นารึล90

คุณอาแสนรัก เป็นนิยายที่เกี่ยวกับรักต่างวัยที่ห่างกันถึง 25 ปี ระหว่าง อาภีที่แสนจะบ้างานกับเมียสาวที่ไร้เดียงสาที่ต้องทำหน้าที่ภรรยาในวัย18 ปี ที่เธอตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ

ตอนที่ 7 คนขี้เหงา 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 คนขี้เหงา 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2560 09:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 คนขี้เหงา 1
แบบอักษร

ตลอดเวลาทั้งวันนีลดาหมดไปกับการเปิดหาสูตรอาหารสำหรับมื้อเย็นที่เธอตั้งใจจะทำให้ภูวนลได้รับประทาน ด้วยโน้ตบุ๊คส์ของเขาที่ไว้ให้เธอเล่นแก้เบื่อ เธอไม่ทำอาหารไม่ค่อยจะเป็นเนื่องจากตอนที่พ่อยังมีชีวิตอยู่เธอไม่เคยได้ทำอาหารเลยสักครั้ง ส่วนเรื่องงานบ้านเธอก็แทบจะไม่ได้ช่วยเลยสักครั้งทุกครั้งที่กลับมาจากโรงเรียนจะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดให้และคอยทำอาหารให้ทาน ไม่ใช่ว่าครอบครัวเธอร่ำรวยอะไรแต่เพียงแค่พ่อของเธอไม่อยากให้เธอและแม่เลี้ยงต้องเหนื่อยยากลำบากกับงานบ้านพวกนี้ก็เท่านั้นมันเลยทำให้เธอกลายเป็นคนทำอะไรไม่ค่อยเป็นจนถึงตอนนี้

            เธอค่อยๆลงมือทำอาหารด้วยการผัดผัดกับไข่เจียวที่ที่แสนจะง่ายสำหรับคนอื่นแต่ยากสำหรับเธอยิ่งนักเหลือเกิน เวลาหกโมงเย็นที่บรรยากาศมืดมิดจนเธอที่หาวไปมาง่วงนอนนั่งรอสามีในห้องรับแขกเป็นเวลานาน เพราะคิดว่าเขาอาจจะมาช่วงนี้และเวลาล่วงเลยจนสองทุ่มตรง เธอตัดสินใจไปอาบน้ำเตรียมเข้านอนคงจะดีกว่า

            “ทำอาภียังไม่มาอีกนะ” เธอล้มตัวนอนบนเตียงได้สักพักแต่ก็นอนไม่หลับเพราะกระวนกระวายเกี่ยวกับเข้าของบ้านที่ยังไม่โผล่หน้าให้เห็น เธอไม่มีเครื่องมือติดต่อสื่อสารเขาได้เลยไม่รู้ว่าเขาจะเป็นอย่างไรหรือทำสิ่งใดในตอนนี้  เธอจึงลงไปนั่งรอเขาที่ห้องรับแขกเหมือนเดิมจนกระทั่งสี่ทุ่มรถกระบะที่คุ้นตาก็ขับเข้ามาในรั้วบ้านอย่างช้าๆ

            เสียงปิดประตูรถดังลั่นเตือนให้เธอรู้ว่าเขากำลังเดินมาเปิดประตูบ้าน ร่างสูงทรงผมยุ่งเหยิง ใบหน้าคมที่เรียบเฉยที่ตากแดดมาทั้งวันแต่เธอกลับคิดว่าเขาดุหล่อเหลาและมาดแมนและมีเสน่ห์กว่าเดิมมากขึ้น เขาเดินเข้ามาในห้องรับแขกด้วยสภาพเหนื่อยล้าจากงานที่ล้นมือที่ตัวเองสะสมยังไม่เสร็จแต่ก็ต้องกลับมาเพราะรู้ว่ายังมีคนที่บ้านรอต้อนรับอยู่ในเวลานี้และก็เป็นไปอย่างที่เขาคาดเดาไม่มีผิด

            หญิงสาวหน้าตาอ่อนเยาว์ยืนมองเขาจากกลางห้องด้วยใบหน้าที่ดีใจที่กลับมา เธอเปลี่ยนไปชุดนอนลายการ์ตูนที่เขาแสนเกลียดเหลือเกินเพราะมันบดบังทรวดทรงองเอวที่แอบซ่อนไว้และทำให้เธอเหมือนเด็กที่มารอพ่อมาบ้านมากกว่าภรรยารอสามีเสียอีก

            เขาต้องปฏิวัติชุดเธอใหม่

            “อาภีทานข้าวมาหรือยังคะ” เสียงสดใสเอ่ยถามหนุ่มใหญ่

            “ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ อยากนอนมากกว่า” ภูวนลตอบเสียงอ่อยพร้อมกับเดินมานั่งบนโซฟาเอนกายพิง

            “มีอะไรให้นิดช่วยมั้ยคะ” นีลดาถามอย่างกระตือรือร้นกลับเกลื่อนใบหน้าที่ผิดหวังที่เขาไม่หิว อาหารของเธอคงเป็นหมันเสียแล้ว

            “ไม่มี...วันหลังไม่ต้องรอฉันหรอก บางครั้งฉันก็กลับไม่เป็นเวลาแบบนี้ประจำ” เขานั่งไม่นานเตรียมจะลุกแต่ถูกหญิงสาวยืนขัดขวางไม่ให้ลุกไปไหน

             เขาเลิกคิ้วมองสงสัยว่าเธอต้องการจะทำอะไรแต่รับรู้ทันทีเมื่อเธอนั่งบนตักเขาวาดแขนโอบรอบคอพร้อมกับโน้มใบหน้าของเขามาใกล้แล้วก็กดเรียวปากทาบริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา

            เธอค่อยๆเอียงชิมริมฝีปากหยักที่ตอนนี้ส่งเสียงครางในลูกคอด้วยความตื่นเต้น ลิ้นของเธอสอดเข้าไปลิ้นของเขาก่อนจะตวัดเกี่ยวกันดูดื่มความหอมหวานและความกระหายจากเขาอย่างตั้งใจก่อนจะผละออกจากปากเขาทันทีเพราะหายใจไม่ทัน

            “นิดทำหน้าที่เรียบร้อยแล้วค่ะวันนี้..” เธอรีบลุกมานั่งข้างๆเขาแทนที่จะนั่งตักสักครู่ริมฝีปากบางเผยอบอกเขาด้วยความขัดเขินไม่กล้าสบตาเขาที่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

            “เธอจูบได้ดีขึ้นนี่...” เขาอ้อมแอ้มที่จะตอบจึงพยายามคิดหาเรื่องเปลี่บนบรรยากาศที่เงียบ

            “พรุ่งนี้หนูนาจะมาติวหนังสือตอนเช้า ถ้าเธอต้องการอุปกรณ์เครื่องเขียนอะไรก็หยิบไปใช้ได้เลยที่โต๊ะทำงานในห้องนอน ฉันไม่ว่าอะไรหรอก”

            “ค่ะ พรุ่งนี้อาภีอยากทานอะไรเป็นอาหารเช้าหรือคะ”

            “เอาเป็นข้าวต้มหมูแล้วกัน เธอทำเป็นใช่มั้ย”
            “พอทำเป็นค่ะ...” เธอตอบอย่างหน้าเจื่อน ไม่มั่นใจในฝีมือตัวเอง เธอเคยทำมันแค่ครั้งเดียวเอง
            “พรุ่งนี้ฉันจะเข้าเมืองไปสั่งของเข้าไร่ เธออยากจะฝากฉันซื้ออะไรมั้ย”

            นีลดาคิดหนักหาต้องฝากเขาซื้อของใช่ส่วนตัว

            “ว่าไงล่ะ นึกออกมั้ยว่าอยากซื้ออะไร”

            เธอส่ายหน้าปฏิเสธจะดีกว่า         หากต้องบอกให้เขาไปซื้อชุดชั้นในของตัวเองที่ติดมาแค่สามชุดเพราะนอกนั้นเธอก็เก็บเสื้อผ้าอย่างอื่นไม่ทันได้ออกมาจากบ้านหลังเก่า

            ภูวนลเห็นสีหน้าของภรรยาเด็กก็พอจะเดาออกได้บ้างว่าเธอคงอยากซื้อเองมากกว่า

            “เดี๋ยววันอาทิตย์นี้ฉันจะพานิดไปซื้อมือถือไว้ใช้ติดต่อฉัน วันนั้นเธอค่อยซื้อของใช้ก็แล้วกัน”

            “จริงเหรอคะอาภี” นีลดาเผลอเข้ากอดเขาด้วยความดีใจ “นิดดีใจจังค่ะ” ต่อไปเสามารถโทรหาเขาระหว่างวันได้แล้ว

             เธอดีใจเหมือนเด็กที่พ่อยอมพาไปซื้อของเล่นแต่ไม่รับรู้เลยว่าร่างกายเธอกำลังเบียดแนบลำตัวเขา กลิ่นแป้งเด็กที่หอมลอยเตะเข้าจมูกเขาเต็มๆ  เวลาที่เธอขยับทรวงอกอิ่มเสียดสีแขนของเขาทำให้เขาแทบจะเก็บความรู้สึกอันหื่นกระหายไม่ได้

            เธอเหมือนเด็ก แต่อย่างอื่นเธอไม่เด็กแล้ว...

 

 

ความคิดเห็น