ไปอ่านต่อในแอป ได้อารมณ์มากกว่า แถมยังรับ กุญแจฟรี ได้อีก

tunwalai logo
ธัญวลัย rating 100,000+ ratings

พีรัช-ชาดา

ตอนนี้แก้เนื้อหาอยู่นะค่ะ ไม่อัพบ่อย แต่อัพแน่ๆ รอกันหน่อยแต่ลุคใหม่ต้องดีกว่า ^^
รัก ลวง (อยู่ในช่วงแก้ไขค่ะ)

ชื่อตอน : ความลับ

คำค้น : พีรัช,ร้อยรสรัก

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 339

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2560 01:08 น.

แบบอักษร

ข้าวหอมออกจากโรงพยาบาลได้แล้วแต่ก็ยังต้องนั่งรถเข็นไปก่อนเพราะโดนแม่อ้อนบังคับ อาการภายนอกดีขึ้นมากแล้วทุกอย่าง เหลือเพียงอาการปวดเล็กๆ น้อยๆ ที่เหลือร่องรอยไว้ให้ระวัง

โชเซฟ หรือ โจ เป็นหมอจริงอย่างที่สัตตบุษย์บอกน้องชาย แต่เขาก็เป็นเพียงหมอโรคทั่วไปไม่ใช่หมอเฉพาะทางอย่างที่แม่อ้อนต้องการ โจมาดูแลข้าวหอมในฐานะคนรู้จักที่เป็นห่วงเป็นยัยกัน แม้จะรู้ข่าวช้าไปกว่าคนอื่นแต่เมื่อรู้เขาก็บินตรงมาพร้อมดูแลข้าวหอมทันที ยิ่งรู้ว่าหมอที่ข้าวหอมจะไปรักษาเฉพาะทางอยู่ที่ฮ่องกงด้วย เขาก็ขันอาสาเป็นเจ้าถิ่นดูแลให้หายห่วง แม้จะต้องปรับกันเรื่องการสนทนาเพราะข้าวหอมพูดออกเสียงไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนก็ตาม

“อยากให้ไปที่นู้นเร็วๆ ป๊ะป๋าอยากเจอหอมตั้งนาน คราวนี้จะได้เจอซะที...จำป๊ะป๋าเราได้รึป่าว”

ข้าวหอมพยักหน้ารับไวๆ ก่อนจะรีบเอาสมุดที่เดี๋ยวนี้ต้องมีติดตัวไปไหนมาไหนออกมาแล้วเขียนหยุกหยิกๆ ลงไป ไม่นานก็ส่งให้โจ

‘ป๊ะป๋าบอกว่าอยากได้เราเป็นลูกสะใภ้...เราจำได้’

ท้ายประโยคยังมีปากยิ้มโชว์สามสิบสองซี่ให้ด้วยอย่างที่กำลังส่งให้ โชเซฟส่ายหน้าแล้วส่งคืนให้

“ป่านนี้ป๊ะป๋าเปลี่ยนใจไปแล้ว ป๊ะป๋าชอบคนที่พูดเยอะๆ อ้อนเก่งๆ เราไม่มีเสียงอย่างนี้จะเอาอะไรไปอ้อนป๊ะป๋าฮึ? ”

สิ้นคำเขาก็ได้ขนมตุ๊บตั๊บไปกิน เสียงโวยเสียงหัวเราะดังสลับไปมากับความเงียบในห้องนั่งเล่น ข้าวหอมอารมณ์ดีขึ้นเกือบจะเป็นคนเดิมถ้าไม่ติดกับว่าต้องขัดใจกับบ้างครั้งที่สือสารไม่ทันใจอย่างที่ต้องการ แต่ก็เพราะมีโจอยู่ด้วย ค่อยกวน คอยเป็นล่ามให้ในบางโอกาส นานเข้าก็กลายเป็นว่าทั้งสองตัวติดกัน ไปไหนมาไหนก็ต้องไปเป็นคู่ แรกๆ อัพรูปลงโซเชียลก็เพื่อเรียกเรทติ้ง แต่คราวนี้หลายคนจิ้นจริงๆ ไปไหนมาไหนเลยโดนแฟนคลับถ่ายรูปคู่กันบ่อยๆ เม้นให้กำลังใจกันให้หายไวๆ บ้าง อวยพรให้ทั้งสองคู่กันไปนานๆ บ้าง ล้วนแล้วก็ดูเป็นที่น่าพอใจ...เว้นแต่ของใครบางคน 

ทรรศน์ยืนมองท้องฟ้าอยู่เงียบๆ ผ่านกระจกห้องทำงาน สัตตบุษย์บอกว่าวันนี้แล้วที่ข้าวหอมต้องไปรักษาตัวที่ฮ่องกง เขาเห็นภาพแล้ว แม่ดาวยั่วของเขาดูดีขึ้นมากจากครั้งล่าสุดที่เขาได้เจอ แอบดีใจที่เมื่อสังเกตภาพแล้วยังเห็นว่านิ้วนางข้างซ้ายของเธอยังมีแหวนของเขาอยู่...ตอนนี้ต้องจากกันไปไกลทั้งๆ ที่อยากอยู่ใกล้ๆ

คงต้องขนทุกอย่างมาไว้ที่นี่เสียแล้ว...

ครึ่งปีผ่านไปทุกๆ อย่างผ่านเข้ามาและจากไปเร็วอย่างกับเป็นเรื่องโกหก ข้าวหอมร่างกายกลับมาแข็งแรงดี ข้างกายเธอยังคงเป็นโจที่อยู่เคียงข้าง ข้าวปุ้นมีเจ้าตัวเล็กเป็นผู้ชายสมใจคุณพ่อ ส่วนทรรสน์ก็ยังคงเป็นคุณชายผู้โดนโลกลืมคนเดิม ที่ตอนนี้เพิ่มเติมคือบ้างานมากขึ้น จากลุคเพลย์บอย ตอนนี้เขากลายมาเป็นคนสุขุมเยือกเย็นมากขึ้น จนเลขาคนเดิมเริ่มดูเป็นเลขาจริงๆ ไม่ใช่เพียงคนคอยตีสายเข้าของสาวๆ และแคนเซิลนัดประจบของนักธุรกิจเพียงอย่างเดียว คนที่ปลื้มกับความเปลี่ยนแปลงนี้ที่สุดคงเป็นพี่ชายผู้คอยเป็นแบ็คให้

ทุกอย่างดูลงตัว เป็นไปด้วยดีเว้นแต่ยังมีบางเรื่องที่ทุกคนไม่รู้...

‘แหวนนี้เราได้มาจากไหนนะโจ?’

ระหว่างทานมื้อเที่ยงกันอยู่จู่ๆ ข้าวหอมก็ส่งกระดาษคำถามมาให้ เสียงของข้าวหอมยังคงเหมือนเดิมแต่จากการตรวจหมอก็บอกว่าต้องให้เวลาเป็นตัวช่วย

“ของสามีเรารึปล่าว...สวยดีน่ะ”

โจเองก็ชมจากใจจริง เขาเห็นข้าวหอมสวมแหวนวงนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ไปเยี่ยม แต่ก็ไม่รู้ว่าใครคือผู้ชายคนนั้นเพราะทุกคนไม่เคยพูดถึง และเขาก็ไม่เคยเห็นว่าจะมีใครแสดงท่าทางเข้าเค้า

ข้าวหอมนิ่งไป...เธอพยายามนึกว่าได้มันมาตั้งแต่ตอนไหนแต่ก็นึกไม่ออก ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกดีที่มีมันติดตัวอยู่ด้วยตลอดเมื่อโดยเฉพาะยามที่วางมันลงบนหน้าท้องป่องนูนของตัวเอง


ชื่อ
ความคิดเห็น