น้ำมิ้ม

ความรักต่างวัยท่ามกลางความไม่เห็นด้วยจากผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย #นิยายเรื่องนี้ไม่หวานนะคะ ขมจัดเป็นอย่างมาก ไรท์เตอร์ขอเตือนด้วยความหวังดี ^^ แต่สายดราม่าห้ามพลาดเด็ดขาด ครบรสสุดๆค่ะ ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงเรื่องนี้นะคะ และหวังว่าเราจะยังคงอยู่ด้วยกันไปนานๆ >< รักคนอ่าน #น้ำมิ้มคนเดิม

ตอนที่ 5 : สิ่งที่ต้องแลก (2/3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 : สิ่งที่ต้องแลก (2/3)

คำค้น : ภาคต่อ , ทวิกมล , แองจี้ , โทมัส , เอกกุล , Precious , แก้แค้น , เลี้ยงต้อย , กินเด็ก , ลูกครึ่ง , หล่อรวย , ใจดี , NC

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 590

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2560 23:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 : สิ่งที่ต้องแลก (2/3)
แบบอักษร

หลังจากที่ต้องฟังคำประกาศิตจากผู้เป็นลุง โทมัสกลับออกจากสำนักงานใหญ่โอวีกรุ๊ปด้วยอาการเหมือนคนไร้วิญญาณ ชายหนุ่มตัดสินใจขับรถไปบ้านของแองเจลิน่าพลางกดส่งข้อความไปหาแม่หนูน้อยของเขาเพื่อนัดเจอ แม้ว่าจะรู้ดีว่าหญิงสาวอาจจะออกมาพบเขาไม่ได้เพราะต้องผ่านด่านสำคัญอย่างหลุยส์ หากโทมัสก็นั่งอดทนรอเพื่อที่จะได้พบหน้าแม่หนูน้อยของเขาก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้เจอกันแบบนี้อีก

ชายหนุ่มอดนึกถึงความสัมพันธ์ที่ค่อยๆเติบโตขึ้นตามอายุของแองเจลิน่าไม่ได้ มันกำลังค่อยๆเปลี่ยนแปลงไปโดยเฉพาะความรู้สึกของเขา โทมัสเฝ้ามองเด็กหญิงตัวน้อยที่พี่สาวของเขาเป็นแม่ทูนหัวมาตลอดสิบปี จนบัดนี้เด็กน้อยในวันนั้นเติบโตจนเริ่มแตกเนื้อสาว หัวใจของเขาก็เหมือนจะแตกหนุ่มตามไปด้วย

ชายหนุ่มเฝ้ารอวันเสาร์อาทิตย์เพื่อที่เขาจะได้ใช้เวลาวีคเอนด์กับเธอ หญิงสาวมักจะมาค้างที่บ้านของแอนนาในคืนวันศุกร์ และกลับบ้านในวันเสาร์ แต่ในวันที่นอนค้างนั้นเด็กสาวไม่ได้นอนที่ห้องตัวเอง แต่เธอมักจะชอบแวะเวียนมาฟังนิทานก่อนนอนของชายหนุ่มจนกลายเป็นกิจกรรมที่ขาดไม่ได้และกลายความผูกพันที่ลึกซึ้งจนยากจะไถ่ถอนหัวใจออกมาได้ทัน

โทมัสมักจะมีนิทานที่ไม่เหมือนใครมาเล่าให้ฟังเสมอ  บางครั้งนิทานของเขาก็มักจะเป็นนิทาน คนขายเหล็กบ้าง คนขายโคมไฟ คนขายคอนโด หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ชายหนุ่มเพิ่งทำงานเสร็จมาแล้วก็จะมาเล่าเป็นนิทานให้เด็กสาวฟัง

“คนขายเหล็กพยายามหลอกล่อให้เจ้ายักษ์ตัวอ้วนหัวล้านยอมเซ็นเช็คสิบล้านเพื่อซื้อเหล็กของเขา แต่ไอ้ยักษ์อ้วนนั่นยังคงต้องการส่วนลดเพิ่มแทนคำสัญญาว่าจะเป็นลูกค้าคนขายเหล็กต่อไป คนขายเหล็กเลยต้องยอมลดราคาให้มันอีก 2 เปอร์เซ็นต์ เพื่อตัดรำคาญ และไล่ไอ้ยักษ์อ้วนนั้นกลับไปซะ แล้วคนขายเหล็กก็รีบกลับบ้านมาหาคนรักของเขาและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข”

“สรุปว่าวันนี้คุณไปทะเลาะกับลูกค้ามาเหรอคะทอม ...” แองเจลิน่าผงกหัวจากอกกว้างของเขาพลางเงยหน้าขึ้นถามเจ้าของนิทานที่ยังคงเพลิดเพลินกับการขมวดผมหญิงสาวเล่น

“เปล่าซะหน่อย แค่รำคาญเฉยๆ เลยจ่ายๆไปซะจะได้กลับบ้านไวๆไง วันพรุ่งนี้เราไปเที่ยวไหนกันดี ไปดูฟุตบอลกันไหมพรุ่งนี้มีนัดแดงเดือดด้วยนะ”

“ไม่เอาดีกว่าค่ะ วันจันทร์นี้แองจี้มีสอบ ขออยู่บ้านอ่านหนังสือให้หม่ามี๊แอนนาขุนดีกว่า”

“ระวังอ้วนนะ ...ดูซิแก้มยุ้ยเชียว”  ชายหนุ่มไม่พูดเปล่ายังแอบฉกริมฝีปากมาขโมยจูบแก้มสาวน้อยจนใบหน้าเรียวหวานนั้นแดงระเรื่อขึ้นอย่างขัดเขิน

“ทอม! เอาอีกแล้วนะคะ”

“ฉันจะรออีกแค่ 3 ปีนะแม่หนูน้อย ถ้าเธอเซ็นใบทะเบียนสมรสได้เมื่อไหร่ ฉันจะจับเธอไปแต่งงานด้วยทันที!

ชายหนุ่มกระซิบเอ่ยเสียงพร่าในขณะที่พยายามข่มใจตัวเองให้นอนนิ่งๆ ไม่ผวากดเด็กสาวลงที่เตียงแล้วปล้ำจูบให้หนำใจ

และนับแต่นั้นมาโทมัสอดคิดไม่ได้ว่านอกจากความรักความเอ็นดูที่เขามีให้เธอมาตลอดแล้ว ตอนนี้เขาหวง! ไม่อยากให้สาวน้อยของเขาต้องเป็นที่หมายปองต้องตาผู้ชายคนไหนเลย

 

ชายหนุ่มดึงสติและความคิดของตัวเองออกจากอดีตที่บัดนี้กลายเป็นเพียงความฝันอันแสนหวานไปเสียแล้ว พลางจ้องสายตาไปยังร่างเพรียวบางของสาววัยแรกรุ่นที่เดินก้าวยาวๆออกมาจากบ้านอย่างสดใสสมวัย และนั่นทำให้โทมัสอดสะเทือนใจไม่ได้ เขาจะมีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มนี้จากแองเจลิน่าอีกหรือเปล่า ถ้าเธอรู้ว่าเขากำลังจะต้องแต่งงานกันพี่สาวผู้เป็นญาติของเธอ!

ชายหนุ่มก้าวขาลงมาจากรถพลางโบกมือให้อีกฝ่ายเห็น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นวาววามขึ้นอย่างยินดีพลางวิ่งตรงมาที่เขาอย่างไม่ลังเล

“ทอม!...ทำไมคุณถึงยังอยู่ที่นี่ล่ะ แองจี้คิดว่าคุณจะเดินทางไปเมืองไทยวันนี้เสียอีก”

“พอดีมีเรื่องที่สำนักงานใหญ่กะทันหันน่ะ ฉันเลยยังไม่ได้ออกเดินทาง ตอนนี้ฉันเองก็ยังพอจะมีเวลาว่างอยู่บ้าง เลยรีบมาหาเธอก่อน”

“แล้วต้องเดินทางอีกทีวันไหนคะ...”

แองเจลิน่าเป็นฝ่ายถามขึ้นเมื่อนั่งประจำที่เบาะหน้าคู่คนขับเรียบร้อยแล้ว หากคนข้างๆตัวดูเหมือนจะไม่ได้สนใจในขณะที่รั้งร่างแบบบางของอีกฝ่ายมากอดเอาไว้

“ฉันไม่อยากไปเลยแองจี้ ฉันอยากอยู่กับเธอที่นี่ ...อย่างนี้ตลอดไป” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพลางหลับตาซุกกับเรือนผมอีกฝ่ายอย่างเศร้าใจ ของขวัญวันเกิดของเขาจากผู้เป็นลุงในตระกูลโวลฟอร์ดในปีนี้ ก็คือ ข่าวร้ายที่แทบฆ่าเขาทั้งเป็น

“พูดอะไรงอแงอย่างนั้นคะทอม ถึงเราจะอายุห่างกันมาก แต่แองจี้ก็ชอบที่คุณเป็นผู้ใหญ่นะคะ แอ๊บแบ๊วเป็นเด็กๆอย่างนี้แองจี้ว่าไม่เวิร์คค่ะ” เด็กสาวพูดเสียงกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี วันนี้อาจจะเป็นวันที่ดีของเธอก็ได้ เพราะอย่างน้อยเธอก็ได้เจอโทมัสและได้กอดเขาอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามชายหนุ่มต่อเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงซบหน้ากับเรือนผมของเธอนิ่งอยู่อย่างนั้น

“แล้วสรุปคุณมาหาแองจี้ทำไมคะ มีอะไรหรือเปล่า”

“ฉัน ...จะมาเล่านิทานให้เธอฟังแองจี้” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงอู้อี้ในขณะที่ยังคงรัดสองแขนตระกองกอดร่างเล็กตรงหน้าไว้แน่น

“นิทาน? เหรอคะ”

“นิทานเรื่องนี้ชื่อว่า ยักษ์ใจร้าย เพราะในเรื่องมียักษ์แก่อยู่สองตนออกไล่ล่าจับคนมาควักหัวใจเพื่อกินยังชีพของตน เขาจับคนมาฆ่าและควักหัวใจไปแล้วหลายคน ไม่ว่าจะเป็นเทเรซ่า ปีเตอร์ แอนนา หรือแม้กระทั่งหลุยส์”

“ทอม?...นี่มันเรื่องอะไรกันคะ” แองจี้ถามในขณะที่พยายามดันตัวอีกฝ่ายให้ถอยออกห่างเพื่อจะได้มองหน้าอีกฝ่ายได้ หากชายหนุ่มรัดแขนแน่นไม่ยอมคลายอ้อมแขน

“และเหยื่อรายต่อไปก็คือ ฉันเอง! ยักษ์พวกนั้นกำลังจะควักหัวใจของฉันไปแองจี้”    

 “ทอม ...ปล่อยหนู! เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ บอกแองจี้มาตรงๆดีกว่าค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยขึ้นพลางออกแรงดันอกกว้างของโทมัสให้ห่างจากตัวเธอพลางจ้องมองอีกฝ่ายอย่างต้องการค้นหาคำตอบ โทมัสถอนหายใจอย่างหนักหน่วงก่อนที่จะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดจนแองเจลิน่าใจคอไม่ดี

“ฉันอยากให้เธอรู้จากปากฉันมากกว่าคนอื่น เลยตัดสินใจมาเพื่อพูดกับเธอด้วยตัวเอง แต่ก่อนที่ฉันจะสารภาพ ฉันอยากให้เธอรับรู้เอาไว้นะแองจี้ ว่าฉัน...ไม่เคยรักใครเลยนอกจากเธอ”

“ทอม...มีเรื่องอะไรกันแน่คะ พูดออกมาเดี๋ยวนี้!

แองเจลิน่ากัดฟันถามทั้งๆที่หวาดหวั่นในใจ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินจากปากคนรักชัดๆเต็มสองหู

“คุณลุงของฉันกับจอห์น ต้องการให้ฉันกับแคทเธอรีนแต่งงานกัน ...”

“มันไม่จริงใช่ไหมทอม...ไม่จริงใช่ไหมคะ”

เด็กสาวเอ่ยถามอย่างสิ้นหวัง แองเจลิน่ารู้สึกเหมือนกับมีใครเอาเหล็กร้อนมาจี้ที่หัวใจของเธอ ผู้ชายคนที่เป็นรักครั้งแรกและเธอคาดหวังจะให้มันเป็นครั้งเดียวของเธอ กำลังบอกเธอว่าเขากำลังจะแต่งงานกับพี่สาวของเธอเอง

“ฉันรักเธอนะแองจี้ ฉันสัญญาว่าฉันจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกัน ฉันจะไม่แต่งงานกับแคทเธอรีน!”

โทมัสเอ่ยเสียงละล่ำละลักเมื่อดวงตากลมโตนั้นบัดนี้มีน้ำตานอง ชายหนุ่มไล้นิ้วมือเช็ดหยาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยนก่อนจะประคองดวงหน้าหวานนั้นไว้ด้วยสองมือที่บัดนี้เย็นเฉียบจากความรู้สึกที่เจ็บปวดในใจ

แองเจลิน่าเงยหน้าสบประสานสายตากับชายหนุ่ม ก่อนจะเค้นเสียงถามออกมาทั้งๆที่น้ำเสียงสั่นพร่า

“คุณโกหก...ถ้าคุณทำได้จริงคุณจะมาหาแองจี้ที่นี่ทำไม ทอม..คุณโกหกทำไม!”

 “มันไม่ใช่อย่างนั้นนะแองจี้....ไม่ใช่นะ ไม่ใช่”

ชายหนุ่มเอ่ยพลางพร่ำจูบลงบนริมฝีปากเรียวบางนั้น หากแองเจลิน่าเบือนหน้าหลบทันควัน ก่อนจะเอ่ยกับอีกฝ่ายทั้งน้ำตา

“คุณอย่าหลอกตัวเองอีกเลยทอม  หนูไม่อยากเจอคุณอีกแล้ว พอกันทีกับความรักที่หนูเคยหลงทุ่มเทให้คุณ หนูเกลียดคุณได้ยินไหมคะ หนูเกลียดคุณ!

หญิงสาวเอ่ยจนแทบจะเป็นตะโกนใส่หน้าชายหนุ่มคนรักด้วยหัวใจที่แตกสลาย ข่าวร้ายที่โทมัสนำมาเพื่อบอกกับเธอด้วยตัวเองไม่ต่างจากการเอามีดมากรีดเธอให้ตายทั้งเป็น

“แต่ฉันจะไม่แต่งงานกับแคทเธอรีน เธอได้ยินไหมแองจี้ ฉันจะไม่แต่งงานกับแคท! ได้โปรดเชื่อฉันสักครั้งแองจี้ ฉันสามารถทำได้ ฉันจะปฏิเสธแคทเธอรีน แล้วรอจนเธออายุ 20 ปีแล้วเราจะหนีไปจดทะเบียนด้วยกัน นะแองจี้ ...ขอให้เธอเชื่อฉัน มันจะไม่มีการแต่งงานเกิดขึ้น ฉันรักเธอแองจี้ รักเธอคนเดียว”

โทมัสเอ่ยย้ำยืนยันอย่างหนักแน่น จนเด็กสาวสับสน หากชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทันฉุกคิดอะไรทั้งนั้น โทมัสถอดแหวนที่ตนสวมติดนิ้วอยู่เป็นประจำสวมลงที่นิ้วนางข้างซ้ายของเด็กสาวพลางเอ่ยย้ำกับแองเจลิน่าอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ละห้อยโหย

“ฉันจะแต่งงานกับเธอคนเดียวแองจี้ ฉันรักเธอนะแม่หนูน้อยของฉัน”

“แต่คุณกำลังจะแต่งงานกับแคท”

“มันจะไม่มีงานแต่งงานเกิดขึ้นแองจี้ ฉันกำลังจะเดินทางไปเมืองไทย ในขณะที่แคทเธอรีนต้องทำงานอยู่ที่นี่ เธอเห็นไหมว่าฉันกำลังพยายามทำทุกอย่างเพื่อเรา เธอต้องเชื่อใจฉันนะแองจี้”

แองจี้ในวัยสิบห้าปีเงยหน้ามองชายหนุ่มคนที่ยังคงกุมมือเธอเอาไว้อย่างสับสนในใจ หากหญิงสาวยังเด็กเกินกว่าจะรับเรื่องความผิดหวังเรื่องความรักได้ แองเจลิน่าผลุนผลันวิ่งลงจากรถไปทันทีโดยไม่สนใจกับเสียงเรียกที่เจ็บปวดไม่แพ้กันของโทมัสที่ดังไล่หลังมา ความรักที่เธอเฝ้ามองดูมันเติบโตอย่างช้าๆ หากในวันนี้หญิงสาวรู้แก่ใจตนเอง มันไม่มีประโยชน์ที่จะเฝ้าดูความรักที่เธอไม่สามารถเป็นเจ้าของมันได้

 

...............................................................  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น