kullacha

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2560 12:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21
แบบอักษร

2017-01-10 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฮิมิทสึ!” ระหว่างที่ผมกำลังคิดแผนว่าจะทำยังไงถึงจะเนียนและไม่ให้เหล่าสามีจับได้อยู่นั้น แต่แล้ว...จอมราชาปีศาจอย่างเอชก็เรียกชื่อของผมซะจนผมเอง..ถึงกับสะดุ้งโหยงเลยทีเดียว

 

 

 

“ครับ..” ผมละจากเพื่อนๆเดินเข้าไปหาเอชที่มีไดนาดินกับสวัลดัสยืนขนาบข้างอยู่ รวมไปถึงเพื่อนๆของพวกเค้าและพี่ๆของผมอีกด้วยที่ตอนนี้กำลังยืนรายล้อมอยู่เช่กัน

 

 

 

“เดี๋ยวพวกชั้นจะลงไปห้องทำงานแป๊บเดียว..เดี๋ยวมานะ” หืม? โอ้แม่เจ้า!!

 

 

 

“ครับ..” ผมยิ้มพร้อมกับใจที่กระโดดโลดเต้นเป็นลิง

 

 

 

“อย่า...ดื้อ...ล่ะ” อา...วัลดัสเนี่ยพูดเหมือนจะรู้ทันเลยแฮะ!

 

 

 

“ไม่ครับ...ไม่ดื้อหรอก พวกคุณรีบไปกันเถอะ..แล้วรีบๆขึ้นมานะครับผมหิว..จะรอให้พวกคุณมาป้อน..” ผมพูดออกไปพร้อมกับยกฝ่ามือเรียวขึ้นลูบท้องของตัวเองไปด้วย จนเหล่าสามีและพวกพี่ๆของผมถึงกับยิ้มขำ

 

 

 

“อืม...” เอชพูด จากนั้น เค้าก็หันหน้าไปกระซิบอะไรบางอย่างกับพี่กรีนและมโม อีกทั้ง..ยังเหลือบหางตามามองทางผมด้วย อืม..ให้ผมเดา..เอชจะต้องสั่งพวกพี่ๆเค้าจับตามองผมแน่ๆ

 

 

 

“ไปล่ะ..” สิ้นเสียงของเอช พวกเค้าทั้งสามคน..เพื่อนๆของพวกเค้าหนึ่งกลุ่ม...รวมไปถึงพี่ๆของผม ก็พากันเดินออกไปแล้วล่ะครับ เอาล่ะ..ถึงแม้ว่าเวลามันอาจจะน้อยนิด! แต่ก็มีเพียงแค่โอกาสนี้โอกาสเดียวเท่านั้น!

 

 

 

“ฮิมิทสึ..กินนี่หน่อยมั้ยครับ?” ระหว่างที่ผมกำลังก้าวเดินเข้าไปหาเพื่อนๆและพวกไอ้พีคที่กำลังเลือกเพลงกันอยู่ตรงด้านโน้น แต่แล้ว..พี่หมอกับพี่โยก็เดินเข้าหาผมพร้อมกับไส้กรอกรมควันจากใหญ่ที่พี่โยกำลังถือเอาไว้อยู่ในมือ

 

 

 

“อืม..ไม่อ่ะครับพี่โยพี่หมอ..ผมขอรอพวกเค้าสามคนก่อน..” ผมพูด ฮึ! คิดว่าผมไม่รู้เหรอ? ว่าที่พวกคุณสองคนเข้าขากันได้เนี่ย..ก็เพราะว่าโดนคำสั่งของไดนาดินมาเหมือนกัน!

 

 

 

“ผมไปหาเพื่อนๆก่อนนะครับ..” สิ้นเสียงของผม ผมก็ก้าวเดินตรงไปหาพวกเพื่อนๆทันที             

 

 

 

“วีว่า..นายเริ่มก่อน..”  หลังจากที่เดินไปถึงผมก็พูดกับวีว่าที่กำลังยืนรออยู่ทันที

 

 

 

“อืม..” จากนั้น วีว่าก็เดินตรงไปหาพี่ฟาคนนั้น ส่วนพวกผมที่เหลือก็ทำเนียนแกล้งคุยกันไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนพวกไอ้พีคก็เอาแต่กัดริมฝีปากล่างแบบลุ้นสุดตัวอยู่อ่ะครับ หึๆๆ

 

 

 

“........” อื้อหือ!! อึ้ง..ทึ่ง..กันไปหมดเลยแฮะ วีว่าของผมเดินเข้าไปหาพี่ฟาที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนๆของเค้าหนึ่งคนตรงราวระเบียง จากนั้น วีว่าก็งัดแผนเบสิคๆขั้นต้นขึ้นมา นั่นก็คือ..แกล้งทำเป็นสะดุดล้มแล้วถลาเข้าไปในกลางวงสนทนานั่น อา..มันเป็นอะไรที่เรียบง่ายมาก แต่..เป้าหมายคนที่วีว่าเล็งเอาไว้ กลับเบี่ยงตัวหนีซะงั้น!! ดีนะ..ที่เพื่อนของเอชคนนึงที่เดินไปหยิบเครื่องดื่มอยู่แถวนั้นรองรับร่างของวีว่าเอาไว้ได้พอดี!

 

 

 

“ไอ้พีค! ตามึง..” ผมพูด ส่วนไอ้พีคมันก็จ้องหน้าผมแว๊บนึง จากนั้น มันก็เดินตรงดิ่งไปหาพี่ฟาทันที

 

 

 

“นี่ฮิมิทสึ..ถ้าเกิดถึงตานายคนสุดท้ายแล้ว..และถ้าเกิดคนอย่างนายแพ้เนี่ย นายตะโกนออกทางไมค์เลยนะ..ว่า..ให้ไอ้พี่ฟาคนนั้นไปบวชเป็นพระซะ!!” หืม? แอบแรงนะเนี่ย..ใบชา

 

 

 

“ว้าว...พี่พีคเก่งอ่ะ ดูสิ..เล่นทำเนียนเดินเข้าไปคุยกับพวกเค้าได้ด้วยอ่ะ”  หา..เนี่ยอ่ะนะ? เก่งของมึงไอ้เด็กกระเทย นั่นน่ะ..มันเป็นอะไรที่ง๊ายยง่าย! เด็กสามขวบยังทำได้เลย! แต่..มึงคิดว่าพี่ฟาคนนั้นจะสนใจมันเหรอ? คอยดูนะ..ไม่ถึงห้าวิ..ไอ้พีคโดนพี่ฟาสลัดทิ้งโดยเดินหนีไปแน่ๆ!

 

 

 

“คึ!5555” เป็นไงล่ะ..กูบอกแล้ว! พี่ฟาคนนั้นไม่ได้สลัดไอ้พีคแบบธรรมดาๆที่เคยเดินหนีไปนะครับ แต่พี่แก..กลับเฉยไม่หนีแต่ใช้สายตาขับไล่มันต่างหากล่ะ! หึๆๆ ดูสิ..เดินหน้าจ๋อยมาเชียว..

 

 

 

“ฟีฟ่า..ใบชา..เบลเล่..วีว่า..” ระหว่างที่พวกเด็กกระเทยกำลังวิ่งไปหาไอ้พีคที่เดินเข้ามาอยู่ นั้น ผมก็เรียกชื่อพวกเพื่อนๆแล้วสื่อความหมายทางสายตาทันที..

 

 

 

“รับทราบ..” จากนั้น พวกเค้าทั้งสี่คนก็เดินตรงดิ่งเข้าไปหาเป้าหมาย วีว่ากับใบชารีบเดินตรงไปหาพี่หมอกับพี่มโนและพี่กรีนแล้วทำเป็นชวนคุยถามโน้นถามนี่ไปเรื่อย ส่วนฟีฟากับเบลเล่ก็เดินตรงไปหาคุณยูกับพี่โยแล้วลากแขนของพวกเค้าเดินไปรวมกลุ่มกับวีว่า จากนั้น สี่หนุ่มน้อยราชินีก็ใช้แผนพิชิตใจผู้ชายด้วยคำพูดที่แสนจะตราตรึง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของพวกผมทันที

 

 

 

“จะไหวเหร๊อ? ขนาดกูเค้ายังไม่มอง..” หึ! นั่นมันมึงไอ้พีค! ไม่ใช่ราชินีเคะอย่างกู!!

 

 

 

“มึงคอยดู..” สิ้นเสียงของผม ผมก็เดินตรงเข้าไปหาพี่ฟาทันที  หึ!  ตามจริง..ผมก็พูดออกไปอย่างนั้นแหละครับ ผมน่ะ..ยังคิดไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าจะใช้วิธีไหน เอ๊ะ! อา..นั่นเป็นโอกาสเหมาะที่เพื่อนของพี่ฟากำลังเดินไปคุยโทรศัพย์อีกด้านนึงพอดี

 

 

 

“.......” ผมเดินไปยืนอยู่ข้างๆเค้านิ่งๆ พร้อมกับกำลังคิดว่าจะหาวิธีไหนมาใช้ดีฟร่ะ! ส่วนเค้าเมื่อเห็นผมก็ได้แต่มองดูเฉยๆไม่ได้มีอาการทำท่าจะเดินหนีไปแต่อย่างใด อืม..คิดสิๆฮิมิทสึ! เดี๋ยวผัวๆของมึงก็มาแล้ว..

 

 

 

“.......” ผมเงียบอยู่อย่างนั้นและใช้เวลาคิดนานมาก เพราะไม่ว่าจะใช้วิธีไหน..เพื่อนๆของผมรวมไปถึงพวกไอ้พีคก็ใช้กันไปหมดแล้ว ส่วนพี่ฟา..เค้าก็เอาแต่นิ่งเงียบยืนอยู่แบบนั้นเช่นกัน

 

 

 

“.......” ผมจ้องมองไปยังวิวตึกสวยๆและแสงไฟบนท้องถนนด้านล่างด้วยสายตาเหม่อลอย ส่วนพี่ฟา..ผมเห็นนะครับเค้าเหลือบหางตามองใบหน้าซีกซ้ายของผมแว๊บนึงจากนั้น เค้าก็หันหน้ากลับไปที่เดิม

 

 

 

“ฮึ่ก!.....” ผมสะอื้นออกมาเบาๆพร้อมกับน้ำใสๆที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย จนพี่ฟาที่ยืนอยู่ข้างๆถึงกับชะงัก เหอะ! ไม่คิดเลยนะครับเนี่ย..ว่าผมถึงกับต้องงัดไม้นี้ออกมาใช้ แต่ทว่า..พี่ฟาเค้ากลับไม่ได้ทำท่าจะกอดปลอบหรือทำท่าจะล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาให้กับผมแต่อย่างใด! เออ..เอาวะ..ดีกว่าพี่มันเดินหนีไปอ่ะ!

 

 

 

“หิว..อ่ะ..ฮึ่ก!” ผมพูดออกมาเบาๆเพื่อไม่ให้กลิ่นแอลกอฮอล์ออกมารบกวนแต่...อ้ายยยย! นี่ผมพูดอะไรออกมา! ตามจริงผมจะบอกว่าคิดถึงบ้านที่จากมาไกลแสนไกล ประมาณว่าเข้าข่ายดราม่าให้พระเอกสงสารอะไรแบบนั้นต่างหากล่ะครับ!!

 

 

 

“....” พี่ฟานิ่งครับ เค้าเลิกคิ้วสูงพร้อมกับจ้องมองผมแบบ..มึงร้องไห้เพราะแค่มึงหิวเนี่ยอ่ะนะ? เออ...สมละที่พี่มันจะคิดแบบนั้น ปัญญาอ่อนจริงๆกู...ก็จะให้ทำไงล่ะครับ..เวลามันมีไม่พอ แถมฤทธิ์เหล้าก็ทำให้ลิ้นของผมมันพันกันนี่นา!

 

 

 

“วัลดัส...ฮึ่ก!....ไปนานจัง” ผมพูดพร้อมกับยกสองมือขึ้นเช็ดน้ำตาไปด้วย อืม..แหลได้ใจจริงๆ

 

 

 

“พี่ๆก็ไม่อยู่...พ่อแม่ก็ไม่มี..หิวจังเลย..” เออ..จะว่าไปแล้ว..คำพูดโง่ๆแบบนี้กูคิดได้ยังไง...!! หึ! เอาซี่..ถ้าพี่ไม่ถามหรือไม่ด่าผมว่าปัญญาอ่อนก็ให้มันรู้ไป!

 

 

 

“ ........” พรึ่บ!! อ้าว..เฮ้ยยย! เชี่ยเดินหนีกูไปเฉยเลย! ไอ้พี่ฟา! แม่ง..ไอ้พี่เลว..มึงไปบวชเป็นพระอย่างที่ใบชามันบอกเลยไป๊!

 

 

 

“ชิ! แพ้แล้วเหรอเนี่ย..อีกเดี๋ยวพวกเอชก็น่าจะกลับขึ้นมากันแล้ว ปัญญาอ่อนจริงๆเลยฮิมิทสึ...ตั้งแต่มีผัวเนี่ยวิชากะล่อนๆเอาไว้ใช้พลิกแพลงสยบปัญหาต่างๆหายหมด!” ผมพึมพัมๆกับตัวเองแล้วทำท่าจะเดินออกไป แต่ทว่า..

 

 

 

กึ่ก!

 

 

 

“........” อ้าว...นี่พี่ฟาเค้าไม่ได้เดินหนีผม แต่พี่แก..กลับเดินไปหยิบจานไก่ทอดมาให้ผมหรอกเหรอครับเนี่ย?

 

 

 

“ข..ขอบคุณครับ..” ผมพูดอย่างไม่เชื่อสายตา พร้อมกับเอื้อมมือไปรับจานไก่ทอดนั้นมา จากนั้น ผมก็หยิบมันขึ้นมากัดคำนึง อา..จะว่าไปพี่แกก็น่ารักและนิสัยดีนี่ครับเนอะเฮ้อ! ผมยอมแพ้แล้วก็ได้...ยังไงซะผมก็ทำให้พี่แกพูดกับผมในระยะเวลาจำกัดแบบนี้ไม่ได้หรอก ดูสิ..ทางฝั่งวีว่าก็ดูท่าจะต้านทานเหล่าเพื่อนๆของบรรดาสามีไม่ไหวอยู่แล้ว สงสัยคงจะหมดคำพูดที่จะขุดขึ้นมาคุยแล้วสินะ หึๆๆ

 

 

 

“ประหลาดคน...” อืม..ใช่..ผมมันคนประหลาด หืม? เอ๋? เสียงใคร? หรือว่า..ก...ก...กรี๊ดดดดดดดดด!

 

 

 

“ปากท้องของตัวเอง..จะรอให้คนอื่นมายัดใส่เข้าไปให้ได้ยังไง ถ้าหิว..ก็หากินเองซะสิ” ฮึ่ก! นี่ผมถึงกับกินไก่ทอดเคล้าน้ำตาเลยล่ะครับ ความรู้สึกมันเหมือนกับการที่เราปีนขึ้นไปบนหน้าผาสูงชัน และเกือบจะหล่นตกลงไปด้านล่างหลายต่อหลายครั้ง แต่สุดท้าย...ก็ปีนขึ้นไปถึงจุดสูงสุดจนได้! อา..มันช่างวิเศษจริงๆ! ผมทำได้แล้วล่ะครับ..ด้วยวิธีง่าวๆและคำพูดโง่ๆของตัวเอง เฮ้อ! กูควรจะดีใจดีมั้ยนะ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น ดีนะ..ที่พวกไอ้พีคมันอยู่ไกล ไม่อย่างนั้น...มันจะต้องล้อผมไปตลอดชีวิตแน่ๆเลย! พี่ฟาเองก็ประหลาด..พวกเพื่อนๆผมแปดคนใช้วิธีต่างๆตั้งมากมาย แต่พี่แกกลับมาแพ้เพราะวิธีโง่ๆของผมซะงั้น!

 

 

 

“ที่บอกว่า..ไม่มีพ่อแม่..” พี่ฟาพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมองใบหน้าของผม

 

 

 

“ฮิมิทสึเป็นเด็กกำพร้า...” จึ๋ย! มากันแว้วววววว!

 

 

 

“เหรอ?” พี่ฟาหันไปพูดกับวัลดัสที่กำลังเดินเข้ามาหาพร้อมกับเอชและไดนาดิน

 

 

 

“ทำไมครับ...?”  ไดนาดินพูดพร้อมกับยกฝ่ามือขึ้นโอบตรงหัวไหล่ของผม

 

 

 

“เปล่าหรอก..แค่อยากรู้น่ะ เพราะชั้นกับพ่อกำลังตามหาคนสองคนมาทั้งชีวิต...” หืม? ตามหาคนสองคน?

 

 

 

“ใคร...” เอชพูดพร้อมกับเอื้อมมือขึ้นมาเช็ดคราบมันที่มุมปากของผม

 

 

 

“แม่เล็ก...กับน้องชายของชั้น..” สิ้นเสียงของพี่ฟา ผมนี่ถึงกับชะงักไปเลยล่ะครับ อา..พี่เค้าน่าสงสารอ่ะ!

 

 

 

“ที่สเปนน่ะเหรอ?” วัลดัสถาม

 

 

 

“ใช่...แต่พวกเค้าสองคนหนีจากสเปนและมาที่นี่..แล้วสูญหายไปเลย” เอ่อ...มันชักจะดราม่าเข้าไปกันใหญ่แล้ว!

 

 

 

“ฮิมิทสึ!” ระหว่างที่ทุกๆคนกำลังนิ่งเงียบ แต่แล้ว..พวกเพื่อนๆของผมที่ยืนอยู่อีกด้านกลับกวักมือเรียก อีกทั้งตอนนี้พวกเพื่อนๆของเหล่าสามีต่างก็พากันเดินมารวมตัวกันแล้วด้วย

 

 

 

“อ้าว..พี่ๆของผมล่ะครับ” ผมถามเพราะไม่เห็นพี่ๆ

 

 

 

“พวกเค้ายังอยู่ด้านล่าง..เห็นบอกว่าเอาของมาให้นาย และขอเอาไปวางไว้ในห้องนอนของนายก่อน อีกเดี๋ยวก็คงจะตามขึ้นมา” อ๋อ..โอเคครับไดนาดิน

 

 

 

“ผมไปหาเพื่อนๆก่อนนะครับ...” ผมพูดพร้อมกับก้าวถอยหลังเดิน   หมับ!

 

 

 

“อย่าคิดนะ..ว่าพวกชั้นไม่รู้น่ะ” อึ่ก! ระหว่างก้าวถอยหลัง..ผมกลับโดนวัลดัสโอบรอบเอวพร้อมกับกระซิบพูดเบาๆ

 

 

 

“อื้อ!...เปล่านะครับ..ผมไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย” สิ้นเสียงของผม ผมก็หมุนตัวออกจากอ้อมแขนของวัลดัสแล้วรีบวิ่งตรงไปหาพวกเพื่อนๆอย่างไม่คิดชีวิตทันที!

 

 

 

“หึๆๆๆ เยส!!” พอไปถึงพวกผมทั้งห้าคนก็ยกกำปั้นขึ้นมาชนกันทันที ส่วนไอ้พีคกับกระเทยเด็กอีกสามคนถึงกับกัดริมฝีปากล่างแบบตาร้อนเลยล่ะครับ!

 

 

 

“จะให้พวกกูทำอะไรก็ว่ามา!” ไอ้พีคมันพูดพร้อมกับจิกสายตามาทางผม

 

 

 

“อืม...เต้น! เต้นสิ..พวกมึงสามตัวด้วย เพราะเดี๋ยวกูจะร้องเพลง คิกๆๆๆ” สิ้นเสียงของผม ไอ้พีคกับเด็กๆของมัน ถึงกับทำท่าจะกรีดร้องเลยทีเดียว

 

 

 

“ฮิมิทสึจะร้องเพลงเหรอ?” อ้าว..พี่ๆของผมมาพอดีเลยครับ ว่าแต่ว่า..เอาของอะไรมาให้ผมกันนะ?

 

 

 

“หืม? จริงๆเหรอครับเนี่ย..ฮิมิทสึจะร้องเพลงเหรอ? อา..เสียงของฮิมิทสึจะเพราะแค่ไหนกันนะ ชั้นอยากได้ยินจัง” คุณยูที่ได้ยิน ก็รีบก้าวเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับพูดออกมาด้วยสายตาแพรวพราว

 

 

 

“ถามสามีเค้ารึยัง..ว่าพวกมันเคยฟังเสียงของฮิมิทสึบ้างรึเปล่า? คุณน่ะ..ถอยออกมาห่างๆเลยครับ” เฮ้อ! และแล้ว..คุณยูก็โดนพี่กรีนที่เดินตามหลังมาพูดเหน็บแนมอีกจนได้! จากนั้น เหล่าสามีและเพื่อนๆของเค้าก็เดินตามกันเข้ามาติดๆ

 

 

 

“คุณเองก็ไปยืนข้างหลังด้วยกันสิครับ..จะมาเสนอหน้าอยู่ด้านหน้าสุดทำไมมิทราบ..” เอาละๆ...จะตีกันแล้ว!

 

 

 

“นายจะร้องเพลงอะไร..” ระหว่างที่สองหนุ่มกำลังจะอ้าปากทะเลาะกันต่อ แต่แล้ว เอชของผมกลับถามขึ้น

 

 

 

“เอ่อ...ฮิมิทสึ..พี่ไม่ได้ฟังเพลงนั้นมานานมากแล้ว เพลงที่ฮิมิทสึชอบร้องตอนที่ยังอยู่ห้องเช่าเดิมน่ะ พี่อยากฟังเพลงนั้นอ่ะ”  อืม..ที่พี่จีนพูด หมายถึงเพลงภาษาสเปนที่ผมชอบเปิดฟังทุกวัน แถมยังแอบเรียนพิเศษเพราะชื่นชอบภาษาของมันอีกด้วยน่ะเหรอ?

 

 

 

“เพลงอะไรครับ...” ไดนาดินพูดพร้อมกับกระตุกยิ้ม

 

 

 

ชื่อเพลง El Perdón ค่ะ” พี่จีนพูดพร้อมกับยกฝ่ามือขึ้นมาประสานกันตรงกลางหน้าอก

 

 

 

"เพลงสเปน..." สิ้นเสียงของพี่ฟา ทุกๆคนถึงกับชะงัก อา..ก็นะ พี่แกเป็นเจ้าของภาษานี่นา จะรู้จักก็ไม่เห็นแปลกอะไร

 

 

 

"ใช่ครับ..เป็นเพลงภาษาสเปน แล้วคุณรู้ได้ยังไง?" พี่โจพูดขึ้นมาอย่างสงสัย

 

 

 

"ผมเป็นคนสเปน..และเพลงนั้น..พ่อของผมก็เปิดฟังทุกวัน" อา..จริงเหรอครับ มันจะบังเอิญไปมั้ย? เพราะผมเอง..ก็ชอบเพลงนั้นมากๆเช่นกัน เพราะฟังแล้ว..มันทำให้หัวใจของผมรับรู้ถึงความรู้สึกของใครบางคนเข้ามาแทรก มันเป็นความรู้สึกข่มขื่นและทุกข์ทรมาน แต่...มันกลับแฝงไปด้วยความรักและความอบอุ่นปนกันไปด้วย และผมก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่แทรกเข้ามานั้นมันเป็นของใคร ส่วนความหมายของเพลง ก็ประมาณว่า..มีคู่รักชายหญิงคู่นึงซึ่งรักกันมาก แต่แล้ววันนึงความรักของพวกเค้าก็ต้องจบ เมื่อพ่อแม่ทางฝ่ายหญิงไม่ยอมรับฝ่ายชายที่ไม่มีอะไรเลย และให้ฝ่ายหญิงแต่งงานกับคนที่คู่ควรกว่า เฮ้อ! มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดเนอะ?

 

 

 

"ร้องเลยสิ..ฮิมิทสึ" ไดนาดินพูดในขณะที่ผมกำลังใช้ความคิด

 

 

 

"ครับ..." สิ้นเสียงของผม ผมก็กดหาชื่อเพลง

 

 

 

( ในเพลงจะมีซับ Eng อยู่นะคะ )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไรท์ไม่สบาย..อีกแล้ว คืนนี้..ไปก่อนหนึ่งตอนเนอะ อิอิ  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น