อังศุมาลินทร์ ตะวันทอแสง พิมพ์มาดา

เจ้าสาว รอรัก 18+

ชื่อตอน : ตอน "เจ้าสาวไร้ค่า" 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2560 13:59 น.

ตอน "เจ้าสาวไร้ค่า" 100%

แบบอักษร

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1118025/1131961810-member.jpg

 

 

 

“พี่ปุ๊?...ไม่รักปานทำไมบอก...ทำไมต้องหลอกปานด้วย...ฮึกกก...ฮือออ” เสียงสะอึกสะอื้นที่ดังแข่งกับเสียงฟ้าร้องและเสียงฝนตกลงมาอย่างแรง หัวใจของปานประดับตอนนี้มันแตกสลายละลายไปกับสายน้ำฝน เธอเดินเมอลอยคิดถึงแต่ปุริม เท้าเปล่าลุยน้ำที่ขังตามหลุ่มตามบ่อตื้นๆ

เธอเดินตามทางที่เป็นซอยเล็กๆ หญิงสาวเดินตากฝนเรื่อยเปื่อยมาหยุดยืนตรงถนนใหญ่ เธอแหงนหน้าที่นองไปด้วยน้ำตา น้ำฝนรดรินใบหน้า มองท้องฟ้าที่มีเมฆฝนดำทะมึนปกคลุม มันช่างเหมือนหัวใจของเธอตอนนี้เสียเหลือเกินที่มืดบอดมองไม่เห็นหนทาง ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบมาสคาร่าสีดำไหลเลอะใบหน้าของเธอ หันซ้ายมองขวาไม่มีแม้แต่รถวิ่งผ่านสักคัน ไม่รู้จะไปไหนหน้าสมเพชตัวเองยิ่งนัก จุดเริ่มต้นอยู่ตรงไหนไม่อาจรู้ได้ มือเรียวบางเปียกชื้นลูบหน้าท้องของตัวเอง

“ลูกจ๋า...เราจะมีกันแค่เราสองคนนะคะ...ฮึกกก...” ปานประดับพาตัวเองเดินสะเปะสะปะเข้าไปหลบฝนตรงป้ายรถเมล์ เธอนั่งลงบนม้านั่ง มือหนึ่งลูบท้องปลอบใจลูก อีกมือเช็ดน้ำตาที่ไหนไม่หยุดมันไหลแข่งกับสายฝนที่ตกไม่หยุดเหมือนกัน เธอนั่งหลับตาครุ่นคิดหาทางออกให้กับตัวเองและลูกในท้อง ไม่ได้ใส่ใจภัยอันตรายที่มันจะเกิดขึ้นกับตัวเองในไม่ช้า

 “น้องสาวจะไปไหนจ๊ะ ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวที่นี้ครับให้พวกพี่ไปสงไหมจ๊ะ?” ชายหนุ่มสองคนตัวไม่ใหญ่นัก ผิวดำแดงหน้าตาเหมือนคนติดยา มันทั้งสองเดินเข้ามานั่งประกบเธอคนละฝั่ง

“ฉะ...ฉันมารอสามีจ้ะ เดี๋ยวเขาก็มาแล้ว ขอบใจพี่ทั้งสองมากนะคะ” ปานประดับสะดุ้งตกใจ เธอรีบลุกออกจากตรงนั่น แล้วก้าวเดินหนี

“เดี๋ยวสิน้องสาวจะไปไหนจ๊ะ คุยกับพี่ก่อนสิ” ชายร่างเตี๋ยตัวดำ มันรีบเดินเข้าไปดักหน้าเธอไว้ มันกางแขนดักขวางทาง สายตาของมันที่มองปานประดับนั้นโลมเลียน่ารังเกลียดที่สุด มันเดินตาม ปานประดับก็เดินถ่อยหลังหนี

“พวกพี่ๆอยากได้อะไรจ๊ะ...ฉันมีแหวนวงนี้วงเดียว ถ้าขายได้คงจะได้เงินเยอะอยู่เหมือนกัน” ปานประดับพยายามถอดแหวนที่ปุริมสวมให้ในวันที่ขอเธอแต่งงาน หัวใจของเธอยิ่งแหลกสะลายยามนึกถึงชายคนรักที่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว แล้วแหวนวงนี้มันจะมีความหมายอย่างไรกันเล่า

“พี่ไม่ต้องการแหวนหรือเงินทองหรอกจ้ะ” ไอ้คนเลวใจชั่วมันพูดตรงๆไม่อ้อมค้อม มันเดินตามอย่างช้าๆเข้าหาเธอ

“พวกพี่ๆอย่าทำอะไรฉันเลยนะ” หญิงสาวยกมือไหว้ขอร้องพวกมัน แววตาของเธอหวาดกลัว น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย มองไปทางไหนก็ไม่มีผู้คนเดินผ่านมาสักคน

“ถ้าน้องสาวไม่ขัดขืนพวกพี่ๆจะไม่ทำให้น้องสาวต้องเจ็บตัวนะจ๊ะ” ไอ้เตี๋ยตัวดำมองปานประดับตั้งแต่ปลายเท้า มันแลบลิ้นเลียปากของมันทำหน้าหื่นกามใส่เธอ น่าหวาดกลัวสะอิดสะเอียนมากสำหรับปานประดับ

“ฉันกำลังท้องปล่อยฉันไปเถอะ” ปานประดับรู้ความหมายของสองคนนี้ดีว่ามันต้องการอะไร เธอเดินถ่อยหลัง แล้ววิ่งหนี แต่ไม่พ้น ร่างของเธอไปชนกับชายอีกคนที่ดูจะผอมและสูงกว่าเพื่อนของมันอีกคน หน้าตาของมันน่ากลัวพอๆกัน                            

“เรามาสนุกกันดีกว่านะจ๊ะน้องสาว...เดี๋ยวพวกพี่ๆจะช่วยต่อแข่งต่อขาให้ลูกของเธอด้วยไง...” ชายร่างผอมสูงทั้งลากทั้งอุ้มปานประดับเข้าไปในโพรงหญ้า

ชายร่างผอมมันกดเธอนอนราบกับพื้นที่แฉะไปด้วยน้ำ ร่างกายเหม็นของมันขึ้นค่อมร่างบาง มือหยาบพยายามฉุดกระชากชุดเจ้าสาวของเธอให้ขาดออกจากกัน ผิวกายของมันสกปรกสงกลิ่นเหม็นสาบ ใบหน้าของมันที่น่ากลัวก้มลงและซุกไซ้ไปตามผิวลำคอระหงของเธอ มือหยาบกร้านก็พยายามรั้งกระชากชุดไหมไทยของเธอให้ขาด

“แควกก...” ไอ้เดนมนุษย์มันกระชากผ้าสไบที่พันกายของเธอขาดออกไม่มีชิ้นดี ทำให้มันมองเห็นผิวขาวอวบอั๋นตรงร่องอกอิ่ม ไอ้เดนมนุษย์ชั่วกลืนน้ำลายลงคอ มันก้มหน้าลงซุกไซ้ทรวงอกของเธออย่างมัวเมา ผิวเนื้อนุ่มนิ่มที่มันสัมผัส ทำให้ไอ้โจรถ่อยเกิดความมันส์เขี้ยว มันอ้าปากงับกัดผิวเนื้อตรงร่องอกของเธอจนเลือดไหลติดเรียวลิ้นหนาของมัน

“กรี๊ดดดด...ช่วยด้วย...ช่วยฉันด้วย...ฮือออ...พี่ปุ๊ช่วยปานด้วย” ปานประดับทั้งเจ็บปวดแสบปวดร้อนแผ่นหลังที่ถูกใบหญ้าบาด ไหนจะร่องอกที่มันทั้งดูดทั้งเลียตรงรอยแผลที่มันทำไว้ เธอเรียกร้องหาชายคนรักที่เขาไม่สามารถที่จะมาช่วยได้ เธอทั้งขยะแขยงสะอิดสะเอียนร่างไอ้ตัวผอมยิ่งนัก

โอ้ยย!!...มึงกัดกู...ฤทธิ์เยอะนะมึง” เป็นเพราะความกลัวและเจ็บปวดตามผิวทำให้ปนาประดับมีแรงฮึดสู้ หญิงสาวใช้จังหวังตอนที่มันกำลังมัวมันกับผิว เธอกัดลงไปบนบ่าของมันอย่างจัง มือของเธอก็ทุบตีมันอย่างบ้าครั่ง

“เพียะ!!...เพียะ!!...” ชายร่างผอมใช้ฝ่ามือตบเข้าไปบนใบหน้าของปานประดับสองทีซ้ายขวา จนทำให้พวงแก้มเกิดรอยช้ำ ริมฝีปากตรงมุมปากของเธอแตกจนเลือดไหนซึม

“กรี๊ดดดดดด...อย่าทำฉัน...ฮืออ...” นี้เธอจะต้องมาจบชีวตเพราะไอ้พวกเดนมนุษย์นี้แน่หรือ นึกแล้วน้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลเป็นทางย้อยลงตามหางตา ปานประดับนึกถึงคำพูดของสามีที่ประกาศออกทางทีวีแล้วยิ่งทำให้เธอเจ็บจุกตรงอกเหลือเกิน ปุริมไม่มีเยื่อไยต่อเธอเลยสักนิด แล้วที่ผ่านมามันคืออะไรกัน เขาหลอกเธอทำไม

 

“พี่ปุ๊...ปานลาก่อน” เปร่ยเสียงอันสั่นเครือหวาดกลัวคนเดรัจฉาน เธอจะไม่ยอยเป็นของไอ้เดนมนุษย์สองตัวนี้เด็ดขาด เธอพร้อมที่จะยอมกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปจากโลกนี้เสียดีกว่า ถ้าร่างกายของเธอจะมีรอยราคีสกปรกแบบนี้......

 

"สปอยย...บทต่อไปปานประดับเจอภาพที่บาดใจมากกก....

พี่ปุ๊พาอันทิตามาโรงบาลที่เธอนอนป่วยอยู่ค่ะ โดยที่เธอไม่มีใครเคียงข้าง"

 

เม้นต์ให้กำลังใจเค้าด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบติชมกันได้ค่ะ

 

 

ชื่อ
ความคิดเห็น