรีน”

หญิงสาวสบประสานสายตากับดวงตาสีนิลคู่นั้นอย่างอบอุ่นหัวใจ อย่างน้อยในวันที่แย่เธอก็โชคดีที่ยังมีเอกกุลอยู่เคียงข้างเธอในวันนี้

“ขอบคุณอีกครั้งค่ะคุณเอกกุล สำหรับทุกๆอย่างในวันนี้”

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นดินเนอร์แทนได้ไหม ผมยังไม่เคยไปเห็นแสงสียามค่ำคืนของลอนดอนเลยนะ”

“ขอคิดดูก่อนก็แล้วกันค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อนหากไม่กล้าสบสายตาคมกล้านั้นของเอกกุลที่ยังคงมองมาที่ใบหน้าเรียวนั้นอย่างไม่คลาดสายตา

“ถ้าอย่างนั้นหกโมงเย็นผมจะมารอคุณที่หน้าห้องก็แล้วกัน”

ชายหนุ่มเอ่ยรวบรัดหน้าตายพลางส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอบอุ่น หากเขาก็ไม่ได้คาดคั้นอะไรกับอีกฝ่ายอีก ได้แต่ยืนรอจนกระทั่งแคทเธอรีนเสียบคีย์การ์ดและเดินกลับเข้าไปในห้องพักอย่างเรียบร้อย ก่อนที่จะหันหลังกลับเข้าไปในห้องพักของตัวเองที่อยู่ตรงข้าม

 

“คุณปีเตอร์ครับ ผมกับแคทเธอรีนกลับถึงห้องเรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนครับ”

“ผมกับคุณจินกำลังจะถึงลอนดอนภายในครึ่งชั่วโมงครับ ยัยแคทเป็นอย่างไรบ้างครับคุณเอก”

“ผมว่าปล่อยเธอไว้สักพักน่าจะดีขึ้นนะครับ แคทเธอรีนเองก็เจ็บปวดไม่แพ้คุณเหมือนกัน แต่เธอแค่แสดงออกในทางที่ต่างจากคุณก็เท่านั้น...คุณปีเตอร์ให้เวลาเธออีกหน่อยดีกว่านะครับ”

เสียงปลายสายถอนหายใจมาจนเขาได้ยินก่อนที่จะกดวางสายไป หากเอกกุลก็ไม่รู้จะแนะนำอะไรได้ดีไปมากกว่านั้น เพราะเวลานี้แคทเธอรีนยังคงปักใจเชื่อในสิ่งที่เข้าใจผิด ถ้าหากว่าเธอได้มีโอกาสเปลี่ยนแนวคิดหรือการดำเนินชีวิตดูบ้างหญิงสาวอาจจะเข้าใจอะไรๆได้ดีขึ้น

 

18.00 น. ไม่ขาดไม่เกิน ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อถักไหมพรมสีขาวพร้อมกับกางเกงยีนส์ตัวเก่งก็มายืนรอสาวเจ้าที่ยังไม่เอ่ยตกปากรับคำแม้แต่น้อย หากอีกไม่ถึงห้านาทีต่อมาบานประตูห้องก็เปิดออกพร้อมๆกับใบหน้าสวยคมที่ชะโงกหน้าออกมาเอ่ยถามอีกฝ่าย

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันจะไป”

“ผมไม่รู้หรอกว่าคุณจะไปหรือไม่ไป แต่ถ้าในเมื่อผมเป็นฝ่ายเอ่ยปาก ไม่ว่าคุณจะตอบรับหรือปฏิเสธ ผมก็จะรอฟังคำตอบของคุณอยู่ที่นี่ ...ตรงนี้”

เอกกุลเอ่ยย้ำกับอีกฝ่ายเสียงอ่อนโยนพลางส่งโทรศัพท์มือถือของตนให้หญิงสาวร่างเพรียวระหงที่วันนี้บังเอิญใส่เสื้อคอเต่าสีขาวมาด้วยเช่นกัน

“อะไรคะ เอามาให้ฉันทำไม”

“เบอร์คุณ ผมยังไม่มีเลย คราวหลังถ้าคุณไม่อยากให้ผมรอเก้อ ก็โทรมาบอกผม...”

แคทเธอรีนส่ายหน้าพลางอมยิ้มน้อยๆให้กับมุขแสนเชยในการขอเบอร์สาวของชายหนุ่มวัยเฉียดเลข 4 ตรงหน้า หากหญิงสาวก็รับมาพลางกดตัวเลขลงไปแต่โดยดี

“ฉันไม่เคยเสียมารยาทให้ใครต้องมารอขนาดนั้น”

“ถ้าอย่างนั้นคุณจะตอบรับทุกคนที่เขามาชวนคุณไปดินเนอร์อย่างนั้นเหรอ”

เอกกุลเอ่ยถามเสียงขรึมในขณะที่รับมือถือคืนจากหญิงสาว แคทเธอรีนเงยหน้าขึ้นสบตาสีนิลที่ดูเหมือนจะเข้มสนิทกว่าเดิมคล้ายกับไม่พอใจแล้วก็แอบอมยิ้มก่อนจะเอ่ยตอบเสียงค่อยในขณะที่เดินผ่านหน้าอีกฝ่ายไป

“ไม่รู้สิ เพราะเพิ่งมีคุณนี่แหละที่กล้ามาชวนฉันไปดินเนอร์ด้วยเป็นคนแรก!”

 

แคทเธอรีนงุนงงเล็กน้อยเมื่อร่างสูงเดินนำเธอไปยังด้านหน้าของคอนโดมิเนียมแทนที่จะเป็นลานจอดรถ หากเมื่อเอกกุลยังคงเดินทอดน่องไปเรื่อยๆหญิงสาวก็คร้านจะถามว่าเขาจะพาเธอไปกินอาหารค่ำที่ร้านไหน

“คุณหิวแล้วหรือยัง เดินต่ออีกหน่อยไหวหรือเปล่า”

“ไหวค่ะ ว่าแต่คุณจะพาฉันไปไหนคะ”

หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นในขณะที่เดินเลียบริมแม่น้ำเทมส์มาเรื่อยๆ สายลมเย็นๆที่พัดมากรูเกรียวจนต้นไม้ที่ริมสวนสาธารณะกวัดไกวทำให้หญิงสาวห่อไหล่ หากเสื้อโค้ทตัวยาวของเธอก็พอจะทำให้การเดินกินลมชมวิวในยามค่ำไม่ทรมานมากเกินไปนัก

เอกกุลหันมามองหญิงสาวที่เดินเอามือซุกกระเป๋าเสื้อแน่นแล้วก็อมยิ้ม ก่อนจะเดินนำไปยังจุดซื้อบัตรขึ้นชม London Eye พลางเอ่ยกับเจ้าหน้าที่ด้วยสำเนียงอังกฤษที่ทุ้มนุ่มชัดเจนพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแสดงอีเมล์การทำรายการจองให้อีกฝ่ายดู

“ผมจอง แบบไพรเวทแคปซูล (Private capsule – Celebration Package) เอาไว้แล้วครับ” 

เจ้าหน้าที่เพียงแต่ให้ชายหนุ่มเดินเลี่ยงไปยืนรออีกด้าน เอกกุลจึงหันมาแตะแขนหญิงสาวที่ยังคงเดินตามมาอย่างเงียบๆ หากในใจนั้นแคทเธอรีนรู้สึกว่าหัวใจของเธอเสียงมันออกจะเต้นรัวแปลกๆ ตั้งแต่ได้ยินว่าเขาจองแพ็คเกจชิงช้า London eye ชุด Celebration Package แล้ว ....ก็ชื่อเต็มมันคือ WeddingCelebration Package!

แคปซูลชิงช้าที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ด้วยโพเดียมดอกไม้หลากสีสันวางตามจุดตกแต่งรอบๆแคปซูลกระจกแบบ 360 องศา พร้อมกับชุดอาหารว่างรองท้องที่จัดพอดีคำถูกวางแยกเอาไว้เป็นสัดส่วน  ครั้นเมื่อชิงช้าแคปซูลพิเศษจอดนิ่งสนิทเรียบร้อย เจ้าหน้าที่ก็เดินเข้ามาบอกชายหนุ่มเบาๆ เอกกุลจึงหันมาทางหญิงสาวที่บัดนี้ยืนรออย่างเก้อเขิน ก่อนจะเดินมาแตะแขนหญิงสาวเบาๆให้เดินก้าวเข้าไปยังสถานที่ดินเนอร์ที่แสนสุดพิเศษนี้

“เซ็ตนี้มีแต่ของว่างรองท้อง แต่ผมจองร้านอาหารเอาไว้อีกที่หนึ่งแล้วคุณทานพวกนี้เล่นๆไปก่อนก็แล้วกัน”

เอกกุลเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทั้งคู่ก้าวเข้ามาภายในแคปซูลเรียบร้อยแล้ว แคทเธอรีนมองไปยังของว่างที่เขาแนะนำให้ทานเล่นๆแล้วก็ได้แต่อ้ำอึ้ง อาหารว่างที่จัดเรียงเอาไว้ให้เลือกนับร้อยชิ้นทำให้หญิงสาวแค่มองก็แทบจะอิ่มแล้ว

“อันที่จริงคุณไม่น่าจะต้องพาฉันมาที่นี่เลยนะคะ เราไปทานอาหารกันเลยก็ได้ มาที่นี่ก็แค่มาชมวิวสวยๆ คุณเองก็คงจะเห็นจนชินแล้ว” แคทเธอรีนเอ่ยขึ้นแก้เก้อพลางเดินไปยังริมกระจกพลางไล้กลีบดอกกล้วยไม้สีขาวอย่างชอบใจ  ผู้หญิงไม่ว่าอย่างไรก็ชอบดอกไม้อยู่วันยังค่ำโดยเฉพาะในตอนนี้ที่ดอกไม้บานสะพรั่งอยู่แทบทุกมุมทำให้บรรยากาศยามเย็นของริมแม่น้ำเทมส์ยิ่งโรแมนติกหลายเท่าทวีคูณ

“ผมเคยเห็นแล้วก็จริง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ เพราะตอนนี้ผมอยู่ที่นี่ ...กับคุณ”

เอกกุลเอ่ยพลางเดินมายืนเคียงข้างร่างระหงของอีกฝ่ายที่ยังคงก้มลงดูแต่ดอกไม้ที่ถูกจัดแต่งเอาไว้อย่างประณีต แสงสีส้มที่ไล้อาบไปทั่วใบหน้าคมนั้นทำให้วงหน้านั้นอ่อนโยนลงกว่าเคยและนับเป็นครั้งแรกที่เอกกุลได้เห็นอีกมุมหนึ่งที่แสนจะอ่อนหวานของหญิงสาวที่เคยคร่ำเคร่งกับชีวิตอยู่เสมอมา

“คุณชอบดอกไม้สีขาวเหรอ ที่บ้านผมแม่ชอบปลูกดอกมะลิ ดอกไม้ไทยสีขาวเหมือนกันแต่มีกลิ่นหอมมาก”

“ก็ไม่ได้ชอบถึงขนาดจะหาไปปลูกขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันเองส่วนมากก็อยู่แต่คอนโด เลยไม่ได้คิดจะปลูกต้นไม้อะไร”

“ถ้าอย่างนั้นคุณน่าจะไปเที่ยวเมืองไทยบ้าง ที่ประเทศของเรามีดอกไม้บานตลอดทั้งปี คุณน่าจะชอบ”

ชายหนุ่มเอ่ยพลางยิ้มกว้าง ทำให้แคทเธอรีนอดยิ้มตอบไม่ได้ ริมฝีปากบางที่มักจะถูกเม้มแน่นด้วยความไม่สบอารมณ์อยู่บ่อยครั้ง บัดนี้คลี่หวานจนเอกกุลรู้สึกว่าบรรยากาศในแคปซูลชิงช้าแห่งนี้หอมหวานยิ่งกว่าเมื่อครู่หลายเท่า

“ผมชอบที่คุณยิ้มแบบนี้จังแคทเธอรีน คุณรู้หรือเปล่าว่าคุณเป็นคนที่ยิ้มสวยมากกว่าใครๆที่ผมเคยพบเจอมาทั้งหมด”

เอกกุลเอ่ยชมอย่างจริงใจ เป็นผลให้ใบหน้าเรียวนั้นแดงเรื่อยิ่งขึ้น แสงแดดสีส้มที่บัดนี้ทอแสงอ่อนลงจนเหลือแต่แสงรำไรยามอาทิตย์จะลับขอบฟ้าทำให้เอกกุลขยับเข้าไปใกล้ดวงหน้าคมนั้นอย่างต้องการจะพินิจใบหน้าที่แตะแต้มด้วยรอยยิ้มอย่างนุ่มนวลนั้นให้ชัดเจนยิ่งขึ้นในหัวใจของเขา

“ถ้าผมรู้ว่าแสงอาทิตย์ตอนเย็นจะทำให้ลอนดอนมีมนต์เสน่ห์มากขนาดนี้ ต่อไปผมคงจะมาที่อังกฤษบ่อยขึ้น”

“คุณจะมาที่อังกฤษแค่เพราะจะมาดูพระอาทิตย์เนี่ยนะคะ”

“เปล่า... ผมมาเพราะคุณต่างหากแคทเธอรีน”

เอกกุลเอ่ยกับหญิงสาวเสียงทุ้มหวาน จนแคทเธอรีนเผลอเงยหน้าสบตากับดวงตาสีนิลคู่นั้น แววตาที่เปล่งประกายพราวระยับที่ดึงดูดให้เธอไม่สามารถละสายตาไปจากดวงตาคมเข้มนั้นได้

“คุณจะอนุญาตหรือเปล่าแคท...”

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพลางเอื้อมมือมาแตะประคองที่แก้มอย่างอ่อนโยน แคทเธอรีนใจเต้นแรงขึ้นอย่างช่วยไม่ได้และดูเหมือนหญิงสาวจะยังต้องประมวลผลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกทวนคำถามที่ชายหนุ่มเอ่ยถามแล้วถึงตอบกลับเสียงค่อย

“ลอนดอนไม่ได้เป็นของฉันสักหน่อยนี่ ถ้าคุณอยากจะมาฉันก็.....”

หญิงสาวเอ่ยไม่ทันจบประโยคริมฝีปากหนานุ่มก็โน้มลงมาประทับจูบอย่างแผ่วเบาทะนุถนอม แคทเธอรีนรู้สึกเหมือนจะเป็นลมเพราะหัวใจทำงานหนักจนเกินไป เสียงเต้นตึกตักที่รัวกระหน่ำอยู่ข้างในอกเธอทำให้แข้งขาพาลจะอ่อนแรงจนแทบพยุงตัวไว้ไม่อยู่เมื่อรับรู้ได้ว่ารสจูบที่อ่อนหวานนั้นรุกรานล้ำลึกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดลิ้นเรียวเล็กของเธอจนหวามไหว

 

“ผมไม่ได้ขออนุญาตมาเที่ยว แต่ผมขออนุญาตจูบคุณต่างหากแคทเธอรีน”

........................................................................................

 

 

############################################

ไรท์เตอร์แวะทักทายค้า

 

เดี๋ยว...เดี๋ยว...เดี๋ยว! ไรท์ขอส่งเสียงสูงใส่พี่เอกหน่อยเหอะ  อีคู่นี้ก็หวานไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่รู้เลยใช่ไหมว่า โทมัสกับแองจี้เค้ามาม่ากันแล้ว

พี่เอกจะถอนตัวทันไหมคะถามใจดู ....

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น