Lovelyz_PCY

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 20k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2560 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

 

 

 

ตอนที่1

 

 

 

               "อืม..."คุณหมอดารินบิดตัวไปมาเพื่อคลายความปวดเหมื่อยตามร่างกาย"โอ๊ย...ปวดหัวจัง ทำไมมันปวดแบบนี้เนี่ย"คุณหมอดารินบ่นออกมาพลางเอามือไปปจับที่ศรีษะตรงบริเวณที่ปวด

               "เอ๊ะ...ที่นี้ที่ไหน...สวรรค์หรอหรือนรกทำไม..."ดารินพูดและมองรอบๆห้องที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ห้องที่เป็นสีแดง มีโต๊ะวางอยู่ตรงกลางห้องพร้อมกาน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะและเตียงที่ตกแต่งด้วยผ้าที่มีลวดลายงดงาม"แต่ฉันจำได้ว่าตัวเองตายไปแล้วนิ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้ แล้วที่นี้มันที่ไหนล่ะเนี้ย ฝันหรือ อ่าาาาาา ฝันสินะ"ดารินมือพูดออกมา"มือ..มือใคร"ดารินมองมือที่เห็นผ่านดวงตาของตัวเอง

 

 

              เอี๊ยดดดดด เพล้งงง(จงจินตนาการว่าเป็นเสียงเปิดประตูและของตกแตก)

 

 

              ทันทีที่ดารินได้ยินเสียงเปิดประตูและเสียงของตกแตกกระทบพื้นก็หันไปมองทันที สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของดารินตอนนี้คือเด็กผู้หญิงที่มีอายุประมาณ 15-16 ปี ที่มีใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มพอใช้ ยืนเบิกตากว้างอย่าตกใจอยู่หน้าประตู แต่ที่แปลกสำหรับดารินคือเด็กสาวคนนั้นแต่งกายเหมือนชุดจีนโบราณยังไงยังงั้น ชุดจีนโบราณ เอ๊ะ...ชุดจีนโบราณงั้นหรอ...

               "คุณหนู...คุณหนูฟื้นแล้ว"เด็กสวาพูดขึ้นมาพลางน้ำตาไหลอาบแก้มและวิ่งเข้าที่เตียงที่ดารินนั่งอยู่

               "คุณหนู...คุณหนูหรอ เธอพูดอะไร คุณหนูที่ไหน"ดารินพูดออกไปและงงว่าเด็กผู้หญิงคนนี้พูดอะไร คุณหนูที่ไหน

               "คุณหนู...คุณหนูจำผิงผิงไม่ได้หรือเจ้าค่ะ"เด็กสาวพูดออกมาพลางทำหน้าเศร้า

               "จำอะไร เธอพูดอะไรของเธอ"ยิ่งฟังดารินก็ยิ่งงง

               "ก็...คุณหนูคือคุณหนูหวังไป๋เสวี่ยไงเจ้าค่ะ คุณหนูจำไม่ได้หรือเจ้าค่ะ"เด็กสาวพูดออกมาและมองดูคุณหนูของตนเองอย่างสงสารและเศร้าใจ

               "หวังไป๋เสวี่ยงั้นหรอ..."ดารินทำหน้างงอีกครั้ง"บ้าน่า...ตลกแล้ว เลิกล้อเล่นได้แล้ว..."ดารินพูดออกไปพลางทำหน้าไม่เชื่อ

               "ล้อเล่นอะไรกันเจ้าค่ะ"เด็กสาวบอกอีกครั้ง

               "ธ ธ เธอพูดจริงหรอ"ดารินถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

               "จริงเจ้าค่ะ"เด็กสาวตอบอย่างมั่นใจ

               "ดารินเบิกตากว้างอย่างตกใจ นี้มันไม่ใช่ความฝันอย่างนั้นหรอ บ้าน่า จะเป็นไปได้ยังไง นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี้ย"ดารินได้แต่คิดภายในใจ

               "โอ๊ย..."ดารินหยิกแขนตัวเอง

               "คุณหนูหยิกแขนตัวเองทำไมเจ้าค่ะ"เด็กสาวถามขึ้นเพราะตกใจ

               "เอ่อ...เปล่าหรอก ไม่มีอะไร"ดารินตอบกลับไป

               "เจ้าค่ะ"เด็กสาวตอบรับ แต่ก็ยังแปลกใจได้แต่เก็บความสงสัยไว้

               "เธอ...เอ่อ เจ้าชื่ออะไร"ดารินเอ่ยถามชื่อของเด็กสาว

               "ผิงผิงเจ้าค่ะ ข้าชื่อผิงผิง"เด็กสาวบอกชื่อตัวเองออกไป"คุณหนูจำข้าไม่ได้หรือเจ้าค่ะ"ผิงผิงถามดาริน

              "เอ่อ...สงสัยฉันจะจำอะไรไม่ได้ แล้วก็รู้สึกปวดหัวด้วย โอ๊ยยยยย...ปวดหัว"ดารินบอกพร้อมกับร้องออกมา

               ก็มันเจ็บจริงๆนิน่าไม่ได้โกหกสักหน่อย แต่ที่ปวดนะแผลที่อยู่บนหัวต่างห่างไม่ใช่เพราะความจำสงความจำเสื่อมหรอก โอ๊ยปวด...

              " คุณหนู...อดทนไว้นะเจ้าค่ะ เดียวผิงผิงจะรีบไปตามฮูหยินกับท่านหมอมาเจ้าค่ะ อดทนไว้นะเจ้าค่ะ..."ผิงผิงตอบอย่างรีบร้อนและรีบไปตามฮูหยินและท่านหมอเพื่อมาดูอาการของตน

 

 

 

 

.....ต่อ.....

 

 

 

 

ครึ่งชั่วยามต่อมา

 

                    "ไป๋เสวี่ย"เสียงของผู้หญิงงคนหนึ่งดังขึ้น"ไป๋เสวี่ยลูกแม่ เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนรึไม่ ยังปวดหัวอยู่รึไม่...เดียวท่านหมอก็มาอดทนหน่อยนะลูก"ผู้หญิงตรงหน้าพูดออกมาอย่างรีบร้อนแต่ก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

                    ดารินมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพิจารณา อายุน่าจะราวๆ40ต้นๆ แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความงาม บ่งบอกให้รู้ว่าเมื่อก่อนคงจะงามมากไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว

                    "เอ่อ...ข้าไม่เป็นไร"ดารินตอบกลับไป"ท่าน...แล้วท่านเป็นใครหรือ"หลังจากที่ดารินถามคำถามนั้นออกไปดูเหมือนผู้หญิงตรงหน้าจะตกใจมากไม่ใช่น้อย

                    "ไป๋เสวี่ย นี่ลูกเป็นอะไรไป ลูกจำแม่ไม่ได้รึ"ผู้หญิงตรงหน้าพูดออกมาอย่างตรงใจกับคำถามที่เธอถามและมองหน้าเธอแล้วเหมือนจะร้องไห้ออกมา

                    "ขอโทษค่ะ...คือข้าจำอะไรไม่ได้เลย"ดารินตอบกลับไป ก็มันจำไม่ได้จริงๆนิน่า เราใช่เจ้าของร่างนี้สะที่ไหนกันล่ะ

                    "โถ่...ลูกแม่"ผู้หญิงตรงหน้าเธอพูดออกมา

                    "ฮูหยิน...ท่านหมอมาแล้วขอรับ"

                    "เชิญท่านหมอเข้ามาเร็วเข้า"ผู้หญิงตรงหน้าเธอพูดออกมาอย่างรีบร้อนและเป็นห่วงเธอ

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น